Dagtaak

Inmiddels is het vertalen een dagtaak geworden. Het is zo uit de hand gelopen dat ik bijna nergens anders meer tijd voor heb, en het eind is nog lang niet in zicht. Af en toe moet ik mezelf de halt toeroepen en een dag wat anders doen. De eigen administratie, maar ook hele simpele dingen zoals de was draaien lijden eronder. Een oude bekende die je kunt missen als kiespijn heeft door het vele computerwerk ook weer de kop opgestoken: RSI….

Ondertussen kabbelen de boekingen rustig door, eigenlijk volgens een normaal patroon voor oktober. Tot begin deze week was het nog echt druk te noemen, nu gaan we richting laagseizoen. Volgende week zijn we nog redelijk goed gevuld, daarna is het afwachten wat de weergoden doen wat voor last-minute boekingen we dan krijgen. Tot gisteren was het schitterend weer met warme temperaturen, nu miezert het een beetje en krijgen we normalere temperaturen voor de tijd van het jaar. Hoog tijd dus om de tuin winterklaar te gaan maken en winterbanden op de auto te zetten. Voorlopig lijkt er overigens nog geen sneeuw aan te komen. Prima, daar mogen ze wat mij betreft nog even mee wachten!

Je kunt het altijd proberen...

Aanvraag: 
"Wij zoeken voor onze herfstvakantie een hotel met twee tweepersoonskamers naast elkaar met tussendeur, met halfpension voor 4 personen. Ons totale budget per nacht is EUR 65,-. Indien u ons iets kunt aanbieden willen we graag snel antwoord."

Túúrlijk jôh! Wat denk je zelf?

Kopen, kopen, kopen

Gisteren moest ik hoognodig weer een keertje naar de groothandel. Omdat ik best wel veel nodig had, en in een naastgelegen winkel ook wilde kijken voor een extra set van de gordijnen die we daar ooit gekocht hadden, werd het de Metro in Regensburg. Boodschappen doen moest gisteren, want vandaag is alles dicht vanwege de duitse herenigingsdag. Nou, dat heb ik geweten! Het begon al met gruwelijke files op de snelweg, dus toen ik er aankwam was ik al zo gaar als een pakje boter. Ik kon alleen nog parkeren aan de rand van het terrein, zo vol was het. En wat liep er voor de verandering? Funshoppers! Hele gezinnen met oma en de kinderen erbij, met 3 dingen bij de kassa vuil kijkend naar mijn volle kar.

Ondertussen was Pepijn thuis gestrikt door een colporteur die hem een levenslang donateurschap van het Rode Kruis had aangesmeerd. Even voor de duidelijkheid, wie Pepijn een beetje kent weet het, het is het erg moeilijk om hem iets te verkopen. Hij had er ook zo’n rotgevoel bij dat hij meteen toen die man de deur uit was gebruik heeft gemaakt van zijn wederroepingsrecht (wat ook in de duitse colportagewet staat), en een fax heeft gestuurd dat hij dit niet wilde. Wat is er toch gebeurt met de eerlijke collectant die glunderend met een bus aan de deur kwam, dat je je als organisatie verlaagt door dit soort glibberige jongens op pad te sturen?

Dan is het dus vandaag 3 oktober, 20 jaar duitse eenheid. Een gast zat vanmorgen te zeuren waarom de krant van gisteren er lag. "Omdat het een feestdag is en er dus geen verse krant komt vandaag", was mijn antwoord. Hij had geen idee en wilde weten welke feestdag dan. Vervolgens ging hij een hoop beledigende dingen uit zitten kramen over Ossies en dat het toch geen feest was dat de Wessies daar allemaal voor moesten betalen en dat ze die muur gewoon lekker hadden moeten laten staan. Beetje lullig dat alle andere gasten in de ontbjtzaal uit Oost-Berlijn kwamen, je had hun gezichten moeten zien. Ineens had ik natuurlijk alleen nog maar oog voor het koffiezetten en moest ik éven iets in de keuken halen….

Kleine Arbersee

Gisteren waren we op onze rustdag echt helemaal kapot. Ik heb eerst tot 15 uur in bed gelegen, terwijl Pepijn in kantoor de nodige zeer dringende administratie heeft weggewerkt. Aangezien het redelijk weer was en het voor de verandering gisteren redelijk rustig was in het hotel, besloten we toch nog weg te gaan. We waren nog nooit bij de Kleine Arbersee geweest, een bergmeer bij ons in de buurt. Je kunt er niet met de auto bij komen, en de laatste paar kilometer moet je dus lopen vanaf de parkeerplaats. Omdat de weg voortdurend bergop gaat, is het best nog wel pittig. We hebben over die 3 kilometer meer dan een uur gedaan. Toen we bij het meer kwamen waren alle andere toeristen al naar huis en was de Gaststätte ook al dicht, dus we hadden deze droomlocatie helemaal voor onszelf alleen, wat het extra rustgevend en bijzonder maakte. Het was echt om te janken zo mooi, de zon een beetje op het water, de mist tegen de top van de Grote Arber op de achtergrond. Natuurlijk hadden we weer eens geen fototoestel bij ons, we waren dit helemaal niet van plan geweest, dus ik heb maar een foto van het internet geplukt.

Op dit plaatje zie je niet zo goed hoe mooi het werkelijk is, we gaan zeker nog een keertje terug met een fototoestel als we tijd hebben. De andere kant op gefotografeerd heb je een mooiere foto, omdat je dan ook de grote Arber erop hebt staan. Het grootste natuurwonder van de Kleine Arbersee zijn de "drijvende eilanden". Op de bodem van het meer groeit veengrond. Op een gegeven moment laat dit los en komt dit bovendrijven. Dit worden dan drijvende eilanden waar allerlei soorten planten, dieren en soms zelfs bomen op leven. Dat geel/bruine op de foto is niet de overkant van het meer (dat is pas bij die bomen in de verte) maar zo’n drijvend eiland. Af en toe moet Natuurbeheer natuurlijk wel ingrijpen om ervoor te zorgen dat niet het hele meer dicht groeit. We hoorden overigens van gasten die er gisteren eerder op de dag ook waren, dat die wilde bevers gezien hadden.

Nadat we weer terug bij de auto waren, zijn we naar Zwiesel gereden waar we bij onze favoriete Griek hebben gegeten. We hadden wel even iets stevigs te eten nodig na deze gezonde wandeling. We moeten dit soort dingen vaker doen. Af en toe zouden we door de drukte vergeten dat we midden in een officieel Natuurpark wonen, en dat dit maar een paar kilometer van huis is!

Vandaag trekt de drukte weer ouderwets aan. Veel incheckers, nu al een paar eetbestellingen voor vanavond, het lijkt wel maar door te gaan. Morgen is het al oktober! We zouden eigenlijk vanaf maandag een verdieping af gaan sluiten voor de winter om stookkosten te besparen in de rustige maanden, maar als het zo druk blijft moeten we dat gaan uitstellen. De vermoeidheid begint nu echt bij ons beiden toe te slaan, vandaar dat we gisteren ‘s middags onze paar uurtjes relaxen gepakt hebben ondanks dat er nog zoveel administratie én vertaalwerk lag.

Het kan altijd erger

Veel tijd om te loggen hebben we niet, maar als vrolijke noot dit artikel uit de Daily Telegraph: de belachelijkste dingen die mensen in hotels stelen:

http://www.telegraph.co.uk/travel/picturegalleries/6219061/Unusual-items-stolen-from-hotels.html

Ook leuk: de belachelijkste dingen die gasten in hotels achterlaten bij vertrek:

http://www.telegraph.co.uk/travel/picturegalleries/5919314/The-strangest-items-left-in-hotel-rooms.html

Peppillen gezocht

Ben je net begonnen al de nieuwe vertaalopdracht, komt de vorige opdrachtgever met de mededeling dat ze nog meer werk voor je heeft. Ook weten we al dat na deze opdracht van TipTop er van de centrale nog meer komt (ook nnog even de complete internetsite vertalen). Ondertussen jongen de boekingen voor het hotel ook maar door. Dachten we dit weekend niet meer zo vol te zijn, hebben we weer mensen die wilden verlengen en zijn er last-minute weer een paar leuke boekingen bijgekomen.

Pepijn zat er gisteren even helemaal doorheen. Ik liep de afgelopen dagen een beetje te kwakkelen, en dat met alle drukte erbij werd een beetje te veel.  Gelukkig hebben we iedere dag goede hulp van onze medewerksters. Vandaag heeft Sandra een bijna onmogelijke taak, het is echt veel te veel voor 1 persoon. Eén van ons zal moeten meehelpen om alle kamers weer op tijd schoon te krijgen.

Tot je een ons weegt...

Gisteren hebben we de hele dag voor Jan-met-de-korte-achternaam op een aankomst zitten wachten die uiteindelijk nooit gekomen is. Extra zuur dat het onze Ruhetag was, en de andere aankomende gasten er om 15 uur al waren. We konden zelfs niet even rustig zitten omdat we veel gasten hadden en je toch iedere keer dat de bewegingsmelder gaat naar de receptie moet voor het geval het je check-ins zijn. Tegen sluitingstijd van de receptie hebben we het telefoonnummer gebeld dat de gasten hadden opgegeven. Dit nummer bleek afgesloten. Toen was het ons wel duidelijk dat ze niet gingen komen. Vanmorgen gebeld met de boekingssite en die kwamen met de mededeling dat het opgegeven rekeningnummer ook al niet klopte en dat de incasso van de reserveringskosten dus ook niet gelukt was. Ook op een aanmaning was geen reactie gekomen. Beetje jammer dat ze hierover met ons geen contact hadden opgenomen. We gaan ze er wel even op aanspreken dat dit dus nooit meer zo mag gebeuren. Extra vervelend is dat we je een ander blij had kunnen maken met die kamer. De no-show-rekening is er waarschijnlijk eentje in de categorie "hele dubieuze debiteuren", hij wordt wel opgestuurd, maar zal waarschijnlijk nooit worden betaald.

We hebben het deze week heel erg druk, we zijn bijna helemaal vol, en vandaag kwam een aantal tevreden gasten ook nog met de vraag of ze konden verlengen. Mooi dus, we gaan echt als een trein deze maand! We hebben met nog een week te gaan al veel meer dan vorig jaar september. Eindelijk lopen we de slechte maanden weer in!

De vertaling van de website van het Beierse Woud is gisteren verstuurd, en vandaag kregen we gelijk weer een nieuw projectje van TipTop: slechte engelse teksten corrigeren. We hebben zo hard gelachen om het kromme engels dat de tranen ons langs de wangen liepen. Zo blijken we een collega te hebben waar de meubels allemaal samenspannen, kun je je bij een ander "verheugen" op het bijbetalen voor de sauna, bij meerdere collega’s wordt zeer oninspirerend gekookt (plain cooking) en heeft er iemand een kachel waar 110 gasten in passen. We hebben weer even wat bezigheidstherapie zullen we maar zeggen…

Gisteren bereikte ons overigens ook van de centrale het bericht dat de TipTop-collega in het Weserbergland waar ik in mei was voor de vergadering de deuren voor altijd heeft gesloten. Het hoe en waarom is nog een beetje onduidelijk, volgens de ene bron zijn ze failliet verklaard, volgens een ander konden ze het niet eens worden met de verpachter over de pachtsom en hebben ze zelf besloten ermee op te houden. Weer het zoveelste negatieve verhaal over pachten, wat een bevestiging voor ons is dat wij dat dus terecht niet wilden. Hoe dan ook, er zit natuurlijk een diepe menselijke tragedie achter. De zoon was dezelfde leeftijd als wij en de ouders zouden net met pensioen gaan en het overdoen aan hem.