Sneeuwruimen

Onze parkeerplaats vanmorgen:

Vannacht heeft het nog even doorgesneeuwd, en was er met een schepje eigenlijk geen doorkomen meer aan. We zijn dus na de lunch meteen naar Kötzting gereden naar een bouwmarkt/tuincentrum om een sneeuwfrees te kopen. Die waren allemaal uitverkocht, op 1 showmodel van "slechts" € 1298,- na. Dat vonden we een beetje erg gortig, dus hebben we maar een grote zak strooizout gekocht van 50 kg en zijn we huiswaarts gekeerd. Vanavond gaan we naar Deggendorf voor de dansles, dus dan gaan we vooraf maar even bij een paar winkels in Deggendorf kijken voor een sneeuwfrees.

Na de lunch hebben we toch allebei maar de sneeuwschep ter hand genomen om het ergste weg te schuiven. Het zonnetje schijnt lekker, dus het zwarte asfalt van de parkeerplaats warmt snel op en helpt dus een beetje mee om de sneeuw weg te smelten. Na een klein stukje parkeerplaats zit ik echter al weer binnen aan de appelsap en andere snelwerkende suikers, ik ging bijna van mijn stokkie omdat het toch wat zwaarder werk was dan gedacht en we bovendien ook ander brood hebben gegeten dan anders.

Er is vannacht zoveel sneeuw gevallen, dat ze op de Grote Arber toch de skiliften maar geopend hebben. Eerst was de prognose dat dit pas op zijn vroegst zaterdag zou kunnen. Zij beweren dat er 25 cm sneeuw ligt op de berg, het is echt wel veel meer dan dat!

Het mooiste vind ik altijd de wattendekens op de bomen:

Ga toch maar weer even Pepijn helpen, die is inmiddels waarschijnlijk volledig uitgeput!

Terechtstellingsruimte

Het is hier gaan sneeuwen, en niet zo’n beetje ook! De hele dag sneeuwt het al onafgebroken, nu nog steeds houdt het maar niet op. De hele dag zijn we al in de weer met sneeuwruimen.

Waren we voor de lunch net klaar, had het tijdens het middageten zo gesneeuwd dat we daarna meteen weer konden beginnen. Inmiddels is alles al weer dichtgesneeuwd, dus Pepijn komt net moedeloos binnen dat het niet te doen is: derde keer geen energie meer! We moeten wel regelmatig blijven vegen, anders is er straks geen doorkomen meer aan, en de ingang en de parkeerplaats moeten natuurlijk bereikbaar blijven voor potentiele gasten. Het sneeuwt nog steeds, er is de hele dag geen onderbreking geweest, en we hebben net besloten morgen een professionele sneeuwfrees te gaan kopen. Radio Bayern heeft mensen gewaarschuwd niet op pad te gaan met de auto tenzij absoluut noodzakelijk, vooral rond München hebben de hele dag files van meer dan 50 km lengte gestaan. We zagen de buurvrouw met de auto de helling op worstelen, glijden en wheelspinnen, en die heeft echt wel winterbanden!

Even nog wat foto’s HOEVEEL sneeuw er hier ligt:

Ik heb natuurlijk meteen 1 van de vriendinnen ge-SMS-ed die over 2 weken komt, en die was door het dolle heen. Ze had er eigenlijk half-half rekening mee gehouden dat er niet geskied kon worden, maar als het zo door gaat kan dat misschien toch wel. Maar even kijken wat het weer de komende dagen gaat doen. Als sinds 8 uur vanmorgen staat er op de "actuele sneeuwmelding" van de website van de Grote Arber dat er 15 cm sneeuw ligt. Ja leuk, dat lag er bij mij om 8 uur vanmorgen ook, inmiddels is dat echt wel veel meer geworden, en bovendien zitten wij op 500 mtr hoogte en de Arber op 1500 mtr, dus daar zal het wel heftiger zijn.

We hebben weer een enorme discussie met die lutser van een webdesigner van de site van de VVV Lam. Die zou met een vernieuwde site komen, maar er klopt natuurlijk weer helemaal niets van. De Duitse versie was niet te laden en zat onder de fouten. De engelse versie was zodanig om te huilen dat de VVV na een half-grappend emailtje van ons de engelse versie maar helemaal heeft gesloten en de webdesigner opdracht heeft gegeven een vertaalbureau in de arm te nemen. Je kon namelijk een overnachting boeken in een terechtstellingsruimte, in dollars ipv euro’s, en naar een Erathview of een face plan kijken (wie het weet mag het zeggen). Als je op de knop boeking drukte, kreeg je geen boekingsformulier, maar reclame voor het webdesignbureautje. Toen we daarop commentaar hadden, was het aangepast en kreeg je dus alleen nog maar "fatal error". Dat lag volgens hem aan onze instellingen, we moesten alle gasten maar vragen alle cookies en pop-up-blockers uit te schakelen (spreken wij een gast die online probeert te boeken dan?). Het stomme was, met Windows XP Pro en Explorer 7 kon je niets vinden, maar op onze Linux-gastencomputer via het relatief onbekende Konqueror wel, en via Mozilla Firefox half. Wie heeft dat nou, de meeste mensen in deze wereld hebben toch MegaSof. Die webdesigner wordt zelfs gesponserd door Bill Gates, maar heeft zelf geen Explorer 7. Toen kon je wel boeken, maar was alles verkeerd ingesteld waardoor wij op onze boekingen via hotel.de ineens 10% ipv 6% commissie moeten betalen. Volgens hotel.de was er overigens geen sprake van dat de webdesigner dat dan ving, die lutser gooide gewoon 4% van onze omzet over de balk. Wéér een pissig mailtje er achter aan, waarop we nog geen antwoord hebben. Kansloos die gozer!

Asielzoekster

Ik voel me gewetenloos, ook al weten we allebei dat het zo niet verder kon. Zondag zouden we vroeg naar bed, omdat we een leuke dag München zouden gaan doen. Dus om kwart voor tien stap ik niets vermoedend in bed, om er meteen weer uit te springen "Sissi…..!!!!" Mijn hele dekbedovertrek, het dekbed, het hoeslaken en het matras was helemaal doordrenkt van de kattenzeik. Daar had ze niet zo maar een plasje gedaan, dat moet echt een waterval geweest zijn. Vervolgens zijn we bijna een uur bezig geweest met bed afhalen, het ergste schoonmaken, en een bed in 1 van de gastenkamers die niet af zijn opmaken. Slecht geslapen, natuurlijk, we waren boos, gefrustreerd en verdrietig, omdat we allebei wisten dat Sissi nu echt een cruciale grens ("gij zult al helemaal niet in het privé plassen") had overschreden en dus nu echt weg moest.

Gistermorgen zijn we aan het bellen geslagen om een asiel te vinden die haar wilde nemen. Gelukkig mochten we haar eigenlijk meteen komen brengen, al zijn we nog wel even op zoek geweest naar inentingspapieren en de papieren van haar chip. Het asiel ligt voorbij Cham, en wij wilden naar München, dus het is best wel een flink stuk om naar het asiel. Sissi wil altijd wel zonder problemen het kenneltje in, maar dit keer had ze toch wel door dat we niet even naar de dierenarts gingen, dus ze heeft zich aardig verzet. Ook bij het "uitladen" stribbelde ze flink tegen. Het was erg moeilijk om haar daar achter te moeten laten, gaat zo’n beest je trouwhartig aan zitten kijken…. We hebben ons gisteravond afgevraagd of ze nou de hele dag heeft zitten denken wanneer we haar weer kwamen halen. Ik begrijp nu beter dat mensen met een verslaafd, stelend, rottigheid uithalend kind hun zoon of dochter niet zo snel de deur wijzen, ik voel me ook een gigantisch kutwijf dat ik mijn "kind" heb weggebracht…. De andere twee katten zijn overigens meteen een stuk meer ontspannen, ze eten rustiger en wilden meteen vanmorgen lekker op schoot liggen enzo. Ze zitten niet meer de hele tijd schichtig om zich heen te kijken waar nummer drie uithangt.

Gisteren waren we dus pas om 13.00 uur in München, maar gelukkig zijn in de grote steden alle winkels tot 20.00 uur open. We zijn goed geslaagd, zoals verwacht hingen de rekken vol met onze maat, en konden we voor een klein bedragje aardig inslaan. Pepijn heeft 3 nieuwe broeken, 4 overhemden en een paar handschoenen, ik 4 broeken en een jurkje, en de katten hebben een nieuwe poezenmand (waar ze nog niet van harte in liggen). We hebben heerlijk Joegoslavisch gegeten. Op de terugweg zaten we het eerste stuk in een natte-sneeuwstorm, dus het heeft wat langer geduurd tot we thuis waren. Er is deze hele week sneeuw voorspeld, wel 80 cm zelfs, maar vanmorgen werden we tegen alle verwachtingen in niet wakker in een witte wereld. Vandaag zijn we lekker lui, we lagen schrikbarend laat in bed en hebben nu spierpijn in de benen van het winkelen.

"oh...kokosnoot....!"

Voordat iedereen denkt dat we gek geworden zijn (dat waren we al), we zijn gisteravond naar de dansavond geweest van de dansschool, en sindsdien loopt Pepijn een liedje met het riedeltje "Oh, coconut.." te zingen waarop wij een samba gedanst hebben. Ik weet niet eens waar het over gaat, ik heb het tijdens het dansen niet bewust meegekregen. Onderweg zagen we de enorme stormschade die de orkaan hier heeft aangericht, overal omgevallen bomen langs de kant van de weg. We hoorden op de radio dat het Natuurpark en Nationaalpark Beierse Woud langs de Tsjechische grens het zwaarst getroffen gebied is (wij dus), waarbij er 4 miljoen kuub hout is omgewaaid (kan je een aardig kampvuurtje van bouwen…). Eén ding is zeker, als we donderdag geen gasten hadden gehad, en wel naar dansles waren gegaan (wat ik me niet kan voorstellen overigens), waren we door alle bomen op de weg niet meer thuisgekomen, en hadden we het misschien niet eens na kunnen vertellen.

Ik zit op dit moment onvrijwillig naar een stemmig Beiers hoornblazersconcert (type skiliftmuziek) te luisteren, de frühschoppers vroegen of we Radio Bayern 1 aan wilden zetten. Zelf luisteren we eigenlijk altijd naar Bayern 3, beetje te vergelijken met Radio 3 in Nederland. Nou ja, u vraagt, wij draaien, als het de gasten gelukkig maakt, en het is voor ons of andere gasten niet te bezwaarlijk, mag dat best.

Toen vanmorgen mijn broek wel erg om mij heen slobberde (eingelijk gewoon van mijn kont af viel) en bij Pepijn de riem op het strakste gaatje ook nog te wijd was, hebben we de beslissing genomen: morgen gaan we naar de uitverkoop. Door het klussen en het gezondere leven zijn we al zoveel kilo afgevallen dat er niets meer past en we wel een paar broeken in een kleiner maatje moeten gaan kopen. Dan maar liever nu, want nu is alles in de aanbieding. Bovendien hebben wij voor Beierse begrippen een erg slanke maat (het is hier af en toe echt net Amerika!), dus er zal op het uitverkooprek nog wel wat hangen. We zijn twee weken geleden nog in Regensburg geweest en komen regelmatig in Deggendorf, Straubing of Cham, dus we hebben eigenlijk het wilde plan om misschien morgen een dag naar München te gaan. Wel 2 uur rijden op z’n gunstigst, maar het is van de zotte dat we nu al 8 maanden in Beieren wonen, maar nog nooit naar de hoofdstad van Beieren zijn geweest. In ieder geval hebben ze vast een ruime keus in winkels.

Weblogverslaafd

Volgens Pepijn ben ik weblogverslaafd. De kick van het posten van logjes en reacties en daar dan reacties op terug ontvangen werkt echt verslavend. We hebben zowiezo de neiging ontwikkeld om iedere keer als we langs de receptie lopen even onze Outlook te checken op boekingen en aanvragen, maar nu er op dat vlak bijna niets gebeurt moet je je toch op een andere manier amuseren met een computer…..Ik ben helemaal fan van weblogs van mensen die zelf in het buitenland wonen, en het is heerlijk van andere mensen die in Duitsland wonen opmerkingen te zien over dingen die je hier zelf ook opvallen.

Iedereen in het buitenland is het erover eens dat emigreren hele rare dingen met je doet. Zelfs al las je vroeger nooit de Libelle, keek je nooit naar RTL4 en lústte je niet eens erwtensoep, ineens wil je dat allemaal als je niet meer in Nederland woont. Als geboren Engelse voelde ik met Kerstmis ook ineens de onbedwingbare neiging gevulde kalkoen te eten, en moest ik dus op Engelse websites op zoek naar een recept. In Amsterdam hebben we in de jaren dat we daar samenwoonden nog nooit zelf een Engelse kerstkalkoen klaargemaakt, geloof ik.

Zoals eerder gezegd, het is superrustig. Het is 15 graden, het stormt hier nog erger dan in Nederland, en de regen komt met bakken uit de hemel. Echt weer voor ski- of wandeltoeristen dus… De komende 3 weken hebben we niet 1 boeking. Best wel deprimerend, maar het is een troost dat ook de concurrentie werkelijk niets te doen heeft. Wij kunnen tenminste nog enorm veel klussen, dinsdag is het bouwmateriaal geleverd om eindelijk de gang af te kunnen bouwen, en de hele week komt er al informatie binnen van bedrijven die Pepijn op de hotelbeurs gesproken heeft. Over drie weken komen er een aantal vriendinnnetjes van Martinair logeren, daar kijk ik echt naar uit. Ook al kost bellen geen vermogen en hebben we tegenwoordig allerlei moderne technieken zoals email en SMS, gewoon lekker op de bank met een grote pot thee een avondje kletsen is toch iets wat je wel mist.

Voor de rest hebben we ineens een aantal boekingen uit Nederland ontvangen, grotendeels via een Nederlandse hotelboekingssite waar we al een paar maanden op staan, maar wat tot nu toe niets deed. Gisteren heb ik op het internet een zoektocht uitgezet naar nieuwe mogelijkheden om business te genereren, en heb contact gezocht met nog een aantal hotelboekingssites en -kantoren in Nederland, Engeland, Frankrijk en zelfs Spanje. Maak niet uit wie het is en waar vandaan, als ze maar komen! We hebben inmiddels al antwoord terug van een Nederlandse en een Engelse site, waar we met onmiddellijke ingang op komen te staan onder soortgelijke voorwaarden als de andere 4 waar we al opstaan. Het wordt wel meer werk om al die sites te onderhouden, maar de verwachting is wereldwijd en ook in Duitsland dat minimaal 65 – 70 % van alle hotelovernachtingen binnen een paar jaar online geboekt zal gaan worden. Als hotel kun je beter zorgen dat je nu al goed te boeken bent, zodat we zo snel mogelijk een vaste klantenkring opbouwen, voordat andere hotels in de regio het internet ontdekken.

Vanavond gaan we weer naar de dansavond van de dansschool in Deggendorf. Van de week hadden we het menu te lekker gemaakt, waardoor we niet naar de les konden. Gelukkig maar achteraf, anders hadden de gasten hier in het donker gezeten toen de stroom uitviel. Beetje zielig….. Eigenlijk zijn we allebei doodmoe, maar vooral Pepijn wil heel erg graag. Hij staat nu te vloeken in de keuken dat zijn recept langer gaat duren dan verwacht. Is toch niet erg, dan zijn we wat later. Vorige week hadden we al een beetje aanspraak aan andere mensen, als we regelmatig gaan houden we er misschien wat leuke contacten aan over.

Je kan HET DAK OP....met je stormschade..

De storm die gisteren over Nederland trok heeft gisteravond laat ook het Beierse Woud bereikt, met humoristische en minder humoristische gevolgen: er werd gewaarschuwd uit de buurt van gebouwen, hoogspannigsleidingen en vooral BOMEN te blijven. Hallo? Bomen? dit is het Beierse WOUD en bomen zijn hier onvermijdelijk met miljoenen aanwezig!
Dat van die gebouwen was trouwens niet onredelijk gezien onze nieuwe grasveld-decoratie vanochtend – één van onze eigen dakpannen. Je moet er niet aan denken dat die zich in iemands
hoofd boort.

Daar kwam dus meteen de titel van de weblog vandaag vandaan, want als we de volgende storm die al voor vanavond wordt aangekondigd geen kans willen geven moest er even wat rechtgelegd worden op het dak. Niets ernstigs, want op het overhangende stuk, maar hier in het dorp waren verschillende mensen hele lappen dak kwijt. Dit is ons dak vanochtend. Het rare sprietje bij de nok is een bliksemafleider en dat hoort zo – maar al die andere zooi hoort wat strakker te liggen.

Het enige andere is dat we in de tuin nu een boom minder hebben, hoewel, de boom is er nog wel….het ziet er alleen niet zó verzorgd uit!

We hebben gisteren trouwens 2,5 uur zonder stroom gezeten, maar gelukkig was het hoofdgerecht al op tafel. Voor het dessert werd het dus "candlelight dinner" met een hoop kaarsen en wat olielampen. We hadden gelukkig heel relaxte gasten die het alleen maar super leuk vonden, bovendien leed het dessert er niet of nauwelijks onder; ze zijn vanochtend uiterst tevreden uitgecheckt.

Oorkonde

Gisteren ben ik (Pepijn) naar de hotelbeurs in Nürnberg geweest – helaas alleen, we hadden het menu toch te interessant gemaakt en onze gasten wilden graag blijven eten.
Het grote moment was daar, de sterren die in brons al sinds eind vorig jaar aan de gevel hangen werden nu officieel op papier uitgereikt door de Beierse minister van economische zaken, infrastructuur, verkeer en technologie (logische combinatie die ze in NL nog niet gemaakt hebben) Erwin Huber. De zoveelste Huber trouwens, de verzekeringsagent, onze autodealer en de vertegenwoordiger van de brouwerij heten allemaal ook Huber.

Van links naar rechts: Herr Gallus, voorzitter Hotelbond, Ik zei de wijsneus, en minister Huber. Het was trouwens compleet lopende-band-werk, een stuk of 100 hoteliers moest een oorkonde krijgen en  ze liepen al achter voor ze begonnen; dus ongeveer 10 seconden per oorkonde kon er nog net af.

Ondertussen op de hotelbeurs nog wel wat nuttige contacten opgedaan voor stoelen en kussenslopen en wat je zo verder nog nodig kan hebben, en toen weer terug naar huis, waar Natascha ondertussen weer vier uiterst tevreden gasten in het restaurant had zitten, ondanks dat ze zelf vond dat ze het nog strakker had kunnen organiseren. Het is en blijft gewoon lastig dat je met een keuzemenu altijd je timing in de gaten moet houden, in dit geval was het hert een minuut of twee voor de zalm klaar – lastig, vooral ook omdat je in je eentje niet tegelijk kan koken en serveren. Maar het belangrijkste, zelfs als je nog wat zelfkritiek hebt, is dat je gasten tevreden zijn, en dat waren ze. Ze eten hier zeker nog een keer, misschien morgen. Natascha kan dus weer trots zijn.