Bek verbouwd

Ik zit hier met een natte washand tegen mijn gezicht aan te internetten. Behalve lezen en TV kijken mag ik van de tandarts niet veel anders doen. Een ontsteking in mijn rechterbovenkaak zorgt momenteel voor veel problemen. Na een ontluisterend bezoekje aan de kaakchirurg die zei geen zin te hebben er wat aan te doen, heeft mijn eigen tandarts dan maar wat geprobeerd om mij te helpen. Het lijkt wel resultaat te hebben gehad, want de enorme druk en pijn is nu wel grotendeels weg. Mijn grootste angst is voor complicaties, want het was een behoorlijke riskante en gedurfde ingreep. Volgens de kaakchirurg was trekken de enige optie, maar de tandarts heeft met succes de infectiehaard via de tand weten te bereiken en heeft goede hoop dat het op z’n minst een verkleining van het abces betekent.

We hebben net een aanvraag gehad voor het weekend, maar Pepijn heeft ‘m afgeslagen omdat ik verplicht rust moet houden. Er gebeurt momenteel toch niet veel, dus een paar dagen dicht blijven is een betere optie tot ik weer vol kan knallen. Morgen wordt de doe-het-zelf-bouw-wenteltrap geleverd, dus Pepijn en Harald kunnen volgende week lekker samen daaraan klussen. Dan kunnen we daarna beginnen aan het bouwen van een slaapkamermuur en een badkamer beneden, zodat we zelf lekker kunnen wonen. Groot nieuws is dat veel van de dozen verdwenen zijn, en als ik morgen op een stoel ga zitten en de resterende verhuisdozen rustigjes even uitzoek, het privé-gedeelte echt bewoonbaar is.

Gisteren hebben we in Straubing gewinkeld bij verschillende bouwmarkten, dus hebben we nu alle elektrische materialen en verf enzo voor de twee hotelkamers waar we mee bezig zijn. Ook hebben we in Straubing een kleine, maar lekker rustige groothandel gevonden die qua assortiment weliswaar niet kan concurreren met de Metro, maar wel handig is als je toch in Straubing bent. Jammer genoeg zijn we zo druk bezig geweest met het kopen van doe het zelf artikelen dat we geen tijd meer hadden voor het schilderachtige centrum van Straubing.

Passau

Het is hier nog steeds stralend weer, en gelukkig heeft Pepijn zich slechts 1 dag echt rot gevoeld. Dit alles tesamen met het feit dat het echt stil is qua gasten zorgt ervoor dat we met volle teugen genieten van de omgeving. Als de planning het toelaat, gaan we erop uit om de boswandelingen in de buurt te verkennen. Donderdag was het zelfs 21 graden en zijn we samen de echt mooie stad Passau gaan verkennen. 90 km, dus iets meer dan een uur rijden weg, en dus ideaal voor een dagtrip. Natuurlijk kwamen we er in Passau achter dat we het fototoestel waren vergeten, dus helaas kunnen we geen foto’s van Passau op de site zetten. Erg jammer! In Passau komen de rivieren de Donau, de Inn en de Ilz bij elkaar, en dat is aan de kleur van het water te zien. De Donau is blauw, de Inn is groener en de Ilz neigt meer naar zwart. Vanaf de uitzichttoren van het kasteel kun je die drie kleuren naast elkaar in het water zien, echt een vreemd gezicht. Passau is de laatste stad voor de Oostenrijkse grens, en de stad heeft ook onmiskenbaar een duidelijke Oostenrijkse invloed gehad door de eeuwen heen. Het doet qua charme en bezienswaardigheden niet onder voor steden als Innsbruck en Salzburg.

Gisteren hebben we kamer 19 en 20 helemaal leeg geruimd, de bedoeling is dit weekend de schrootjes van de muur te slopen. Dan kunnen we extra stopcontacten aanleggen en verven. Harald komt over anderhalve week en kan dan helpen met laminaat leggen. Zo! Dat is dan weer twee kamers af!

Met Oud en Nieuw zijn we nu echt bijna helemaal vol. Er komen steeds aanvragen binnen voor de laatste paar kamers, en het wordt nu echt "wie het eerst komt, het eerst maalt". We kunnen de hoofdprijs vragen voor een kamer, vol komen we toch wel, en dat is echt een hele gekke gewaarwording….

Indian Summer

Ineens is het hier van het ene moment op het andere een droom-herfst geworden: 18 tot 20 graden, stralende zonneschijn en prachtige rood-bruine herfsttinten. Echt mooi! En het goede nieuws is dat het de hele week zo blijft! We hebben zelf zin om naar buiten te gaan en een heerlijke wandeling te gaan maken, maar helaas is Pepijn nogal in de lappenmand. Hij is net weer in bed gaan liggen omdat hij zich zo rot voelt en het zo koud heeft. We hebben ook net een lastminute boeking voor vandaag gekregen, die mensen hebben waarschijnlijk ook het weerbericht gezien. Nou ja, het is toch weer extra geld waarop we niet gerekend hadden.

Ik zie een ster!

Twee zelfs! Vanmiddag kwam de postbode met een héle zware envelop, met daarin de officiele bronzen plakette van de hotelklassificatie. Pepijn heeft ‘m meteen naast de voordeur opgehangen.

Mooi he? Zoals Pepijn al zei: "net echt". Hert plan is volgend jaar er een ster bij te verdienen!
Grappig: gisteren kregen we via Bookings een boeking voor mei (beetje vroeg?) vanuit Texas. Geen idee wat Amerikanen hier moeten, maar het is wel erg leuk dat we in de hele wereld zo goed bekeken worden. Die hotelboekingssites leveren trouwens zowiezo een hoop business op: weer twee boekingen voor volgende week en de week erna. Dat beetje commissie betalen we ze graag in ruil daarvoor!
 Over goed bekeken gesproken: sinds de weblog bestaat zijn we al 4.262 keer bekeken door 1.963 bezoekers. Wie dat allemaal zijn? Werkelijk waar geen idee, maar leuk is het wel!

Gisteren zal Pepijn trouwens weer bij de dierenarts, dit keer weer met Sisi. Die had weer een abces op haar kont, ter hoogte van de bovenkant van haar staart. Ze heeft de hele praktijk bij elkaar gegild toen het opengeprikt moest worden, de secretaresse kwam binnenstuiven om te vragen of alles wel goed ging! Waarschijnlijk toch weer te hardhandig gespeeld met Katja en Jane of ruzie gehad met de buurkat. We zaten al te grappen dat we om kwantumkorting moeten vragen, zo vaak als we daar komen…..Zelf vindt ze het allemaal niet zo grappig, ze ligt hier een beetje troosteloos op de bureaustoel naast me…

Herfst

Sinds een paar dagen zijn we weer lekker thuis. En 1 ding weten we zeker: Lam is THUIS. We hadden verwacht veel meer emotie te voelen bij Amsterdam, onze oude buurt en ons oude huis, maar die voelden we gek genoeg geen van tweeen. We werden zo moe van Nederland, van de drukte, het vuilnis op straat, de ongemanierdheid en gejaagdheid van de mensen. Natuurlijk was het fantastisch om iedereen weer te zien en gezellig een avondje op een terras ouderwets te ouwehoeren (door de telefoon ga je niet echt een interessante discussie opstarten of zo), maar na een paar dagen vonden we het wel weer genoeg. Helaas vielen we bij de oud-collega’s van Martinair net binnen op "bijltjesdag"; veel collega’s hadden net gehoord dat hun contract niet verlengd zou worden of dat ze hun waarnemende hogere rang weer moesten inleveren. Ieder jaar is het in het luchtvaartwereldje hetzelfde gezeur en het voelde als een enorme bevrijding dat ik niet meer aan de teleurstelling blootgesteld hoefde te worden. Als wij er niets van maken, dan is dat voor een groot deel aan onszelf te wijten, en heeft dan niet met een beslissing vna een leidinggevende te maken.

Vandaag hebben de weergoden hier de waterkraan opengedraaid. Zelfs de katten weigeren naar buiten te gaan, die vinden de hoeveelheid regen onaanvaardbaar. Het is plotseling herfst geworden, binnen een paar dagen zijn de blaadjes aan de bomen gaan kleuren en gaan vallen. Gisteren hebben we nog een prachtige herfstwandeling gemaakt, samen door het bos bij het huis. Het mindere weer, en daardoor het gebrek aan gasten, geeft ons wel de gelegenheid binnen lekker veel te klussen en op te ruimen. Mijn ouders hebben de afgelopen dagen erg geholpen met kasten in elkaar zetten enzo, maar die zijn vandaag weer richting huis vertrokken. We verwachten eigenlijk de komende twee maanden nauwelijks gasten, en dat geeft ons de gelegenheid wat kamers te renoveren en te zorgen dat we eindelijk zelf een huiskamer hebben waar we ook in kunnen zitten (ja, de dozen staan er nog steeds….). Met de jaarwisseling zitten we nu al bijna helemaal vol, we blijven op alle internetboekingssites het aantal beschikbare kamers en de prijzen voor die data aanpassen. De komende maanden gaan we ook veel menu’s proefkoken, zodat het menu op Oudjaarsavond helemaal super wordt.

Groot nieuws is de fax dat de twee hotelsterren in de pocket zijn, ze zijn niet eens komen kijken! Nu nog de officiele plakkette voor naast de voordeur en dan is het helemaal echt. Ook goed nieuws is dat we in Nederland gordijnen hebben besteld, over een paar weken zijn ze klaar en Harald heeft beloofd ze begin november mee te nemen hier naartoe.

De hotelbeurs in Düsseldorf, die de originele reden van ons tripje was, was weliswaar heel groot, maar er stonden ook veel standhouders met dingen die we absoluut niet konden gebruiken. We hebben het beursbezoek dan ook kunnen beperken tot 1 dag. Voortaan gaan we alleen nog naar de beurs hier in München of Nürnberg, daar zijn we in februari ook geweest en die is ook heel groot, maar wel wat dichterbij.

Hallo Nederland!

Zoals mensen misschien al begrepen hebben, zijn we in Nederland. We genieten inderdaad met volle teugen van het prachtig nazomerweer, al hebben we het erg druk met het zoeken naar geschikte gordijnen voor het hotel. We hebben gelukkig al het nodige gezien, we denken zelfs zaterdag te kunnen gaan bestellen.
 Gisteren het hele eind gereden, op de een of andere manier vonden we het dit keer best wel ver. We waren al erg moe en erg laat begonnen en onderweg hebben we best wel wat wegwerkzaamheden gezien. Uiteindelijk waren we rond 23.00 uur pas in Rijnsburg en hebben we een uurtje suf voor de herhaling van RTL Boulevard zitten hangen voordat we ons in bed lieten vallen. Het was wel erg vertrouwd om weer eens Nederlandse TV te zien. Denk dat we daar misschien weer zo snel gewend aan gaan raken dat we dat in Lam ook gaan willen. Pepijn boeit het niet zo, maar ik vind het erg raar om weer in Nederland te zijn enzo. We lopen nu in Leiden, een stad waar we zowiezo de laatste jaren niet zoveel meer mee hadden. Morgenavond hebben we natuurlijk met wat mensen afgesproken in Amsterdam, dat gaat denk ik wel heel erg raar zijn om daar weer rond te struinen. Pepijn zit schouderophalend naast mij, hij ziet het allemaal niet zo. We hebben overigens nog steeds helemaal geen spijt van onze beslissing om te emigreren, maar ik heb me wel afgevraagd hoe we ons zouden voelen als we weer eens in Nederland waren. Wat heel erg opvalt is alle drukte overal. De mensen rijden agressiever, dringen meer voor, en het is zowiezo overal zo vol: vol met mensen, met gebouwen, met auto’s, met harde muziek, enz. Maar ja, vergeleken met ons uitzicht met duizenden bomen is natuurlijk alles druk. Pepijn heeft net bij de Albert Heijn 16 pakken Cruesli gekocht, dat is nou echt iets wat hij de afgelopen maanden gemist heeft. Hamsteren! Nu gaan we op zoek naar een exotisch restaurant met vooral iets wat je in Beieren niet vindt…..

Stilte na de storm

Zo, het grootste deel van de meute is vanmorgen uitgecheckt. Wij zijn allebei ontzettend moe, en hebben allebei dringend een extra middagdutje nodig, maar we hebben het weer gered. Er is werkelijk ongelofelijk veel gezopen, en dat is natuurlijk héél goed geweest voor de omzet. Nu rest alleen nog het opruimen van de bende. Voorlopig hebben we wel weer genoeg wasgoed om de apparaten in het washok even flink bezig te houden. Gelukkig is de meeste afwas al weg, en ziet het restaurant er netjes uit. Morgen checken de laatste andere gasten uit, dus dan is de rust definitief weergekeerd. Vandaag komen mijn ouders, die gaan op de poesjes passen terwijl wij naar de hotelvakbeurs in Düsseldorf gaan en een paar dagen naar Nederland. We kijken echt uit naar een weekje vrij!

Het grote nieuws is dat we een kentekenplaat hebben voor de aanhanger! We moeten nog wel een extra keer terug naar de ambtenaren om hem te "showen" (dat is dus de 4de keer dat we daar staan) maar we mogen er al mee de weg op.