Toch naar les!

Zaterdagavond ging de telefoon en begon er iemand een verhaal in het Tsjechisch tegen Pepijn. Nog voor Pepijn kon reageren, stapte de man echter over op Duits. Het was onze Tsjechische leraar, met de mededeling dat de les morgen toch doorgaat. Dat komt eigenlijk best slecht uit, want we hebben een boeking binnengekregen voor morgen, en met een beetje pech komt die gast zo laat dat we toch niet kunnen. Gezien het fet dat het duidelijk een zakenreiziger is, zal hij niet vroeg komen. Aangezien we door deze reservering morgen overdag niet samen weg kunnen, is Pepijn nu even naar de bouwmarkt, en ga ik morgen naar de groothandel en even voor mijzelf winkelen in Straubing.

Verder blijft het kwakkelen met vermoeidheid, dus dat motiveert ook niet echt om er de beuk in te gooien. Ach nou ja, de boekhouding schiet wat harder op en het kantoor wordt weer eens opgeruimd… Vanaf volgende week lijkt het echt wat rustiger te worden, dan wordt het echt het seizoen van last-minute zakenreizigers. Hopelijk schiet de verbouwing van de standaardkamers dan ook weer wat meer op.

Iets onder de leden?

Of het nu echt van het eten van dinsdag is, of dat iemand iets te overtuigend over ons heen gehoest heeft, weten we niet, maar we voelen ons beiden niet helemaal lekker. We lopen allebei met keelpijn en zijn hondsmoe. Iedere dag ligt er wel iemand ‘s middags in bed.

De gasten die eerst zo vervelend waren, zijn inmiddels helemaal bijgedraaid. Meestal moeten dit soort mensen eerst ‘s avonds een keertje bij ons eten, en dan zijn ze overtuigd. De sfeer is wat dat betreft geheel veranderd. Ondertussen gaan de boekingen overigens maar door. Het herfstweer is hier dan ook top, kan niet beter. ‘s Ochtends is het nog mistig, maar daarna wordt het zonnig en 18-21 graden. Veel last-minute aanvragen dus! Alle bomen hebben inmiddels rood-gele bladeren en overal staan de mooiste paddestoelen.

 Angela werd donderdag helemaal wild: "Weten jullie hoeveel eetbare paddestoelen er in jullie voortuin staan?" Euh nee… ik koop ze liever in de winkel en leef liever iets langer…  Angela en Timo hebben gevraagd of ze ze mochten plukken om zelf op te eten. Nou ja, ga je gang, zolang je maar weet wat je doet, op dit moment heb ik liever geen 2 medewerkers minder. Angela heeft trouwens na 3 dagen tegen het ziekenhuis gezegd dat ze die baan mochten houden en is nu weer terug bij ons. Vaste medewerkers in de zorg blijk je driedubbel uit te moeten betalen op zon- en feestdagen en oproepkrachten niet, dus drie keer raden welke graf-diensten zij allemaal in haar maag gesplitst kreeg.

Wij balen dat we geen tijd hebben voor een mooie herfstwandeling (niet dat we daar trouwens nu energie voor zouden hebben). Gisteren vertelden gasten enthousiast over hun mooie wandeltocht, en "of wij daar op die plek weleens wandelden?". Gasten denken altijd dat je zoveel vrije tijd hebt als je een eigen hotel hebt. Het zou op onze Ruhetag soms wel kunnen, ware het niet dat het natuurlijk dan net regent of er iets anders tussen komt. Aanstaande dinsdag valt de tsjechische les uit, misschien dat het dan lukt als we ons wat beter voelen.

Pepijn moet vandaag even aan de slag in de drie gestripte kamers, want anders hebben de 2 kamers ernaast geen stroom, en daar komen vandaag mensen in. Timo en Pepijn gaan als een trein, maar ze hebben nu even een paar dagen een pauze ingelast vanwege drukte bij ons en in de visbistro in de weekenden. Zij hebben maandag Ruhetag en wij dinsdag, dus dan gaat woensdag de beuk er weer in.

Special price, my friend

Het is naseizoen, en dat trekt ieder jaar weer een heel ander soort gasten aan als de rest van het jaar. Zo onbeschoft heb je ze nog nooit meegemaakt. Op de een of andere manier denken mensen ook dat ze op de Turkse markt staan of dat ze met allerlei buitensporige eisen kunnen komen. In 2 dagen is er al 3 keer geprobeerd af te dingen, en krijgen we regelmatig verwijten naar ons hoofd dat we "zo duur" zijn. En dat terwijl we de rest van het jaar allemaal dankbare blije gasten hebben die ons vaak vragen "hoe we het voor dit geld kunnen doen".

Gisteren begon het al met gasten die uitcheckten. Waren als walk-in spontaan zonder reservering binnen komen lopen, hebben de kamer eerst gezien en ‘m genomen, 4 dagen lang in huis geweest, geen onvertogen woord gehoord, en ineens bij het uitchecken wilden ze korting, "want ze vonden de kamer toch niet zo mooi". Iedereen begrijpt dat ik daar snel klaar mee was: zelf besloten om te blijven na het zien van de kamer, 4 dagen lang niets gezegd, niet om een andere kamer gevraagd.

Toen kwamen er mensen binnenlopen die iets wilden drinken. Uiteindelijk hebben ze gehad: 2 koffie, een halve liter bier, een mineraalwater (een duur merk uit een flesje), een bladerdeeggebakje en een pizzasnack. Totaal bedrag € 12,40. "BELACHELIJK, WAT DUUR!" Ook daar was ik snel klaar mee. Je hebt van te voren de kaart gezien, die hangt zelfs buiten, en daar staan de prijzen heel gewoon op.

Toen kwamen onze incheckers. Pepijn had duidelijk gecommuniceerd wat de prijs was. Ze wilden 4 tweepersoonskamers met balkon voor alleengebruik. 1 van de dames claimde ineens dat ze € 39 per nacht voor een geheel gerenoveerde tweepersoonskamer met balkon en prachtig uitzicht voor 1 persoon toch wel belachelijk duur vond, daarvoor verwachtte ze toch wel minstens halfpension. WATTE???? Dit zijn dan de mensen die gekomen zijn en het alsnog even proberen. Als je weet wat we allemaal voor shit aan de telefoon over ons heenkrijgen. "De tweepersoonskamer is € 55? Ik kom er zo aan en dan gaat u mij die kamer geven voor € 44!" Túúrlijk jôh!

Vanmorgen ook een sterk staaltje. Ontbijt is normaal vanaf 8 uur, en van te voren wordt aan de gasten duidelijk gevraagd of dat in hun planning past (voor zakenreizigers moet het vaak iets vroeger klaar staan). En ook al zeggen vakantiegangers (let wel: geen zakenreizigers of zo!) nog dat dat prima is, toch staan die **kels om half 8 de komplete deur van de ontbijtzaal uit hun scharnieren te rukken en boos te wezen dat ie nog op slot zit. Vanmorgen dus weer zo eentje (hoort bij de dame van het halfpension). 

Uiteindelijk loop ik wat harder en laat die man om kwart voor acht al binnen. Dan komt de legendarische uitspraak "Ik wil nog niet ontbijten, ik wacht op de rest". Aaaahhhh!!! KILL! KILL! Ik schenk hem een kannetje koffie en hij leest de krant. Vervolgens komt de rest en denk hij leuk te zijn door te roepen "schat, ik wacht nog steeds op die volgende koffie". Het mooie is altijd dat gasten denken dat ik ze bij de receptie niet hoor en ze hebben ook niet door dat ik ze kan zien in de spiegeling in het schilderij in de gang. Vorige week hadden we er eentje die 15 broodjes in een luchbox ging zitten doen. Ik met de liefste glimlach: "Ach, ik zie dat u een lunchpaket wil meenemen, dan kan ik vast € 5 op de rekening boeken". Er staat nu ook een bordje op het buffet met die mededeling, we zijn het zo zat.

De heg is gesnoeid en de lambrisering in de drie kamers is grotendeels van de wand getrokken. Vandaag gaat Timo alles afplakken met schilderstape en gaten in de muur vullen die zijn ontstaan van het hout verwijderen.

Overheerlijk

Gisteren zijn we bijna de hele dag thuis gebleven. We hebben administratie gedaan terwijl we op onze aankomsten wachtten. Het is er gewoon niet van gekomen naar de bouwmarkt te gaan. ‘s Avonds hadden we natuurlijk Tsjechische les en daarvoor wilden we nog even een hapje eten. We hadden allebei ongelofelijk zin in Chinees, dus reden we naar Lederdorn (tussen Kötzting en Cham). Helaas had die net als wij op dinsdag Ruhetag. Geen nood, de overheerlijke Italiaan daarnaast, waar we al een tijdje al niet geweest waren, was wel open. We kwamen er echter al snel achter dat de zaak in andere handen was overgegaan, en dat wat deze meneer presteerde niets met Italie of überhaupt met koken te maken had. Na een paar happen hebben we alles laten staan, we hebben in vele jaren niet zó smerig gegeten. Achteraf denken we dat we onszelf een geweldige dienst bewezen hebben door het niet op te eten, we hadden al zulke maagproblemen na die paar happen dat we beslist echt ziek geworden waren. De eigenaar stond niet echt open voor onze kritiek (de pizza was nog rauw, de pasta was opgebakken en verbrand, de salade bestond uit ingredienten die allang in de Biobak thuishoorden, de rubberen paddestoelen in de pasta kwamen uit blik en zorgden ervoor dat het hele gerecht zeer chemisch naar konserveringsmiddelen smaakte, de verdenking was dat de Cola Light niet light was) dus hebben we precies gepast betaald en zijn we boos weggegaan.

Bij het Grand Café op het marktplein van Kötzting hebben we een heerlijk stokbrood in laten pakken en hebben die meegenomen naar onze cursus. We hebben uitgelegd wat er aan de hand was, en boden aan om achterin te gaan zitten of het broodje buiten op te eten, maar daar wilde onze aardige leraar niet van weten. Het eerste kwartier konden we alleen de uitspraak van de woorden vanwege de volle mond niet herhalen. Mijn bloedsuikerwaarden waren heel erg hoog, dus ik denk dat ik achteraf blij ben dat ik die Cola "Light" ook niet helemaal heb opgedronken. Vanwege de maagbezwaren en de gierend hoge bloedsuiker heb ik heel erg slecht geslapen, en Pepijn werd ook niet echt fris wakker.

Pepijn en Timo hebben de drie te renoveren kamers net gestript en zijn nu buiten de heg aan het snoeien. Op woensdagmiddag mag je al je tuinafval komen brengen bij de gemeentewerf en bovendien is het echt stralend weer. De tuin moet nu winterklaar gemaakt worden. Langzaam begint alle blaadjes nu echt bruin te worden en ‘s avonds moet de verwarming aan. De voortuin staat vol met mooie paddestoelen. Dit weekend is er op de Grote Osser ook al sneeuw gevallen (op de Grote Arber was het al). Ik ben bezig alle minibars door te lopen op flessen die een korte houdbaarheidsdatum hebben, een langdurig werkje. Pepijn heeft net aan de telefoon 4 kamers voor vandaag verkocht (2x 2 nachten en 2x 4 nachten), deze slappe week gaat dus toch nog wat meer doen dan verwacht.

Wat een weekend!

We zitten nog bij te komen van het weekend. Het leek wel hoogseizoen! Normaal gesproken doet de dag van de Duitse eenwording helemaal niets, maar dit jaar viel het op vrijdag en had iedereen een lang weekend geboekt. We hebben beiden het hele weekend veel te weinig geslapen, zo moesten we zondag ook samen ontbijt maken en de checkouts doen omdat het er zoveel waren. Er moesten zelfs mensen in de bibliotheek ontbijten omdat het restaurant zo vol zat. We voelen het wel dat we zo had gewerkt hebben, maar de bank is ook weer blij.

Die is ook erg blij met de aanbetaling van onze Roemeense mevrouw uit Regensburg. Zij kwam vrijdag even een envelop met geld brengen voor Oud&Nieuw. Uiteindelijk heeft ze de vakantiewoning van de buurvrouw van 2 huizen verderop erbij gehuurd, dat probleem heeft zichzelf ook opgelost. Gistermiddag heeft Pepijn van dat geld de sauna besteld, die wordt over 3 weken geleverd. Morgen gaan Timo en Pepijn beginnen met het leegtrekken van 3 kamers, ze hopen met het opknappen ervan een heel eind te zijn voor de sauna geleverd wordt. Er moet in de saunaruimte ook nog wat geklust worden, zo moet er een wandje gebouwd worden, maar dat kan niet voordat de onderdelen van de sauna door de deur zijn.

Vanavond gaan we weer naar Tsjechische les, voor de rest staat er voor vandaag alleen een tripje naar de bouwmarkt op het programma. Misschien dat we onderweg nog ergens een hapje eten. Het is afwachten hoe laat onze aankomsten aankomen wat we met onze dag kunnen doen.

Hebben ze daar warm water?

De schattigste vraag van deze week! Er heeft hier voor Oud & Nieuw een mevrouw uit Regensburg gereserveerd voor zichzelf en haar gezin, en een aantal familieleden uit Roemenie. Gisteren belde ze om nog wat dingetjes door te spreken. Ze vertelde lachend dat haar familie had gevraagd: " Dat hotel waar je voor jezelf en ons hebt gereserveerd, hebben die ook warm water?"  Ze dachten dat alle hotels in het Westen zo duur waren, dat kon toch niets zijn voor dat geld…. Inmiddels heeft het zich een beetje rondgesproken dat ze met z’n allen hierheen gaan, en er willen nu steeds meer mensen mee. Wij zijn echter vol, dus heb ik een aantal collega’s gebeld wat die nog hebben.

Die mevrouw mag daar alleen wel zelf gaan reserveren, wij weten uit eigen ervaring met dit soort groepen dat er ineens minder deelnemers komen, en anders zitten wij met de problemen met onze collega’s.

Zoals voorspeld kregen we vandaag een telefoontje van iemand die wilde annuleren voor morgen. Ja toedeledokie! En nog boos worden en gaan zitten afdingen op het te betalen bedrag ook…. We leggen het nog 1 keer uit: daar zijn annuleringsverzekeringen voor, wij zijn geen liefdadigheidsinstelling. Vorige week hadden we er ook zo eentje: " We zouden morgen met 2 personen komen, en nu kom ik alleen, maar ik wil wel dezelfde tweepersoonskamer. Betaal ik nu de helft?" "En wie had u gedacht dat ik dan in de andere helft van uw tweepersoonsbed kan leggen?" 

Timo en Pepijn hebben gisteren in de strijkruimte een nieuwe opslag gebouwd voor de extra bedden, dekbedden en kussens en deze uit de ruimte verhuisd waar nu de sauna komt. Pepijn zit al de hele dag in kantoor met sauna-catalogi en de internetcomputer om een sauna uit te zoeken. De meeste hebben best wel wat levertijd, en het is toch de bedoeling dat die er voor de feestdagen is.

Politieke aardbeving

Sinds zondagavond verkeert Beieren in een soort van permanente shock. De CSU is bij de verkiezingen voor de Beierse Landtag zijn absolute meerderheid kwijt. Nu moeten ze voor de eerste keer in een heeeele lange tijd een coalitieregering gaan vormen, maar hoe dat moet, tjsa, daar heeft niemand ervaring mee. Binnen de partij zijn er al wat koppen gerold. Net als vele Beiers weten wij nog niet helemaal wat we ervan moeten vinden. Aan de ene kant is het goed dat de CSU niet zomaar meer alles kan doordouwen waar ze zin in hebben, maar aan de andere kant vragen velen zich af of de kleinere coalitiepartner(s) wel de macht hebben om iets te veranderen.

Gisteren zijn we op onze Ruhetag het grootste deel van de dag thuis gebleven. Te druk. ‘s Avonds hebben we in Kötzting een klein hapje gegeten voor onze eerste Tsjechische les. Het was leuk, de leraar is echt grappig en de andere deelnemers (we zijn in totaal met 6 man en 5 vrouw in de leeftijd van 25 tot 60) waren ook veelbelovend gezellig. 

Je moet in Beieren natuurlijk wel redelijk open-minded zijn om zo’n cursus te gaan doen. We hebben voornamelijk eerst geleerd hoe je dingen uitspreekt. Dat is een hele kluif met rare letters.
Als je Konak ziet staan, denk je dan aan Cognac? Je spreekt het echter hetzelfde uit en het is ook hetzelfde drankje. De grootste uitdaging worden wel de naamvallen. Stoei je al met de duitse 4? Ga dan maar liever geen Tsjechisch leren, dat heeft er 7! Als je vroeger Latijn hebt geleerd schijn je het makkelijk op te pikken, de naamvallen komen rechtstreeks uit het Latijn, maar niemand in de groep heeft Latijn gehad op school.

Vandaag is het wat rustiger, maar vanaf morgen lopen we weer vol, vanwege het lange weekend van 3 oktober. Het is echter onstuimig herfstweer, dus het zal vandaag wel telefoontjes regenen met slappe smoezen van mensen die willen annuleren.  Daar zijn we inmiddels redelijk hard mee geworden. Waarom er nog steeds redelijk wat mensen zijn die denken dat de hotelier de financiele schade maar moet dragen, weten wij nog steeds niet.