Het is warm dit weekend. Het kwik bereikt al een paar dagen de 28-29 graden. Vanaf morgen zou het koeler moeten worden. Weer heeft het weerbericht roet in het eten gegooid. Het vooruitzicht van 1 dagje regen heeft ertoe geleid dat mensen massaal geannuleerd hebben en nieuwe boekingen zijn er nauwelijks bijgekomen. We wachten nog op een aankomst. We voelen zo'n vibe dat dit een noshow gaat worden, vooraf hebben ze een mail gestuurd dat ze achterlijk vroeg zouden zijn en wanneer ze op z'n vroegst konden inchecken. Het is nu bijna 20 uur en ze zijn er nog niet. Geen goed teken.... De gasten die er zijn vinden het overigens prima dat het wat koeler wordt, eindelijk lekker wandelen. Vanaf volgende weekend zit de toko weer ramvol, en dat blijft zo tot half oktober.
Zelf voelen we ons deze dagen niet zo optimaal. Geen idee waar het aan ligt, maar ik ben in ieder geval honsdmoe. Al 2 dagen slaap ik de hele dag, terwijl Pepijn de toko in zijn eentje draaiende houdt. En dat terwijl de arme schat ook zo moe is. Het zal het warme weer en de drukte van de afgelopen tijd wel zijn.
Dinsdag hebben we nog geen aankomsten, maar we hebben al besloten het rustig aan te gaan doen en niet weer een gigantische wandeling te gaan maken. Onze eigen privévertrekken kunnen wel wat liefde gebruiken. Woensdag zouden we eigenlijk naar München voor de feestelijke uitreiking van de driesterren-oorkonde. De Beierse hotelcommissie maakt er altijd een feestje van, met hapjes en drankjes en je mag op de foto met de minister van toerisme en het hoofd van de Beierse Hotelbond. Omdat de minister een andere belangrijke afspraak had, is de tijd verzet van 13:30 naar 10:30. Niet echt joepie als het 3 uur rijden is.... Nu we ons allebei niet zo goed voelen hebben we vandaag de beslissing genomen van deelname aan het evenement af te zien. Het is wel grappig, maar binnen een half uur voorbij, en om daarvoor minimaal 5 uur in de auto te gaan zitten... Zowiezo zou er maar 1 persoon kunnen, de andere moet het ontbijt doen.
Verder lijkt web-log.nl nog altijd dood te zijn. Al dagen komt er niemand met een update, alleen dat "vandaag" de logs het weer gaan doen. Ik zie het al voor me dat wij zo'n geweldige klantenservice hadden, de gasten zouden hier toch gillend de deur uitrennen. Wij weten uit ervaring dat je beter je klanten kunt blijven informeren, zelfs al is dat met "ik weet niets" of "het duurt nog een paar dagen" dan met zwijgen en hopen dat het probleem vanzelf weggaat. Weggaan doet iets wel....alle webloggers stappen massaal over naar andere blogdiensten.
ons hotel
zondag 4 september 2011
zaterdag 3 september 2011
De grote overstap
Aangezien ik net als de meeste webloggers na 11 dagen de hoop verloren ben dat het met Web-log.nl ooit nog goed komt, post ik dan maar via Blogspot. Zo kan iedereen in ieder geval weer meelezen. Wat we later doen (terug naar Weblog of hier blijven) zien we dan wel. Het zou heel erg jammer zijn als alle leuke, gekke verhalen van meer dan 5 jaar loggen weg zouden zijn. Deze nieuwe blog heeft nog geen foto's of andere leuke features, daarvoor hebben we gewoon even geen tijd.
Zo, eindelijk kunnen we na vele dagen een update plaatsen. Voor diegenen die ???? dachten bij de foutmelding bij het oproepen van de weblog: tsja, dat was niet onze schuld. Web-log.nl had besloten van provider/systeem/whatever te veranderen. Alle 389.957 weblogs moesten overgezet worden van Typepad naar Wordpress. Daarbij is iets grondig misgegaan, met als gevolg dat al deze logs al meer dan 10 dagen uit de lucht zijn.
Niet dat het een zeer groot probleem was, het was de eerste week toch zo’n gekkenhuis in het hotel dat we wel iets anders aan ons hoofd hadden dan leuk te gaan zitten loggen. De hele eerste week heben we eigenlijk vol gezeten, met hier en daar een klein gaatje. Slaapgebrek en met z’n tweeën zonder pauze 18 uur per dag werken bij 34 graden dreigde ons toch wel een beetje op te breken. Zaterdag 27 augustus sloeg het weer ineens om. Vrijdagavond om 23 uur was het nog steeds zwoel warm bij 24 graden, zaterdagochtend werden we wakker met regen en 12-15 graden. Het bleef bij deze ene dag (de meeste gasten vonden het héérlijk, even afkoelen), meteen zondag was het al weer 23 graden en superzonnig. Omdat het slechte weer van zaterdag al erg lang van te voren voorspeld was, zitten we sinds die dag niet meer vol, veel boekingen zijn duidelijk afgeketst door de weersverwachting. We vinden het eigenlijk niet eens echt erg. Het is alleen deze week, daarna gaat de boekingengrafiek weer steil omhoog. Half september hebben we voor veel dagen nog maar een paar kamers vrij. Gaan we dan weer vol komen? We weten het bijna wel zeker.
Afgelopen week was Christine een weekje met vakantie, dus Sandra stond er eigenlijk de hele week alleen voor, met uitzondering van de zondagen als Katrin er altijd is. Gelukkig dus dat het niet helemaal vol was. Oma had gevraagd of de kinderen een weekje wilden komen logeren in München, dus dat was voor Sandra mooi te combineren. Monika is terug van vakantie, en is nog steeds ziek gemeld. Dat blijft voorlopig wel zo. We denken inmiddels allemaal dat die nooit meer terug komt. Ze was in ieder geval niet erg gemotiveerd om ons te bellen na de vakantie dat ze (nog) niet kwam werken, wij moesten haar bellen.
Dinsdag geen aankomsten en geen uitcheckers, en de meeste gasten ontbeten vroeg. Na het ontbijt heb ik even een tukje gedaan terwijl Pepijn en Sandra de afwas deden en de ontbijtzaal strak trokken. Om 14 uur namen Pepijn en ik de trein naar Kötzting, en stapten uit bij halte Zellertal. Van daaruit ging de weg steil omhoog naar de Kaitersberg en de Kötztinger Hütte. Een gigantische klim over rotsblokken, omgevallen bomen en boomwortels. Alleen voor de zeer geoefende wandelaar. Aangezien we het méér dan gehaald hebben, horen we ineens tot onze grote verbazing in die categorie. Bij de Kötztinger Hütte konden we om 17 uur wat drinken met een punt appeltaart. Van daaruit klauterden we verder over de kam richting Rauchröhren, een prachtige plek die we al eens eerder bezochten. Twee maanden geleden hadden we de kamwandeling van Eck naar de Rauchröhren gedaan, nu dus de rest van de kam vanaf de andere kant. Bij de Rauchröhren verlieten we de bergkam en gingen we naar beneden richting Arrach. Daar aten we om 19:30 bij onze collega van Arracher Hof. We hebben dus in 5,5 uur meer dan 20 km door de bergen gewandeld! Na het eten kwamen we toch wat moeilijk overeind, dus we hebben onze collega gevraagd een taxi te bellen. De laatste 4 km in het aardedonker naar huis schuifelen door het woud zagen we niet zo erg zitten. Voor een paar euro werden we netjes thuis gebracht door de taxifirma die wij zelf ook altijd bellen voor de gasten. De dag erna voelden we ons een beetje 99%, maar het viel gigantisch mee met de spierpijn enzo. Zouden we dan toch “geoefende wandelaars” zijn?
Zoals wel vaker een grappige anecdote aan het eind. Gast zegt: “Ik gebruik de sauna niet. Ik bespaar u dus stroomkosten. Krijg ik nu gratis koffie?”
Zo, eindelijk kunnen we na vele dagen een update plaatsen. Voor diegenen die ???? dachten bij de foutmelding bij het oproepen van de weblog: tsja, dat was niet onze schuld. Web-log.nl had besloten van provider/systeem/whatever te veranderen. Alle 389.957 weblogs moesten overgezet worden van Typepad naar Wordpress. Daarbij is iets grondig misgegaan, met als gevolg dat al deze logs al meer dan 10 dagen uit de lucht zijn.
Niet dat het een zeer groot probleem was, het was de eerste week toch zo’n gekkenhuis in het hotel dat we wel iets anders aan ons hoofd hadden dan leuk te gaan zitten loggen. De hele eerste week heben we eigenlijk vol gezeten, met hier en daar een klein gaatje. Slaapgebrek en met z’n tweeën zonder pauze 18 uur per dag werken bij 34 graden dreigde ons toch wel een beetje op te breken. Zaterdag 27 augustus sloeg het weer ineens om. Vrijdagavond om 23 uur was het nog steeds zwoel warm bij 24 graden, zaterdagochtend werden we wakker met regen en 12-15 graden. Het bleef bij deze ene dag (de meeste gasten vonden het héérlijk, even afkoelen), meteen zondag was het al weer 23 graden en superzonnig. Omdat het slechte weer van zaterdag al erg lang van te voren voorspeld was, zitten we sinds die dag niet meer vol, veel boekingen zijn duidelijk afgeketst door de weersverwachting. We vinden het eigenlijk niet eens echt erg. Het is alleen deze week, daarna gaat de boekingengrafiek weer steil omhoog. Half september hebben we voor veel dagen nog maar een paar kamers vrij. Gaan we dan weer vol komen? We weten het bijna wel zeker.
Afgelopen week was Christine een weekje met vakantie, dus Sandra stond er eigenlijk de hele week alleen voor, met uitzondering van de zondagen als Katrin er altijd is. Gelukkig dus dat het niet helemaal vol was. Oma had gevraagd of de kinderen een weekje wilden komen logeren in München, dus dat was voor Sandra mooi te combineren. Monika is terug van vakantie, en is nog steeds ziek gemeld. Dat blijft voorlopig wel zo. We denken inmiddels allemaal dat die nooit meer terug komt. Ze was in ieder geval niet erg gemotiveerd om ons te bellen na de vakantie dat ze (nog) niet kwam werken, wij moesten haar bellen.
Dinsdag geen aankomsten en geen uitcheckers, en de meeste gasten ontbeten vroeg. Na het ontbijt heb ik even een tukje gedaan terwijl Pepijn en Sandra de afwas deden en de ontbijtzaal strak trokken. Om 14 uur namen Pepijn en ik de trein naar Kötzting, en stapten uit bij halte Zellertal. Van daaruit ging de weg steil omhoog naar de Kaitersberg en de Kötztinger Hütte. Een gigantische klim over rotsblokken, omgevallen bomen en boomwortels. Alleen voor de zeer geoefende wandelaar. Aangezien we het méér dan gehaald hebben, horen we ineens tot onze grote verbazing in die categorie. Bij de Kötztinger Hütte konden we om 17 uur wat drinken met een punt appeltaart. Van daaruit klauterden we verder over de kam richting Rauchröhren, een prachtige plek die we al eens eerder bezochten. Twee maanden geleden hadden we de kamwandeling van Eck naar de Rauchröhren gedaan, nu dus de rest van de kam vanaf de andere kant. Bij de Rauchröhren verlieten we de bergkam en gingen we naar beneden richting Arrach. Daar aten we om 19:30 bij onze collega van Arracher Hof. We hebben dus in 5,5 uur meer dan 20 km door de bergen gewandeld! Na het eten kwamen we toch wat moeilijk overeind, dus we hebben onze collega gevraagd een taxi te bellen. De laatste 4 km in het aardedonker naar huis schuifelen door het woud zagen we niet zo erg zitten. Voor een paar euro werden we netjes thuis gebracht door de taxifirma die wij zelf ook altijd bellen voor de gasten. De dag erna voelden we ons een beetje 99%, maar het viel gigantisch mee met de spierpijn enzo. Zouden we dan toch “geoefende wandelaars” zijn?
Zoals wel vaker een grappige anecdote aan het eind. Gast zegt: “Ik gebruik de sauna niet. Ik bespaar u dus stroomkosten. Krijg ik nu gratis koffie?”
zondag 21 augustus 2011
Topdrukte
Gisteren waren we compleet vol, met extra bedden op meerdere kamers!
Het eten/drinken was niet aan te slepen. We hebben zelfs ons eigen
eten verkocht (wat nog niet gekookt was maar wel klaarstond in de
koelcel) aan hongerige laatkomers….
Vanmorgen was erg hard werken met al die ontbijters en uitcheckers, maar wauw wat een kick!!! We liepen ondanks het slaapgebrek (om half 2 lagen we pas in bed) met een grijns van oor tot oor rond, en kregen ook veel complimenten van gasten dat we het met zoveel enthousiasme deden.
Nu is het een dagje iets rustiger (60% vol, onvoorstelbaar hoog voor een zondagavond), maar morgen en overmorgen zitten we al op 90%, en die laatste bedjes raken we ook nog wel kwijt. De gemiddelde bezetting in augustus is zowiezo om eng van te worden, zo hoog is het nog nooit geweest!
Vanmorgen was erg hard werken met al die ontbijters en uitcheckers, maar wauw wat een kick!!! We liepen ondanks het slaapgebrek (om half 2 lagen we pas in bed) met een grijns van oor tot oor rond, en kregen ook veel complimenten van gasten dat we het met zoveel enthousiasme deden.
Nu is het een dagje iets rustiger (60% vol, onvoorstelbaar hoog voor een zondagavond), maar morgen en overmorgen zitten we al op 90%, en die laatste bedjes raken we ook nog wel kwijt. De gemiddelde bezetting in augustus is zowiezo om eng van te worden, zo hoog is het nog nooit geweest!
donderdag 18 augustus 2011
Conservatieve chantage
Soms vergeet je even dat je in een aartsconservatief, aartskatholiek
land woont. En dan word je meteen knalhard teruggefloten. Ken je de mop
van die nieuwe medewerkster? Nou, die kwam niet. Om een lang verhaal
kort te maken: ze zou heel graag willen werken (ze zat te janken van
frustratie), maar ze mag niet. Van het Beierse systeem niet. Als je
onder bepaalde financiele regelingen valt zoals deze mevrouw, mag je
hier als vrouw niet werken als je kinderen van 3 jaar of jonger hebt.
Zogenaamd om moeder en kind te beschermen, in werkelijkheid omdat moeder
de vrouw nu eenmaal thuis hoort. Dit wordt hier ook serieus gewoon in
alle openheid door politici als reden aangegeven waarom er hier geen
overblijfscholen of creches zijn zoals in Nederland of in andere
Bundesländer. Natuurlijk zal het in grotere steden anders zijn, maar
hier is nergens kinderopvang. De kinderen hebben hier alleen van 8 tot
11 uur school, en dan krijgen ze zoveel huiswerk mee naar huis dat er
wel een ouder thuis moet zijn om te helpen. Als je met kinderen jonger
dan 4 jaar toch gaat werken ben je ongeschikt als moeder en loop je het
risico uit de ouderlijke macht te worden gezet. In dit geval is de
desbetreffende persoon ernstig gewaarschuwd dat ze de voogdij over de
kinderen zou kunnen verliezen. Zelfs het woord pleeggezin en
uithuisplaatsing is genoemd. Chantage door het juridische systeem, dat
verwacht je niet in de EU. Beieren is een bananenrepubliek, we hebben
het altijd al gezegd.
Tsja, en ondertussen zijn we weer terug bij af. We worden er met z'n allen moe(deloos) van. Er zijn dagen dat de resterende medewerksters moeilijk te motiveren zijn. Ik zou ook in paniek raken als ik iedere dag een gigantische waslijst met vuile kamers onder mijn neus geduwd kreeg met de mededeling "Je redt het wel alleen h�!" De papierbom in de receptie stapelt zich ondertussen op. Als je een bepaald papiertje zoekt, ben je tegenwoordig wel even bezig. Ik denk dat morgen de beproefde taktiek van alles in een verhuisdoos kieperen en uit het kantoor dragen weer eens moet worden toegepast. Het ziet er namelijk voor de gasten niet meer uit. Met de boekhouding ben ik nog verrassend bij, al moet daar binnenkort weer even aan getrokken worden. Vandaag heb ik mij bij 30 graden in het strijkhok opgesloten. De gestreken theedoeken waren onder andere ernstig op. We waren wel blij met geen avondeten-bestellingen vanavond, we hadden het al druk genoeg. Voor morgen staan er al een paar bestellingen.
Vandaag weer genoeg achterlijke situaties meegemaakt, vooral redelijk wat erg vage figuren aan de telefoon en over de email gehad. De leukste hoorde ik echter van een collega met een restaurant. Gasten zitten in het restaurant en drinken een biertje. Gevraagd wordt of ze er ook wat bij willen eten. Nee, dat hoeft niet. Opeens komt er een pizzakoerier binnen. Een van de gasten rekent de pizza af en klapt de doos open en gaat rustig de pizza zitten eten, aan de tafel van het restaurant, met de servet en het bestek wat daar op tafel ligt. De collega heeft de gast gevraagd de pizza buiten verder op te eten, en die persoon was nog hoogst verbaasd ook…..
Tsja, en ondertussen zijn we weer terug bij af. We worden er met z'n allen moe(deloos) van. Er zijn dagen dat de resterende medewerksters moeilijk te motiveren zijn. Ik zou ook in paniek raken als ik iedere dag een gigantische waslijst met vuile kamers onder mijn neus geduwd kreeg met de mededeling "Je redt het wel alleen h�!" De papierbom in de receptie stapelt zich ondertussen op. Als je een bepaald papiertje zoekt, ben je tegenwoordig wel even bezig. Ik denk dat morgen de beproefde taktiek van alles in een verhuisdoos kieperen en uit het kantoor dragen weer eens moet worden toegepast. Het ziet er namelijk voor de gasten niet meer uit. Met de boekhouding ben ik nog verrassend bij, al moet daar binnenkort weer even aan getrokken worden. Vandaag heb ik mij bij 30 graden in het strijkhok opgesloten. De gestreken theedoeken waren onder andere ernstig op. We waren wel blij met geen avondeten-bestellingen vanavond, we hadden het al druk genoeg. Voor morgen staan er al een paar bestellingen.
Vandaag weer genoeg achterlijke situaties meegemaakt, vooral redelijk wat erg vage figuren aan de telefoon en over de email gehad. De leukste hoorde ik echter van een collega met een restaurant. Gasten zitten in het restaurant en drinken een biertje. Gevraagd wordt of ze er ook wat bij willen eten. Nee, dat hoeft niet. Opeens komt er een pizzakoerier binnen. Een van de gasten rekent de pizza af en klapt de doos open en gaat rustig de pizza zitten eten, aan de tafel van het restaurant, met de servet en het bestek wat daar op tafel ligt. De collega heeft de gast gevraagd de pizza buiten verder op te eten, en die persoon was nog hoogst verbaasd ook…..
dinsdag 16 augustus 2011
Maria Hemelvaart
Weer een week voorbij, en dus hoognodig weer tijd voor een logje. Het
is natuurlijk weer een heksenketel geweest, mede ook door het lange
Maria Hemelvaart-weekend. Deze week hebben we een record gehaald: we
hebben nu al meer gasten in 2011 gehad dan in heel 2010 bij elkaar. Geen
wonder dat we ons zo moe voelen…. Vandaag hebben we weer meerdere
aankomsten, waarvan eentje tussen 17 en 19 uur en eentje tussen 20 en
22, en de rest weten we niet, dus we gaan vandaag nergens heen. Er
liggen nog meerdere klussen die hoognodig gedaan moeten worden, zoals de
boekhouding, een gigantische berg strijkgoed, het resetten van de
computer van de telefooncentrale, enz. Ook zou even bijslapen wel leuk
zijn…..Ik heb ook plannen om wat nieuwe recepten uit te proberen.
De redding is nabij, in vorm van een nieuwe medewerkster. We weten nog steeds niet of onze zieke medewerkster ooit nog terug komt, en de rest kan het niet meer aan. Eentje heeft zelfs bovenop haar normale contracturen 55% overuren gedraaid in de vorige maand. De dochter van onze klusjesman gaat scheiden en heeft dringend inkomen nodig, dus die komt voorlopig even af en toe bijhelpen. Het is een leuke meid die van aanpakken weet. Gezien haar capaciteiten denk ik niet dat het een enorm blijvertje gaat zijn, maar voorlopig is het voor beide zijden een goede oplossing.
Verder gaat alles zijn gangetje. Natuurlijk zouden we kunnen loggen over meerdere lachwekkende situaties, maar dan bestaat het risico dat we in de reacties weer beschuldigd worden van zeuren of gasten afzeiken, dus dat doen we maar niet te uitgebreid. Ok, eentje dan….Ik kwam een paar dagen geleden terug van het boodschappen doen en wilde de auto in de garage zetten. Er stonden twee onbekende fietsen danig in de weg, midden in de garage. Geen idee van wie die waren, meerdere gasten hebben een fietsendrager op de auto. Ik wil ze verplaatsen en constateer dat iemand de fietsen met een kabelslot vastgelegd heeft aan onze stapel winterbanden die in de hoek van de garage liggen. Pepijn en ik hebben dus met z'n tweeen de zware fiets/winterband-combinatie moeten optillen en verplaatsen. Er heeft zich niemand gemeld om te klagen wat we met zijn/haar fietsen hebben gedaan. Geen idee of ze er nog staan of van wie ze nou waren, we zijn al dagen niet in de garage geweest. Wel zei iemand 2 dagen geleden dat ze toch zo vreselijk moe waren van een hele dag fietsen. Ik moest mij verbijten om niet grappend te zeggen dat het ook wel zwaar fietsen zou zijn met zo'n winterband achter je aanslepend. Misschien waren het namelijk niet hun fietsen….
De redding is nabij, in vorm van een nieuwe medewerkster. We weten nog steeds niet of onze zieke medewerkster ooit nog terug komt, en de rest kan het niet meer aan. Eentje heeft zelfs bovenop haar normale contracturen 55% overuren gedraaid in de vorige maand. De dochter van onze klusjesman gaat scheiden en heeft dringend inkomen nodig, dus die komt voorlopig even af en toe bijhelpen. Het is een leuke meid die van aanpakken weet. Gezien haar capaciteiten denk ik niet dat het een enorm blijvertje gaat zijn, maar voorlopig is het voor beide zijden een goede oplossing.
Verder gaat alles zijn gangetje. Natuurlijk zouden we kunnen loggen over meerdere lachwekkende situaties, maar dan bestaat het risico dat we in de reacties weer beschuldigd worden van zeuren of gasten afzeiken, dus dat doen we maar niet te uitgebreid. Ok, eentje dan….Ik kwam een paar dagen geleden terug van het boodschappen doen en wilde de auto in de garage zetten. Er stonden twee onbekende fietsen danig in de weg, midden in de garage. Geen idee van wie die waren, meerdere gasten hebben een fietsendrager op de auto. Ik wil ze verplaatsen en constateer dat iemand de fietsen met een kabelslot vastgelegd heeft aan onze stapel winterbanden die in de hoek van de garage liggen. Pepijn en ik hebben dus met z'n tweeen de zware fiets/winterband-combinatie moeten optillen en verplaatsen. Er heeft zich niemand gemeld om te klagen wat we met zijn/haar fietsen hebben gedaan. Geen idee of ze er nog staan of van wie ze nou waren, we zijn al dagen niet in de garage geweest. Wel zei iemand 2 dagen geleden dat ze toch zo vreselijk moe waren van een hele dag fietsen. Ik moest mij verbijten om niet grappend te zeggen dat het ook wel zwaar fietsen zou zijn met zo'n winterband achter je aanslepend. Misschien waren het namelijk niet hun fietsen….
woensdag 10 augustus 2011
Ruhetag letterlijk genomen
Gisteren hebben we onze Ruhetag verstandig gebruikt: om te slapen!
Zoals de regelmatige lezer mee heeft gekregen is het nogal druk, en
hebben we nogal last van slaapgebrek. Heel de middag allebei ronken was
dus een nuttige besteding. We hadden 2 aankomsten, die allebei hadden
aangegeven tussen 17 en 19 uur aan te komen. Om die tijd kwamen ze ook
allemaal netjes aan, dus om half 8 konden we nog even ergens een pizza
gaan eten.
Vandaag doe ik alleen het ontbijt, zodat Pepijn even uit kan slapen. We hebben nauwelijks vertrekkende gasten, dus dan hoef je niet tussen de ontbijtzaal en de receptie heen en weer te rennen of met 2 personen te zijn. Aankomende weekend zijn we weer zo goed als vol, gisteren hadden we nog een paar kamers voor het weekend vrij, maar de helft is daarvan alweer verkocht. Op maandag is hier de zoveelste katholieke feestdag in Beieren, Maria Hemelvaart, dus iedereen heeft een lang weekend vrij. Het is vandaag niet zo mooi weer, maar in het lange weekend zou het 24 graden moeten worden, dus dat verklaart de vele last-minute boekingen.
Verder een hoop verschillende gasten in huis: duitsers, oostenrijkers, hongaren, nederlanders, tsjechen, slowaken, belgen, oud, jong, dik, dun, met de trein, met de motor, sportief of relaxed, in voor een praatje of erg op zichzelf. Het is wel een leuke mix. Iedere dag hebben we veel gasten die bij ons eten, het was dus fijn dat we gisteren even een dagje niet hoefden. De mooiste complimenten over het eten kregen we van een gast die al 31 jaar kookcursussen gaf. Toch een goed gevoel!
Vandaag doe ik alleen het ontbijt, zodat Pepijn even uit kan slapen. We hebben nauwelijks vertrekkende gasten, dus dan hoef je niet tussen de ontbijtzaal en de receptie heen en weer te rennen of met 2 personen te zijn. Aankomende weekend zijn we weer zo goed als vol, gisteren hadden we nog een paar kamers voor het weekend vrij, maar de helft is daarvan alweer verkocht. Op maandag is hier de zoveelste katholieke feestdag in Beieren, Maria Hemelvaart, dus iedereen heeft een lang weekend vrij. Het is vandaag niet zo mooi weer, maar in het lange weekend zou het 24 graden moeten worden, dus dat verklaart de vele last-minute boekingen.
Verder een hoop verschillende gasten in huis: duitsers, oostenrijkers, hongaren, nederlanders, tsjechen, slowaken, belgen, oud, jong, dik, dun, met de trein, met de motor, sportief of relaxed, in voor een praatje of erg op zichzelf. Het is wel een leuke mix. Iedere dag hebben we veel gasten die bij ons eten, het was dus fijn dat we gisteren even een dagje niet hoefden. De mooiste complimenten over het eten kregen we van een gast die al 31 jaar kookcursussen gaf. Toch een goed gevoel!
vrijdag 5 augustus 2011
Dubbele dienst
We zouden hier natuurlijk kunnen bloggen…
We zouden hier hele mooie foto's kunnen plaatsen van ons korte tripje naar de Trinkwassertalsperre Frauenau en de Baumwipfelweg Neuschönau op onze eerste Ruhe-middag in 6 weken….
Maar ja, geen tijd…..
Het hotel is de hele week helemaal vol en we draaien hier helemaal door. Iedere dag van 06:30 tot minimaal 24:00 zijn we vol in touw, niet even zitten, niet normaal eten, geen rustig moment. Normaal doet 1 het ontbijt en draait tot laat en de ander heeft de uitslaapdag en gaat vroeg naar bed, en dan andersom, maar deze week kan niemand uitslapen of vroeg naar bed. Vanmorgen stonden er nog 9 rekken afwas van gisteravond, we hebben toen om half 12 de handdoek in de ring gegooid omdat we er anders midden in de nacht nog zouden staan…
Positief is dat de hechtingen in mijn duim er vandaag uitgehaald zijn en alles er goed uitziet. Zeer deed het na de eerste dagen niet meer, het was gewoon lastig met het verband.
Goed, genoeg geklaagd, het kopje thee is op, dus weer in de benen…
Tot een volgend moment….
We zouden hier hele mooie foto's kunnen plaatsen van ons korte tripje naar de Trinkwassertalsperre Frauenau en de Baumwipfelweg Neuschönau op onze eerste Ruhe-middag in 6 weken….
Maar ja, geen tijd…..
Het hotel is de hele week helemaal vol en we draaien hier helemaal door. Iedere dag van 06:30 tot minimaal 24:00 zijn we vol in touw, niet even zitten, niet normaal eten, geen rustig moment. Normaal doet 1 het ontbijt en draait tot laat en de ander heeft de uitslaapdag en gaat vroeg naar bed, en dan andersom, maar deze week kan niemand uitslapen of vroeg naar bed. Vanmorgen stonden er nog 9 rekken afwas van gisteravond, we hebben toen om half 12 de handdoek in de ring gegooid omdat we er anders midden in de nacht nog zouden staan…
Positief is dat de hechtingen in mijn duim er vandaag uitgehaald zijn en alles er goed uitziet. Zeer deed het na de eerste dagen niet meer, het was gewoon lastig met het verband.
Goed, genoeg geklaagd, het kopje thee is op, dus weer in de benen…
Tot een volgend moment….
Abonneren op:
Posts (Atom)