Hotelletje

Zakenpartners, sollicitanten , en ander... eh ... ahum

2012-03-09T16:34:00.000+01:00

Vandaag loopt het weer lekker. Ondertussen gaat het met Natascha al weer een stuk beter, haar lichaam is duidelijk nog aan het ontgiften maar het ergste lijkt voorbij. Vanochtend heeft ze ook het ontbijt alweer gedaan.
Afgelopen nacht was met slechts 2 gasten de rustigste van het jaar tot dusver, maar dat gebeurt verder in de afzienbare toekomst ook niet nog een keer, het wordt al weer voller; en aangezien het skiseizoen langzaam richting einde gaat mogen we dan dus helemaal niet klagen.
Klagen had echter wel iemand anders gedaan. Vandaag kwam er een telefoontje van onze zakenpartner Booking.com en wel van de klantenservice. Nou is dat een afdeling waar je als hotel en ook als klant echt niet blij van wordt, de vorige keer was een een akkefietje met een reservering, wat WIJ hebben opgelost, maar daarna kregen we de gast huilend aan de telefoon dat ze gestalkt en onder druk werd gezet door deze 'klantenservice'... geen idee waar die destijds mee bezig waren, de klanttevredenheid was er in elk geval niet mee gediend. Ik (Pepijn) heb in elk geval gezworen nooit meer vrijwillig contact met deze klantenservice op te nemen.
Dit keer weet ik nog niet hoe het gaat eindigen, het begon echter al goed: de familie H. had hier online bij Booking.com 2 kamers, 4 personen, een "Budget-XS-Double" en een "Standaard Double" geboekt, een paar weken geleden, voor een datum dat het hotel uiteindelijk tot de laatste kamer aan toe vol gekomen is rond de carnaval.
Bij reservering hadden ze aangegeven graag niet-roken kamers te willen. Verder was ons over deze gasten niets bekend, we hadden bijvoorbeeld geen leeftijden, en we weten uit ervaring dat ook rokers vaak om een niet-roken kamer vragen - maar gastenwensen worden waar mogelijk uitgevoerd.
Helaas is het uiteindelijk zo uitgekomen dat deze wens niet uitgevoerd kon worden, we hadden veel families en kames die bij elkaar hoorden, we hebben deze gasten zelfs een kostenloze 'upgrade' naar 2 kamers naast elkaar met terras gegeven (kindervakantie, misschien zijn het 4 volwassenen maar misschien ook wel ouders met kinderen), maar heel jammer was wel dat 1 van de 2 kamers de nacht tevoren kompleet was doorgerookt. Niets aan te doen, behalve luchten en deodoriseren.
Jawel hoor, 's avonds de poppen aan het dansen. Ouders (nou ja, hij wist de geboortedata van vrouw en kinderen niet eens) met 2 slecht opgevoede kids van een jaar of 8-10.... en natuurlijk 'not amused' over de rooklucht in die ene kamer. De enige alternatieve oplossing die we konden aanbieden was 2 kamers ver uit elkaar en 2 keer verhuizen want de 2e nacht toch in die kamers. Dat wilden ze niet - de kinderen waren te klein voor kamers uit elkaar. Ahum: je hebt zonder verdere specificatie 2 kamers in verschillende kategorien geboekt: en je bent er blindelings van uitgegaan dat die bij elkaar in de buurt waren? Dat is nog al een gok met 2 ontsporende kids. Maar wij kunnen natuurlijk gedachten lezen!
Na 4 dagen met een gezicht als een oorwurm te hebben rondgelopen, ze hadden het onder elkaar trouwens ook niet leuk, zijn ze vertrokken met achterlating van een flink beschadigde kamerdeur. Aangezien ik slechts 99,9% zeker weet dat zij dat waren, en niet 1000%, hebben ze daar nooit een rekening voor ontvangen.

Vandaag kwam er dus een klacht binnen: Er liepen overal katten rond (?? het zijn er 2 en die ene ligt meestal in coma in kantoor, die andere in de bibliotheek of beneden in privé op de bank), al die katten liepen óók in de keuken (NOOIT, dat weten ze en dat is ze aangeleerd - onze katten komen niet in de hotelkeuken, stoppen keurig waar de blauwe antisliptegels beginnen), de beloofde internetaansluiting was er niet (ADSL via vast LAN, 2 gastencomputers, en draadloos internet - wat achter in de gang wat zwakker kan zijn als je een apparaat met slechte antenne hebt - maar 3 varianten moet toch genoeg zijn) en dan natuurlijk de 'geboekte' nietrokerskamers die ze niet hadden gekregen.
Ik ben best wel boos geworden: over de leugen over de katten, en over het internet, maar ook over de bewering van de klantenservice dat als 1 van hun klanten een voorkeur aangeeft dat dan als vast geboekt geldt. Nee, zo staat dat niet in het contract, en ook niet op hun website. Als je als gast boekt staat er specifiek bij de keuze voor roken/niet roken "let op: wij kunnen niet garanderen dat de door u opgegeven voorkeur daadwerkelijk beschikbaar is"... ik zou nog teruggebeld worden als hij met de klant gesproken had... we zullen zien ... als de nood aan de man komt en ik echt mijn hart wil luchten kan ik altijd nog het hoofdkantoor in Amsterdam bellen. Lekker in mijn moerstaal.

Verder is vandaag sollicitantendag. Of dat zou het moeten zijn. Die van 13:00 is niet komen opdagen zonder afmelding, die van 15:30 belde een uurtje tevoren dat ze te spontaan OK had gezegd op mijn voorgestelde tijd, maar dat ze ook nog een tandartsafspraak had. die hebben we dus maar naar morgen verzet.... volgende afspraak om 17:00, ik ben benieuwd.

Medische misser

2012-03-06T20:20:00.000+01:00

Op dit moment schrijf ik even geen lang logje, ik ben te emotioneel, en schrijf dan misschien dingen waar ik later spijt van heb. Alles wat er in het ziekenhuis mis had kunnen gaan is misgegaan, en er is niet adequaat en professioneel op gereageerd, integendeel. Uiteindelijk heb ik zelf, doodziek na een zeer zware allergische reactie op een middel wat mij gegeven werd, besloten dat de operatie niet kon doorgaan omdat ik daartoe lichamelijk niet in staat was en omdat ik daarnaast geen enkel vertrouwen had in het ziekenhuis. Het gaat naar omstandigheden redelijk.

Blogmoe?

2012-03-03T13:58:00.000+01:00

De laatste tijd zijn we niet echt enthousiast bezig met de weblog. We hebben niet zoveel te melden en hebben veel te doen. We zijn blij dat het eindelijk wat rustiger is. Dit weekend is het ook 9-12 graden en heerlijk lenteweer. Dit heeft wel tot gevolg dat er minder gasten zijn, er valt niet meer veel te wintersporten. Voor Hohenbogen is het morgen de laatste dag dat de skilift in bedrijf is, en ook de skibus naar Eck rijdt morgen voor het laatst. Op de Große Arber ligt nog altijd 1.60 meter sneeuw, maar dat wordt natuurlijk snel minder.

De komende tijd wordt het hier nog stiller op de weblog. Dinsdag word ik in het ziekenhuis opgenomen voor een kijkoperatie. Op zich routine, maar vanwege de narcose moet ik een nachtje blijven, en in de dagen erna moet ik het rustig aandoen en mag ik niet mij niet inspannen. Dit weekend hebben we nog even leut. Er komen drie bekenden op bezoek die met de trein onderweg zijn. Pepijn vindt dit reuze gezellig voor zijn verjaardag.

Weer eens topdrukte!

2012-02-23T22:26:00.000+01:00

Pff...wat een week! We zijn helemaal gesloopt. Dit keer hadden we bijna een week topdrukte vanwege carnaval. Vandaag is het voor het eerst eindelijk iets rustiger. Gelukkig hebben we er sinds een week een topmedewerkster bij, die ons bij het ontbijt ondersteunt, en vandaag hebben we er nog eentje aangenomen. Nu zoeken we nog schoonmaaksters....Met onze klusjesman blijft het kwakkelen, hij zou vandaag weer beginnen, maar zijn vrouw belde op dat hij met een longontsteking in het ziekenhuis ligt. Gelukkig is het inmiddels opgehouden met sneeuwen, dus dat hoeft Pepijn niet ook nog weg te ruimen.Gisteren kon ik alweer naar de Metro in Regensburg voor weer een auto vol boodschappen. Pepijn kwam vandaag met de mededeling dat er toch ook morgen weer iemand naar een lokale winkel moet voor een paar dingetjes die vandaag alweer opgegaan zijn.

Verder is er weinig te melden. We werken alleen maar. Maandagavond gaan we naar het gastronomiebal, dit jaar met z`n tweetjes. De collega's hadden allemaal al andere afspraken, eentje staat elders op een beurs, etc. Nou ja, ik had toch een probleem dat ik niet in mijn jurken paste, dus nu kan ik een "oude" jurk recyclen nu de dorpsgenoten er niet bij zijn.

Volle bak

2012-02-14T14:38:00.002+01:00

Alweer een drukke week voorbij, en de komende weken wordt het alleen maar drukker. We hebben geen idee waar al die mensen allemaal vandaan komen. Volgende week is het natuurlijk Karnaval, normaal gesproken doet dat niet veel, maar dit jaar zijn we dan dagen lang vol. De sneeuw is echt prachtig, het blijft maar sneeuwen. Vandaag is onze nieuwe sneeuwfrees geleverd. Deze week hadden alle leveranciers zojuist hun winterspullen sterk afgeprijsd, omdat ze dachten dat er geen sneeuw meer zou vallen. Pepijn droomt al jaren van een sneeuwfrees die de sneeuw opploegt en weg werpt, maar tot nu toe was zo'n apparaat steeds te duur of voortdurend uitverkocht.

Pepijn heeft deze week contact gehad met onze klusjesman. Die kwam doodleuk met de mededeling dat hij allang weer beter was, maar dat hij had gedacht "ze melden zich vanzelf wel als ze mij nodig hebben". "Het had toch niet zoveel zin om te komen werken, want hij kon met dit weer toch geen gras maaien". Euh...sorry vriend....Pepijn heeft zelf 2 kamers staan te verven bij gebrek aan personeel....Klusjesman betekent niet alleen gras maaien.....Vandaag stond hij hier voor de balie, hij had zijn loonopgaaf 2011 nodig. Tsja, als het om centen gaat is hij er altijd ineens als de kippen bij. Pepijn heeft nu met hem afgesproken dat hij eind volgende week een halve dag komt werken.Wij zijn op dit moment niet erg blij met hem.

Zondag hebben we de eerste 2 sollicitatiegesprekken gevoerd. De dame voor ontbijt was wel wat, bij de sollicitant voor klusjesman hadden we twijfels. We hebben een aantal andere kandidaten die we nog moeten uitnodigen, maar het weekend hebben we geen tijd gehad. Vandaag wachten we op meerdere aankomsten. Die zouden er allemaal rond 14 uur zijn, maar tot nu toe hebben we er pas 1. Als iedereen er is, kunnen we weg. Het sneeuwt en ik voel mij niet goed, dus echt veel gaan we niet doen. Ik ben al een weekje in de lappenmand. Vooral het slapen is om de een of andere vage reden een gigantisch probleem. Ik heb duidelijk wat onder de leden, ik ben ook heel erg aan het zweten enzo.

**UPDATE 17:07***
Zojuist een stroomstoring. Het heeft ons en 2 electriciens uren gekost om uit te vinden wat het was, dus onze vrije dag is nu echt goed naar de maan. Nu maar even ergens eten....

Prachtig winterweer

2012-02-07T09:23:00.000+01:00

Buiten sneeuwt het zachtjes. Dat is alweer een tijdje geleden dat dat op onze hoogte gebeurde. Het is nog te weinig om naar buiten te moeten om sneeuw te schuiven, iets waar ik ook echt niet naar vooruit gekeken had bij -21°. Gelukkig zou het na morgen weer minder koud moeten zijn, dan nog maar rond de -6°, dat is hier warm in de winter. De sauna wordt deze week gigantisch veel gebruikt, ik was mij en ongeluk aan al die handdoeken. Ondertussen blijven de boekingen binnenstromen, zo snel kunnen we helemaal niet typen om het allemaal in te voeren. De weekenden in februari zijn nu allemaal zo goed als vol, wie nog wil komen moet erg snel zijn, en door de weeks halen we ook een ongekende bezetting. We doen duidelijk iets goed, maar we weten eigenlijk niet zo goed wat dan.

Deze week zijn we maar weer hard op zoek gegaan naar personeel. Het blijft echter een probleem. In een dorp met minder dan 3000 inwoners en 16 hotels is het natuurlijk niet verwonderlijk dat het moeilijk is om personeel te krijgen. 6 Maart moet ik het ziekenhuis in voor een buikoperatie en ben ik dus dus de eerste helft (en met enige pech het grootste deel) van maart uitgeschakeld. Pepijn en het personeel kijken er nu al naar uit. Dan moet Christine eind maart aan haar verstandskiezen geopereerd worden en Sandra moet ook nog een keer dit jaar een oogoperatie. We zijn allemaal dezelfde leeftijd (rond de 40), maar het lijkt hier wel de bejaardenafdeling met al die operaties.

Vandaag hebben we een aankomst, dus pas als die er is kunnen we weg. Heel eerlijk is er met die sneeuw en kou geen lol aan, en kan ik ook wel een slaapje gebruiken, dus het wordt een rustig dagje. Gisteren heb ik al boodschapjes gedaan, en verder hebben we geen afspraken of zo.

Hoopvol nieuws is dat Pepijn gisteren de Metro in Regensburg heeft gesproken en dat die misschien hier willen bezorgen. De gesloten groothandel in Deggendorf was een dochteronderneming, en ze krijgen veel aanvragen van horecabedrijven uit onze regio of zij de bezorgdienst willen overnemen. Er is sprake van dat ze donderdags in Bodenmais gaan bezorgen, en wij liggen theoretisch dichter bij Regensburg, dus dan zouden ze ons mee kunnen pakken. We hebben natuurlijk ook al de toezegging dat de groothandel in Straubing wil bezorgen, maar die is erg klein, heeft niet alles, en de bezorgdag is niet ideaal (maandags, terwijl je net voor het weekend veel nodig hebt).

Even lachen....

2012-02-03T17:35:00.000+01:00

Soms krijg je emails in de categorie "wat moet ik daar nou weer mee??"
Voor wie in een vrolijke bui is, lees even mee:

"Dear Sir/Madam,

My name is xxx, I’m the leading member of xxx Group (www.....hu Multilanguage). We have achieved everything we wanted in Hungary, now we would like to go abroad. We would really enjoy performing at your hotel, entertaining your guests. We have daylight, fire and LED light shows. Check out our website, to see our services, you might find something you like.
We use the fallowing dresses in our fire shows:

Normal show dress
Vampire dress (XVIII. century): with vampire teeth, blood capsule, upper female clothing which can be torn off
Mafia dress: tipical dress of '30 years america, upper female clothing which can be torn off
Baroque wear: newage wear, upper female clothing which can be torn off
Hungarian traditional wear: in an a little bit new style, upper female clothing which can be torn off
Winter style: (only to open-air appearances under a freezing-point) lending elegant and easy-going winter costume to us
Rockabilly upper female clothing which can be torn off
Welcome service: (which we are the proudest ones) really elegant waiter clothing transforming small one into cut, with a glove, bunch with a tie, onto guests with safe, burning wallets with a small flame, welcome onto the serving of drinks and cocktails"

Nog afgezien van het brakke engels moest Pepijn vooral lachen over de obsessie met de "upper female clothing which can be torn off". Echt iets voor ons hotel....

Taartje met gevolgen

2012-02-02T15:35:00.000+01:00

Dinsdag hadden we een volle dag gepland. We hadden een afspraak bij de groothandel in Straubing, die wilde bij ons gaan leveren, en dus moesten we langs voor een gesprek en dat ging alleen op dinsdag. Uiteindelijk was het weer zo'n afspraak die een van ons echt wel alleen had kunnen bijwonen. Jammer van de Ruhetag. Onderweg zijn we nog even langsgeweest bij de accountant. Die had onze beide handtekeningen nodig voor een belastingaangifte, dus onderweg naar Straubing konden we meteen in Cham stoppen. We kregen ook meteen papieren voor de bank mee, die konden we dan ook meteen in Straubing bij het hoofdkantoor van de bank afgeven na onze afspraak bij de groothandel.

Inmiddels was het al half 5, en hoog tijd voor iets warms en iets lekkers erbij. Schuin tegenover de bank zit een Konditorei die daar letterlijk al 100 jaar zit en waar we eigenlijk nooit naar binnen gaan. Wij hebben daar dus thee met een taartje genomen. In de uitverkoop hebben we allebei nog een paar stevige schoenen gekocht en daarna was het alweer tijd om richting huis te gaan. We hadden met Kerst van onze medewerksters een bon gekregen om lekker uit eten te gaan bij ons favoriete restaurant in Kötzting, en dat hebben we nu eindelijk benut. Al voor het eten voelde ik mij heel erg moe en kreeg ik steeds meer buikpijn. Tijdens het hoofdgerecht voelde ik mij steeds misselijker en erg naar worden, en het nagerecht heb ik niet meer gehaald, dat heb ik op het toilet doorgebracht. Thuis gekomen heb ik vervolgens de hele avond in de badkamer gebivakeerd. Ik zal niet teveel in detail treden, maar zo ziek ben ik echt in jaren niet meer geweest. Het was duidelijk klassieke voedselvergiftiging. Het duurde niet lang of Pepijn had ook dringend een wc nodig. Dan is het toch fijn dat we er zoveel hebben.... Gezien wat we waar gegeten hadden en om welke tijd, kon het eigenlijk niets anders dan het taartje zijn. Onze fijne dag uit eindigde om half 10 onder de wol, met een emmer naast het bed. De hele nacht zijn we getergd door dramatische buikpijnen en af en toe een sprint naar de badkamer.

De volgende dag moest er toch iemand uit bed om het ontbijt te doen. We hadden al besloten dat we geen eten gingen koken woensdag, dat zou onverantwoordelijk zijn, we zouden iemand kunnen besmetten. Voor het ontbijt stond alles al klaar in de koelkast en het meeste is verpakt, dus dat ging nog. Ik heb mij door het ontbijt heen gesleept, het is erg rustig, dus dat ging nog net. Omdat het zo rustig was, hadden we het personeel een dagje vrij gegeven. Je zal altijd zien, wat een timing. Toen Pepijn uit bed kwam, ben ik er meteen weer ingegaan, en hij heeft de kamers schoongemaakt. We hadden de hele dag geen honger, en 's avonds hebben we een boterhammetje gegeten. Heel vroeg lagen we in bed. Vanmorgen heeft Pepijn het ontbijt gedaan, en heb ik tot half 1 (!) geslapen. Nu ligt Pepijn weer in bed. Het blijft dus kwakkelen. We voelen ons de hele tijd zwak en misselijk. Eigenlijk zouden we vanavond naar de vergadering van de Beierse Hotelbond gaan, maar ik had al gezegd dat ik dat echt niet kon opbrengen, en nu zei hij ook net dat hij waarschijnlijk ook niet ging. Godzijdank is het net een paar dagen ietjes rustiger en hebben we al een paar dagen geen enkele eter 's avonds, maar het weekend moeten we weer topfit zijn.

Personeel (deel x)

2012-01-30T11:02:00.001+01:00

Het is druk. Al de hele maand, en in februari lijken we door te gaan draaien. De boekingsstand voor februari is nu al 2x hoger dan de complete omzet van februari 2011, dit is zonder last-minute boekingen, eten, minibar, telefoon, upgrades, extra bedden en andere omzet. We gaan vandaag maar weer een advertentie plaatsen in de krant, want we gaan veel personeel nodig hebben. Als het nu al zo is, hoe wordt het dan in hemelsnaam in het "echte" hoogseizoen? Onze klusjesman is nog steeds ziek gemeld, we denken niet dat die nog terug komt, en 1 van onze kamermeisjes heeft natuurlijk een andere baan gevonden. Katrin heeft dit weekend fijn geholpen, en de lieve schat komt volgende maand ook weer een paar keer in het weekend werken, ondanks dat ze eigenlijk had aangegeven te willen minderen. Dan gaat Christine over 2 weken ook nog een paar dagen naar Frankrijk voor een optreden met haar band, dus toen was er nog maar een medewerkster over. Wat als Sandra ziek wordt of andere afspraken heeft? Daarnaast is er ook nog sprake van dat ik misschien een kleine chirurgische ingreep moet ondergaan (nog niet zeker) en dat zou betekenen dat ik ook nog uitgeschakeld zou zijn.

Morgen hebben we geen aankomsten, dus we gaan na het middaguur de deur uit. We hebben een afspraak bij de groothandel in Straubing vanwege hun bezorgservice. Die groothandel is klein en niet zo goed, maar bezorgen zou weer een ontlasting van het personeelsprobleem betekenen (dan hoef ik niet steeds op pad). Daarna hebben we de middag en avond voor onszelf. Met temperaturen van -10 tot -20 gaan we niet echt lekker op straat lopen, we moeten nog even kijken wat we dan gaan doen.

Zucht

2012-01-24T11:01:00.000+01:00

Bij het uitchecken: "waarom kost een balkonkamer eigenlijk meer? Op uw website staat dat de meerderheid van uw kamers een balkon of terras hebben. Ik vind dat ik dus wel gratis een kamer met balkon mag hebben, dus ik betaal nu alleen voor een standaardkamer" Hûh??? Wilt u dat even herhalen??? Wat is dat voor achterlijke drogredenering? Dat mens was echt bloedserieus. Dus...je hebt eerst genoten van je mooie uitzicht van de besneeuwde bergen en meerdere keren per dag buiten op je balkonnetje met je sigaretje gestaan,....en bij vertrek vind je dat de vooraf schriftelijk bevestigde prijs niet voor jou geldt?? En dan met een zeer verongelijkt ontevreden gezicht zeggen "nou ja, dan betaal ik het wel". Damn right you are!

Net komt er iemand vragen wat het kamermeisje met haar fototoestel heeft gedaan. Die kamer is zo'n zwijnenstal, daar valt bijna niet schoon te maken. Je zou daar nog een lijk in kwijt raken. Daarom hebben we het samen gedaan en na afloop van de schoonmaak lag het ding gewoon op het bureau. De medewerkster en ik gingen samen zoeken, blijkt het fototoestel in de vuilnisbak te liggen. Groot theater, dat had het kamermeisje gedaan. Euh...mevrouw...waarom zou ze dat doen? Ga nou eerst maar eens uw chaos opruimen voordat u andere mensen ergens van beschuldigt.

Het wordt echt iedere dag idioter hier. Gisteravond wilde iemand telefonisch zijn reservering annuleren. Hij viel binnen de tijd dat er betaald moest worden voor de annulering. Wij waren zooo rijk, en hij was zooo zielig arm, het was gevoelloos van Pepijn dat hij 40% annuleringskosten moest betalen. Door persoonlijk te worden kun je Pepijn echt niet kwaaier krijgen. Toen probeerde hij ook nog te zeggen dat hij geen boeking bij ons gemaakt had, maar een reservering....Wat is volgens u het verschil dan? U heeft een schriftelijke bevestiging gehad waarin staat "bij annulering ontstaan kosten. Wij raden u aan een annuleringsverzekering af te sluiten". Welk deel daarvan begrijpt u niet? Uiteindelijk zou er betaald worden. Ik moet het nog zien.

We zijn vandaag hard aan een vrije dag toe. We moeten echter nog even 250 folders voor de VVV vouwen voor een promotiecampagne, en het sneeuwt waanzinnig, dus sneeuw ruimen is ook een reele optie.

Dagje voor onszelf

2012-01-18T11:03:00.000+01:00

Gisteren hadden we eindelijk voor het eerst in een hele lange tijd weer eens een echte Ruetag. We hadden weliswaar aankomsten, maar het was een Hongaars stel wat vantevoren al kontakt had opgenomen dat ze pas tegen 23 uur zouden komen. Om kwart over 11 was Christine klaar met de kamers en net voor 12 uur waren we dus al de deur uit, en we hadden we de Hongaren beloofddat we vanaf 22 uur thuis zouden zijn. Omdat het wel erg koud was (het vriest hier op het moment dat het kraakt) en het natuurlijk ook qua attracties enzo laagseizoen is, werd het een semi-werk-vrije-dag.

Eerst gingen we naar Weinfurtner Das Glasdorf in Arnbruck (voor de kenners: ze hebben er alwéér een gigantisch stuk bijgebouwd!). Vorige week dinsdag had Pepijn bij het afbreken van de kerstdecoratie een ongelukje gehad: in het restaurant was de hele aluminium gordijnstang naar beneden gekomen en had in zijn val de blauwe glazen kandelaars van de vensterbank meegesleept. Alles kapot natuurlijk... Ik was dus vorige week dinsdag onderweg terug van de orthodontist even gestopt bij Weinfurtner, maar ze hadden zoveel blauw glas dat ik niet kon kiezen. Ook samen hebben we het moeilijk gehad wat we moesten kopen, ze hadden zoveel moois, en voor prijzen waar je in Nederland echt niet eens een simpele vaas voor zou kunnen krijgen. Uiteindelijk hebben we 3 mooie glassculpturen gekocht.

Toen moesten we naar de accountant. De boekhouding van 2011 was helemaal af, en bovendien had hij nog wat gegevens voor een aankomend bankgesprek nodig. Daarna zijn we nog naar een paar bouwmarkten geweest, want we zijn bezig de balkonkamers een beetje op te frissen. Dat zijn de enige kamers waar wij nog niet echt aan het decoreren zijn geweest. Wel hadden ze meteen bij opening nieuw tapijt en nieuwe meubels gekregen, maar de oude lambrisering en "kunst" (voor een deel echt afgrijselijke aardewerken bordjes) zit nog steeds aan de muur. Pepijn heeft in kamer 1 de lambrisering roomwit gelakt, en dat is een enorm succes vinden wij zelf. Nu willen we iets leuks aan het hoofdeind van het bed, en we denken aan een sjabloon. Goedkoop en effectief. Bij de bibliotheek hebben we al gemerkt dat wandstickers steeds de neiging te hebben van de muur te vallen, en voor schilderijen hebben we niet echt het budget. Uiteindelijk gaat het toch weer een bestelling via het internet worden.

Ik wilde graag nog even het centrum van Straubing in, daar waren we al zo lang niet geweest dat er ineens naast de groothandel een nieuw tankstation stond (bouw je niet even in een paar weken). Het was zo waterkoud dat we daar snel weer de auto ingevlucht zijn. Pepijn had ook nog geen honger, dus we zijn eerst terug naar Cham gereden, waar we bij onze favoriete Griek gegeten hebben. Die vroeg of alles wel goed met ons ging, hij had ons al eeuwig niet gezien. Euh...ja..dat klopt....vorig jaar 85% meer hotelgasten....geen tijd dus....Hij viel nog net niet flauw toen hij dat hoorde! We waren rond half 10 thuis en natuurlijk werden we gestraft met een inbox vol emails.

Het slechte nieuws is dat we onze perfecte nieuwe medewerkster na 2 maanden alweer kwijt zijn. We vinden het allemaal heel erg (de andere medewerkers vond haar ook erg gezellig en goed). Ze heeft via een oud-werkgever een andere baan aangeboden gekregen, compleet met een geheel betaalde opleiding, en veel meer carrieremogelijkheden en salaris. Tsja, ze zou wel gek zijn dat ze dat niet zou aannemen. We zijn altijd eerlijk wat we wel en wat we niet kunnen bieden, en als je beter kunt krijgen moet je dat natuurlijk altijd doen. Ondertussen zijn wij weer terug bij af, we hebben wel even een potje staan vloeken en stampvoeten toen ze de deur uit was.

Vrijdag de dertiende

2012-01-13T20:27:00.000+01:00

Vanmorgen bij het openen van de receptie: Ohhh shit...de computer is nu definitief dood.... Onze onvolprezen Acer-computer (wiens broertje een halve wereldreis heeft gehad, voor wie het nog weet...) die al sinds de dag dat we 'm hadden een hoop kabaal maakte, regelmatig ineens instortte, nooit deed wat je wilde, regelmatig oververhitte, op hete dagen zelfs een icepack nodig had, die al een meermaals gerepareerde harddisk had, die heeft uitgerekend op vrijdag 13de de geest gegeven. Onze vaste gast, die alles van computers weet, had de vorige keer toen er weer een reddingsoperatie aan de computer moest worden gedaan, al gezegd dat er bij de volgende keer echt een nieuwe computer moest komen. Tuurlijk joh, we trekken het geld zó uit de achterzak....

Vandaag moesten we op een aankomst wachten, en eigenlijk moest er ook een nieuwe computer komen en niemand wilde die beslissing alleen nemen. Pepijn heeft dus rond 13 uur de gast op zijn mobiel opgebeld (gelukkig hadden we dat nummer) en hem gevraagd welke tijd hij zou aankomen. Euh...hij was nog op zijn werk...hij was eigenlijk ziek...hij had het veel te druk om weg te komen....einde van het verhaal na alle uitvluchten: hij kwam niet... Goed, die had ons dus lekker onfatsoenlijk tot midden in de nacht hier laten zitten zonder bericht dat hij niet kwam. We kregen het gevoel dat hij heel die boeking helemaal vergeten was. Geen probleem, het was een prepaid-hotelbon, dus betaald waren we toch al. We hebben dus de toko even een paar uur dichtgegooid, nadat Pepijn een aantal winkels in de omgeving had opgebeld wat die hadden staan wat we zo konden meenemen. In Cham hebben we een nieuwe computer gekocht bij een gloednieuwe electronicawinkel en ernaast meteen bij de supermarkt een paar kleine boodschapjes gedaan. Binnen 2 uurtjes waren we weer terug. Nu is het dus zaak om alles te installeren en over te zetten van onze oude computer. Gelukkig hebben we met veel moeite nog het een en ander kunnen redden. Het valt echt op bij de nieuwe computer hoe stil hij is.

Deze week hebben we vreselijk gelachen om de sukkels van de vuilnisdienst. Iedereen heeft hier een vuilcontainer met een streepjescode erop. Normaal gesproken neemt de ophaaldienst alleen het vuilnis uit de container mee, tenzij je een extra container aanmeldt. De buren wilde even testen hoe dom die lui waren en hadden er een rol tapijt op gelegd. VERBOTEN! Dit was voor ons het startschot om een niet-aangemelde container vol met huisvuil aan de straat te zetten, en meerdere buren hadden soortgelijke ideeen. Die sukkels hebben alles meegenomen, zonder zelfs maar naar elkaar te kijken of zo. Zo....opgeruimd staat netjes.....

Januaridip

2012-01-09T16:52:00.000+01:00

De bekende januaridip is hier definitief aangebroken. Deze week is het wat rustiger, en dat is maar goed ook. We zijn allebei toch wel erg moe. Vandaag heb ik een gat in de dag geslapen en ben nog steeds niet vooruit te branden. Wel zijn we het eens dat we de feestdagen een stuk beter overleefd hebben dan andere jaren. En dat met 82% meer omzet met de feestdagen in vergelijking tot Kerst/Nieuwjaar 2010/11!! Vandaag kregen we een email van onze accountant of we nu toch wel weer eens wat aan de administratie konden doen. Helemaal terecht, dat blijft met dit soort dagen ernstig liggen. Ook is er in het hele pand bijna geen gestreken theedoek meer te vinden.

Vandaag zouden we "even" zelf de kamers doen. Omdat ik niet vooruit te branden was heeft Pepijn het gedaan. Zojuist hebben we eindelijk de afwas van het ontbijt weggewerkt en de ontbijtzaal nieuw gedekt. En dat om 16.30 uur... Zucht...we hebben het gevoel nergens aan toe te komen. Zo'n medewerkster die het allemaal even vlot doet zonder voortdurend onderbroken te worden kost weliswaar een klein beetje, maar is in de praktijk toch een stuk efficienter. De komende dagen gaan we toch maar weer iemand indelen, de boekhouding moet echt deze week gedaan worden.

Zojuist krijgen we weer een aantal fantastische beoordelingen binnen van gasten die hier met de feestdagen waren. Lees even mee met deze: (10 uit 10 punten)
"Aufgefallen ist uns die persönliche Note, die dieses Hotel ausmacht. Man merkt, dass alles wohldurchdacht und mit Liebe zurechtgemacht ist. Die Ausstattung fanden wir geschmackvoll, weder hochmodern noch landestypisch, dafür aber immer mit einer persönlichen Note. Wir fühlten uns dort an jedem Platz wohl. Es gab ein vielseitiges Frühstück, eine Sauna, eine gemütliche Bibliothek sowie 2 Möglichkeiten, das Internet zu nutzen. Telefon, Kühlschrank und viele Fernsehsender waren im Zimmer selbst vorhanden. Wenn wir wollten, konnten wir uns früh für ein preiswertes Menü entscheiden, das dann am Abend zu einer vereinbarten Zeit serviert wurde. Wir hatten einen großen Balkon mit schönem Blick und die Gastgeber trafen unserer Ansicht nach immer genau die Mitte zwischen Sich-Kümmern und In-Ruhe-Lassen ihrer Gäste. Viele Hotels mögen sich darum bemühen, dass sich ihre Gäste für die Zeit ihres Aufenthaltes heimisch fühlen - dieses Hotel schafft es."

De boekingen voor de komende maanden lopen al heel erg goed, zeker gezien het feit dat het in januari tot maart altijd een beetje aan de rustige kant is, gaat dat echt sensationeel. Dat het prachtig sneeuwt helpt ook. Het is gelukkig weinig genoeg om echt vervelend te zijn met sneeuwscheppen.

Voor alles een eerste keer....

2012-01-05T12:14:00.000+01:00

De rust is hier vandaag een beetje weergekeerd. De meeste gasten die hier met Oud & Nieuw waren zijn weg, de laatsten gaan vandaag. Ondertussen hebben we de afgelopen dagen nog steeds een bomvol hotel gehad, vandaag is het iets rustiger. Vanaf morgen worden we dan weer voller. In de katholieke delen van Duitsland en Oostenrijk is het morgen weer een officiele vrije dag, dus een lang weekend, en dat betekent voor ons goede zaken. Het enige wat niet leuk meedoet is het weer, net als in vele delen van Europa hebben we hier regen en storm. Vanwege de storm is de gondelbaan bij de Arber vandaag buiten bedrijf. Het gevolg is veel klachten van de gasten, alsof wij er wat aan kunnen doen. De eerste annulering voor dit weekend is al een feit....

Sinds deze week heeft de provincie een nieuwe vuilophaaldienst, en dat is toch een feest....ahum....Maandag zouden ze de biobak komen legen. Maandagmiddag toch maar eens gebeld wanneer die zouden komen. Euh...een complete straat vergeten....we zijn morgen in de buurt en komen dan legen, laat de bak aan de straat staan. Dinsdag natuurlijk weer niets. Woensdag vroeg weer gebeld met de vuilophaaldienst: Uw bak is toch gisteren geleegd, er had iemand opgebeld van de Bergstrasse in Frahels? Leuk jongens, dat zijn onze achterburen, dus je bent langs 3 zijden van ons terrein gereden, langs onze voordeur, je moet zo ongeveer over de biobak heen hebben gereden, maar je hebt 'm niet gezien???? Tsja, foutje....maar vandaag zijn we in Hohenwarth, dan rijden we wel even om en legen dan uw biobak. Gistermiddag 15:10 nog niemand geweest. Wéér gebeld. Jaaaaa...we komen......maar dan wel morgen. Wat morgen??? Grapje zeker! Pepijn heeft heel rustig maar beslist gezegd dat als er donderdag niemand komt, hij het afval dan persoonlijk vrijdag bij hen bij het kantoor op de stoep komt dumpen. Toen toch maar weer even de provincie gebeld... Het blijkt dat er honderden klachten zijn uit Lam (we hebben nog geen 3000 inwoners, waarvan veel grote gezinnen), dus een snel rekensommetje leert dat ze een gigantisch percentage niet geleegd hebben. Volgens de provincie gaan ze vandaag een extra tour doen in Lam, de hele route rijden om alle vergeten bakken te legen. Iedereen heeft natuurlijk na de feestdagen een overvolle biobak, bij ons kan er echt niets meer in.
Update: om 10 uur is hij geleegd!!!

Dinsdag hadden we niet veel rustdag. Ik moest naar de Metro in Regensburg en Pepijn moest thuisblijven voor veel aankomsten. Uiteindelijk is hij ook nog de hele dag in touw geweest met telefoon en email. Om 19 uur waren alle gasten binnen en was ik terug met de boodschappen. We zijn snel nog even de deur uitgegaan om een pizza te eten in Bodenmais. Na de hectische weken vonden we dat we wel even 2 uurtjes vrij mochten hebben. Bij terugkomst rook het in de hele gang erg raar, het leek op een raar soort rooklucht, net of het wiet was. Wat nou weer? In een lege kamer had Sandra na het schoonmaken per ongeluk het licht aangelaten, en toen ik daar naar binnen ging om het licht uit te doen, rook ik het nog sterker. Het leek onder de tussendeur met de naastgelegen (niet-roken) kamer door te komen. Het was inmiddels al laat, en je kunt moeilijk bij iedereen op de deur gaan bonzen. Wel leek het erg duidelijk dat er gerookt werd in een niet-roken kamer, op die gang mag niet gerookt worden.
De volgende dag hing er een niet-storen bordje aan de desbetreffende deur. We hoorden echter onder de deur door de wind huilen onder de deur. Ze waren de deur uit en hadden duidelijk dus met vliegende storm en slagregens het raam open laten staan. Een goede reden om naar binnen te gaan dus, voordat wij een natte kamer en/of glasscherven zouden hebben. Bij binnenkomst stonden er hele bakken met sigarettenpeuken, en ook de vuilnisbak lag helemaal vol. Wij wisten genoeg.
Pepijn heeft ze hier bij de receptie opgewacht tot ze thuiskwamen en ze voor de keuze gesteld: naar een (duurdere categorie) roken-kamer, of vertrekken en de schade betalen van het onverhuurbaar maken van een niet-roken kamer. Boos verdwenen ze naar de kamer, ze vonden niet dat ze iets fout gedaan hadden, dat moest maar kunnen allemaal, "ze keken wel wat ze gingen doen". Een paar minuten later dreef er een hele sterke wietlucht de gang op. Zoooo...die waren zooo van mij.....Eén van de "heren" kwam naar de receptie om te zeggen dat ze in die kamer bleven en dat ze daar ook gewoon door zouden gaan met roken. Ze hadden die kamer gehuurd en wij konden ze niet zomaar op straat zetten. Ik heb gezegd dat wij een zero-tolerance beleid met betrekking tot drugs in ons hotel hebben en dat ze nu gingen vertrekken, met betaling van de aankomende nacht omdat wij de kamer niet konden verhuren. "En wat dachten jullie daar aan te gaan doen om ons eruit te krijgen" (nog brutaal ook)? Nou, als ik nu een briefje van 2 regels typ dat u ongewenst verklaard bent op ons terrein, pleegt u huisvredebreuk en kan de politie u eruit komen zetten. Dan geven wij de politie ook gelijk toestemming huiszoeking te verrichten in uw hotelkamer en vertellen we die natuurlijk ook dat u heeft zitten blowen (softdrugs zijn strafbaar in Duitsland). Het was ineens heel stil en binnen een paar minuten waren ze weg, na volledige betaling. De andere kerel kon nauwelijks nog staan of praten, zo high was hij. Ze hadden hun stuff door de gootsteen gespoeld, ze dachten dus echt dat de politie zou komen. Dit was de allereerste keer dat wij iemand eruit gezet hebben.

Vanmorgen een grote ordinaire ruzie tussen een echtpaar in de gang. Terwijl de hele strijd in volle gang was, rende ze ineens terug naar de kamer, ze was wat vergeten zei ze. Ze kwam terug met een rare triomfantelijke, samenzweerderige blik in haar ogen. Ik liep net langs met de broodmand onderweg naar het ontbijtbuffet, toen hij iets zei tegen haar, en zij draaide zich om en probeerde hem te slaan maar raakte mij nog net. Ze moesten vreselijk lachen allebei, excuses werden er niet aangeboden. Tijdens het ontbijt hebben onze 2 dames samen snel tussendoor hun kamer schoon gemaakt. Na het ontbijt kwam de vrouw naar mij toe om te zeggen dat de schoonmaakster geld uit haar portemonee had gestolen. Ze had 5 hondertjes in haar portemonnee, en in een geheim vakje een twintigje, en nu was het twintigje weg. Ik heb tegen haar gezegd dat de dames al jaren bij ons werkten, dat die nooit zelfs maar de spullen van gasten optillen om eronder schoon te maken, dat daar nog nooit zelfs maar zoiets gesuggereerd is in al die jaren, en dat wij ons personeel zelfs vertrouwen met de hotelkassa en met onze persoonlijke bezittingen als wij op vakantie zijn. Wij hebben een safe bij de receptie waar waardevolle spullen achtergelaten kunnen worden, ze had het geld bij ons in bewaring kunnen geven. Als ze weg wilden had ik daar alle begrip voor. Toen kwam de merkwaardige zin "nee, ze wilden niet weg, want ze hadden het hier zo naar hun zin bij ons". Ik heb gezegd dat ik dat gezien de voorgaande mededeling toch niet helemaal begreep, als je je onveilig voelt dan heb je het toch niet naar je zin en wil je toch niet blijven? Ik vraag mij gezien de grote ruzie af of de vrouw haar man een hak wilde zetten of zo, of dat zij dit in ieder hotel probeert en hij haar daar op aangesproken heeft. Gezien het feit dat ze niet eens sorry wilde zeggen toen ze mij bijna een knal voor mijn kop gegeven had was ik ook niet van plan er veel mee te doen, wat een raar ordinair stel. Ach, het gebeurde in Amsterdam dagelijks in de hotels waar wij werkten dat de reiniging beschuldigd werd van diefstal. Het bleek altijd te gaan om iets wat verkeerd was opgeborgen, of de een had geld uitgegeven of vergokt wat de ander niet mocht weten. Dit was hier in ons hotel ook weer zo'n eerste keer die we liever niet hadden meegemaakt.Onze dames stonden in de keuken allebei te janken, ook al heb ik gezegd dat ik ze vertrouwde.

Het begint weer laagseizoen te worden....need I say more.....

We hebben het weer overleefd!

2012-01-02T17:08:00.001+01:00

Gelukkig nieuwjaar!

Dit jaar liep het erg op rolletjes. We waren met z'n allen goed op elkaar ingespeeld, we hadden genoeg personeel ingeroosterd, en aan onze nieuwe kracht hebben we ook erg veel. Nu zijn we toch wel een beetje moe. De 31ste en de 1ste hebben we erg weinig geslapen, en de komende dagen zijn we nog bomvol. Ook het weekend belooft veel te doen, mede vanwege de feestdag op vrijdag (Driekoningen is hier een officiele vrije dag). Morgen moet ik naar Regensburg voor een aantal essentiele aankopen bij de groothandel (die in Deggendorf is natuurlijk nu definitief gesloten). Ik kijk er nu al naar uit (zucht). Morgenavond gaan we niet koken, al hebben we niet echt een Ruhetag vanwege vele aankomsten.

Wat dit jaar in het bijzonder opvalt, zijn de superleuke gasten. Het was erg gezellig en relaxed, dat werkt zich natuurlijk weer door op ons, en dat valt de gasten dan vervolgens ook weer op. We hadden oudjaarsavond veel aandacht besteed wie we bij elkaar aan een lange tafel hadden gezet (doen we altijd, anders wordt het een erg lange avond), en we zijn trots dat er complete vriendschappen uit ontstaan zijn. De gasten hebben ijverig telefoonnummers uitgewisseld, en gisteravond schoof iedereen in het restaurant vrijwillig bij elkaar aan. Dat de huiswijn in recordtempo opgegaan is, is dan ook niet verwonderlijk.

Onze buren van 2 deuren verder hebben nog een leuk toneelstukje opgevoerd op 30 december. Volgens hen stonden er 2 auto's hinderlijk voor hun deur geparkeerd, en de buurman (die we eigenlijk helemaal niet kennen, nauwelijks contact mee) kwam hier om 23 uur 's avonds luid roepend het hotel binnenstormen en wilde met ons op de vuist gaan. Pepijn heeft hem uit het hotel gezet. Inmiddels waren alle gasten wakker. Die auto's zouden van gasten van ons zijn. Ja? En? Wat moeten wij daarmee? Wij weten ook niet van wie die auto's zijn (hebben andere buren deze week geen bezoek of mensen in hun vakantiewoningen?), ze staan op de openbare weg, en zelfs al zouden we dat weten, de autobezitters zijn volwassen, hebben een rijbewijs, een stel hersens en een eigen verantwoordelijkheid.
Nadat de buurvrouw erbij kwam staan en beiden de ene na de andere belediging aan ons adres riepen (wij waren asociaal, we waren harteloos en we wilden alleen maar geld verdienen over de rug van anderen) en weer bijna met ons op de vuist wilden, hebben we de politie gepolst wat die ervan vonden. Die stelde zich op het standpunt dat het inderdaad niet onze verantwoordelijkheid was waar mensen die hier al of niet logeerden al dan niet parkeerden, en dat als de buren daar een probleem mee hadden, dat zij dan zelf de politie moesten bellen. Die zouden dan komen om de situatie te beoordelen (staat iemand echt hinderlijk of gevaarlijk) en indien nodig proberen de eigenaar van het voertuig te traceren en in het uiterste geval weg te slepen. Dat wilden de buren niet, ze wilden alleen maar rellen. Wij zijn gewoon naar binnen gegaan en ze zijn afgedropen.
Na de gedane arbeid is Pepijn midden in de nacht eens polshoogte gaan nemen wat daar dan verderop in de straat voor onacceptabele toestanden waren. Dubbelgeslagen van het lachen, met de tranen langs zijn wangen lopend, kwam hij terug. Eén van de auto's was van 1 van onze gasten, dat was duidelijk te zien aan de levensgrote reclametekst op de auto. In plaats dat de buurman nou de naam van de gast had genoemd...Ook heeft Pepijn gemeten, en de auto die het meest "in de weg" zou staan, stond 10.20 meter van de garage. De buurman heeft een Suzuki-koekblikje, en duidelijk een rijbewijs bij een pakje boter gekregen. De andere auto was niet van een gast van ons, die reed hier al de hele week rond in de straat voordat wij gasten hadden.

Even kort...

2011-12-28T22:36:00.000+01:00

Het gaat hier fantastisch, veel beter dan andere jaren. We zijn nog niet uitgeput, hebben genoeg personeel ingeroosterd die graag een stapje extra zetten, overwegend leuke gasten. Het is tot nu toe zelfs gelukt om degene met de vroege dienst redelijk op tijd in bed te krijgen en degene van de late dienst een beetje uit te laten slapen. Het is nu half 11 en eigenlijk zijn we bijna klaar. Pepijn zit al met een drankje op de bank te relaxen voor de tv, terwijl ik nog even de dagafsluiting doe, het laatste rekje afwas en een sluitrondje.

Kerstdrukte

2011-12-22T13:39:00.000+01:00

Het is weer "die tijd van het jaar". Bij ons betekent dat veel werk en weinig slaap. Ondanks dat de feestdagen dit jaar rot in het weekend vallen, en mensen dus redelijk wat vakantiedagen moeten opnemen om weg te kunnen, zijn we met Oud & Nieuw vol, en met Kerst bijna. Ertussen is er ook echt nog hier en daar een gaatje vrij, misschien dat we dat ook nog vullen....

Het sneeuwt hier ondertussen vrolijk door, op onze hoogte ligt precies een leuk laagje om in de kerststemming te komen (20 cm), maar op de Großer Arber ligt al 80 cm en kan er volop geskied worden. Het beloven weer succesvolle dagen te worden, van sneeuw met Kerst worden onze gasten heel erg blij.

Gisteren zijn we naar de groothandel gereden in Regensburg en hebben we weer een gigantische hoeveelheid boodschappen naar huis gesleept. We hopen dat we nu echt alles voor de kerst in huis hebben. Uit ervaring weten we dat er iemand toch altijd nog last-minute voor dat ene pak melk of dat ene potje kruiden naar een lokale winkel moet.Dinsdag hebben de dames nog even alles gestoft en gezogen en de kranen goed laten doorlopen na bijna een maand dicht geweest te zijn. Onze vaste zakelijke gast is vanmorgen uitgecheckt, en vanavond hebben we even geen gasten. We verheugen ons op een laatste avond samen voordat het hier echt van start gaat!

Weer thuis!

2011-12-19T19:55:00.001+01:00

Met dank aan de onvolprezen turkse censuur konden we in het laatste hotel ineens Blogspot niet meer openen. Turkije is best wel een vrij land, maar af en toe loop je tegen dit soort dingen aan. Zo was ook de engelstalige Wikipedia verboden, zelfs als je iets over de cultuur of geschiedenis van Turkije wilde weten, zoals wij. Gek genoeg konden wij via de duitstalige Wikipedia toch alles lezen over Atatürk en de opgraving waar we heen wilden.Voor diegenen die een mail van ons gehad hebben, het navolgende is natuurlijk bekend, zelfs gedeeltelijk overgenomen uit de mail...

De reis was fantastisch, een echte aanrader. Uiteindelijk waren we met ongeveer 100-120 man in 3 bussen. Wij hadden een goede kwaliteit bus, gezellige medereizigers, goede gids, lieve buschauffeur, goede hotels, zalig eten onderweg. Het is niet te begrijpen hoe ze het voor dat geld kunnen doen. Met 90% van de bus hebben we het supergezellig gehad, tuurlijk zitten er altijd een paar mensen bij die je het liefste achter het behang plakt (hierover later meer), maar die negeer je gewoon. We hebben prachtig weer gehad, alleen de dag dat we 600 km terugreden naar de kust heeft het geregend, en op grote hoogte in het Taurusgebergte heeft het zelfs gesneeuwd, maar dat was niet erg want we zaten toch in de bus. We hebben overal aan meegedaan, we hebben het facutatieve programma bijgeboekt, zo zijn we naar een soort tempel geweest om de dansende derwischen te zien in een indrukwekkende religieuze ceremonie (niet toeristisch, we mochten niet praten, niet klappen en geen foto's maken tijdens de cermonie) en een avond met turkse dansen (wel ietsje toeristisch, maar zeer smaakvol gedaan). Ook hebben we met onze gids de rotskerken van Unesco World Heritage Site Göreme bezocht op de dag ter vrije besteding en hebben we ook elke dag de traditionele turkse lunch gedaan.

(klik op de foto's voor een vergroting)

De gids was fantastisch, hij heeft heel de weg gepraat: over Turkije, over de geschiedenis, geloof, cultuur, de relatie met Griekenland, het plan voor wel/niet Turkije in de EU, en over zijn eigen familie. Hij was een heel intelligent verdraagzaam iemand, hij had gestudeerd aan de universiteit in de buurt van Istanbul en had als kind het gymnasium in Duitsland gedaan. Zijn oma was grieks, dus hij praatte heel genuanceerd over alles. Zo vertelde hij ook over minder positieve dingen over Atatürk, iets wat hier over het algemeen niet normaal is, en dat hij vond dat Turkije in de EU een slecht idee voor beide partijen was.
Waar hij (terecht) wel fel over werd was over een stom wijf dat een zwerfkatje mee aan boord van de bus gesmokkeld had zonder dat hij, de chauffeur of wij allemaal ervan afwisten. In Capadoccie heerst hondsdolheid, een aantal deelnemers was zeer zwaar allergisch voor katten, god weet of dat beest vlooien enzo had, en bovendien, dat doe je toch niet zomaar zonder plan of overleg? Uiteindelijk is de arme man er 2 dagen mee bezig geweest: met die griet 's avonds naar de dierenarts, papieren regelen en alles. Hij was kapot. Toen de gids tegenover de groep zei dat er over dit soort dingen overlegd moet worden, en dat je op een groepsreis rekening moet houden met elkaar, en niet zomaar op eigen houtje kunt doen waar je zelf zin in hebt, heeft ze hem bedreigd. Ze werkte voor de TV, en ze ging hem zwart maken, blablabla.... Je begrijpt dat deze persoon erg populair was bij ons allemaal...Nog een woord en we hadden haar met z'n allen uit de bus gezet.... Dat had die lieve man echt niet verdiend. Die dierenarts heeft haar uiteindelijk overtuigd dat dier daar te laten. Ook dat had ze niet aan de gids verteld. Hij begon dus een gesprek met ons allen wat we nou toch met die kat gingen doen, dat we het er allemaal mee eens moesten zijn als de kat meeging in de bus, toen zij met de mededeling kwam dat het dier niet eens meer aan boord was.

Na onze perfect georganiseerde rondreis werden we naar ons verlengingshotel gebracht, wat tussen Manavgat en Alanya lag. We hebben het er leuk gehad, maar zouden misschien voor een volgend verblijf een ander hotel kiezen en er ook iemand anders niet heen sturen. Het hotel lag aan de grote weg, erg ver weg van alles. Wij hadden erg veel geluk met onze kamer, die had zeezicht en lag bij het zwembad, weg van de 6-baansweg, maar anderen hadden niet zoveel geluk. Wij houden van lekker wandelen in de omgeving, gezellig naar een authentiek dorpje of aan de boulevard op een terrasje zitten, en dat was daar niet. Met de openbare bus was je binnen een half uur in het centrum van Alanya, dus dat hebben we 2 keer gedaan. Ook hebben we midden in de week een dag een auto gehuurd en zijn we naar het prachtige amfitheater van Aspendos gereden.

We wilden daarna eigenlijk nog naar de opgravingen in Perge, maar we zijn verdwaald en uiteindelijk bij de watervallen van Kursunlu uitgekomen. Erg mooi, heerlijk rustig, en duidelijk niet aan buitenlandse toeristen gewend (alleen ingericht op turkse toeristen).

Onderweg hebben we in een restaurantje met handen en voeten heerlijk eten besteld, en daarna zijn we op weg naar huis nog in Side gestopt.

Zaterdag was ook de transfer naar de luchthaven weer prima geregeld. De vlucht was in tegenstellng tot de heenreis vol en had wederom een half uur vertraging. We waren nu extra blij dat we het airport hotel geboekt hadden, met de koffer zo de deur van de terminal uit en de deur van het hotel weer in.... Een heerlijk hotel, we hebben heerlijk geslapen en uitgebreid ontbeten. Hoe dichter we bij huis kwamen met de trein, hoe witter de wereld werd. Er ligt bij ons een dun laagje sneeuw, een cm of 5, maar op de Großer Arber ligt al 45 cm. De boekingen lopen dus ook erg goed voor de feestdagen. We hebben hier of daar nog wat kleine gaatjes, maar veel is het niet meer. Morgen komen de dames nog een dagje poetsen en voorbereiden, woensdag worden dan de boodschappen gedaan. Deze week is het nog erg rustig, onze vaste gast is de enige bewoner...

In Turkije

2011-12-05T21:25:00.000+01:00

Onverwacht hebben we in het hotel waar we zijn prima internet, dus even tijd voor een klein logje.
We zijn zaterdag met de trein vertrokken naar Nürnberg. Even was er op het perron nog paniek omdat ik mijn paspoort ineens nergens meer kon vinden, terwijl de trein er al aan kwam. Het was gewoon last-minute stress, hij zat gewoon in mijn tas. Drie uur wachten op de volgende trein was toch niet zo'n leuke stunt geweest...

In Nürnberg hebben we onze koffers in een kluisje gezet op het station en zijn we gezellig de stad ingegaan. We waren al een hele tijd het oplaadsnoer van onze fotocamera kwijt en we hadden het hele hotel al omgekeerd, dus dachten we snel in Nürnberg een nieuwe kabel te kopen. Dat viel vies tegen, het bleek een zeer specialistisch ding te zijn. Uiteindelijk had de Saturn een oplossing voor ons in de vorm van een universele oplader. Toen we al blij met de oplader richting kassa wilden, viel mijn oog ineens op een camera-aanbieding. Een nieuw fototoestel, met hetzelfde laadsnoer, voor maar 10 euro meer.... Dat hebben we toen maar gedaan. In Nürnberg was het kerstmarkt, wat een gekkenhuis was het in de stad zeg! Echt niet leuk gewoon! We hebben dan ook redelijk vroeg al besloten om richting de luchthaven te gaan en daar wat te eten. We waren nog te vroeg om in te checken, dus hebben we eerst een hapje gedaan. Onze vlucht bleek een half uurtje vertraagd te zijn, dus zou nu pas om middernacht gaan. Hij was hartstikke leeg, slechts 80 pax op een kist van 190 stoelen. Liggen dus!

Om 4 uur lokale tijd landden we uiteindelijk in Antalya. We werden met de bus naar een hotel in Manavgat gebracht. Uiteindelijk waren we om 6 uur op de kamer. We kregen nog even de mededeling dat we om 9.30 uur klaar moesten staan, dan werden we opgehaald door de reisleiding van onze rondreis. We hebben nog even overwogen om niet naar bed te gaan, maar gezien de enorme afstand die we volgens het programma zouden gaan rijden die dag, zijn we toch maar 2 uur gaan liggen. Op de afgesproken tijd was iedereen weer present, samen met nog iets van 80 andere mensen die met andere vluchten waren gekomen, om te horen dat het programma was omgegooid gezien de onmenselijke aankomsttijd van de vliegtuigen uit Berlijn en Nürnberg. We konden weer naar bed, of deelnemen aan een facultatieve excursie naar de waterval van Manavgat. We stonden te tollen van de slaap en bovendien waren we jaren geleden al bij de watervallen geweest (niet zo bijzonder overigens), zodat wij de eerste optie kozen. Om een jetlag te vermijden hebben we onszelf nog tot half 2 kunstmatig wakker gehouden, maar toen ging toch echt het licht uit. Ondanks het prachtige weer hebben we de hele middag geslapen.

Vanmorgen was de vertrektijd 8 uur. Er moest per slot van rekening een afstand van meer dan 600 km gereden worden. Onderweg bezochten we het Mevlana-museum in Konya. Het was minder indrukwekkend dan we dachten. We hadden een gigantische moskee verwacht, maar het was echt miniscuul. Na de uitleg van de gids kregen we een half uur om zelf rond te lopen en dat was meer dan genoeg (inclusief toiletbezoek, op een bankje in de zon zitten en alle items in de museumshop bekijken). De lunch vond plaats in een traditionele karavanserai, en bestond uit lokale Turkse gerechten. Na ongeveer anderhalf uur stopten we weer bij een karanvanserai, ditmaal de grootste van Turkije. Het was al tegen 18 uur dat we uiteindelijk bij het hotel kwamen, in Avanos in Centraal-Cappadocie. Na een lekker avondbuffet zijn we naar de kamer gegaan, waar we nog even de mail gecheckt hebben en dit logje getypt hebben. Tijd om naar bed te gaan, morgen om 9 uur gaan we naar het Göreme Open Air Museum.

Vakantie

2011-12-02T10:46:00.000+01:00

Naast al het hotelwerk wat toch ook gewoon doorgaat (administratie, emails/telefoon beantwoorden, kleine klussen, kerstversiering) genieten we ook wel een beetje van onze vakantie. We hadden nog een hotelbon die we een jaar geleden gewonnen hadden die we dringend moesten inleveren voordat hij afliep. Eerst was het idee om dat te doen in Nürnberg, zodat we lekker konden slapen als we terug kwamen van vakantie (die overnachting hebben we toch nodig als we uit het vliegtuig komen, want we komen niet meer thuis om die tijd), maar het is natuurlijk kerstmarkt in Nürnberg, dus het hotel wilde zeer begrijpelijk dan geen bonnen verzilveren.

Aangezien we toch deze week nog naar Praag moesten om Pepijn's paspoort op te halen, hebben we besloten om er een nachtje aan vast te plakken en een kleine citytrip Praag te doen met onze hotelbon. Praag is voor ons 2-2,5 uur rijden, dus het is in principe als langere dagtocht prima te doen, maar dit kwam perfect uit. Woensdag zijn we dus vroeg weggereden en eerst naar de ambassade gegaan, waar de medewerkster ons meteen bij binnenkomst al herkende. Alles lag keurig klaar. Aangezien het in de ambassadewijk gratis parkeren was, hebben we de auto laten staan bij de tram/metrohalte en zijn met de tram naar het Radisson Park Inn Hotel gegaan. De kamer was al klaar. We zijn eigenlijk meteen de deur weer uitgegaan en het begon net te miezeren. Gadver, maanden geen drup regen, het scheepsverkeer op de Donau ligt zelfs stil vanwege de ultra-lage waterstand, en nu hadden wij dit. Gelukkig bleef het bij een beetje miezer, wel jammer dat het 2 dagen grijs geweest is.

We hebben het superleuk gehad, met het gevoel dat we echt weken weg zijn geweest. Vorig jaar hebben we op een gegeven moment een nachtje Ceske Budejovice gedaan en toen hadden we dat gevoel ook al. We hebben afgesproken dat we dit soort tripjes eigenlijk vaker moeten doen. We hebben heerlijk gegeten, rondgelopen, geshopt en we hebben gisteren een indrukwekkend bezoek gebracht aan het nationaal monument in Vitkov. Een raar gebouw, dat steeds door de geschiedenis van de Tsjechische Republiek is ingehaald, met een prachtige expositie over de dramatische recente geschiedenis (1918-1993) van het land. Hoeveel landen kunnen terugkijken op een staatsgeschiedenis van slechts 93 jaar, waarin ze onafhankelijk zijn geworden, bezet zijn geworden, een oorlog hebben doorstaan, een coup hebben gehad, miljoenen mensen van 1 bevolkingsgroep op geweldadige wijze hebben uitgezet, een democratische beweging bruut neergeslagen (Praagse Lente), een zachtzinnige overgang naar een democratie, met daarna de traumatische uiteenvalling van het land. Er liep nauwelijks iemand, en we hadden het gevoel dat er zowiezo weinig buitenlanders kwamen. Het was heel erg interessant, en vanaf het monument heb je een waanzinnig uitzicht over de stad.

Nu hebben we alleen vandaag nog om in te pakken en ongeveer 2 miljoen dingen te regelen voordat we morgen 2 weken naar Turkije gaan. De poesjes waren heel blij ons weer te zien na 2 dagen alleen thuis te zijn geweest: Oh de horror als er straks een Samsonite van zolder gehaald wordt....Geen idee of we vanuit Turkije de kans hebben om te loggen. Zo niet, tot 19 december!

Rondrommelen

2011-11-23T15:52:00.000+01:00

We zijn sinds een paar dagen heerlijk aan het rondrommelen in het hotel. Zondag was de laatste dag dat we gasten hadden, sindsdien zijn we dicht. We hebben een gigantische waslijst wat er allemaal nog moet gebeuren voordat we met vakantie gaan over anderhalve week, dus echt niets doen is er niet bij. Wel is het zalig in een oude trui en met pantoffels door het hotel te struinen terwijl er hard meegezongen wordt met de radio. Vandaag hebben we voor het eerst in minimaal 8 maanden eens heerlijk uit kunnen slapen. Gisteren waren we gigiantisch laat terug uit Regensburg. We zijn samen gaan inkopen voor de feestdagen. Als we terug komen van vakantie is het al 18 december, en we weten hoe de groothandel eruit ziet in de week voor kerst. Nu hadden we alle tijd, en bovendien konden we met z'n tweeen. Alle niet-bederfelijke zaken zoals wijn, hotelzeepjes en servetten hebben we dus al ingeslagen.

Ik ben nu zelf kerstpakketten in elkaar aan het zetten voor het personeel, wat er in de winkels werd aangeboden was echt niks, dus we hebben een aantal leuke kerstdozen gekocht en wat gezellige dingetjes om erin te doen. Morgen en overmorgen komen er 3 dames werken, dan doen we grote schoonmaak (glazen in de barkast en boeken in de bibliotheek afstoffen, ramen zemen, keuken goed schrobben, enz) en hangen we gezelig samen de kerstversiering op. Katrin vond het jammer dat ze natuurlijk niet kan komen (die werkt doordeweeks ergens anders) en onze klusjesman is nog ziek, dus het is helaas niet het hele team. Bij hen brengen we natuurlijk gewoon later een kerstpakket langs, zij hebben zich dit jaar wel volledig ingezet.

Pepijn heeft een nieuwe schuur gebouwd in de tuin, dat ziet er echt prachtig uit. Alleen zit er nog geen deur in, maar dat komt nog wel. Nu is hij bezig met onze badkamer. Al 5 jaar hebben wij een nieuwe badkamer, maar helaas zonder tegels en met loshangende bedrading (ja, we weten het, schokkerend!). We hebben eindelijk tijd vrij gemaakt daar wat aan te doen.

Ik was vrijdag t/m zondag in Leipzig op de vakantiebeurs. Ik vond het zelf dit keer niet zo'n goede beurs, en de TipTop-collega's en de omringende standhouders vonden dat ook: weinig bezoekers, niet zo'n geinteresseerd publiek, bezoekers die alleen op zoek zijn naar gratis dingen (pennen e.d.), ieder jaar kleiner wordende beurs. We hebben dan ook besloten niet meer aan een beurs deel te nemen. De verrassing was maandag groot toen er een boeking van 2 kamers kwam van iemand die ik op de beurs gesproken had. Dit heeft dus in ieder geval voor mijn reis- en verblijfskosten betaald.

Ik heb mij overigens ernstig gestoord aan de houding van onze bestuursvoorzitter. Sinds hij ziek geweest is heeft hij er duidelijk geen zin meer in. Het was voor iedereen beter geweest als die gewoon thuis gebleven was, hij heeft de hele beurs niet veel nuttigs bijgedragen. Van de mensen die er de laatste dag waren werd ineens verwacht dat die hielpen de hele stand af te bouwen, ondanks dat er 2 mensen van de standverhuur besteld waren om af te bouwen. Geen probleem, ik sta erg graag met mijn hoge hakken en kort rokje op een ladder met een hamer en een schroevedraaier, waarom niet als ik nog 5 uur moet rijden en pas diep in de nacht thuis ben? Allemaal geen probleem, maar op het moment dat er iemand tegen mij ging lopen roepen en mij ging lopen commanderen heb ik gezegd "ik ben je hond niet" en heb ik mijn tas gepakt en ben weggegaan. Ik ben zijn gelijkwaardige collega, zo wens ik niet aangesproken te worden, en bovendien zou ik mijn personeel niet eens zo behandelen. Ik vond dat hij de uitzendkrachten van de standbouw ook beneden alle peil behandelde.
Al enige tijd stellen wij vraagtekens wat de hotelcooperatie nog voor nut voor ons heeft. Het bestuur wordt steeds inactiever, er haken steeds meer leden af, nieuwe leden worden niet geworven, en naar de actieve leden wordt nauwelijks nog geluisterd. Het is eeuwig zonde, er zijn zoveel mensen met een talent binnen de cooperatie die een superleuk hotel hebben, die echt ook iets willen bewegen en zich in willen zetten, en er wordt niets mee gedaan. Maandag hebben we onze andere bestuursvoorzitter gebeld met de mededeling dat we ermee ophouden, en per wanneer we eruit kunnen.We weten al dat de opzegtermijn een jaar is, dus per eind 2012 houden we er zowiezo mee op, maar misschien dus nog eerder.

Noshows

2011-11-16T10:21:00.003+01:00

We zitten hier stevig te balen. We hebben gisteren heel de dag zitten op gasten te wachten die nooit gekomen zijn. Die mensen zijn hier al eerder geweest en waren de vorige keer heel vroeg. Ons bekroop dus al 's middags het gevoel dat er helemaal niemand meer zou komen, maar om 23 uur wisten we het zeker. Het was natuurlijk onze Ruhetag en we hadden met het prachtige herfstweer plannen om eens lekker weg te gaan. Zit je voor Piet Snot de hele dag binnen, en je weet hoe dat gaat, dan ga je toch maar weer in kantoor wat doen, dus uiteindelijk was het een gewone werkdag.

Er zat zowiezo een heel verhaal aan deze boeking vast. Een mevrouw koopt bijna een jaar geleden een hotelbon en belt op dat ze een hond heeft. Tsja, wat nu, hond moet mee blablabla.... Mevrouw, we nemen geen honden meer, maar toen u dat ding kocht was dat nog niet besloten, dus vooruit dan maar. Ze wil eind augustus komen, dus wij reserveren 8 maanden lang een kamer voor haar met die goedkope bon. Kort van tevoren belt ze op of alles OK is en dat ze nu met 2 honden komt. Euh...mevrouw....wij nemen helemaal geen honden meer, voor u hebben we al een uitzondering gemaakt met 1 hond, maar er is nooit over 2 honden gesproken en dat gaat gewoon echt niet gebeuren. Dat mens helemaal over de zeik, "het was niet eerlijk dat wij ineens de regels veranderden". Euh...sorry...2 honden is gewoon nooit ok geweest...never.....Dan kwam ze niet. Wij zaten dus ineens een paar dagen vantevoren met een lege kamer die al 8 maanden voor haar geboekt was en die we ook niet meer kwijt zijn geraakt. Gederfde inkomsten dus in het hoogseizoen. Ze heeft de bon aan een ander gegeven/verkocht/whatever en er is door iemand omboekingskosten betaald (bij zo'n goedkope hotelbon brengen we die in rekening, want de ervaring is dat mensen graag tig keer hun boeking willen veranderen). Dat bleek iemand te zijn die hier al eerder was (aardige mensen overigens). Die zouden de 12de komen, dat was 2,5 maand geleden zo geboekt. Paar dagen vantevoren, mailtje van die vrouw. Die mensen moeten maandag 14 november naar een begrafenis, is het OK dat ze dinsdag komen. Wij strijken over ons hart, wij zitten verdorie weer heel het weekend last-minute met een lege kamer en bovendien is onze hele vrije dag op dinsdag naar de Filistijnen, maar ja, ze zijn zo aardig en hebben waarschijnlijk niks te maken met de hele voorgeschiedenis met die andere vrouw dus vooruit dan maar. Om 23 uur was er dus nog NIEMAND. Ze kunnen die bon nu niet meer inlossen, we zijn hier klaar mee: 1x annuleren, 1x datum veranderen, 1x niet op komen dagen. Ook voor aardige hoteliers zijn er grenzen.

Wat betreft 1 van onze medewerkers beginnen we trouwens te vermoeden dat we misschien wel in de boot worden genomen. Vanaf volgende week zijn we vier weken dicht en als dat al bij de contractafsluiting bekend is (in een situatie dat dat ieder jaar bijvoorbeeld is, zoals bij ons) hoef je onder duits recht je oproepkrachten niet door te betalen tijdens die sluiting. Iemand weet het vooraf en kan besluiten zelf met vakantie te gaan, de rest van het jaar te sparen, kan besluiten het contract zo niet aan te nemen, of via een uitzendbureau een paar weken ergens anders te gaan werken. Zowiezo werken die oproepkrachten op een minimum-uren contract, en is het principe tot op zekere hoogte boven het minimum aantal uren eigenlijk "niet werken is geen geld". Onze klusjesman liep zich al maanden op te winden over het gebrek aan inkomsten tijdens onze sluiting, alhoewel er nog een gigantische pot vakantiegeld van hem klaarstaat wat we dan gingen uitbetalen waardoor er dan toch inkomsten waren en hij nog overuren had. Ook wilde hij de afgelopen maand ineens veel meer uren werken. Iedere keer werken liep hij uit zijn uren.

Als een oproepkracht ziek is, moet je die wettelijk de eerste 42 dagen het gemiddeld verdiende loon doorbetalen, daarna heeft iemand geen recht op ziektegeld meer van de werkgever. Ineens had onze klusjesman 2 weken voor de vakantie iets aan zijn arm waaraan hij geopereerd moest worden, en dat ging 6 weken duren. Hij mocht 'm echt niet bewegen, werken was onmogelijk. Jaja, maar hij rijdt wel iedere dag zijn vrouw naar haar werk en terug, 's ochtends 15 km heen en 15 km terug over een bochtige weg, en 's avonds haalt hij haar ook weer op. Hij kwam zelf met een briefje van de dokter en de mededeling dat hij doorbetaald wil worden. Nu hebben we te horen gekregen dat we hem wettelijk niet alleen moeten doorbetalen, maar dat dit ook geldt tijdens een vooraf geplande bedrijfsvakantie. En wat we moeten doorbetalen is het gemiddelde van de afgelopen maanden, dus ook over die zelf veroorzaakte overuren van hem. Driemaal raden wanneer de 42 dagen aflopen....precies de eerste dag dat hij na de vakantie weer zou werken. Is dit een groot toeval of is er hier iemand heel erg uitgekookt? Helaas kunnen we er niets aan doen, zelfs al zou je het kunnen bewijzen. Gelukkig krijgen we van de bedrijfsverzekering wel iets terug, maar niet het hele bedrag. Natuurlijk zijn we wel zo fatsoenlijk dat we alles voor ons personeel goed geregeld hebben (overuren, vakantiegeld, kerstpakket, ongevallenverzekering, pensioen, doorbetaling bij langdurige ziekte, etc) en natuurlijk vinden wij ook dat je als werkgever genereus moet zijn als er zoiets is. Zelf boeken we echter de goedkoopste vakantie die we kunnen vinden en rijden in een oudere auto dan de meeste medewerkers. Onze medewerkers hebben aan het eind van de maand meer loon dan wij onszelf geven. Zij bouwen pensioen op, wij kunnen ons dat moeilijk veroorloven. Het is dus wel frustrerend dat we nu zoveel geld moeten betalen, zeker vanwege het gevoel dat er hier iets niet klopt.

Oude posts gevonden!

2011-11-15T13:36:00.001+01:00

Met dank aan iemand die hier een suggestie gepost heeft hoe je je oude weblogs kunt redden, is Pepijn vanmorgen begonnen met het overzetten van de alleroudste logs van onze oude weblog. Een heidens karwei, maar bij Web-log gaat het toch niet meer goed komen. Mocht je dus de komende tijd "????" denken, daarom staat het dus een beetje door elkaar....

Aanvulling:
De oude posts van februari 2006 waren te antidateren en staan nu in de archieflijst bij 2006. Als het hotel binnenkort een paar weken dicht is hebben we hopelijk tijd alles over te zetten.

Soap

2011-11-13T16:44:00.000+01:00

Twee stellen gaan gezellig samen een weekendje weg. Het ene stel krijgt ruzie en besluit een punt achter de relatie te zetten. Samen zitten ze "gezellig" met z'n vieren in het restaurant te eten, het ene stel zit met dikke ogen hard te huilen en ruzie te maken. Tussendoor wordt er overdreven en zeer ordinair getongzoend. Het andere stel probeert te bemiddelen maar alle opmerkingen werken alleen maar als olie op het vuur. Andere hotelgasten zitten zich duidelijk aan het gedoe te ergeren. Eén mevrouw gaat ergens anders zitten. Op de vraag of de bank niet lekker zit, en ze daarom op een stoel is gaan zitten is het antwoord dat het uitzicht niet zo bevalt. Na 1 drankje houden die mensen het voor gezien. Katja ligt op een stoel in het restaurant te slapen en gaat op een andere stoel zitten omdat ze het zo beter kan zien. Hoezo nieuwsgierig? Wij staan ons ondertussen in de keuken te verbazen. Het andere stel probeert de situatie nog te redden door gezellig een praatje met ons te maken en ons complimenten te geven over het eten. Op de vraag waarom het toch zo rustig is in het restaurant ondanks dat het eten "geniaal goed" is, ligt het op het puntje van mijn tong te zeggen dat hun vrienden al onze andere gasten hebben weggejaagd. Dat heb ik toch maar even niet gezegd....

Zojuist hebben we weer eens een nieuwe medewerkster aangenomen, hopelijk wordt dit wel een blijvertje. We gaan het zien. Het moet gecoordineerd worden met haar andere werk.

Onder de leden

2011-11-10T21:45:00.000+01:00

Gelukkig is het vandaag een iets rustiger dagje. Ik heb duidelijk iets onder de leden: afwisselend ijskoud en dan weer zweten, de buik is van streek, ik heb zwarte wallen onder mijn ogen en ik ben dood- en doodmoe. Ach, het is niet verwonderlijk na maanden roofbouw op het lichaam te hebben gepleegd, en daarnaast loopt iedereen hier in de buurt te kwakkelen. Sandra is ook al geruime tijd een beetje ziekjes. In ieder geval was er vandaag voor mij tijd om eens even lekker onder de wol te kruipen. Vanaf morgen is het hotel weer een stuk voller. Volgende week moet ik weer helemaal beter zijn, dan moet 1 van ons naar de Vakantiebeurs in Leipzig.

Onze klusjesman heeft een ontsteking in zijn arm en gaat geruime tijd uitgeschakeld zijn. De komende 6 weken is dat niet zo erg, maar daarna hopen we dat hij weer ok is om sneeuw te scheppen. Onze nieuwe medewerkster vond de rijafstand toch wat ver (we waren er al bang voor), dus dat was meteen einde oefening. Er heeft al een nieuwe sollicitant opgebeld, dat is een bekende van 1 van onze buren waartegen we dinsdag hadden verteld dat we al zo'n tijd een vacature hadden. Met Katrin hebben we afgesproken dat ze deze 2 weekenden voor onze sluiting nog werkt, en dan misschien nog iets tijdens de feestdagen en dat ze vanaf januari dan 1 à 2 keer per maand gaat werken. We willen haar niet kwijt en dat is wederzijds, maar iedere zondag naast een full-time baan werken werd toch wat zwaar. Christine en Sandra waren natuurlijk dolbij met al dit goede nieuws (not). We hebben echt meer mensen nodig voordat er hier iemand een burn-out heeft of in staking gaat. De vacature is ook gemeld bij het arbeidsbureau, hopelijk komt daar ook wat vandaan.

Dinsdagmiddag om 3 uur lukte het ons zowaar nog om even een mooie herfstwandeling te maken. We zijn door het bos naar het Seepark Arrach gelopen, en na een wandeling om het meer naar de tearoom naast de Schnappsbranderij van Drexler. Na een taartje hadden we eigenlijk geen zin meer om terug te lopen, dus hebben we 1 halte de trein genomen. Toen we thuis waren was het alweer koud en donker (rottige wintertijd).

Hogere wiskunde

2011-11-06T09:38:00.000+01:00

Een gezin van 7 personen checkt uit: 4 volwassenen en 3 teenagers. Ze hebben in 3 kamers verbleven, en 's avonds in de bar gedronken. De rekening moet als volgt:
-Kale kamerprijs van 3 kamers optellen, gedeeld door 7, en dat maal 4 personen en maal 3 personen
-de ene party betaalt toeristenbelasting voor 2 volwassenen en 2 kinderen, de andere voor 2 volwassenen en 1 kind.
-De drankrekening moet uitgeprint worden en met een balpen moeten de drankjes per persoon uitgesplitst worden. Niet gewoon gedeeld door 7, maar ieder drankje moet specifiek op een aparte rekening. Gisteravond hebben ze tegen Pepijn gezegd dat alles op 1 rekening mocht. Probleem: gisteravond waren ze aangeschoten, en nu weet niemand meer wat ze eigenlijk gehad hebben.

Uiteindelijk waren ze na 20 minuten emmeren tevreden met de rekeningen. Natuurlijk waren ze niet tevreden met mij, ik had natuurlijk telepathisch vooraf moeten weten hoe ze hun verblijf wilden afrekenen. Pepijn merkte na hun vertrek op dat het nog steeds niet klopt wie welke drankjes betaald heeft. Nou ja, het totaalbedrag klopte, dat is voor ons het belangrijkste. Ik heb in de computer van de hele berg rekeningen naderhand weer 1 verzamelrekening gemaakt, dat scheelt een gigantische hoeveelheid boekhoudkosten.

Aanvulling

2011-11-04T09:43:00.000+01:00

Sinds gisteren hebben we weer een aanvulling voor ons team. Ze is Tsjechische en gaat 2 dagen per week werken. Toen ze binnenkwam zagen we het al meteen: dit is iemand die in ons team gaat passen. De dag ervoor hadden we een andere sollicitant waarbij we meteen het omgekeerde zagen. Die bleef met haar jas aanzitten, en viel voornamelijk op door haar ontwijkende en aggressieve manier van antwoord geven. Na 10 minuten wist ik al: met dit mens gaan we allemaal waanzinnig ruzie krijgen, dat is geen teamspeler. Zaterdag komt er nog een sollicitant, want we hebben niet alleen een vervanging voor Monika nodig, maar waarschijnlijk dus ook voor Katrin.

Ondertussen is het hier nog altijd prachtig weer, strakblauwe lucht en prettige temperaturen. We zijn voor de tijd van het jaar dan ook nog aardig gevuld (60% vol in november is echt waanzinnig). Zelf komen we dit jaar niet toe aan mooie herfstwandelingen. Wel merken we dat we langzaam iets meer tijd hebben voor klussen die deze zomer zijn blijven liggen, zoals de boekhouding, klein onderhoud en dergelijke. We zijn met z'n allen de badkamers aan het aanpakken. Geld voor 16 nieuwe badkamers hebben we niet, maar de dames hebben hard geschrobt op de tegeltjes, Sepp heeft de voegen opnieuw gekit en ik heb eens lekker de douchegordijnen uitgebreid gewassen. De dames kwamen zelf met het idee om de eerste week dat we dicht zijn een grondige schoonmaakaktie te houden. Sepp komt ook, en dan lopen we alle kamers na, en hangen we gelijk met het hele team de kerstversiering in het hele pand op.

We hebben te horen gekregen dat onze Turkije-rondreis definitief door gaat, alles is ook al betaald. We kunnen dus nu gaan voorpretten en inlezen. Nog 4 weken voordat we gaan! Over 16 dagen sluit het hotel een maand, maar de eerste 2 weken hebben we genoeg (waarschijnlijk weer veel te veel) bezigheidstherapie bedacht. Zo krijgt onze eigen badkamer na 5 jaar eindelijk tegels! De laatste 2 dagen voor onze sluiting moet er een TipTop-beursstand in Leipzig bemand worden, en net als vorig jaar hebben wij ons weer opgegeven. Dit jaar ga ik, vorig jaar was Pepijn de vrijwilliger. Waarschijnlijk ga ik met de trein, dat is goedkoper en rustiger dan alleen 400 km heen en 400 km terug rijden met de auto.

Prachtige herfst

2011-11-02T09:34:00.002+01:00

Het enerverende weekend is weer achter de rug, de meeste gasten zijn weg, het is definitief laagseizoen geworden. Voor de tijd van het jaar en de regio zijn we overigens nog redelijk vol, zeker vergeleken met hoe de parkeerplaats er bij veel collega's uitziet. De temperaturen zijn echt nog fantastisch voor de tijd van het jaar, en er is ook geen enkele aanwijzing dat het binnenkort eens gaat sneeuwen. Inmiddels zijn de bomen prachtig rood en bruin, en liggen er veel blaadjes in de tuin.Veel tijd om ervan te genieten hebben we nog steeds niet.

Deze week hadden we weer een nieuwe film (ach ja, je moet alles een keertje meegemaakt hebben, niet waar?). Wie al langer meeleest weet het al: met het laagseizoen komen ook vaak gasten die voor een absolute bodemprijs zitten, maar zulke hooggespannen verwachtingen hebben dat ze denken het Ritz-hotel geboekt hebben. In dit geval zetten mensen die 3 kamers gereserveerd hadden na een half uur in de kamer hun koffers weer op de gang en deelden ons mee dat de kamers absoluut niet naar wens was en dat ze weg gingen. Het was de vreselijkste hotelkamer die ze ooit gezien hadden, belachelijk duur (euh... absolute laagseizoenprijs...), het was een grof schandaal, hij ging zijn advocaat bellen, onze meer dan 200 uitstekende beoordelingen met gemiddelde cijfers van 8,2 tot 8,8 op het internet zouden allemaal gemanipuleerd zijn, blablabla. Een andere kamer wilden ze niet, ze wilden ook geen andere oplossing (ander hotel, korting, etc), er viel absoluut niet met deze mensen te praten. Volgens mij ben je niet goed bij je hoofd: 's avonds in het donker de kou in met 4 kleine kinderen zonder hotelreservering, op een zeer druk lang weekend waar bijna geen hotelkamer te krijgen is (en zeker geen 3 kamers naast elkaar die aan een vijfsterren-niveau moeten voldoen voor een lagere prijs dan bij ons). Na een merkwaardige opmerking van de vrouw (er was een gelegenheid hier in de buurt waar ze voor 35 euro all-in een driepersoonskamer konden krijgen?) kwam het vermoeden in ons op dat ze ergens anders goedkoper hadden gereserveerd, en nu ons alleen nog even zo snel mogelijk kwijt moesten zien te raken. Anders ga je op het aanbod in om een andere kamer te zien, en de reactie en manier van handelen klopten ook gewoon helemaal niet. Maar ja, wat kun je doen? Je kunt mensen niet fysiek tegenhouden, je kunt ze niet dwingen te betalen, en als je geen 24-uurs receptie hebt zijn ze op een gegeven moment toch gevlogen. Dat dan liever meteen dan dat je er kosten en ergernis aan hebt en mensen zonder te betalen walk-out gaan.

Gisteren hebben we onze rustdag voornamelijk gebruikt om bij te slapen en om de administratie te doen. We zijn alleen 's avonds in het dorp een pizza gaan eten, we waren eigenlijk na iets meer dan een uur alweer terug. Sandra en Christine hebben samen alle kamers gisteren schoongemaakt. Vandaag is het rustig en doen we de kamers zelf. Het is kindervakantie en de dames wilden echt vandaag eindelijk eens een dagje vrij om iets met de kinderen te ondernemen. Vanmiddag en morgenmiddag komen de eerste twee sollicitanten, we hebben weer een derde persoon nodig, en zowiezo heeft onze zondaghulp aangegeven dat ze het steeds moeilijker kan combineren met haar andere werk en er waarschijnlijk binnenkort mee op gaat houden. Met alleen de vaste 2 dames gaan we het niet redden, al helemaal niet met de decemberfeestdagen.

Weer terug

2011-10-29T08:40:00.001+02:00

Het was een enerverende trip, maar we zijn weer thuis. Helemaal kapot, dat wel, maar we hebben het leuk gehad. Alleen al het feit dat we even een paar dagen werden uitgelaten na een hele zomer binnen zitten was fijn.

Zondag was het nog een hele strijd om de deur uit te komen, zoveel was er nog te doen. Het was tot het laatste moment allemaal nog erg druk hier. Om half 5 konden we dan eindelijk weg. Iets na achten kwamen we aan in Bad Neustadt, alwaar onze TipTop-collega een kleine selectie gerechten voor ons had klaarstaan. Na gezellig samen eten ging een aantal mensen naar bed, wij gingen met de harde kern naar het Muziekcafé om de hoek. Om 3 uur lagen wij in bed, dat is vroeg voor de harde kern (meestal is het toch eerder half 5 of zo). De volgende ochtend konden we uitslapen, maar we waren op tijd wakker voor het ontbijt. Daarna nog even douchen en omkleden en de vergadering kon beginnen. 's Avonds werden we in een bus vervoerd naar een leuk restaurant in de buurt waar we heerlijk gegeten hebben. Nieuw dit keer was dat de leiding van onze cooperatie eindelijk iets met de kritiek van vorige keren gedaan had (zowel op de vergadering als tijdens het avondprogramma): geen ellenlange speeches van hoogwaardigheidsbekleders, geen verkoopsdemonstraties, geen amusement waar niemand op zat te wachten, maar gewoon tijd voor goede gesprekken met elkaar en een half uurtje live-muziek na het eten. Na het eten gingen we terug naar het hotel, waar het in de bar laat werd (weer iets van 3 uur). Om 7 uur stonden we al weer naast ons bed, want om half 8 moest er ontbeten worden. Tot half 4 werd er daarna weer vergaderd.

Wij hoefden daarna maar een uurtje te rijden, naar Erlangen, waar we een hotel geboekt hadden. Om 5 uur waren we er, en na even opfrissen zijn we in de stad wat gaan eten. Om 9 uur vielen we doodmoe in bed. Na een comateuse nacht (iemand had serieus het bed onder ons vandaan kunnen stelen zonder dat we wakker zouden zijn geworden) gingen we op weg naar ons hotelcongres. Al snel stonden we echter muurvast in de file. Gelukkig dat we de tijd genomen hadden, er zou bij het congres ontbeten kunnen worden. Dat werd dus in plaats van een uur rustig ontbijten in een paar minuten een broodje naar binnen proppen en de rest meenemen de zaal in. Meteen al bij de deur ontmoeten we onze favoriete collega, die was ook aan de late kant. Toch konden we nog een plaatsje krijgen op de tweede rij. Het seminar was weer super, al waren de voordrachten 's ochtends van een mindere kwaliteit dan andere jaren. Om half 7 waren we klaar en gingen we op weg naar Tsjechie. We werden per slot van rekening de volgende ochtend in Praag verwacht bij de nederlandse ambassade voor een nieuw paspoort voor Pepijn. Aangezien we wisten dat we het waarschijnlijk niet de hele weg zouden halen naar Praag, hadden we een hotel geboekt in het historische stadje Beroun, langs de snelweg halverwege tussen Pilsen en Praag. Leuk, leuk, leuk....

De volgende ochtend werden we wakker van de wekker. Bij het aanzetten van de laptop viel het Pepijn op dat het een uur later was dan op de wekker. Oeps...foutje gemaakt bij het wekker zetten.... Na een snel ontbijt waren we onderweg. De stad in ging ontzettend makkelijk. Het was dezelfde weg als naar het vliegveld (had ik in mei natuurlijk al gereden) en daarna de Euvropska af tot de rotonde bij Dejvice (wat ik nog allemaal herkende van 10 jaar geleden toen mijn ouders een tijdje in Praag zaten). Binnen no time waren we bij de fotozaak waar de foto's gemaakt moesten worden, en daarna was het nog een paar minuutjes naar ambassade. Wat een service, wat een vriendelijk personeel, wat een prachtig gebouw, echt reclame voor Nederland, heel anders dan in München. Ook de fotozaak was véél beter, sneller, vriendelijker en efficienter dan die in München. Het was allemaal zo gepiept. Tijdens ons bedrijfssluiting eind november gaan we het paspoort ophalen. Ze hadden het ook op kunnen sturen, maar zo hebben we een leuk excuus om nog eens een dagje naar Praag te gaan (het is maar 2 uur rijden) en eind november gaan we toch zowiezo altijd kerstinkopen doen in Praag, al is het maar vanwege de vele engelse en franse winkels. We besloten dat we zo moe waren dat het geen erg lange dag werd en dat we ook niet moeilijk gingen doen met parkeren en openbaar vervoer. De parkeergarage onder de opera (Rudolfinum) langs de Moldau kost 2 euro per uur en dan ben je meteen midden in de stad. We hebben fijn even rondkeken, bij the House of Books op het Wenceslasplein bij de engelstalige boeken gestruind (wat een keus!) en gezellig gelunched. Daarna was de koek toch echt wel op, om 3 uur besloten we op huis aan te gaan.

Gisteren konden we meteen weer flink aan de bak. Er moest veel eten voorbereid worden en er moest worden ingekocht. Ik kon dus fijn naar de groothandel in Deggendorf. Daar moest ik toch zijn vanwege een afspraak over hun bezorgdienst, die sinds kort ook in onze regio wordt aangeboden. Bij aankomst wachtte mij echter een nare verrassing. Er werd mij medegedeeld dat deze groothandel sinds zijn opening 5 jaar geleden geen winst maakt, en moederconcern Makro daarom deze week heeft besloten de vestiging per 31 december helemaal te sluiten. Dus niet alleen hebben we weer geen bezorgdienst, we hebben straks ook geen groothandel cash & carry meer. Aaahhh....Voortaan moeten we dus altijd naar de Metro in Regensburg, heen en terug 220 km! We gaan toch maar weer eens praten met de flut-bezorgdienst hoe we de service kunnen verbeteren, want dit gaat echt zo niet.

Dit weekend wordt weer heftig. Het is een lang weekend hier in Duitsland en het weer is in orde. Afgelopen nacht was nog een beetje rustiger, dat heb je altijd als je dicht bent geweest, maar vanaf vandaag gaat de beuk er weer in. Nou ja, nog 22 dagen en we zijn 4 weken vrij.

Nog 48 uur!

2011-10-21T15:47:00.000+02:00

Over 48 uur zitten we in de auto onderweg naar Bad Neustadt an der Saale, naar onze TipTop collega Norbert. Het voelt weer alsof we op schoolreisje gaan, heerlijk! Dan rijden we dinsdagavond naar Erlangen, waar we woensdag naar een hotelmanagementcongres gaan wat we graag 1x per jaar bezoeken (ik was al eerder in Stuttgart en Würzburg, en Pepijn was vorig jaar in Erlangen). Onze bevriende hotelcollega Stephan gaat ook, gezellig dus. Woensdagavond rijden we dan richting Praag. We hebben onderweg een leuk hotel geboekt, donderdagochtend worden we dan in Praag bij de nederlandse ambassade verwacht voor een nieuw paspoort voor Pepijn. De ambassade belde deze week heel netjes op om de afspraak te herbevestigen. Kijk eens aan, bij ieder contact is deze ambassade een stuk vriendelijker en professioneler overgekomen dan het consulaat in München. Pepijn is nu druk bezig met de winterbanden op de auto te monteren. Toen ik vanmorgen naar het dorp reed, was de top van de Grote Osser helemaal wit, net als de pas bij Eck en de top van de grote Arber. De sneeuwgrens ligt dus hier al onder de 900 meter, de winter komt er nu ineens snel aan.

Voordat we weg mogen worden we nog even giga-gek, zo druk is het. Dit hoort laagseizoen te zijn, het hotel is echter nog steeds iedere dag 75-80% vol. Ook als we terug komen is het weer bijna vol, en dat blijft zo totdat we dicht gaan op 20 november. Ook Kerst en Oud&Nieuw lopen al lekker. We hebben maar weer een personeelsadvertentie gezet in de krant. Sandra is behoorlijk overwerkt, de overuren van de dames rijzen zo de pan uit dat die er de hele winter warmpjes bij zitten zonder dat ze nog maar 1 uur hoeven te werken. Het is duidelijk dat er iemand bij moet. De dames vinden allemaal een zakcentje verdienen hartstikke leuk, maar het begint steeds meer op een full-time job te lijken. Vijf dagen per week 7 uur werken is geen bijbaantje meer. Bovendien hebben de ziekte van Monika, en daarna de ziekte en de Sardinie-reis van Christine toch wel aangetoond dat we behoorlijk kwetsbaar zijn als er iets niet volgens plan gaat. Theoretisch mag er niemand met vakantie en niemand ziek worden. Dit kon dus zo niet langer. Er hebben zich al 4 sollicitanten gemeld, met ervaring, en allemaal uit Lam en omgeving. De advertentie wordt woensdag gratis herplaatst in het lokale krantje, dus dan kunnen zich misschien nog wel meer mensen melden. Bovendien heb ik een briefje opgehangen in de supermarkt. Iedereen is verteld dat we eind volgende week mensen gaan uitnodigen voor gesprekken.

Morgen is de laatste dag van ons oude driegangenmenu. We hebben een a-la-carte-menu ontwikkeld wat we samen zonder personeel kunnen koken, een totaal nieuw concept voor ons dus. We beginnen als we terug zijn uit Praag. Het is wel spannend, maar de markt vraagt steeds meer flexibiliteit. Mensen boeken ook steeds korter van te voren kamers, willen zich zo min mogelijk vastleggen (Halfpension is "uit") en als ze dan aankomen willen ze meteen aan tafel. We hadden ons voorbestel-menu al zo gestroomlijnd dat gasten vaak met een uurtje wachttijd konden aanvallen, maar nu wordt het dus nog radicaler.

Hamster

2011-10-15T12:34:00.001+02:00

Gisteren en eergisteren hadden we een topavond: gigantisch veel eten en drinken verkocht, een gezellige sfeer in het restaurant, veel gezellige blije gasten. Vandaag bij het uitchecken kregen we van iedereen een stevige hand en zei iedereen dat ze het zo jammer vonden om naar huis te gaan, zo leuk was het bij ons. Kijk, daar doe je het voor.

Het leukste was natuurlijk voor het laatst bewaard, gelukkig waren alle andere gasten toen al de deur uit. We hadden er al voor gezorgd dat we met z'n tweeen waren. Mevrouw vond dat ze niet hoefde te betalen. Daar dachten wij helaas voor haar heel anders over. Uiteindelijk heeft ze betaald en zijn ze mokkend de deur uitgegaan. Ze hadden zelf een taxi geregeld. Het was een wonder dat er nog iemand kwam, want met beide taxibedrijven hadden ze vette ruzie gehad. Dat was natuurlijk allemaal de schuld van andere mensen, "er werd constant tegen haar geschreeuwd". Sandra zei dat er een duits spreekwoord is "hoe hard je het bos in schreeuwt, zo echo't het ook terug", en dat dat toch wel hier erg van toepassing was.

Vandaag is het prachtig weer, een hoop nieuwe gasten op aankomst, en er is al redelijk wat eten besteld voor vanvond. Het is even hard aanpoten voor ons en voor Sandra. Dat die er langzaam genoeg van begint te krijgen begrijp ik volkomen. Christine is natuurlijk in Sardinie, dus alles komt op Sandra neer. Er komt ook geen einde aan de drukte, deze week zitten we weer goed vol, en nu begint het lange weekend met Reformationstag/Allerheiligen/Allerzielen zich al spectaculair te vullen. Ik zei deze week nog lachend dat ik mij zo'n hamster voel op zo'n ronddraaiend rad: hollen, hollen en je mag er niet af.

Volgende week hebben we leuke vooruitzichten, al is het meeste wel verplichting, zij het een leuke. Volgende week zondag t/m dinsdag hebben we TipTop-vergadering, woensdag gaan we naar een hotelcongres en donderdag zijn we in Praag om Pepijn's paspoort bij de nederlandse ambassade te verlengen. Voor Turkije moet je paspoort bij vertrek nog 6 maanden geldig zijn en dat is hij nét niet meer. We weten nu al dat we erg moe de deur uit gaan en erg moe weer terug komen, maar leuk wordt het allemaal wel. Vrijdag begint dan dat lange marathonweekend van 5 dagen al weer.

slechte soap

2011-10-13T22:08:00.000+02:00

Soms denk ik dat wij in een slechte soap terecht zijn gekomen, of dat er ergens een verborgen camera hangt. Wij hebben een gast in huis die wij wel zodanig achter het behang willen plakken, daar heeft de Hornbach geen behangrol voor die groot genoeg is. Zo erg hebben we het echt nog niet vaak meegemaakt.
Onze diva van dinsdag overtreft alle verwachtingen in negatieve zin. Ze hoort zichzelf erg graag op luide toon praten, denkt dat ze heel belangrijk is en duwt graag zoveel mogelijk andere gasten uit de weg. Het allerliefste gaat ze met ons in discussie op momenten dat wij daar overduidelijk geen tijd voor hebben (telefoon, leveranciers, andere gasten, restaurant goed gevuld). De vriendin heeft niet alleen een fobie voor de bus, ze is ook nog slecht ter been en zowiezo lijkt elke vorm van beweging dan ook voor beiden niet de favoriete bezigheid te zijn. De 700 meter naar de trein zijn te ver. Of wij ze niet even kunnen gaan brengen/rondrijden/etc. Wij kregen de wind van voren, "want de taxi die wij gisteren besteld hadden had ze geen bonnetje gegeven". Euh???? Wij hebben gisteren helemaal geen taxi voor u besteld? Pepijn en ik wisten van niks, en iemand anders is er niet. Nou ja, de taxi die ze gisteren hadden was ongeschikt, want de instap was te hoog. Dan moet je je been omhoog tillen en dat doet pijn aan je heup. Of wij een andere firma konden bellen. Vanavond weer klagen tegen Pepijn; dit tweede taxibedrijf was ook niks, ook zeer onvriendelijk en een bonnetje hadden ze niet gekregen. Morgen geven we ze dus een Gouden Gids en mogen ze het zelf uitzoeken. Er zijn maar 2 taxibedrijven in Lam en omgeving, en wij vermoeden dat ze zich bij beiden al net zo geliefd hebben gemaakt als bij ons. Wij doen heel graag zaken met taxibedrijf nummer 1, en nog nooit klachten gehad van gasten: ze zijn netjes en beleefd, hebben goede auto's en gematigde prijzen. Gisteravond stond de tv zo hard dat wij het boven konden horen, de buren hebben niets gezegd, maar die hebben waarschijnlijk geen oog dicht gedaan.

Dan waren wij vandaag zelf aan het kamers schoonmaken en kwamen tot de interessante ontdekking dat er nogal wat zaken van ons ontbijtbuffet op magische wijze in hun koelkast terecht waren gekomen. Merken van de groothandel en dergelijke die een particulier niet kán kopen, en héél toevallig met hetzelfde lotnummer en dezelfde vervaldatum als de items die wij hier in de koelcel hebben. Pepijn heeft de dames daar meteen vanavond even op aangesproken. Het verweer was dat ze helemaal geen koffiemelk gebruikten, dus hoe die cupjes daar kwamen wisten ze écht eerlijk niet. Die smeerkaas die ernaast lag, tsja, waarom ze die hadden meegenomen wisten ze eigenlijk niet, want dat aten ze niet. En de rest, dat moest maar heel normaal zijn dat je dat allemaal mee nam van het buffet. WIJ waren belachelijk dat dat niet mocht.

Zaterdag hebben we een hele reeks vertrekkers, en het hotel zit redelijk vol, dus nee, er heeft niemand tijd om ze naar het station te brengen. Zelfs niet als het koningin Beatrix was geweest of hele aardige gasten. De dames hebben dus pech en mogen nogmaals van een van de taxibedrijven of van de benenwagen genieten.

Grijs

2011-10-11T15:15:00.000+02:00

Vandaag zou het volgens het weerbericht 17 graden worden. We merken er niets van. Ik zit hier bij de receptie met een dikke trui aan bij de verwarming te kijken naar de grijze lucht buiten en de ronddwarrelende rode blaadjes. Pepijn gaat even naar het dorp om een brief te posten, hij liever dan ik. Het is definitief herfst geworden. Met het grijze weer zijn ook de grijze gasten gekomen: onopvallend, zwijgzaam, zonder vreugde, zonder levensverhaal, met sombere verhalen over ziektes en slecht weer. Er zijn er bij die al gezegd hebben dat ze alleen maar hier zijn omdat wij de goedkoopste aanbieding hadden. Zucht. Het is laagseizoen geworden.

Zojuist heb ik aan de telefoon bijna ruzie gehad met een aankomende gast die vond dat wij onze hele vrije dag aan haar moesten opofferen. Ze had zichzelf beloofd dat wij haar gratis van de trein zouden komen halen. Ze belde nu boos op dat ze de trein had gemist (hoe is dat onze schuld?), en ging nu de trein naar Furth im Wald nemen. Haar reisgenoot had een fobie voor de bus (?), dus vanaf Furth im Wald wilde ze niet met de bus naar Lam, en dus EISTE ze nu dat wij haar in Furth im Wald kwamen ophalen. "Euh...mevrouw....dat is bijna drie kwartier rijden heen en ook weer terug...daar kunnen we echt niet gratis aan gaan beginnen...bovendien is het onze vrije dag." Ja, maar anders had ze een waardeloze overstap in Cham en bleef ze daar een uur steken. "Nou mevrouw, dan gaat u lekker in het prima restaurantje naast het station in Cham eten. Het is dan toch etenstijd (rond 19 uur) en bij ons is toch het restaurant op dinsdag dicht, dus bij aankomst is er hier niets te eten". Mevrouw helemaal uit haar dak, dat was toch geen service, ze had toch verwacht dat wij bij aankomst voor haar gingen koken, bla, bla,bla.... Nou ja, ze ging ons nog wel laten weten welke tijd ze dan aankwam. "Nee mevrouw, dan we zijn niet thuis, we moeten het nu weten zodat we onze avond kunnen plannen". "Waarom bent u dan niet thuis????" "Zoals gezegd, het is Ruhetag" Ja maar voor MIJ kunt u toch wel de hele dag thuis blijven???? Ik zei het niet, maar dacht wel dat zij ook vast 7 dagen in de week minimaal 16 uur per dag werkte, maandenlang, met nauwelijks vrije dagen ....

Pepijn heeft ook even een aanhanger vol met hout naar het kampvuur gereden. Volgende week is de laatste keer van dit seizoen, en er lag nog veel hout in de tuin. Zo, ook weer opgelost. De collega's blij, wij blij, de gasten blij. Morgen is het dus een mooi groot kampvuur. We gaan nu maar weer verder met de voorbereidingen voor het ontbijt morgen, zodat we zo misschien nog even ergens kunnen gaan eten. We merken het wel of en wanneer mevrouw Diva komt. Oh boy, dit wordt een erg gezellige week.....

Einde van de zomer, maar niet van de drukte

2011-10-07T11:21:00.000+02:00

Net als in grote delen van Europa is de zomer/indian summer nu echt voorbij. Ik heb net de verwarming aan gedaan, het was vanmorgen erg koud. Er werd op de radio gezegd dat de sneeuwgrens tot 800 meter gezakt is, maar op de bergen aan de overkant van het dal ligt nog niets. Frappant dat het temperatuurverschil hier toch iedere keer zo groot kan zijn, gisteren liep ik nog in T-shirt en rokje met blote benen. Van Sandra en onze gasten hoorde ik dat het vannacht gigantisch geregend heeft. Ik heb zo knockout gelegen dat ik er niets van heb meegekregen.

Het weekend waren we weer eens helemaal vol, het was hard doorwerken. We misten toch echt die twee paar handen van mijn ouders die ons zo goed geholpen hebben. Christine heeft een ontstoken rugzenuw en mag zeker een week niet werken, en volgende week zou ze met de traditionele band waar ze in speelt voor een optreden een week naar Sardinie. De duitse luchtmacht is daar gelegerd op een basis net buiten de hoofdstad Cagliari, en daar wordt ieder jaar voor de piloten, de op Sardinie wonende duitsers, en de lokale bevolking het grootste Oktoberfest buiten Duitsland georganiseerd. De band mag meevliegen met een toestel van de Bundeswehr. Grote opwinding, ze gaat bijna nooit op vakantie, en al helemaal niet buiten Duitsland. We gunnen het haar zo, en nu dus deze pech. Ze moet deze week plat liggen aan een infuus en hopelijk kan ze dan volgende week toch mee naar Sardinie. Ze riep nog heel enthousiast dat ze zondag wel zou kunnen komen werken, maar dat hebben we haar min of meer verboden. Sandra kan niet iedere dag komen werken, dus dinsdag en woensdag zijn we de hele dag zelf heel druk bezig geweest. Aleen het hoognodige kon worden gedaan, donderdag kon Sandra alles doen wat was blijven liggen, het was voor haar een lange dag.

Gisteren moest ik naar de Metro in Regensburg voor een recordlading boodschappen. De dorpsvereniging komt zaterdagavond met 25 man barbequen en zowiezo was er niets meer in huis voor de hotelgasten. Door het voorspelde slechtere weer is het nu iets rustiger, maar na het weekend zijn we weer zo goed als vol. Geen idee waarom de mensen juist dan weer massaal komen. Ik was pas heel laat thuis, en toen moest de auto nog leeg en moesten we nog eten. Om half 1 lag ik in bed, voor Pepijn was het kwart voor 3. Als Pepijn straks uit bed komt, moet ik nog maar even een tukje proberen in te plannen.

Zo, ik heb zojuist maar eens in alle kamers gecontroleerd of de ramen dicht zijn. Om nou te stoken voor het hele Beierse Woud gaat mij toch wat te ver. Nu maar eens even de afwas van het ontbijt aanvallen....

Terrasjesweer in oktober

2011-10-01T17:43:00.000+02:00

Net als in Nederland en grote delen van Europa is het hier nog steeds prachtig weer. Wie verwacht er hier nou 24 graden in deze tijd van het jaar? Sommige jaren hebben we begin oktober al de eerste sneeuwvlokken gehad. De ideale weersomstandigheden en het lange weekend (maandag is een nationale feestdag) hebben tot een stormloop op de hotels geleid, in het hele Beierse Woud is er geen kamer meer te krijgen. Wij waren zelfs kortstondig overboekt door het zeer onwaarschijnlijke geval dat via 3 verschillende kanalen in dezelfde minuut een en dezelfde kamer werd geboekt, maar we hebben het gelukkig netjes op kunnen lossen.

Vanmorgen zijn mijn ouders weer naar huis gegaan. Onderweg hebben ze flink file gehad, iedereen is dit weekend op de weg. Het was erg fijn dat ze er waren, maar we hebben helaas niet veel quality time gehad vanwege de drukte. Dinsdagavond konden we nog samen gezellig uit eten toen de aankomsten er waren. Voor de rest hebben ze ons vooral heel erg geholpen. De laatste dagen was het 's avonds rustig met etensbestellingen. Vandaag zijn ze nog niet weg of we hebben het restaurant vol. De hele dag zijn we al vol in touw in de keuken.

Optimale omstandigheden

2011-09-26T18:57:00.000+02:00

Zo, het is alweer bijna een week verder, en het dendert hier als een trein door. Afgelopen weekend wéér helemaal vol, de hele week nu bijna helemaal vol, en voor aankomend weekend ziet het eruit alsof het hotel ook propvol wordt. Omdat we op Booking.com eindelijk sinds lange tijd weer genoeg beoordelingen hebben met een goed cijfer (onder een bepaald minimumaantal publiceren die geen cijfer op hun site), krijgen we daar ook weer een aantal boekingen van. En dat zijn vaak gasten met onverwachte nationaliteiten: zo hadden we dit weekend Israelis en volgende week komen er Spanjaarden.

Het weer is hier ook echt fantastisch: hét gedroomde herfstweer: droog, prachtig zonnig en 22 graden. Alles is ook nog mooi groen hier, nog niet zoveel rode bladeren aan de bomen. Het is dus ideaal wandelweer. Wel was de afgelopen dagen de nachttemperatuur laag, dus hebben we al even de verwarming aan gehad. Nu het 's nachts niet meer koud is, kan die weer uit. Mijn ouders zijn op bezoek, maar die hebben niet zo veel aan ons. Gezien de drukte hebben we erg weinig tijd voor ze, en ze voelen zich minder of meer verplicht om ons te helpen. Ze kunnen het moeilijk aanzien dat wij zo lopen te rennen, en dus storten ze zich iedere keer op de afwas. Morgen hebben we aankomsten, maar hopelijk kunnen we morgenavond samen ergens ergens gezellig gaan eten.

Ja we leven nog....

2011-09-21T11:36:00.000+02:00

Weer weinig tijd om te loggen, volle bak en niet genoeg uren in de dag....
Tot snel!

Big smile!

2011-09-17T10:42:00.000+02:00

Gisteren was dan de grote dag: de beugel ging eruit! Toen hij er op 4 februari in ging, hadden vriend en vijand nooit kunnen voorspellen dat het zo snel voor elkaar zou zijn. Ik heb het hier vaker gehoord dat ik een medisch wonder schijn te zijn. Wonden genezen bij mij ook twee keer zo snel als bij een duitser. Hechtingen verwijderen is hier altijd een drama, omdat ik nog steeds geen enkele arts heb weten te overtuigen ze niet zo lang te laten vastgroeien. Ik denk dat het eerder andersom is met dat wonder: de mensen hier zijn gewoon niet erg gezond. Wij eten veel gezonder dan de lokale bevolking, we hebben geen overgewicht en krijgen met het hotel natuurlijk genoeg lichaamsbeweging. Het allerergste gisteren, en dat had ik al gedacht, was het verwijderen van de schroef uit mijn kaak. Aangezien ik in mijn onderkaak aan 1 kant sinds vorig jaar nogal wat tanden mis, had de beugel niet genoeg trekkracht. Dit is opgelost door een schroef in mijn kaak te draaien die extra steun kon bieden. Normaal gesproken zou die er binnen 6 weken tot 2 maanden uit zichzelf uit moeten vallen. Hij was echter geheel in mijn kaak vastgegroeid. Volgens de orthodontist zou het een fluitje van een cent moeten zijn, met 1 keer draaien lag de schroef eruit. Jaja....na 3 keer de hele praktijk bij elkaar gegild te hebben we er toch maar een verdovinkje tegenaan gegooid. Al die tijd heeft hij mij vol ongeloof aangekeken: "dit kan niet zeer doen, echt niet". Artsen weten altijd zo fijn te doen alsof jij een hypochonder bent.
Het eindresultaat mag er zijn. Het is nog even wennen dat ik nu een spalkje achter mijn tanden heb tegen het terugschuiven, maar er is mij verteld dat het na 1 tot 2 dagen zodanig went dat je het niet meer voelt. Pepijn heeft dat bevestigd, hij heeft al 20 jaar een spalkje achter zijn tanden.

Verder is het hier onverminderd druk, volgende week zijn we zelfs helemaal vol. Tot eind oktober blijft het intimiderend, zelfs november begint al te vullen. We gaan onze vakantie écht nodig hebben dit jaar...

We hebben gisteren een impopulaire beslissing moeten nemen, en vooral Pepijn was er redelijk verdrietig onder. Na ruggespraak met de juridische afdeling van de horecabond hebben we Monika in haar proeftijd ontslagen. Dat mag hier ook bij ziekte. Er is sprake van een uitzichtloze situatie, ze meldt zich ook voortdurend niet. Haar ziekmelding liep 5 september af, en sindsdien hebben we taal noch teken gehoord. Voor iedereen (ons, de andere medewerkers en zelfs ook voor haarzelf) was het niet eerlijk deze uitzichtloze situatie voort te laten duren. Het is een leuke meid, en het is toch een persoonlijk drama voor iemand als haar lijf niet doet wat zij wil. Als de drukte zo door blijft gaan zullen we een nieuw iemand moeten hebben, dit gaat op de langere termijn niet voor de andere dames. Ze hebben zoveel overuren opgebouwd deze zomer, echt niet meer normaal! In anderhalve week hebben we al 3 keer zelf kamers moeten schoonmaken omdat de anderen niet konden. Niet dat we ons daar te beroerd voor voelen, maar we hebben gewoon niet genoeg uren in de dag om al het werk zelf te kunnen doen.

Geintegreerd

2011-09-12T11:34:00.000+02:00

Dat Pepijn op het dorpsfeest tot laat in de avond gezellig mee heeft zitten drinken, heeft een band gevormd. De dorpsbewoners zijn (nog) veel leuker dan voorheen. Er wordt nog meer gezwaaid, er worden nog meer praatjes gemaakt, enz. Het dorpsfeestcomité vroeg ineens of ze zaterdagavond mocht komen vergaderen bij ons. Natuurlijk! Ze kwamen rond een uur of acht met een man of 10. We waren bijna helemaal vol (what's new?) met heel veel aankomsten en we hadden ook veel etensbestellingen, dus het was even aanpoten 's avonds. Pepijn heeft een vat bier aangeslagen, en de stemming werd al gauw gezellig. Ook omdat het supermooi weer was (29 graden), en er dus tot laat buiten gezeten kon worden. De reactie van alle dorpsbewoners: waarom komen we hier eigenlijk bijna nooit binnen, en wat is het hier eigenlijk leuk. Eén van de aanwezigen maakt deel uit van onze Frühschoppentafel op zondagochtend, die is hier bijna iedere week, en hij zei meteen "dat heb ik toch gezegd..." Voor het avondeten van de hotelgasten moesten we een hoop gerechten maken, en we hadden dus toch een pan met heerlijke spaanse gehaktballetjes in tomatensaus staan, dus we hebben hen bij wijze van bittergarnituur een schaaltje van die balletjes gegeven. Gevolg: ze hebben zo zitten smullen dat ze begin oktober met minimaal 20 man komen barbequen! Dat weekend is het hotel ook erg vol, dus dat wordt met een beetje geluk/pech wel een mannetje of 40/50 eten. Pepijn heeft meteen een medewerkster gepolst of die misschien 's avonds wil bedienen.

Vandaag is onze klusjesman druk bezig de aanhanger te vullen met hout enzo, we moeten woensdag weer het kampvuur organiseren, en we hebben een reputatie hoog te houden wat achterlijk grote vuren betreft. Het is een ideale gelegenheid om van boomafsnijsels af te komen en oud hout van de renovering van het pand. Wij moeten vandaag aan de bak met veel kamers schoonmaken, er kon vandaag niemand werken: Christine en Katrin zijn op hun andere werk, Sandra heeft geen auto (staat bij de garage) en Monika is nog steeds ziek thuis. We zijn allebei nog flink moe van het weekend, we zijn samen zaterdag weer eens tot laat doorgegaan zonder pauze en hebben samen het ontbijt en de checkout gisteren gedaan. Ook gisteren kon er niet geslapen worden, we hadden weer aankomsten en er was weer flink avondeten besteld. Morgen wordt weer een RUSTdag, met beiden in bed liggen. Onze grote plannen om vorige week dinsdag lekker veel aan onze eigen woonvertrekken te doen is toen om dezelfde reden niet doorgegaan, dus dat moet echt deze week. Het blijft maar druk, volgende week zijn we zelfs helemaal vol, en we hebben deze week dus een paar activiteiten die wij moeten organiseren/begeleiden. Dan gaat vrijdag ook nog mijn beugel eruit. Mijn ouders komen volgende week, die hadden al grappend gevraagd of ze in de garage moesten slapen. Het gaat er bijna op lijken... (nee hoor, pap, mam, maak je geen zorgen...). Bijtijds het eind november is hebben we die vakantie echt hard nodig!

Hond braaf, baasje .......(vul zelf maar weer in)

2011-09-10T08:53:00.002+02:00

Sinds 1 januari nemen wij geen honden meer, dit na een heel aantal nare voorvallen die al eens eerder in onze blogs de revue hebben gepasseerd. Hoe lief wij dieren ook vinden, wij zijn van mening dat andere mensen geen last moeten hebben van ons beest. Goede vrienden Heleen en Arno hebben een hond, en die is weliswaar een beetje druk, maar die gaat heerlijk in zijn kennel liggen slapen, en zij vinden ook dat de hond anderen niet tot last moet zijn. Anderen menen echter maar dat alles maar moet kunnen, en daarom kunnen we helaas geen honden meer accepteren. Dit jaar is nog een soort overgangsjaar, er zijn nog mensen die vorig jaar geboekt hebben voor dit jaar en bovendien zijn er mensen die in het verleden een hotelbon hebben gekocht die tot dit jaar geldig is, waar nog in staat dat 1 hond is toegestaan. Nieuwe boekingen met hond nemen we niet meer. Een paar maanden geleden kreeg Pepijn iemand aan de telefoon die dit jaar een hotelbon had gekocht en niet had opgelet bij aankoop dat honden niet waren toegestaan. Hij was zoooo lief en zoooo braaf en nee, hij zou echt geen overlast veroorzaken. Ze heeft behoorlijk lang op hem ingepraat. Pepijn heeft over zijn hart gestreken, helemaal omdat er in dezelfde week nog een hond zou zijn onder "de oude regeling", en het wel erg raar overkwam als je het de een zou verbieden en dat ze dan bij aankomst een andere hond hier zouden aantreffen.

Het bleek een hele lieve, maar ietwat drukke labrador te zijn. De gasten namen hun intrek in een kamer beneden, aan het eind van de gang. Al snel steeg de lucht van ongewassen hond de trap op tot bij de receptie. Donderdagmiddag: gasten gaan 's middags de deur uit. Pepijn moet even in de werkplaats zijn, tegenover de kamer van de gasten. "Woef" klinkt het gesmoord uit de kamer. Pepijn: "Natas, die gasten van kamer x zijn toch niet thuis?" Na een paar uur is gesmoord woef uitgegroeid tot aanhoudend blaffen, en tegen 23 uur gaat de hond aanhoudend zitten janken als een wolf. Logisch, gezien de tijd dat de gasten dan al weg zijn, moet de hond natuurlijk nodig plassen en hij voelt zich alleen in een vreemde omgeving met voortdurend nieuwe, enge geluiden. Je kunt er alleen weinig tegen doen. Deur open is geen optie, wat als de hond uit angst agressief wordt of ontsnapt? Mensen denken ook niet na: wij wisten van niets, wat als er een technisch probleem is waarvoor wij in die kamer moeten zijn, of er even iets moeten omwisselen of bijvullen?

De volgende ochtend spreekt Pepijn de gasten erop aan dat de hond behoorlijk veel overlast heeft veroorzaakt voor andere gasten. Driemaal raden: ze waren boos op Pepijn!!?!?. Het moest maar normaal zijn dat een hond "territoriaal" was en ging zitten blaffen, en we konden toch onmogelijk van ze verwachten dat ze de hond ergens mee naar toe gingen nemen, dan hadden zij toch geen leuke vakantie? Ja jongens, dat is de essentie van huisdieren en kinderen hebben: je bent niet vrij om egoistisch je eigen ding te blijven doen, je hebt een verantwoordelijkheid voor een hulpeloos wezentje. Je laat je baby toch ook geen hele middag en avond alleen in een vreemde hotelkamer zonder toezicht? Die begint na een uurtje of 7, 8 ook te krijsen.

Pepijn heeft gezegd dat dit de enige waarschuwing was en dat als andere gasten nogmaals last van hun dier hadden dat ze dan 10 minuten later met hond en baggage in de auto zaten, ook al was het midden in de nacht. Ik heb die mensen sindsdien niet meer gesproken, ze lopen demonstratief beledigd, zwijgend de andere kant op kijkend, langs de receptie. Pepijn kan zich wel voor zijn kop slaan dat hij zich heeft laten ompraten. De hond is heel erg lief, alleen de bezitter is weer eens heel asociaal. Nieuwe regel: bestaande boekingen met hond worden nog uitgevoerd (nog 2), en daarna hebben hondenbezitters met mooie praatjes gewoon pech. We maken (dit jaar en in de toekomst) alleen nog een uitzondering voor honden die wij goed kennen, zoals die van Heleen en Arno, en die van stamgasten die al veel vaker met hun hond zijn geweest.

Vliegen enzo

2011-09-08T08:45:00.001+02:00

"Pepijn.... waarom staan de ramen van de auto open?" "Dat is tegen de stank". "Welke stank...." "Ach, je went eraan, hoor...."

Gisteren zou ik naar de boekhouder in Cham en de groothandel in Straubing. Aangezien ik toch zo goed als langs het afvaldepot kwam, kon ik meteen al het vuilnis meenemen. Wij mogen hier iedere 2 weken slechts een beperkte hoeveelheid afval aan de straat zetten. Al het overige dien je zelf af te voeren naar het afvaldepot in Wilmering, net buiten Cham. Dit geldt ook voor alle grofvuil. Daar moet je overigens ook allemaal voor betalen. Aangezien we nu al 72% meer gasten hebben dan in dezelfde periode vorig jaar, kun je er van uit gaan dat de afvalberg ook met minimaal 72% gegroeid is. Sterker nog, een aantal goedkope aanbiedingen hebben ervoor gezorgd dat deze extra gasten nog veel meer afval produceren, aangezien dat vaak "kamerkampeerders" zijn die 's avonds niet leuk uit eten gaan, maar op de kamer gaan zitten met de draagtas van de supermarkt.

De stank was niet zo erg, maar na bijna een uur word je toch wel erg moe van al die vliegen die door je beeld vliegen en op je hoofd willen gaan zitten tijdens het rijden. Ik heb eerst maar even het afval gedumpt voordat ik andere dingen ben gaan doen. Je rijdt toch tamelijk voor gek met een auto tot het dak volgestapeld met blauwe vuilniszakken, en de achteruitkijkspiegel was tamelijk onbruikbaar. Gelukkig was er niets gaan lekken, maar Pepijn had de hele binnenkant van de auto ook bekleed met oude gordijnen. De medewerkers van het afvalstation vonden dat maar wat grappig: "Neeeee.....mijn prachtige gordijnen waar ik al zo lang naar op zoek was...verdwijnen hier zomaar in het afvalgat...."

Computerperikelen

2011-09-06T09:59:00.001+02:00

Onze gasten zijn toch nog gekomen. "ja, we dachten we zijn zo vroeg, we maken een uitstapje naar Berchtesgaden". WAAR heen? Geen wonder dat je heel laat aankomt....het is nog net wel Beieren, maar zo'n 3,5 uur van ons vandaan. Ook moet het een gigantische omweg geweest zijn, van Budapest naar Berchtesgaden naar ons....

Na een dagje flinke regen is het vandaag weer prachtig zonnig. Precies mooi getimed voor de Ruhetag. Niet dat we er veel mee gaan doen, ik wil nu al weer naar bed en we zouden een beetje rondrommelen in ons privé. Mijn ouders komen over 2 weken, en het zou wel leuk zijn als er in onze "nieuwe" slaapkamer dan ook schilderijtjes aan de muur zouden hangen enzo...

Deze week is het rustig, ik zit me eigenlijk tijdens mijn ontbijtdienst een beetje te vervelen hier. Het ontbijtbuffet zag er ook heel erg leeg uit. Tsja, voor 10 man heb je toch andere hoeveelheden als voor 30....

Verder is ons online-boekingssysteem "geupdated". Feitelijk dus een downgrade. Een hele hoop functies doen het niet meer, zoals minimum- of maximum-verblijfsduur (kan belangrijk zijn als je 1 bepaalde kamer alleen nog voor een bepaald aantal nachten vrij hebt). Bovendien heeft het systeem besloten onafhankelijk, zonder dat wij wat doen, maar gewoon bepaalde kamertypes voor bepaalde data te sluiten. Gisteren hadden we ineens een heel aantal problemen. Een kamer met een maximum-verblijfsduur van 4 nachten was ineens voor 8 nachten geboekt (moest helemaal niet mogelijk zijn) en een grote reserveringssite kwam ineens met de vraag waarom we voor 4 dagen in september geen kamers meer via hen aanboden, terwijl we er nog 5 vrij hadden. Pepijn was erg boos, en dat is nog een understatement. Als je booking engine je gaat verhinderen om kamers te verkopen, is er echt iets heel erg mis.We krijgen net een mailtje "bij een update is er iets fout gegaan. Is nu verholpen. Vriendelijke groeten". Lekker dan, sorry of zo was wel aardig geweest.....

Ook gezellig was de malware-aanval van een Oekrainse hacker op onze hotelwebsite. Het was Pepijn opgevallen dat er zoveel traffic van 1 bepaald adres kwam, meer dan 100 pings in 4 minuten, en dat een aantal keer in meerdere dagen. Deze robot had een ongezonde interesse in onze login-pagina. We konden zien dat er geprobeerd werd ons password te kraken. Dit lukte gelukkig niet. Laat dit een wijze les zijn voor iedereen: de passwords waarmee het geprobeerd werd waren dingen als "admin", "master", "123456" en dat soort standaard dingen. Laatst las ik toevallig al een artikel dat 50% van de internetgebruikers dit soort passwords gebruikt, ook voor emails of internetbankieren.

Vorige week had de secretaresse van onze broodleverancier een stomme fout gemaakt. Ze had veel te weinig kaiserbroodjes ingetypt in het geautomatiseerde bestelsysteeem, waardoor we maar 1 doos geleverd kregen. Vorige week was het natuurlijk nog heel erg druk, dus Pepijn heeft gebeld met de mededeling dat we het hiermee maar 1 of 2 dagen zouden redden, en dat er toch echt een oplossing moest komen. Antwoord: of we niet wat meer konden bestellen, want voor 2 of 3 dozen gingen ze niet rijden. Pardon??? Wiens fout was dit ook al weer??? De vertegenwoordiger heeft uiteindelijk gereden met zijn eigen auto. We hebben meteen een tweede vrieskast bij hem geritseld, we zijn steeds zo beperkt in wat we kunnen bestellen vanwege opslagproblemen.

Verder hebben we de afgelopen week veel leuke, lieve beoordelingen op veel verschillende websites gekregen met pracht-cijfers. Toch is het altijd lachen wat sommige gasten denken te zien. Eén beoordeling had geen slecht cijfer, alleen wat raar commentaar: qua avondeten had deze mevrouw wel wat anders verwacht dan "opgewarmde kant-en-klaar-maaltijden". HÈ???? Ik zou niet weten waar dat dan zou moeten zijn, maar zeker niet bij ons. Bij ons komt er geen pakje aan te pas; alle soepen, sauzen, hoofdgerechten, you name it, worden zelf gemaakt. Het enige wat wij niet zelf doen, is de inktvisringen en de fetakaasjes paneren, en daar zijn we eerlijk over. Ook had ze nergens een lift gezien. Euh? Welke lift? We hebben geen lift en dat beweren we ook niet.... Ach, ik ben er eens ingedoken en ze schrijft op deze beoordelingssite bijna alleen maar zure commentaren bij alle hotels waar ze verblijft.

Eindelijk iets rustiger

2011-09-04T20:00:00.000+02:00

Het is warm dit weekend. Het kwik bereikt al een paar dagen de 28-29 graden. Vanaf morgen zou het koeler moeten worden. Weer heeft het weerbericht roet in het eten gegooid. Het vooruitzicht van 1 dagje regen heeft ertoe geleid dat mensen massaal geannuleerd hebben en nieuwe boekingen zijn er nauwelijks bijgekomen. We wachten nog op een aankomst. We voelen zo'n vibe dat dit een noshow gaat worden, vooraf hebben ze een mail gestuurd dat ze achterlijk vroeg zouden zijn en wanneer ze op z'n vroegst konden inchecken. Het is nu bijna 20 uur en ze zijn er nog niet. Geen goed teken.... De gasten die er zijn vinden het overigens prima dat het wat koeler wordt, eindelijk lekker wandelen. Vanaf volgende weekend zit de toko weer ramvol, en dat blijft zo tot half oktober.

Zelf voelen we ons deze dagen niet zo optimaal. Geen idee waar het aan ligt, maar ik ben in ieder geval honsdmoe. Al 2 dagen slaap ik de hele dag, terwijl Pepijn de toko in zijn eentje draaiende houdt. En dat terwijl de arme schat ook zo moe is. Het zal het warme weer en de drukte van de afgelopen tijd wel zijn.

Dinsdag hebben we nog geen aankomsten, maar we hebben al besloten het rustig aan te gaan doen en niet weer een gigantische wandeling te gaan maken. Onze eigen privévertrekken kunnen wel wat liefde gebruiken. Woensdag zouden we eigenlijk naar München voor de feestelijke uitreiking van de driesterren-oorkonde. De Beierse hotelcommissie maakt er altijd een feestje van, met hapjes en drankjes en je mag op de foto met de minister van toerisme en het hoofd van de Beierse Hotelbond. Omdat de minister een andere belangrijke afspraak had, is de tijd verzet van 13:30 naar 10:30. Niet echt joepie als het 3 uur rijden is.... Nu we ons allebei niet zo goed voelen hebben we vandaag de beslissing genomen van deelname aan het evenement af te zien. Het is wel grappig, maar binnen een half uur voorbij, en om daarvoor minimaal 5 uur in de auto te gaan zitten... Zowiezo zou er maar 1 persoon kunnen, de andere moet het ontbijt doen.

Verder lijkt web-log.nl nog altijd dood te zijn. Al dagen komt er niemand met een update, alleen dat "vandaag" de logs het weer gaan doen. Ik zie het al voor me dat wij zo'n geweldige klantenservice hadden, de gasten zouden hier toch gillend de deur uitrennen. Wij weten uit ervaring dat je beter je klanten kunt blijven informeren, zelfs al is dat met "ik weet niets" of "het duurt nog een paar dagen" dan met zwijgen en hopen dat het probleem vanzelf weggaat. Weggaan doet iets wel....alle webloggers stappen massaal over naar andere blogdiensten.

De grote overstap

2011-09-03T09:57:00.000+02:00

Aangezien ik net als de meeste webloggers na 11 dagen de hoop verloren ben dat het met Web-log.nl ooit nog goed komt, post ik dan maar via Blogspot. Zo kan iedereen in ieder geval weer meelezen. Wat we later doen (terug naar Weblog of hier blijven) zien we dan wel. Het zou heel erg jammer zijn als alle leuke, gekke verhalen van meer dan 5 jaar loggen weg zouden zijn. Deze nieuwe blog heeft nog geen foto's of andere leuke features, daarvoor hebben we gewoon even geen tijd.

Zo, eindelijk kunnen we na vele dagen een update plaatsen. Voor diegenen die ???? dachten bij de foutmelding bij het oproepen van de weblog: tsja, dat was niet onze schuld. Web-log.nl had besloten van provider/systeem/whatever te veranderen. Alle 389.957 weblogs moesten overgezet worden van Typepad naar Wordpress. Daarbij is iets grondig misgegaan, met als gevolg dat al deze logs al meer dan 10 dagen uit de lucht zijn.

Niet dat het een zeer groot probleem was, het was de eerste week toch zo’n gekkenhuis in het hotel dat we wel iets anders aan ons hoofd hadden dan leuk te gaan zitten loggen. De hele eerste week heben we eigenlijk vol gezeten, met hier en daar een klein gaatje. Slaapgebrek en met z’n tweeën zonder pauze 18 uur per dag werken bij 34 graden dreigde ons toch wel een beetje op te breken. Zaterdag 27 augustus sloeg het weer ineens om. Vrijdagavond om 23 uur was het nog steeds zwoel warm bij 24 graden, zaterdagochtend werden we wakker met regen en 12-15 graden. Het bleef bij deze ene dag (de meeste gasten vonden het héérlijk, even afkoelen), meteen zondag was het al weer 23 graden en superzonnig. Omdat het slechte weer van zaterdag al erg lang van te voren voorspeld was, zitten we sinds die dag niet meer vol, veel boekingen zijn duidelijk afgeketst door de weersverwachting. We vinden het eigenlijk niet eens echt erg. Het is alleen deze week, daarna gaat de boekingengrafiek weer steil omhoog. Half september hebben we voor veel dagen nog maar een paar kamers vrij. Gaan we dan weer vol komen? We weten het bijna wel zeker.

Afgelopen week was Christine een weekje met vakantie, dus Sandra stond er eigenlijk de hele week alleen voor, met uitzondering van de zondagen als Katrin er altijd is. Gelukkig dus dat het niet helemaal vol was. Oma had gevraagd of de kinderen een weekje wilden komen logeren in München, dus dat was voor Sandra mooi te combineren. Monika is terug van vakantie, en is nog steeds ziek gemeld. Dat blijft voorlopig wel zo. We denken inmiddels allemaal dat die nooit meer terug komt. Ze was in ieder geval niet erg gemotiveerd om ons te bellen na de vakantie dat ze (nog) niet kwam werken, wij moesten haar bellen.

Dinsdag geen aankomsten en geen uitcheckers, en de meeste gasten ontbeten vroeg. Na het ontbijt heb ik even een tukje gedaan terwijl Pepijn en Sandra de afwas deden en de ontbijtzaal strak trokken. Om 14 uur namen Pepijn en ik de trein naar Kötzting, en stapten uit bij halte Zellertal. Van daaruit ging de weg steil omhoog naar de Kaitersberg en de Kötztinger Hütte. Een gigantische klim over rotsblokken, omgevallen bomen en boomwortels. Alleen voor de zeer geoefende wandelaar. Aangezien we het méér dan gehaald hebben, horen we ineens tot onze grote verbazing in die categorie. Bij de Kötztinger Hütte konden we om 17 uur wat drinken met een punt appeltaart. Van daaruit klauterden we verder over de kam richting Rauchröhren, een prachtige plek die we al eens eerder bezochten. Twee maanden geleden hadden we de kamwandeling van Eck naar de Rauchröhren gedaan, nu dus de rest van de kam vanaf de andere kant. Bij de Rauchröhren verlieten we de bergkam en gingen we naar beneden richting Arrach. Daar aten we om 19:30 bij onze collega van Arracher Hof. We hebben dus in 5,5 uur meer dan 20 km door de bergen gewandeld! Na het eten kwamen we toch wat moeilijk overeind, dus we hebben onze collega gevraagd een taxi te bellen. De laatste 4 km in het aardedonker naar huis schuifelen door het woud zagen we niet zo erg zitten. Voor een paar euro werden we netjes thuis gebracht door de taxifirma die wij zelf ook altijd bellen voor de gasten. De dag erna voelden we ons een beetje 99%, maar het viel gigantisch mee met de spierpijn enzo. Zouden we dan toch “geoefende wandelaars” zijn?

Zoals wel vaker een grappige anecdote aan het eind. Gast zegt: “Ik gebruik de sauna niet. Ik bespaar u dus stroomkosten. Krijg ik nu gratis koffie?”

Archief Mei 2006

2006-05-28T12:46:00.000+02:00

4 mei 2006

Lifter

Zondag ga ik naar Duitsland, en het ziet er naar uit dat dat misschien liftend kan. Er zijn een aantal liftcentrales op Internet waaronder hitchhikers.org en mitfahrzentrale.de waar ik (Pepijn) ook wel eens mensen van meenam toen ik in Hamburg werkte. Je deelt de brandstofkosten, en je hebt onderweg wat aanspraak. Op de terugweg staan de lege plaatsen in de auto op diezelfde sites gemeld. We zullen zien.
Maandag kan ik dan de auto ophalen (mocht er trouwens geen lift inzitten, kan ik altijd nog met de -nacht- trein) en dinsdag de bedrijfsaanmelding op het gemeentehuis. Er is ook nog een hotel in de buurt wat op huur-linnen omschakelt, waar ik even ga praten over overname van het linnen. Zou een snelle en goedkope oplossing kunnen zijn om een aantal jaren verder te kunnen.
Woensdagavond ben ik dan weer terug, net op tijd voor de dansavond.

8 mei 2006

Het rijk alleen...

Pepijn is gisteravond met de nachttrein vertrokken naar Duitsland, en ik heb dus het rijk alleen. Niet dat ik daar echt iets aan heb, ik moet gewoon alle dagen werken. Op dit moment is het heel erg druk bij Martinair, het is natuurlijk mei-vakantie en niet alles gaat briljant op tijd. Gevolg: ontevreden passagiers en veel overwerken. Zit nu heel erg gaar te wezen achter de computer met vreselijke hoofdpijn en moet zo weer naar Schiphol. Ik werd vanmorgen veel te vroeg uit bed gebeld door de secretaresse van de verzekeringsagent die ons een fax wilde sturen. Grrrr....
Trouwens ook wel zonde om steeds te moeten werken met dit mooie weer. Wel goed voor het startkapitaal..... Pepijn heeft er trouwens sterk op aangedrognen dat ik vanaf volgende week toch veel minder of zelfs helemaal niet meer moet gaan werken, anders komt alles niet op tijd af.
Pepijn kon uiteindelijk toch geen zinnige lift krijgen voor de heenreis, dus uiteindelijk heeft hij een slaaprijtuig geboekt in de nachttrein. IK heb hem net even kort gesproken, hij is nu onderweg van München naar Regensburg, en heeft vannacht heel beroerd geslapen. De trein stopt onderweg steeds en dan is er geloop in de gangen enzo, en zijn coupé-genoot kwam er in Keulen in toen hij net sliep en ging er voor München al weer uit. Pepijn gaat vandaag onze nieuwe auto ophalen in Kötzting (de eerstvolgende redelijke plaats in de buurt), en nog wat andere dingetjes regelen. Hij heeft de digitale camera meegenomen en belooft wat meer foto's te maken van de omgeving. Wij weten ook wel dat er op het moment niet zo veel foto's op onze log staan, maar met een telefoonverbinding foto's uploaden en editten duurt erg lang, en die tijd hebben we op het moment niet echt. Straks in Lam hebben we ADSL met een onbeperkt abonnement, dus dan kunnen we wat meer doen op het internet. Onze eigen website (www.hausamberg.eu) is nog steeds niet online, om die te bouwen hebben we ook geen tijd.

9 mei 2006

Zo goed als nieuw

Pepijn heeft de auto opgehaald, en is zeer onder de indruk van de rijcapaciteiten. Het kenteken is geworden: CHA - RM - 473 (Ik ben 4-4-73 geboren). Vandaag is hij ook naar het hotel geweest dat het bedlinnen aanbood, en dat was ook zo goed als nieuw. Hij heeft afgesproken met de eigenaar dat we het volgende keer komen halen, omdat het anders heen en weer gaat (zonde van de energie). Ook heeft Pepijn de papieren voor de bedrijfsaanmelding bij zich, waardoor hij nu wel een pasje voor de Makro heeft bemachtigd.
Ikzelf heb deze weken echt veel te veel werk bij Martinair, en ben dus ook erg blij dat er morgen een dienstje is uitgevallen. Hopelijk kan ik morgen eindelijk weer wat inpakwerkzaamheden doen, want zo schiet het niet op. Donderdag komt iemand hier in Amsterdam het nieuwe checkin- en reserveringssysteem voor het hotel installeren op onze computer. Het wordt allemaal steeds echter....

19 mei 2006

Inpakken enzo

We worden voordurend gevraagd wanneer er weer een logje komt, maar het is de laatste dagen super-hectisch hier! Zoals Pepijn al steeds zegt: "Er gebeurt een hele hoop, maar niet echt interessant voor de buitenwacht".
Langzamerhand begint ons huis er steeds meer als dozengroothandel uit te zien. In de logeerkamer ligt geen tapijt meer en hangt ook niets meer aan de muur, het is het dozenhok geworden... We beginnen nu wel de tijdsdruk te voelen, over anderhalve week moet echt alles klaar staan en het gaat voor ons gevoel maar zo langzaam. De katten begrijpen er niets meer van: eerst kon je zo lekker op het horeca-fornuis klimmen wat in de huiskamer gestald stond, nu staat het tot het plafond volgestapeld. Vooral Jane is erg gevoelig voor veranderingen in de leefomgeving en zit nu ook somber voor zich uit te kijken.
Groot nieuws is dat vandaag zeer onverwacht de Rover ineens verkocht is. Allerlei mogelijke kandidaten (bekenden, buren enz) waren de afgelopen weken al afgevallen, en het leek erop dat de dealer hem volgende week ging terugkopen. Ineens stond er vanmorgen een jongen te kijken bij de auto, zijn ouders hadden een Rover gehad, maar waren nu autoloos geworden en zochten een autootje. Half elf kwam het oudere echtpaar kijken en 10.50 waren we een vrijwaringsbewijs en een pakketje geld rijker en een auto armer! Zo snel kan het dus ineens gaan! Het grappige is ook dat hun vorige auto bij dezelfde dealer in onderhoud was als die van ons, dus dat was voor hen ook een geruststelling dat alles wel goed zou zijn met de auto.
Wij zijn vandaag de eigenaar geworden van een partijtje telefoontoestellen. We zijn wel even een uurtje zoet geweest met het in dozen pakken van al die dingen. Hotelgasten hebben nog nooit zulke luxe telefoons gezien! Nu de telefooncentrale nog....

21 mei 2006

popconcert?

We staan op een erg vreemde plaats te internetten... in de Heineken Music Hall voor aanvang van een popconcert waar we kaartjes voor hebben gewonnen toen we een CD kochten bij Fame in Amsterdam. Er treden vandaag 5 nederlandse bandjes op, en het duurt echt de hele avond. Geen idee of we het leuk gaan vinden en of we het de hele avond vol gaan houden maar het is waarschijnlijk de laatste keer in lange tijd dat we samen een avondje samen uit kunnen. De optredende bands zijn o.a. Krezip, Racoon en The Sheer.
Gisteravond gingen we veel te laat naar bed omdat we na een gezellig etentje thuis nog het op video opgenomen Eurovisie Songfestival hebben zitten analyseren. In het cafe hadden we het vanuit een ooghoek al gezien. Zo hebben we iedere avond wat dit weekend: iedereen wil in stijl afscheid van ons nemen. Inpakken ho maar!

24 mei 2006

Website

Het is ons vandaag gelukt een placeholder naar eigen ontwerp te plaatsen op ons nieuwe Internetadres www.hausamberg.eu. Het is nog niet helemaal wat het zijn moet, maar er staat in elk geval de contactinformatie op samen met een linkje naar de E-mail (info@hausamberg.eu) en naar de site van de gemeente Lam. Helaas is die laatste alleen in het Duits.
Ondertussen wordt ons huis steeds leger; er hangen voornamelijk nog kale peertjes aan het plafond, en de logeerkamer is alleen nog dozenstalling- tweederde vol en dan vrijwel tot het plafond.

25 mei 2006

Layout

Zoals iedereen misschien al is opgevallen, is het hele aanzien van onze weblog ineens veranderd. Dit is niet onze eigen keuze geweest, dat is ons min of meer opgedrongen door web-log.nl. Resultaat is dat er minder logjes zichtbaar zijn (je moet meer in het archief zoeken), dat de plaatjes niet meer goed passen en dat het voor ons een zoektocht is naar instellingen. Het ziet er op dit moment dus nog even een stukje minder uit dan eerst. Aangezien we omkomen in het werk hebben we op dit moment geen tijd om uit te zoeken hoe alles werkt en blijft het even zo....
We zijn aan het aftellen: nog 4 dagen inpakken te gaan, en dan staat maandag de verhuiswagen voor de deur. Dan gaat het echte leven als hoteleigenaar beginnen, en zullen de logjes hopelijk weer wat interessanter worden. Al dat gezeur over inpakken gaat iedereen inmiddels ook wel vervelen!
Gisteren zijn we een eindje gaan "proefrijden" met onze katten. De dierenarts had ons natuurlijk aangeraden ze een tuigje om te doen en de lijn ergens in de auto te bevestigen, zodat ze niet 850 km in een kooitje moeten. We wilden dus testen of dat ging en wat ze er van vonden. Jane was er ongewoon relaxed onder: ze zocht een lekker plekje uit achterin tegen de achterklep en ging rustig liggen. Katja (waar je normaal erg mee kan sollen) was echter redelijk in paniek. Ze heeft met trillende oortjes op de middenconsole gespannen naar het verkeer zitten kijken onder luid klagelijk gemauw. Wordt nog wat op de Duitse Autobahn....

28 mei 2006

De laatste loodjes

We zitten tussen de dozen, gezellig bij het schijnsel van een peertje. De computer is het enige elektrische apparaat wat nog niet is losgekoppeld. Alles is ingepakt, nog een paar meubelstukken uit elkaar, en hier en daar nog een boorgaatje in de muur vullen. De jongens van het verhuisbedrijf zijn er al, die zijn ingecheckt in een hotel in de buurt zodat ze morgen vroeg fris kunnen beginnen.
Jullie zullen een paar dagen niets van ons horen, omdat we in Lam nog geen internetaansluiting hebben. Een van de eerste dingen na het uitpakken is naar de Deutsche Telekom om dat te regelen. Wel mooi is dat we dan ADSL hebben, niet meer dat ouderwetse gedoe met telefoontikken... We verwachten overigens niet dat we veel tijd gaan hebben om steeds een berichtje te schrijven!

Archief April 2006

2006-04-26T12:34:00.000+02:00

6 april 2006

Toezegging

Het ziet er nu wel heel erg uit dat het ons deze keer wel gaat lukken. We hebben contact gehad met de bank; de deelstaat Beieren heeft de subsidieaanvraag goedgekeurd en het hypotheekaanbod van de bank is per post naar ons onderweg. Vandaag gaan we dus maar verder met dozen inpakken enzo....
We zijn gisteren voor een demonstratie van een checkin systeem naar een hotel op Schiphol geweest, we waren onder de indruk en de prijs was ook goed. We gaan nu alle aanbieders naast elkaar leggen om te kijken welk systeem het beste waar voor het geld biedt en welk systeem ook echt allemaal kan wat wij willen.
Voor iedereen die het zich afvraagt: we zitten in Lam ongeveer 40 km van de Donau en ongeveer 90 km van Passau, dus nee, we overstromen daar echt niet. Bovendien is Haus am Berg toch echt op een berg....

7 april 2006

pssst..... autootje kopen?

De post van de bank lag gisteren nog op de mat, en na wat heen en weer ge-bel , fax en email kwamen we eruit. De rente blijft wat langer vast voor het gedeelte banklening dan oorspronkelijk voorgesteld, en er zijn nog wat andere details aangepast, in elk geval: aan het eind van de avond hebben we het laatst gedane aanbod getekend teruggefaxt.
Dit betekent nu wel dat we afscheid moeten gaan nemen van ons huis, waar we 7 jaar wachttijd in hebben zitten, en onze auto, die in Duitsland minder waard is en ook nog eens de verkeerde voor als je een bedrijf hebt - je moet eigenlijk een diesel stationcar en niet een leuke pittige Rover 214Si met dik 100 pk...... dus zoeken we een goed huis voor onze auto, we willen hem niet naar 't asiel brengen.

Nou stellen we het wel heel dramatisch, maar we zijn gek genoeg echt gehecht aan die auto..... gelukkig hebben we nog de optie hem terug te verkopen aan de dealer, die weet natuurlijk hoe goed hij onderhouden is en kan er op die basis ook nog wel weer redelijk wat voor krijgen.
Ondertussen zijn we druk bezig met inpakken, bouwen van een website, experimenteren met recepten uit kookboeken (voor ons halfpensionmenu straks) en nog veel meer. Het is de bedoeling inderdaad 1 Juni daar aan het werk te zijn, maar Pepijn zal er al eerder wat aan 'inwerken' gaan doen om te bekijken hoe de huidige eigenaars het aanpakken - en wat we anders willen doen.

8 april 2006

Website

De punt-eu landslide heeft voor ons goed uitgepakt: Hausamberg.eu is voortaan van ons. De website is nog niet online, maar we zijn er wel hard mee bezig. Dus niet meteen allemaal naar het adres surfen, want daar is nog even niets te zien.

10 april 2006

Zilveren award

Wie goed oplet zal zien dat de bronzen award die tot dusver in de linkerkolom prijkte nu is vervangen door een zilveren...
We belden vandaag de bank, dat we in Duitsland nu bankrekeningen nodig gingen hebben. Die waren heel voortvarend zelf al aan het rekeningen openen geslagen, één voor ieder individueel en één voor ons samen. Dat noemen we nou meedenken!

13 april 2006

Sit-in protest kat

Jane lijkt het er steeds moeilijker mee te hebben dat het huis zo om haar heen verandert door het inpakken en verschuiven van de spullen. Ze is altijd al een gewoontedier geweest en ze heeft daarbij ook nog een uniek eigen willetje. We zijn er nog steeds niet achter of ze de groeiende stapel dozen interessant vindt om op te zitten of dat het een protestactie is tegen de verhuizing. Feit is wel dat ze helemaal ingeklemd zit tegen het plafond en ook niet meer op een normale manier naar beneden durft. Er zitten allemaal kleine gaatjes in de dozen waar Jane naar boven is geklommen....

Na lang beraad hebben we besloten de bank niet mee te verhuizen: hij maakte rare geluiden als je ging zitten en had nogal wat rare vlekken (met dank aan knoeiende TV-kijkers) en loshangende draden (met dank aan baldadige katten). Een bank is natuurlijk een vrij kolossaal ding en telt enorm mee voor het aantal kubieke meters in de verhuiswagen. Weg met dat ding dus! De kringloopwinkel had geen interesse, dus hadden we van de gemeentereiniging opdracht gekregen de bank in het parkeervak tegenover het huis te zetten voor de grofvuilwagen. Daar was mevrouw het natuurlijk niet mee eens: het was HÁÁR bank, en die stond ineens op straat. Dat werd dus een sit-in actie op de bank. Het was zowiezo al een suf gezicht, zo'n bloemetjesbank in een parkeervak middenin Amsterdam, en dan ook nog met een trouwe kat erop. Gelukkig kwam de vuilniswagen vrij vlot, dus kon ze verder binnen gaan zitten mokken.

Ze heeft zichzelf van de week ook al bijna gestrot bij het uitproberen van het nieuwe poezentuigje. We vonden het zo zielig als de katten meer dan 800 km in de auto in een kooitje moesten, en toen kwam onze dierenarts met de opmerking dat een tuigje veel beter is: kunnen ze op de achterbank liggen en op schoot zonder onder de pedalen te duiken. Wel moet je even met ze oefenen om ze te laten wennen. Onze Katja legt zich gewoon neer bij dat rare geval om haar nek en buik, maar Jane wil het natuurlijk weer kosten wat kost af hebben. Gelukkig zaten we ernaast om haar te redden toen we verstikkingsgeluiden hoorden, daarna voelde zich daarna niet echt lekker. Ze maakt er iedere keer zo'n drama van dat ze wellicht toch in een kooitje moet....

21 april 2006

Gelukt!

We zijn sinds gisteren de officiele eigenaren van ons hotel en sinds vandaag staan we officieel ingeschreven in de gemeente Lam. Sleuteloverdracht is 1 juni. We zijn al dagen bezig met alle papiermeuk, hele dagen hebben we al besteed bij de bank, notaris, gemeente, belastingadviseur, auotdealer, telecomwinkel enz. En het is hier stralend weer! We kunnen iedere keer alleen maar verlangend naar buiten kijken. Gisteren hebben we we even een half uurtje op een terrasje gezeten en hebben prompt allebei een rood verbrande neus

Geplaatst door Pepijn & Natascha om 16:00 | Permanente link | Reacties (4) | TrackBack (0)

23 april 2006

Eindje rijden

We komen er vandaag eindelijk aan toe om even echt toeristisch rond te rijden, want vandaag zijn toch alle winkels en instanties gesloten. We zitten nu in een internetcafé in Plzen in Tsjechie. Ze hebben hier twee vaste bewoners, Albert en Hubert genaamd, twee vogels die af en toe "twiet" gaan. Vanaf de grenspost is het maar 74 km rijden. Plzen is best leuk, maar het historische stadshart is een stuk kleiner dan we gedacht hadden. Net een enorme lunch gehad voor weinig, Pepijn had er natuurlijk een Pilsener Urquell bij, het trotse product van Plzen.
Gistermiddag uitgebreid rondgekeken voor meubeltjes en auto´s. Auto´s zijn hier echt veel goedkoper dan in Nederland, vandaar dat onze auto niet meer mee gaat. Qua groothandel is het nog even tobben, de Makro is in Regenburg en lokaal kun je bij de Lidl terecht - zucht.
De huidige eigenaren zijn zo blij dat het verkocht is dat ze erg weinig moeite meer doen, we zijn dus blij dat de overname al over 5 weken plaatsvindt.

26 april 2006

Lawine

Er komt nu een complete lawine van "Papierkram", zoals de Duitsers dat noemen, op ons af. Ze vinden dat ze in een erg bureaucratisch land wonen, maar dat is hier in Nederland ook niet mis! Als je de lijst ziet van alle instanties die we moeten inlichten, word je er helemaal eng van.
Gisterenavond laat zijn we thuisgekomen. Op de laatste ochtend hadden we een afspraak voor een proefrit bij een soort autogroothandel die een paar honderd ex-leaseauto's had staan. We hebben er binnen ons budget een hele mooie (vinden wij) Fiat Stilo JTD stationwagon op de kop getikt. Hij is net 2,5 jaar oud en ziet er uit als nieuw, en rijdt ook zo, dus daar gaan we hopelijk veel plezier van hebben op onze tripjes naar de groothandel. Over een week of twee kunnen we hem pas ophalen, dat heeft onder andere te maken met het Duitse systeem van kentekenplaten, die niet bij de auto maar bij de eigenaar horen, en die altijd beginnen met de afkorting voor het district. Voor 10,20 Euro extra kan je een zelf uitgezocht kenteken krijgen, daar zullen we zeker gebruik van maken, wat dacht je bijvoorbeeld van CHA-RM-111 of zo? CHA-OS-666 mag ook maar de Chaoten in Duitsland is een groep reltrappende anarchisten, dus dat doen we toch maar niet.....

Dit is 'm dan!
We weten ondertussen trouwens nog steeds niet wat de METRO (Makro-groothandel) in Regensburg nou eigenlijk in het assortiment heeft, want er stond een weinig klantvriendelijke dame bij de ingang, die voet bij stuk hield: géén pas is níet naar binnen, ook al wil je alleen maar prijzen weten. In Clermont-Ferrrand kon je zo doorlopen, ook al kon je alleen wat kopen met klantenpas, en in Amsterdam werden we na een (beleefd) gesprek alsnog toegelaten. Beetje andere houding dus dan we gewend zijn, al kan het ook meespelen dat de dame in kwestie volgens ons Tsjechische was, en dat daar nog wel een stukje communistische mentaliteit in zit soms, zo van voorschrift is voorschrift. (soms, niet meestal, maar je komt ze nog steeds tegen)
Gisterenmiddag en -avond zijn we in acht uur naar huis gereden. Dat lijkt zo'n beetje de gangbare rijtijd inclusief stops voor ons. Het is totaal ongeveer 850 km die je moet afleggen van Lam naar Amsterdam of vice versa.

Archief Maart 2006

2006-03-28T12:25:00.000+02:00

13 maart 2006

Éénmaal, andermaal.....

Nou, daar gaan we dan, we hebben een bod uitgebracht en wachten op de reactie van de eigenaars. We hebben wel het gevoel dat de makelaardijafdeling van de bank het bod aan de lage kant vindt, dus er zou wel eens een flinke heen-en-weer onderhandelingsfase aan kunnen komen..... Als we het inderdaad eens worden en de expertise komt niet met iets raars naar boven, zijn we waarschijnlijk 1 Juni definitief hoteliers in Duitsland.

14 maart 2006

Der, die, den,das....eh

Vandaag ons ondernemersplan in het Duits naar de bank gemaild. 20 pagina's, wat een opgave! Dan blijkt dat je toch meer hebt opgelet op de middelbare school dan je dacht, al die stomme naamvalrijtjes zitten er nog keurig ingeramd. Wel hebben we bij ieder zin een discussie gehad over de juiste grammatica: "Nee, het is vrouwelijk, nee, het is vierde naamval, enz". Waarschijnlijk heeft er bij de bank toch iemand kromme tenen van alle "neerlandisismen". Bank was wel erg blij dat we zo snel een plan klaar hadden en leken onder de indruk.
De huidige eigenaren moeten nog even over ons bod nadenken, we hadden niet anders verwacht, we hadden ook wel een beetje laag ingezet. Ruimte voor onderhandeling moet er blijven. Dit keer hebben we in ieder geval éérst een bank bereid gevonden ons in principe te financieren (details moeten nog uitgewerkt worden). Ons kennende zal er wel weer raars gebeuren....

15 maart 2006

Sollicitatiegesprek

Na maanden van stilte van potentiële werkgevers - men heeft tegenwoordig meestal niet eens meer het fatsoen een afwijzing of ontvangstbevestiging te sturen - ging ineens mijn (Pepijn's) mobieltje: niet de makelaar maar een bedrijf waar ik gesolliciteerd heb. Als de deal toch nog afketst is het wel fijn een plan B te hebben, bovendien is het een baan die ik echt wel zou willen als ik werknemer blijf.
Ik houd er een beetje een dubbel gevoel aan over, die werkgever heeft mijn CV met een paar andere zorgvuldig uitgekozen, en straks heb ik ineens andere plannen. Zo is het leven nu eenmaal, moe

16 maart 2006

Mosterd

Net een telefoontje van een ex-collega van mijn (Pepijn's)moeder gehad, die nu in de categorie "snelle vastgoedjongen" valt... hij heeft nog een hotel in de aanbieding. Dat lijkt een beetje mosterd na de maaltijd. Als er nóg iemand een hotel wil beginnen kan je z'n nummer wel van me krijgen, maar wij zijn niet geïnteresseerd, ook omdat het stilligt en je aanloopperiode dus een stukje langer is. Goed bedoeld misschien, maar hij zit er natuurlijk ook in voor het geld en wij kennen de prijzen in Duitsland nu heel goed - wat lastig werken is voor hem - en we verwachten morgen een antwoord op ons bod (men wilde even bedenktijd).

17 maart 2006

Bod en tegenbod

Daarnet weer met de makelaar gesproken: kort gezegd, ons bod was inderdaad te laag, maar de verkopers zijn wel in beweging gekomen met de prijs. Aangezien we met ons tegenbod daar al goed bij in de buurt komen, denken we dat we het waarschijnlijk morgen eens kunnen worden.
Morgen dus meer!

18 maart 2006

Hotel gekocht!

Yes, yes, YES!!!!!
Het is gelukt, ons bod van gisteren is geaccepteerd. We gaan dus woensdag naar de horecabeurs in München, en donderdag meteen door naar de IHK (Kamer van Koophandel) en dan naar de bank om de definitieve versie van ons bedrijfsplan te presenteren.... "fingers crossed" dat de financiering dit keer wèl rond komt, maar we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in. De kopfoto met de galakleding en champagne is nu wel extra toepasselijk.

Het linkergedeelte is de 15 gastenkamers, en het rechtergedeelte is het restaurant en de privéwoning. De extra 5 gastenkamers komen dan ook nog in het rechtergedeelte.

24 maart 2006

"Jodelhotels zijn er al genoeg"

Woensdag zijn we naar de HOGA (HOtel en GAstronomie-vakbeurs) in München geweest. Groot succes, want het was inderdaad heel interessant. We hebben de gelegenheid aangegrepen om met allerlei leveranciers te spreken van software tot linnengoed, en van sleutelhangers tot meubels. Bij één van de meubelleveranciers kwam de standhouder met de opzienbarende uitspraak "Jodelstuben gibt's schon genügend in Bayern", wat dus enorm aansluit bij ons concept, en vrij vertaald de titel is voor deze aflevering van de weblog.
We hebben de nacht vóór de HOGA trouwens overnacht in een ontzettend gaaf hotel, Comfort Hotel München Ost (ook van te voren nooit van gehoord), net geopend nieuwbouwhotel wat we via HRS haden gevonden. 3 sterren, maar volgens ons wel bijna 4 sterren waard.
Met zere voeten zijn we 's avonds naar Cham gereden, waar we in het 4-sterren Randsberger Hof overnachtten..... 4 min 2 wat ons betreft, met het net op de beurs ontvangen lijstje van eisen in de hand. (hoezo beroepsdeformatie?)
's Ochtends (donderdag) konden we wel te voet naar het dichtbijgelegen kantoor van de IHK (kamer van koophandel) waar we een afspraak voor advies hadden. Het blijkt dat er nog meer subsidieregelingen zijn dan we al dachten. het is soms kiezen tussen 2 die niet samen gaan (bijvoorbeeld lagere rente op je lening of een schenking) maar wat dacht je van 50% van je uitgaven aan buitenlandse reclame terug van de staat? Als je die reclame toch al wilde maken zeg je echt geen nee!
's Middags hadden we een afspraak met de bank, waar eigenlijk meteen al spijkers met koppen geslagen werden over de financiering. Ze zien er duidelijk wel brood in, ook omdat de Beierse staat 70% van het risico overneemt voor startende bedrijven. Allemaal regelingen waar we vantevoren niet van wisten, maar waar we wel heel blij mee zijn. Het leuke is ook dat iedereen je met plezier op het bestaan van dit soort zaken wijst, terwijl in Frankrijk meer een houding geldt van: wie niet vraagt zal niet krijgen. Als je dan niet weet dat er wat te vragen valt, heb je het zwaar natuurlijk.
Het gaat wel nog een week of twee - drie duren voordat we een definitief aanbod krijgen en naar de notaris kunnen, maar we hebben er zoveel vertrouwen in dat we maar weer verder gaan met inpakken.

28 maart 2006

Foldertjes enzo...

Op dit moment zitten we al een hele dag te stoeien met de foldertjes van de Hotelbeurs waar we vorige week heen geweest zijn. We hebben daar wel met 10 aanbieders van check-in systemen gepraat en allemaal bieden ze een soortgelijk product voor een soortgelijke prijs. Het vergelijken is dus moeilijk. We weten wel zeker dat we zo'n systeem willlen; het is welliswaar een beetje een investering, maar gaat gigantisch veel werk schelen op de lange termijn, vooral op het gebied van boekhouding. Bovendien weet je sneller wie je vaste gasten zijn en hoe je aan je boekingen komt.
Niet alleen van de Hotelbeurs hebben we stapels papier waar we allemaal serieus naar moeten kijken, maar ook van de bank, de Kamer van Koophandel en de staat Beieren. Van de week komt er bovendien een verhuisbedrijf langs voor een offerte. Er valt de komende tijd dus veel te lezen, in te vullen, beslissen en in te pakken. Zo veel, dat ik besloten heb te stoppen met het werk bij de ANWB. Wel een beetje jammer, maar het groeide me allemaal boven het hoofd. Mijn weken waren zo vol dat ik dit weekend van vermoeidheid bijna mijn bed niet meer uitkwam. En het belangrijkste is toch een succesvolle en goed voorbereide start van het eigen bedrijf!