Walk-ins

We hebben het op het moment nogal druk, en tot onze grote frustratie is dat niet met klussen. Het ziet er naar uit dat een aantal klussen opgeschoven moeten worden naar november. Het is een wonder als het restaurant voor het eind van de maand klaar is.

We hebben de laatste paar weken te maken met een (voor ons) apart fenomeen: heel veel walk-ins. Een walk-in is iemand die zonder reservering een hotel binnenstapt om te vragen voor een kamer. Op dit moment is er 1 gast die van te voren geboekt had en de rest is allemaal binnen komen lopen… Gezien onze rustige (lees: niet in de dorpskern of langs de openbare weg) ligging verbaast het ons nogal. Het blijkt dat ook in dit geval internet loont, de meesten hebben ons op internet gezien (en dat er nog kamers vrij zijn) en besluiten dan op de bonnefooi te gaan rijden. Ook rijden ze naar de VVV hier en zien ons dan in de gemeentebrochure, of nemen bij de VVV een foldertje van het hotel mee. Gisteren hebben we ‘s middags een kamer schoongemaakt die niet gereserveerd was en 3 uur later waren we die al weer kwijt! 

Vandaag toch maar nog een paar kamers schoonmaken, je weet niet wat er nog komt! De weersvoorspelling is in ieder geval 17-18 graden en superzonnig voor de komende dagen…

In de min

Vanochtend zag het er zó uit van het terras gezien….

Mooi wit van de rijp dus. De buitenthermometer stond dan ook op min 3! Het is heerlijk zonnig en een graad of 15 tot 20 overdag, maar de geraniums moeten nu maar de overwintering in. De grote hopen gras in de tuin zijn trouwens het gevolg van mijn (P) gauw-even-maaien actie van de week met onze nieuwe maaier, die lang gras heel snel en efficient maait maar het blijft wel liggen. Daartegenover staat dat ik binnen 1,5 uur klaar was met een klus waar ik normaal 6 uur over deed. Zelfs al moet je er nog wat opruimtijd bij tellen, blijft het een verbetering!

We moeten nog steeds een andere camera, want een foto van het apparaat wilde niet echt lukken. Dan deze maar van de leverancier:

En als het inderdaad een goede sneeuwrijke winter wordt dan natuurlijk zo:

zodat ik ook iets minder tijd nodig heb om de parkeerplaats weer begaanbaar te krijgen. Eerst maar het restaurant afmaken en dan de tuin winterklaar maken. Nog even en de winterbanden mogen weer op de auto.

de koek is op....

Zo voelen we dat allebei tenminste…. We zijn bekaf en leven heel erg toe naar onze bedrijfssluiting in november. Het is echt moeilijk om nog even 2,5 week te focussen. Het was een hectische zomer, en volgend jaar hebben we echt personeel nodig, willen we dit op de lange termijn volhouden.

De herfstvakantie is hier in sommige delen van Duitsland begonnen, en dus kregen we gisteren spontaan walk-ins. Ik versta deze mensen écht niet, wát een accent (en het is geen Beiers, dat kan ik inmiddels wel een beetje volgen). Ook kregen we een telefoontje van een Amerikaan die met de trein onderweg was of we nog een kamer vrij hadden. Ook zijn gisteravond de 2 collega’s van onze Slowaakse zakenman aangekomen. Vanmiddag willen ze graag barbequen, dus Pepijn gaat zo de deur uit om alles daarvoor in te kopen. Onze vriend heeft trouwens weer verlengd, hoppa, nog anderhalve week erbij!

Ondertussen schiet het restaurant voor geen meter op, we zijn gisteren weer de hele dag bezig geweest met poetsen. Vooruitgang is er eigenlijk nauwelijks geweest de afgelopen dagen, en vandaag gaat het vanwege de BBQ ook niet meer gebeuren. Donderdag hebben we een wereldreis gemaakt om een beslissing te forceren over de vloer in het restaurant: van Lam naar Cham, van Cham naar Regensburg, van Regensburg naar Straubing, van Straubing weer terug naar Lam (parket thuisbrengen) en toen van Lam naar Deggendorf (dansles). Maar… het is een kersen/walnoten parketvloer geworden, een warme kleur en hij past bij de meubels. Niet dat we die gelijk kunnen gaan leggen…de verf zit nog niet eens op de muur….

Geef pootje!

Vandaag zou D-Day worden, we zouden écht een enorme sprong vooruit gaan maken met het verven van het restaurant. Zo goed, dat we donderdag parket konden halen en in het weekend leggen, en na het weekend allleen nog maar puntjes op de i hoefden te zetten. Heel de middag heb ik hier in m’n vieze verfkleren rondgelopen om aan de slag te gaan, maar er is zo ontzettend veel tussendoor gefietst dat ik ze inmiddels maar weer heb verruild voor normale kleding. Het was echt zo’n dag met heel veel telefoon en email. Pepijn heeft ondertussen wel de bar geheel afgeschuurd, het hele restaurant is grijs en hij ook…..

Toen ik de katten vanmiddag ging voeren, viel het mij op dat Jane hinkte. Ze heeft een behoorlijke strijd geleverd voordat we naar het pootje mochten kijken, en het deed duidelijk pijn. Gelukkig kon ik vrijwel direct terecht bij de dierenarts. Die zit in Neukirchen beim Heiligen Blut, en Jane vindt de auto al niet fijn, dus dan is het extra vervelend dat je een eindje moet rijden. Gelukkig was er niets ernstigs aan de hand: ze had een haal van een andere kat gehad of was gestruikeld of gevallen, en het pootje was een beetje dik en geschaafd. Ze kreeg een heerlijke pijnstiller en een prikje antibiotica tegen mogelijk ontsteken en toen mochten we met extra pilletjes weer naar huis.

Onze Slowaakse vriend heeft weer een week verlengd! Tussentijds heeft hij z’n rekening netjes betaald, dus het zit allemaal wel snor. Eind deze week komen er twee Tsjechische collega’s van hem logeren en zijn vrouw en kind, dus zaterdagavond is er gevraagd of we een barbeque-avond kunnen houden.

Minder leuk is dat de duitse dienst Kijk- en Luistergeld heeft besloten dat de regeling is afgeschaft dat je niet hoeft te betalen voor maanden dat je hotel gesloten is. Ook mag je niet meer een verdieping afsluiten of tv’s uit kamers verwijderen die je in de winter niet gebruikt. Dit dupeert veel hoteliers met een seizoensbedrijf, en voor ons is dat in november (bedrijfssluiting) ook een financiele tegenvaller. Nu de verplichting van precies een kalendermaand bedrijfssluiting is afgevallen, blijven we dus nu een paar daagjes langer open. Reden: de Duitsers hebben een lang weekend rond Allerzielen en Allerheiligen vrij, de herfstvakantie in Bayern en Baden-Würtemberg loopt tot 4 november, en we hebben al aanvragen gehad voor de eerste paar dagen van november.

UPDATE:

We zijn net teruggebeld door een ambtenaar over de tv’s. Het blijkt toch dat we gisteren niet de goede informatie gekregen hebben. De ambtelijke oplossing: zelfs als uw pand gesloten is voor gasten, dient u de tv’s fysiek uit de hotelkamers te verwijderen en op te slaan in een ruimte die niet toegankelijk is voor gasten. U dient op 31 oktober vóór middernacht 16 tv’s en satellietdecoders op uw nek te nemen en naar de strijkruimte of uw woonkamer te slepen. Zelfs indien u een groot bord op de deur heeft dat u gesloten bent, en het ook via het internet niet mogelijk is een kamer te boeken, dient u de inspecteur binnen te laten bij een onaangekondigd bezoek om dit te controleren. In andere rustige maanden is het ook mogelijk een gedeelte van de tv’s te verwijderen, een paar kamers voor de verhuur te houden mét tv, en zo geld uit te sparen. Let wel: dit werkt alleen per hele kalendermaand. Ambtenarenlogica….. Ik ben bang dat het sjouwen wordt…..

Vulling

"Vulling" noemen wij mensen die een goedkope kamer bij je boeken, verder niets besteden, geen manieren en vaak rare verzoeken hebben en bij vertrek gepast afrekenen en ook nooit fooi geven. Liefst jatten ze alles mee uit de kamer wat ze kunnen dragen (vorige week nog: hangers meegenomen). Je hebt er zelf geen lol van, het is niet gezellig, het is vulling van je hotelkamers. In rustige periodes komt het fenomeen vulling vaker voor. Dit type gasten heet ook wel "voor een dubbeltje op de eerste rang".

We hebben er weer eentje. Je boekt voor 7 personen, maar komt maar met 3 personen aanwaaien. Tsja, voor die andere twee kamers zal toch betaald moeten worden…. Vanmorgen was het echt feest. Een uur voor het ontbijt (ik was net wakker) ging de noodbel waarmee mensen ons ‘s nachts kunnen bereiken als er iemand zwaar ziek is of zo. Ik stormde dus ongewassen met ongekamde haren naar de receptie. "Ik ben al een tijdje wakker, en nu wil ik koffie". Pardon???? Het is nog geen 07:10 uur, het ontbijt is om 08:00 uur! Ik wéét dat die bel zo hard is dat Pepijn ook rechtop in bed heeft gezeten…. Het koffieapparaat stond nog niet aan, en dat het even moest voorverwarmen, dat was toch wel een openbaring. Het licht in de keuken was nog niet eens aan. En zwaar beledigd gaan staan wezen he! Acht uur, volgende stunt: dochterlief "wilt u koffie of thee?" "Doe mij maar warme chocolademelk". Nee sorry, dat heb ik niet. Normaal gesproken maak ik best wel eens chocholademelk voor gasten als die het wél netjes kunnen vragen, ook als dat eigenlijk bij het ontbijt niet gaat, maar dit is zo’n stelletje die je uit zit te proberen hoe ver ze kunnen gaan. Gelukkig r*t het morgen weer op. Vannacht trek ik de noodbel uit het stopcontact.

Onze Slowaakse zakenreiziger heeft weer verlengd, in ieder geval tot maandag, maar waarschijnlijk wordt het nog langer. Hij is al meer dan 3 weken bij ons!

Pepijn heeft gisteren de heg gesnoeid, meer als een aanhanger vol! Eigenlijk moet het gras ook dringend gemaaid. We hebben een nieuwe grasmaaier gekocht, onze een-jaar-oude kon de hoeveelheid gras niet aan. Nu hebben we een hele brede balkmaaier, in de winter kun je de maaibalk afkoppelen en de bijgeleverde sneeuwploeg eraan monteren om de parkeerplaats schoon te vegen. We zijn echt benieuwd of we een witte winter krijgen dit jaar!

Wandelclub

Gisteren hadden we een drukke dag voor onszelf uitgedacht. Eerst de hele dag mee met de wandelclub, en dan naar Deggendorf voor de groothandel, de gordijnenwinkel, de bouwmarkt en de dansschool. Vanmorgen hadden we toch wel een beetje spierpijn, en we zijn de hele dag al een beetje gaar.

We hadden met de wandeling geluk, want die kwam vanaf het beginpunt bij ons voorbij, dus we hebben thuis gewacht totdat de rest van de groep voorbij liep. Dat scheelde weer een paar km lopen van het hotel naar het marktplein en terug. Van daaruit ging het door het bos naar Seepark Arrach, een recreatiemeertje bij ons in de buurt. Jammer genoeg was het de hele dag wat mistig, Het bos was erg nat (natte sokken!) en we hebben ook wat regen gehad.

Vervolgens door de prachtige natuur van het KlesserWald (voor de kenners: het woud aan de andere kant van de vallei, dus het uitzicht vanuit ons hotel) naar de Einödhöfe. Dit zijn grote herenboerderijen in the middle of nowhere, waar nog steeds van de landbouw geleefd wordt. Tegenwoordig bieden een aantal ook drankjes en kleine versnaperingen aan wandelaars aan. Omdat zij zover van de bewoonde wereld zijn, hebben ze ook een eigen kerkje of kapelletje. In de winter waren deze boerderijen vaak weken, zoniet maanden afgesloten van de buitenwereld, dus konden ze toch nog naar de mis. Dit is het kerkje van Trailing, gebouwd aan het eind van de 17de eeuw, de lokatie is sinds eind 15e eeuw bewoond.

De eigenaar van de Trailinghof was de tiende generatie die hier woonde, en hij leidde ons graag rond. Natuurlijk zijn de ‘binnenfoto’s’ weer mislukt, we moeten echt een nieuwe camera. Voor het kerkje stonden een aantal gedenkstenen en -kruizen ter nagedachtenis aan bewoners van vroeger. Opvallend was die voor een jongen die nooit meer terug gekomen was van de slag om Stalingrad. Hier, midden in de natuur, ver van de bewoonde wereld, had dat iets wereldvreemds. Zou hij überhaupt geweten hebben waar hij heen ging en waarvoor?

Ook in het bos was het volop herfst. Daar hoorden dus ook perfekte paddestoelen bij.

Tijdens de lunch bij Vorderöd, ook zo’n grote herenboerderij, begon het gigantisch te gieten. Omdat verder lopen wel erg nat zou worden, hadden een aantal mensen naar huis/bedrijf gebeld met het verzoek of iemand ons kon komen ophalen met de auto. Wij waren erg blij, aangezien het al laat was en teruglopen ertoe had geleid dat we niet meer alles in Deggendorf konden doen wat we wilden.

Dansles was inspannend, ook omdat we zo vreselijk moe waren.

Herfst

Onze hele voortuin staat vol met mooie paddestoelen. Helaas worden ze regelmatig opgegeten. We dachten dat een groot dier dat deed, maar het blijken de slakken te zijn. Natuurlijk hebben we weer problemen met het fototoestel, dus de sfeerimpressie van ons totaal afgebroken restaurant moet op zich laten wachten…

Pepijn kwam hier gisteravond rond middernacht aan met de meubels. Mijn vader heeft vanmorgen geholpen met uitladen. Helaas kunnen we vandaag en morgen weer niets aan het restaurant doen, we moeten vandaag een portie kamers schoonmaken. Morgen gaan we op pad in het kader van de wandelcursus, en natuurlijk naar de dansles.