De rust is hier vandaag een beetje weergekeerd. De meeste gasten die hier met Oud & Nieuw waren zijn weg, de laatsten gaan vandaag. Ondertussen hebben we de afgelopen dagen nog steeds een bomvol hotel gehad, vandaag is het iets rustiger. Vanaf morgen worden we dan weer voller. In de katholieke delen van Duitsland en Oostenrijk is het morgen weer een officiele vrije dag, dus een lang weekend, en dat betekent voor ons goede zaken. Het enige wat niet leuk meedoet is het weer, net als in vele delen van Europa hebben we hier regen en storm. Vanwege de storm is de gondelbaan bij de Arber vandaag buiten bedrijf. Het gevolg is veel klachten van de gasten, alsof wij er wat aan kunnen doen. De eerste annulering voor dit weekend is al een feit....
Sinds deze week heeft de provincie een nieuwe vuilophaaldienst, en dat is toch een feest....ahum....Maandag zouden ze de biobak komen legen. Maandagmiddag toch maar eens gebeld wanneer die zouden komen. Euh...een complete straat vergeten....we zijn morgen in de buurt en komen dan legen, laat de bak aan de straat staan. Dinsdag natuurlijk weer niets. Woensdag vroeg weer gebeld met de vuilophaaldienst: Uw bak is toch gisteren geleegd, er had iemand opgebeld van de Bergstrasse in Frahels? Leuk jongens, dat zijn onze achterburen, dus je bent langs 3 zijden van ons terrein gereden, langs onze voordeur, je moet zo ongeveer over de biobak heen hebben gereden, maar je hebt 'm niet gezien???? Tsja, foutje....maar vandaag zijn we in Hohenwarth, dan rijden we wel even om en legen dan uw biobak. Gistermiddag 15:10 nog niemand geweest. Wéér gebeld. Jaaaaa...we komen......maar dan wel morgen. Wat morgen??? Grapje zeker! Pepijn heeft heel rustig maar beslist gezegd dat als er donderdag niemand komt, hij het afval dan persoonlijk vrijdag bij hen bij het kantoor op de stoep komt dumpen. Toen toch maar weer even de provincie gebeld... Het blijkt dat er honderden klachten zijn uit Lam (we hebben nog geen 3000 inwoners, waarvan veel grote gezinnen), dus een snel rekensommetje leert dat ze een gigantisch percentage niet geleegd hebben. Volgens de provincie gaan ze vandaag een extra tour doen in Lam, de hele route rijden om alle vergeten bakken te legen. Iedereen heeft natuurlijk na de feestdagen een overvolle biobak, bij ons kan er echt niets meer in.
Update: om 10 uur is hij geleegd!!!
Dinsdag hadden we niet veel rustdag. Ik moest naar de Metro in Regensburg en Pepijn moest thuisblijven voor veel aankomsten. Uiteindelijk is hij ook nog de hele dag in touw geweest met telefoon en email. Om 19 uur waren alle gasten binnen en was ik terug met de boodschappen. We zijn snel nog even de deur uitgegaan om een pizza te eten in Bodenmais. Na de hectische weken vonden we dat we wel even 2 uurtjes vrij mochten hebben. Bij terugkomst rook het in de hele gang erg raar, het leek op een raar soort rooklucht, net of het wiet was. Wat nou weer? In een lege kamer had Sandra na het schoonmaken per ongeluk het licht aangelaten, en toen ik daar naar binnen ging om het licht uit te doen, rook ik het nog sterker. Het leek onder de tussendeur met de naastgelegen (niet-roken) kamer door te komen. Het was inmiddels al laat, en je kunt moeilijk bij iedereen op de deur gaan bonzen. Wel leek het erg duidelijk dat er gerookt werd in een niet-roken kamer, op die gang mag niet gerookt worden.
De volgende dag hing er een niet-storen bordje aan de desbetreffende deur. We hoorden echter onder de deur door de wind huilen onder de deur. Ze waren de deur uit en hadden duidelijk dus met vliegende storm en slagregens het raam open laten staan. Een goede reden om naar binnen te gaan dus, voordat wij een natte kamer en/of glasscherven zouden hebben. Bij binnenkomst stonden er hele bakken met sigarettenpeuken, en ook de vuilnisbak lag helemaal vol. Wij wisten genoeg.
Pepijn heeft ze hier bij de receptie opgewacht tot ze thuiskwamen en ze voor de keuze gesteld: naar een (duurdere categorie) roken-kamer, of vertrekken en de schade betalen van het onverhuurbaar maken van een niet-roken kamer. Boos verdwenen ze naar de kamer, ze vonden niet dat ze iets fout gedaan hadden, dat moest maar kunnen allemaal, "ze keken wel wat ze gingen doen". Een paar minuten later dreef er een hele sterke wietlucht de gang op. Zoooo...die waren zooo van mij.....Eén van de "heren" kwam naar de receptie om te zeggen dat ze in die kamer bleven en dat ze daar ook gewoon door zouden gaan met roken. Ze hadden die kamer gehuurd en wij konden ze niet zomaar op straat zetten. Ik heb gezegd dat wij een zero-tolerance beleid met betrekking tot drugs in ons hotel hebben en dat ze nu gingen vertrekken, met betaling van de aankomende nacht omdat wij de kamer niet konden verhuren. "En wat dachten jullie daar aan te gaan doen om ons eruit te krijgen" (nog brutaal ook)? Nou, als ik nu een briefje van 2 regels typ dat u ongewenst verklaard bent op ons terrein, pleegt u huisvredebreuk en kan de politie u eruit komen zetten. Dan geven wij de politie ook gelijk toestemming huiszoeking te verrichten in uw hotelkamer en vertellen we die natuurlijk ook dat u heeft zitten blowen (softdrugs zijn strafbaar in Duitsland). Het was ineens heel stil en binnen een paar minuten waren ze weg, na volledige betaling. De andere kerel kon nauwelijks nog staan of praten, zo high was hij. Ze hadden hun stuff door de gootsteen gespoeld, ze dachten dus echt dat de politie zou komen. Dit was de allereerste keer dat wij iemand eruit gezet hebben.
Vanmorgen een grote ordinaire ruzie tussen een echtpaar in de gang. Terwijl de hele strijd in volle gang was, rende ze ineens terug naar de kamer, ze was wat vergeten zei ze. Ze kwam terug met een rare triomfantelijke, samenzweerderige blik in haar ogen. Ik liep net langs met de broodmand onderweg naar het ontbijtbuffet, toen hij iets zei tegen haar, en zij draaide zich om en probeerde hem te slaan maar raakte mij nog net. Ze moesten vreselijk lachen allebei, excuses werden er niet aangeboden. Tijdens het ontbijt hebben onze 2 dames samen snel tussendoor hun kamer schoon gemaakt. Na het ontbijt kwam de vrouw naar mij toe om te zeggen dat de schoonmaakster geld uit haar portemonee had gestolen. Ze had 5 hondertjes in haar portemonnee, en in een geheim vakje een twintigje, en nu was het twintigje weg. Ik heb tegen haar gezegd dat de dames al jaren bij ons werkten, dat die nooit zelfs maar de spullen van gasten optillen om eronder schoon te maken, dat daar nog nooit zelfs maar zoiets gesuggereerd is in al die jaren, en dat wij ons personeel zelfs vertrouwen met de hotelkassa en met onze persoonlijke bezittingen als wij op vakantie zijn. Wij hebben een safe bij de receptie waar waardevolle spullen achtergelaten kunnen worden, ze had het geld bij ons in bewaring kunnen geven. Als ze weg wilden had ik daar alle begrip voor. Toen kwam de merkwaardige zin "nee, ze wilden niet weg, want ze hadden het hier zo naar hun zin bij ons". Ik heb gezegd dat ik dat gezien de voorgaande mededeling toch niet helemaal begreep, als je je onveilig voelt dan heb je het toch niet naar je zin en wil je toch niet blijven? Ik vraag mij gezien de grote ruzie af of de vrouw haar man een hak wilde zetten of zo, of dat zij dit in ieder hotel probeert en hij haar daar op aangesproken heeft. Gezien het feit dat ze niet eens sorry wilde zeggen toen ze mij bijna een knal voor mijn kop gegeven had was ik ook niet van plan er veel mee te doen, wat een raar ordinair stel. Ach, het gebeurde in Amsterdam dagelijks in de hotels waar wij werkten dat de reiniging beschuldigd werd van diefstal. Het bleek altijd te gaan om iets wat verkeerd was opgeborgen, of de een had geld uitgegeven of vergokt wat de ander niet mocht weten. Dit was hier in ons hotel ook weer zo'n eerste keer die we liever niet hadden meegemaakt.Onze dames stonden in de keuken allebei te janken, ook al heb ik gezegd dat ik ze vertrouwde.
Het begint weer laagseizoen te worden....need I say more.....
ons hotel
donderdag 5 januari 2012
maandag 2 januari 2012
We hebben het weer overleefd!
Gelukkig nieuwjaar!
Dit jaar liep het erg op rolletjes. We waren met z'n allen goed op elkaar ingespeeld, we hadden genoeg personeel ingeroosterd, en aan onze nieuwe kracht hebben we ook erg veel. Nu zijn we toch wel een beetje moe. De 31ste en de 1ste hebben we erg weinig geslapen, en de komende dagen zijn we nog bomvol. Ook het weekend belooft veel te doen, mede vanwege de feestdag op vrijdag (Driekoningen is hier een officiele vrije dag). Morgen moet ik naar Regensburg voor een aantal essentiele aankopen bij de groothandel (die in Deggendorf is natuurlijk nu definitief gesloten). Ik kijk er nu al naar uit (zucht). Morgenavond gaan we niet koken, al hebben we niet echt een Ruhetag vanwege vele aankomsten.
Wat dit jaar in het bijzonder opvalt, zijn de superleuke gasten. Het was erg gezellig en relaxed, dat werkt zich natuurlijk weer door op ons, en dat valt de gasten dan vervolgens ook weer op. We hadden oudjaarsavond veel aandacht besteed wie we bij elkaar aan een lange tafel hadden gezet (doen we altijd, anders wordt het een erg lange avond), en we zijn trots dat er complete vriendschappen uit ontstaan zijn. De gasten hebben ijverig telefoonnummers uitgewisseld, en gisteravond schoof iedereen in het restaurant vrijwillig bij elkaar aan. Dat de huiswijn in recordtempo opgegaan is, is dan ook niet verwonderlijk.
Onze buren van 2 deuren verder hebben nog een leuk toneelstukje opgevoerd op 30 december. Volgens hen stonden er 2 auto's hinderlijk voor hun deur geparkeerd, en de buurman (die we eigenlijk helemaal niet kennen, nauwelijks contact mee) kwam hier om 23 uur 's avonds luid roepend het hotel binnenstormen en wilde met ons op de vuist gaan. Pepijn heeft hem uit het hotel gezet. Inmiddels waren alle gasten wakker. Die auto's zouden van gasten van ons zijn. Ja? En? Wat moeten wij daarmee? Wij weten ook niet van wie die auto's zijn (hebben andere buren deze week geen bezoek of mensen in hun vakantiewoningen?), ze staan op de openbare weg, en zelfs al zouden we dat weten, de autobezitters zijn volwassen, hebben een rijbewijs, een stel hersens en een eigen verantwoordelijkheid.
Nadat de buurvrouw erbij kwam staan en beiden de ene na de andere belediging aan ons adres riepen (wij waren asociaal, we waren harteloos en we wilden alleen maar geld verdienen over de rug van anderen) en weer bijna met ons op de vuist wilden, hebben we de politie gepolst wat die ervan vonden. Die stelde zich op het standpunt dat het inderdaad niet onze verantwoordelijkheid was waar mensen die hier al of niet logeerden al dan niet parkeerden, en dat als de buren daar een probleem mee hadden, dat zij dan zelf de politie moesten bellen. Die zouden dan komen om de situatie te beoordelen (staat iemand echt hinderlijk of gevaarlijk) en indien nodig proberen de eigenaar van het voertuig te traceren en in het uiterste geval weg te slepen. Dat wilden de buren niet, ze wilden alleen maar rellen. Wij zijn gewoon naar binnen gegaan en ze zijn afgedropen.
Na de gedane arbeid is Pepijn midden in de nacht eens polshoogte gaan nemen wat daar dan verderop in de straat voor onacceptabele toestanden waren. Dubbelgeslagen van het lachen, met de tranen langs zijn wangen lopend, kwam hij terug. Eén van de auto's was van 1 van onze gasten, dat was duidelijk te zien aan de levensgrote reclametekst op de auto. In plaats dat de buurman nou de naam van de gast had genoemd...Ook heeft Pepijn gemeten, en de auto die het meest "in de weg" zou staan, stond 10.20 meter van de garage. De buurman heeft een Suzuki-koekblikje, en duidelijk een rijbewijs bij een pakje boter gekregen. De andere auto was niet van een gast van ons, die reed hier al de hele week rond in de straat voordat wij gasten hadden.
Dit jaar liep het erg op rolletjes. We waren met z'n allen goed op elkaar ingespeeld, we hadden genoeg personeel ingeroosterd, en aan onze nieuwe kracht hebben we ook erg veel. Nu zijn we toch wel een beetje moe. De 31ste en de 1ste hebben we erg weinig geslapen, en de komende dagen zijn we nog bomvol. Ook het weekend belooft veel te doen, mede vanwege de feestdag op vrijdag (Driekoningen is hier een officiele vrije dag). Morgen moet ik naar Regensburg voor een aantal essentiele aankopen bij de groothandel (die in Deggendorf is natuurlijk nu definitief gesloten). Ik kijk er nu al naar uit (zucht). Morgenavond gaan we niet koken, al hebben we niet echt een Ruhetag vanwege vele aankomsten.
Wat dit jaar in het bijzonder opvalt, zijn de superleuke gasten. Het was erg gezellig en relaxed, dat werkt zich natuurlijk weer door op ons, en dat valt de gasten dan vervolgens ook weer op. We hadden oudjaarsavond veel aandacht besteed wie we bij elkaar aan een lange tafel hadden gezet (doen we altijd, anders wordt het een erg lange avond), en we zijn trots dat er complete vriendschappen uit ontstaan zijn. De gasten hebben ijverig telefoonnummers uitgewisseld, en gisteravond schoof iedereen in het restaurant vrijwillig bij elkaar aan. Dat de huiswijn in recordtempo opgegaan is, is dan ook niet verwonderlijk.
Onze buren van 2 deuren verder hebben nog een leuk toneelstukje opgevoerd op 30 december. Volgens hen stonden er 2 auto's hinderlijk voor hun deur geparkeerd, en de buurman (die we eigenlijk helemaal niet kennen, nauwelijks contact mee) kwam hier om 23 uur 's avonds luid roepend het hotel binnenstormen en wilde met ons op de vuist gaan. Pepijn heeft hem uit het hotel gezet. Inmiddels waren alle gasten wakker. Die auto's zouden van gasten van ons zijn. Ja? En? Wat moeten wij daarmee? Wij weten ook niet van wie die auto's zijn (hebben andere buren deze week geen bezoek of mensen in hun vakantiewoningen?), ze staan op de openbare weg, en zelfs al zouden we dat weten, de autobezitters zijn volwassen, hebben een rijbewijs, een stel hersens en een eigen verantwoordelijkheid.
Nadat de buurvrouw erbij kwam staan en beiden de ene na de andere belediging aan ons adres riepen (wij waren asociaal, we waren harteloos en we wilden alleen maar geld verdienen over de rug van anderen) en weer bijna met ons op de vuist wilden, hebben we de politie gepolst wat die ervan vonden. Die stelde zich op het standpunt dat het inderdaad niet onze verantwoordelijkheid was waar mensen die hier al of niet logeerden al dan niet parkeerden, en dat als de buren daar een probleem mee hadden, dat zij dan zelf de politie moesten bellen. Die zouden dan komen om de situatie te beoordelen (staat iemand echt hinderlijk of gevaarlijk) en indien nodig proberen de eigenaar van het voertuig te traceren en in het uiterste geval weg te slepen. Dat wilden de buren niet, ze wilden alleen maar rellen. Wij zijn gewoon naar binnen gegaan en ze zijn afgedropen.
Na de gedane arbeid is Pepijn midden in de nacht eens polshoogte gaan nemen wat daar dan verderop in de straat voor onacceptabele toestanden waren. Dubbelgeslagen van het lachen, met de tranen langs zijn wangen lopend, kwam hij terug. Eén van de auto's was van 1 van onze gasten, dat was duidelijk te zien aan de levensgrote reclametekst op de auto. In plaats dat de buurman nou de naam van de gast had genoemd...Ook heeft Pepijn gemeten, en de auto die het meest "in de weg" zou staan, stond 10.20 meter van de garage. De buurman heeft een Suzuki-koekblikje, en duidelijk een rijbewijs bij een pakje boter gekregen. De andere auto was niet van een gast van ons, die reed hier al de hele week rond in de straat voordat wij gasten hadden.
woensdag 28 december 2011
Even kort...
Het gaat hier fantastisch, veel beter dan andere jaren. We zijn nog niet uitgeput, hebben genoeg personeel ingeroosterd die graag een stapje extra zetten, overwegend leuke gasten. Het is tot nu toe zelfs gelukt om degene met de vroege dienst redelijk op tijd in bed te krijgen en degene van de late dienst een beetje uit te laten slapen. Het is nu half 11 en eigenlijk zijn we bijna klaar. Pepijn zit al met een drankje op de bank te relaxen voor de tv, terwijl ik nog even de dagafsluiting doe, het laatste rekje afwas en een sluitrondje.
donderdag 22 december 2011
Kerstdrukte
Het is weer "die tijd van het jaar". Bij ons betekent dat veel werk en weinig slaap. Ondanks dat de feestdagen dit jaar rot in het weekend vallen, en mensen dus redelijk wat vakantiedagen moeten opnemen om weg te kunnen, zijn we met Oud & Nieuw vol, en met Kerst bijna. Ertussen is er ook echt nog hier en daar een gaatje vrij, misschien dat we dat ook nog vullen....
Het sneeuwt hier ondertussen vrolijk door, op onze hoogte ligt precies een leuk laagje om in de kerststemming te komen (20 cm), maar op de Großer Arber ligt al 80 cm en kan er volop geskied worden. Het beloven weer succesvolle dagen te worden, van sneeuw met Kerst worden onze gasten heel erg blij.
Gisteren zijn we naar de groothandel gereden in Regensburg en hebben we weer een gigantische hoeveelheid boodschappen naar huis gesleept. We hopen dat we nu echt alles voor de kerst in huis hebben. Uit ervaring weten we dat er iemand toch altijd nog last-minute voor dat ene pak melk of dat ene potje kruiden naar een lokale winkel moet.Dinsdag hebben de dames nog even alles gestoft en gezogen en de kranen goed laten doorlopen na bijna een maand dicht geweest te zijn. Onze vaste zakelijke gast is vanmorgen uitgecheckt, en vanavond hebben we even geen gasten. We verheugen ons op een laatste avond samen voordat het hier echt van start gaat!
Het sneeuwt hier ondertussen vrolijk door, op onze hoogte ligt precies een leuk laagje om in de kerststemming te komen (20 cm), maar op de Großer Arber ligt al 80 cm en kan er volop geskied worden. Het beloven weer succesvolle dagen te worden, van sneeuw met Kerst worden onze gasten heel erg blij.
Gisteren zijn we naar de groothandel gereden in Regensburg en hebben we weer een gigantische hoeveelheid boodschappen naar huis gesleept. We hopen dat we nu echt alles voor de kerst in huis hebben. Uit ervaring weten we dat er iemand toch altijd nog last-minute voor dat ene pak melk of dat ene potje kruiden naar een lokale winkel moet.Dinsdag hebben de dames nog even alles gestoft en gezogen en de kranen goed laten doorlopen na bijna een maand dicht geweest te zijn. Onze vaste zakelijke gast is vanmorgen uitgecheckt, en vanavond hebben we even geen gasten. We verheugen ons op een laatste avond samen voordat het hier echt van start gaat!
maandag 19 december 2011
Weer thuis!
Met dank aan de onvolprezen turkse censuur konden we in het laatste hotel ineens Blogspot niet meer openen. Turkije is best wel een vrij land, maar af en toe loop je tegen dit soort dingen aan. Zo was ook de engelstalige Wikipedia verboden, zelfs als je iets over de cultuur of geschiedenis van Turkije wilde weten, zoals wij. Gek genoeg konden wij via de duitstalige Wikipedia toch alles lezen over Atatürk en de opgraving waar we heen wilden.Voor diegenen die een mail van ons gehad hebben, het navolgende is natuurlijk bekend, zelfs gedeeltelijk overgenomen uit de mail...
De reis was fantastisch, een echte aanrader. Uiteindelijk waren we met ongeveer 100-120 man in 3 bussen. Wij hadden een goede kwaliteit bus, gezellige medereizigers, goede gids, lieve buschauffeur, goede hotels, zalig eten onderweg. Het is niet te begrijpen hoe ze het voor dat geld kunnen doen. Met 90% van de bus hebben we het supergezellig gehad, tuurlijk zitten er altijd een paar mensen bij die je het liefste achter het behang plakt (hierover later meer), maar die negeer je gewoon. We hebben prachtig weer gehad, alleen de dag dat we 600 km terugreden naar de kust heeft het geregend, en op grote hoogte in het Taurusgebergte heeft het zelfs gesneeuwd, maar dat was niet erg want we zaten toch in de bus. We hebben overal aan meegedaan, we hebben het facutatieve programma bijgeboekt, zo zijn we naar een soort tempel geweest om de dansende derwischen te zien in een indrukwekkende religieuze ceremonie (niet toeristisch, we mochten niet praten, niet klappen en geen foto's maken tijdens de cermonie) en een avond met turkse dansen (wel ietsje toeristisch, maar zeer smaakvol gedaan). Ook hebben we met onze gids de rotskerken van Unesco World Heritage Site Göreme bezocht op de dag ter vrije besteding en hebben we ook elke dag de traditionele turkse lunch gedaan.
(klik op de foto's voor een vergroting)
De gids was fantastisch, hij heeft heel de weg gepraat: over Turkije, over de geschiedenis, geloof, cultuur, de relatie met Griekenland, het plan voor wel/niet Turkije in de EU, en over zijn eigen familie. Hij was een heel intelligent verdraagzaam iemand, hij had gestudeerd aan de universiteit in de buurt van Istanbul en had als kind het gymnasium in Duitsland gedaan. Zijn oma was grieks, dus hij praatte heel genuanceerd over alles. Zo vertelde hij ook over minder positieve dingen over Atatürk, iets wat hier over het algemeen niet normaal is, en dat hij vond dat Turkije in de EU een slecht idee voor beide partijen was.
Waar hij (terecht) wel fel over werd was over een stom wijf dat een zwerfkatje mee aan boord van de bus gesmokkeld had zonder dat hij, de chauffeur of wij allemaal ervan afwisten. In Capadoccie heerst hondsdolheid, een aantal deelnemers was zeer zwaar allergisch voor katten, god weet of dat beest vlooien enzo had, en bovendien, dat doe je toch niet zomaar zonder plan of overleg? Uiteindelijk is de arme man er 2 dagen mee bezig geweest: met die griet 's avonds naar de dierenarts, papieren regelen en alles. Hij was kapot. Toen de gids tegenover de groep zei dat er over dit soort dingen overlegd moet worden, en dat je op een groepsreis rekening moet houden met elkaar, en niet zomaar op eigen houtje kunt doen waar je zelf zin in hebt, heeft ze hem bedreigd. Ze werkte voor de TV, en ze ging hem zwart maken, blablabla.... Je begrijpt dat deze persoon erg populair was bij ons allemaal...Nog een woord en we hadden haar met z'n allen uit de bus gezet.... Dat had die lieve man echt niet verdiend. Die dierenarts heeft haar uiteindelijk overtuigd dat dier daar te laten. Ook dat had ze niet aan de gids verteld. Hij begon dus een gesprek met ons allen wat we nou toch met die kat gingen doen, dat we het er allemaal mee eens moesten zijn als de kat meeging in de bus, toen zij met de mededeling kwam dat het dier niet eens meer aan boord was.
Na onze perfect georganiseerde rondreis werden we naar ons verlengingshotel gebracht, wat tussen Manavgat en Alanya lag. We hebben het er leuk gehad, maar zouden misschien voor een volgend verblijf een ander hotel kiezen en er ook iemand anders niet heen sturen. Het hotel lag aan de grote weg, erg ver weg van alles. Wij hadden erg veel geluk met onze kamer, die had zeezicht en lag bij het zwembad, weg van de 6-baansweg, maar anderen hadden niet zoveel geluk. Wij houden van lekker wandelen in de omgeving, gezellig naar een authentiek dorpje of aan de boulevard op een terrasje zitten, en dat was daar niet. Met de openbare bus was je binnen een half uur in het centrum van Alanya, dus dat hebben we 2 keer gedaan. Ook hebben we midden in de week een dag een auto gehuurd en zijn we naar het prachtige amfitheater van Aspendos gereden.
We wilden daarna eigenlijk nog naar de opgravingen in Perge, maar we zijn verdwaald en uiteindelijk bij de watervallen van Kursunlu uitgekomen. Erg mooi, heerlijk rustig, en duidelijk niet aan buitenlandse toeristen gewend (alleen ingericht op turkse toeristen).
Onderweg hebben we in een restaurantje met handen en voeten heerlijk eten besteld, en daarna zijn we op weg naar huis nog in Side gestopt.
Zaterdag was ook de transfer naar de luchthaven weer prima geregeld. De vlucht was in tegenstellng tot de heenreis vol en had wederom een half uur vertraging. We waren nu extra blij dat we het airport hotel geboekt hadden, met de koffer zo de deur van de terminal uit en de deur van het hotel weer in.... Een heerlijk hotel, we hebben heerlijk geslapen en uitgebreid ontbeten. Hoe dichter we bij huis kwamen met de trein, hoe witter de wereld werd. Er ligt bij ons een dun laagje sneeuw, een cm of 5, maar op de Großer Arber ligt al 45 cm. De boekingen lopen dus ook erg goed voor de feestdagen. We hebben hier of daar nog wat kleine gaatjes, maar veel is het niet meer. Morgen komen de dames nog een dagje poetsen en voorbereiden, woensdag worden dan de boodschappen gedaan. Deze week is het nog erg rustig, onze vaste gast is de enige bewoner...
De reis was fantastisch, een echte aanrader. Uiteindelijk waren we met ongeveer 100-120 man in 3 bussen. Wij hadden een goede kwaliteit bus, gezellige medereizigers, goede gids, lieve buschauffeur, goede hotels, zalig eten onderweg. Het is niet te begrijpen hoe ze het voor dat geld kunnen doen. Met 90% van de bus hebben we het supergezellig gehad, tuurlijk zitten er altijd een paar mensen bij die je het liefste achter het behang plakt (hierover later meer), maar die negeer je gewoon. We hebben prachtig weer gehad, alleen de dag dat we 600 km terugreden naar de kust heeft het geregend, en op grote hoogte in het Taurusgebergte heeft het zelfs gesneeuwd, maar dat was niet erg want we zaten toch in de bus. We hebben overal aan meegedaan, we hebben het facutatieve programma bijgeboekt, zo zijn we naar een soort tempel geweest om de dansende derwischen te zien in een indrukwekkende religieuze ceremonie (niet toeristisch, we mochten niet praten, niet klappen en geen foto's maken tijdens de cermonie) en een avond met turkse dansen (wel ietsje toeristisch, maar zeer smaakvol gedaan). Ook hebben we met onze gids de rotskerken van Unesco World Heritage Site Göreme bezocht op de dag ter vrije besteding en hebben we ook elke dag de traditionele turkse lunch gedaan.
(klik op de foto's voor een vergroting)
De gids was fantastisch, hij heeft heel de weg gepraat: over Turkije, over de geschiedenis, geloof, cultuur, de relatie met Griekenland, het plan voor wel/niet Turkije in de EU, en over zijn eigen familie. Hij was een heel intelligent verdraagzaam iemand, hij had gestudeerd aan de universiteit in de buurt van Istanbul en had als kind het gymnasium in Duitsland gedaan. Zijn oma was grieks, dus hij praatte heel genuanceerd over alles. Zo vertelde hij ook over minder positieve dingen over Atatürk, iets wat hier over het algemeen niet normaal is, en dat hij vond dat Turkije in de EU een slecht idee voor beide partijen was.
Waar hij (terecht) wel fel over werd was over een stom wijf dat een zwerfkatje mee aan boord van de bus gesmokkeld had zonder dat hij, de chauffeur of wij allemaal ervan afwisten. In Capadoccie heerst hondsdolheid, een aantal deelnemers was zeer zwaar allergisch voor katten, god weet of dat beest vlooien enzo had, en bovendien, dat doe je toch niet zomaar zonder plan of overleg? Uiteindelijk is de arme man er 2 dagen mee bezig geweest: met die griet 's avonds naar de dierenarts, papieren regelen en alles. Hij was kapot. Toen de gids tegenover de groep zei dat er over dit soort dingen overlegd moet worden, en dat je op een groepsreis rekening moet houden met elkaar, en niet zomaar op eigen houtje kunt doen waar je zelf zin in hebt, heeft ze hem bedreigd. Ze werkte voor de TV, en ze ging hem zwart maken, blablabla.... Je begrijpt dat deze persoon erg populair was bij ons allemaal...Nog een woord en we hadden haar met z'n allen uit de bus gezet.... Dat had die lieve man echt niet verdiend. Die dierenarts heeft haar uiteindelijk overtuigd dat dier daar te laten. Ook dat had ze niet aan de gids verteld. Hij begon dus een gesprek met ons allen wat we nou toch met die kat gingen doen, dat we het er allemaal mee eens moesten zijn als de kat meeging in de bus, toen zij met de mededeling kwam dat het dier niet eens meer aan boord was.
Na onze perfect georganiseerde rondreis werden we naar ons verlengingshotel gebracht, wat tussen Manavgat en Alanya lag. We hebben het er leuk gehad, maar zouden misschien voor een volgend verblijf een ander hotel kiezen en er ook iemand anders niet heen sturen. Het hotel lag aan de grote weg, erg ver weg van alles. Wij hadden erg veel geluk met onze kamer, die had zeezicht en lag bij het zwembad, weg van de 6-baansweg, maar anderen hadden niet zoveel geluk. Wij houden van lekker wandelen in de omgeving, gezellig naar een authentiek dorpje of aan de boulevard op een terrasje zitten, en dat was daar niet. Met de openbare bus was je binnen een half uur in het centrum van Alanya, dus dat hebben we 2 keer gedaan. Ook hebben we midden in de week een dag een auto gehuurd en zijn we naar het prachtige amfitheater van Aspendos gereden.
We wilden daarna eigenlijk nog naar de opgravingen in Perge, maar we zijn verdwaald en uiteindelijk bij de watervallen van Kursunlu uitgekomen. Erg mooi, heerlijk rustig, en duidelijk niet aan buitenlandse toeristen gewend (alleen ingericht op turkse toeristen).
Onderweg hebben we in een restaurantje met handen en voeten heerlijk eten besteld, en daarna zijn we op weg naar huis nog in Side gestopt.
Zaterdag was ook de transfer naar de luchthaven weer prima geregeld. De vlucht was in tegenstellng tot de heenreis vol en had wederom een half uur vertraging. We waren nu extra blij dat we het airport hotel geboekt hadden, met de koffer zo de deur van de terminal uit en de deur van het hotel weer in.... Een heerlijk hotel, we hebben heerlijk geslapen en uitgebreid ontbeten. Hoe dichter we bij huis kwamen met de trein, hoe witter de wereld werd. Er ligt bij ons een dun laagje sneeuw, een cm of 5, maar op de Großer Arber ligt al 45 cm. De boekingen lopen dus ook erg goed voor de feestdagen. We hebben hier of daar nog wat kleine gaatjes, maar veel is het niet meer. Morgen komen de dames nog een dagje poetsen en voorbereiden, woensdag worden dan de boodschappen gedaan. Deze week is het nog erg rustig, onze vaste gast is de enige bewoner...
maandag 5 december 2011
In Turkije
Onverwacht hebben we in het hotel waar we zijn prima internet, dus even tijd voor een klein logje.
We zijn zaterdag met de trein vertrokken naar Nürnberg. Even was er op het perron nog paniek omdat ik mijn paspoort ineens nergens meer kon vinden, terwijl de trein er al aan kwam. Het was gewoon last-minute stress, hij zat gewoon in mijn tas. Drie uur wachten op de volgende trein was toch niet zo'n leuke stunt geweest...
In Nürnberg hebben we onze koffers in een kluisje gezet op het station en zijn we gezellig de stad ingegaan. We waren al een hele tijd het oplaadsnoer van onze fotocamera kwijt en we hadden het hele hotel al omgekeerd, dus dachten we snel in Nürnberg een nieuwe kabel te kopen. Dat viel vies tegen, het bleek een zeer specialistisch ding te zijn. Uiteindelijk had de Saturn een oplossing voor ons in de vorm van een universele oplader. Toen we al blij met de oplader richting kassa wilden, viel mijn oog ineens op een camera-aanbieding. Een nieuw fototoestel, met hetzelfde laadsnoer, voor maar 10 euro meer.... Dat hebben we toen maar gedaan. In Nürnberg was het kerstmarkt, wat een gekkenhuis was het in de stad zeg! Echt niet leuk gewoon! We hebben dan ook redelijk vroeg al besloten om richting de luchthaven te gaan en daar wat te eten. We waren nog te vroeg om in te checken, dus hebben we eerst een hapje gedaan. Onze vlucht bleek een half uurtje vertraagd te zijn, dus zou nu pas om middernacht gaan. Hij was hartstikke leeg, slechts 80 pax op een kist van 190 stoelen. Liggen dus!
Om 4 uur lokale tijd landden we uiteindelijk in Antalya. We werden met de bus naar een hotel in Manavgat gebracht. Uiteindelijk waren we om 6 uur op de kamer. We kregen nog even de mededeling dat we om 9.30 uur klaar moesten staan, dan werden we opgehaald door de reisleiding van onze rondreis. We hebben nog even overwogen om niet naar bed te gaan, maar gezien de enorme afstand die we volgens het programma zouden gaan rijden die dag, zijn we toch maar 2 uur gaan liggen. Op de afgesproken tijd was iedereen weer present, samen met nog iets van 80 andere mensen die met andere vluchten waren gekomen, om te horen dat het programma was omgegooid gezien de onmenselijke aankomsttijd van de vliegtuigen uit Berlijn en Nürnberg. We konden weer naar bed, of deelnemen aan een facultatieve excursie naar de waterval van Manavgat. We stonden te tollen van de slaap en bovendien waren we jaren geleden al bij de watervallen geweest (niet zo bijzonder overigens), zodat wij de eerste optie kozen. Om een jetlag te vermijden hebben we onszelf nog tot half 2 kunstmatig wakker gehouden, maar toen ging toch echt het licht uit. Ondanks het prachtige weer hebben we de hele middag geslapen.
Vanmorgen was de vertrektijd 8 uur. Er moest per slot van rekening een afstand van meer dan 600 km gereden worden. Onderweg bezochten we het Mevlana-museum in Konya. Het was minder indrukwekkend dan we dachten. We hadden een gigantische moskee verwacht, maar het was echt miniscuul. Na de uitleg van de gids kregen we een half uur om zelf rond te lopen en dat was meer dan genoeg (inclusief toiletbezoek, op een bankje in de zon zitten en alle items in de museumshop bekijken). De lunch vond plaats in een traditionele karavanserai, en bestond uit lokale Turkse gerechten. Na ongeveer anderhalf uur stopten we weer bij een karanvanserai, ditmaal de grootste van Turkije. Het was al tegen 18 uur dat we uiteindelijk bij het hotel kwamen, in Avanos in Centraal-Cappadocie. Na een lekker avondbuffet zijn we naar de kamer gegaan, waar we nog even de mail gecheckt hebben en dit logje getypt hebben. Tijd om naar bed te gaan, morgen om 9 uur gaan we naar het Göreme Open Air Museum.
We zijn zaterdag met de trein vertrokken naar Nürnberg. Even was er op het perron nog paniek omdat ik mijn paspoort ineens nergens meer kon vinden, terwijl de trein er al aan kwam. Het was gewoon last-minute stress, hij zat gewoon in mijn tas. Drie uur wachten op de volgende trein was toch niet zo'n leuke stunt geweest...
In Nürnberg hebben we onze koffers in een kluisje gezet op het station en zijn we gezellig de stad ingegaan. We waren al een hele tijd het oplaadsnoer van onze fotocamera kwijt en we hadden het hele hotel al omgekeerd, dus dachten we snel in Nürnberg een nieuwe kabel te kopen. Dat viel vies tegen, het bleek een zeer specialistisch ding te zijn. Uiteindelijk had de Saturn een oplossing voor ons in de vorm van een universele oplader. Toen we al blij met de oplader richting kassa wilden, viel mijn oog ineens op een camera-aanbieding. Een nieuw fototoestel, met hetzelfde laadsnoer, voor maar 10 euro meer.... Dat hebben we toen maar gedaan. In Nürnberg was het kerstmarkt, wat een gekkenhuis was het in de stad zeg! Echt niet leuk gewoon! We hebben dan ook redelijk vroeg al besloten om richting de luchthaven te gaan en daar wat te eten. We waren nog te vroeg om in te checken, dus hebben we eerst een hapje gedaan. Onze vlucht bleek een half uurtje vertraagd te zijn, dus zou nu pas om middernacht gaan. Hij was hartstikke leeg, slechts 80 pax op een kist van 190 stoelen. Liggen dus!
Om 4 uur lokale tijd landden we uiteindelijk in Antalya. We werden met de bus naar een hotel in Manavgat gebracht. Uiteindelijk waren we om 6 uur op de kamer. We kregen nog even de mededeling dat we om 9.30 uur klaar moesten staan, dan werden we opgehaald door de reisleiding van onze rondreis. We hebben nog even overwogen om niet naar bed te gaan, maar gezien de enorme afstand die we volgens het programma zouden gaan rijden die dag, zijn we toch maar 2 uur gaan liggen. Op de afgesproken tijd was iedereen weer present, samen met nog iets van 80 andere mensen die met andere vluchten waren gekomen, om te horen dat het programma was omgegooid gezien de onmenselijke aankomsttijd van de vliegtuigen uit Berlijn en Nürnberg. We konden weer naar bed, of deelnemen aan een facultatieve excursie naar de waterval van Manavgat. We stonden te tollen van de slaap en bovendien waren we jaren geleden al bij de watervallen geweest (niet zo bijzonder overigens), zodat wij de eerste optie kozen. Om een jetlag te vermijden hebben we onszelf nog tot half 2 kunstmatig wakker gehouden, maar toen ging toch echt het licht uit. Ondanks het prachtige weer hebben we de hele middag geslapen.
Vanmorgen was de vertrektijd 8 uur. Er moest per slot van rekening een afstand van meer dan 600 km gereden worden. Onderweg bezochten we het Mevlana-museum in Konya. Het was minder indrukwekkend dan we dachten. We hadden een gigantische moskee verwacht, maar het was echt miniscuul. Na de uitleg van de gids kregen we een half uur om zelf rond te lopen en dat was meer dan genoeg (inclusief toiletbezoek, op een bankje in de zon zitten en alle items in de museumshop bekijken). De lunch vond plaats in een traditionele karavanserai, en bestond uit lokale Turkse gerechten. Na ongeveer anderhalf uur stopten we weer bij een karanvanserai, ditmaal de grootste van Turkije. Het was al tegen 18 uur dat we uiteindelijk bij het hotel kwamen, in Avanos in Centraal-Cappadocie. Na een lekker avondbuffet zijn we naar de kamer gegaan, waar we nog even de mail gecheckt hebben en dit logje getypt hebben. Tijd om naar bed te gaan, morgen om 9 uur gaan we naar het Göreme Open Air Museum.
vrijdag 2 december 2011
Vakantie
Naast al het hotelwerk wat toch ook gewoon doorgaat (administratie, emails/telefoon beantwoorden, kleine klussen, kerstversiering) genieten we ook wel een beetje van onze vakantie. We hadden nog een hotelbon die we een jaar geleden gewonnen hadden die we dringend moesten inleveren voordat hij afliep. Eerst was het idee om dat te doen in Nürnberg, zodat we lekker konden slapen als we terug kwamen van vakantie (die overnachting hebben we toch nodig als we uit het vliegtuig komen, want we komen niet meer thuis om die tijd), maar het is natuurlijk kerstmarkt in Nürnberg, dus het hotel wilde zeer begrijpelijk dan geen bonnen verzilveren.
Aangezien we toch deze week nog naar Praag moesten om Pepijn's paspoort op te halen, hebben we besloten om er een nachtje aan vast te plakken en een kleine citytrip Praag te doen met onze hotelbon. Praag is voor ons 2-2,5 uur rijden, dus het is in principe als langere dagtocht prima te doen, maar dit kwam perfect uit. Woensdag zijn we dus vroeg weggereden en eerst naar de ambassade gegaan, waar de medewerkster ons meteen bij binnenkomst al herkende. Alles lag keurig klaar. Aangezien het in de ambassadewijk gratis parkeren was, hebben we de auto laten staan bij de tram/metrohalte en zijn met de tram naar het Radisson Park Inn Hotel gegaan. De kamer was al klaar. We zijn eigenlijk meteen de deur weer uitgegaan en het begon net te miezeren. Gadver, maanden geen drup regen, het scheepsverkeer op de Donau ligt zelfs stil vanwege de ultra-lage waterstand, en nu hadden wij dit. Gelukkig bleef het bij een beetje miezer, wel jammer dat het 2 dagen grijs geweest is.
We hebben het superleuk gehad, met het gevoel dat we echt weken weg zijn geweest. Vorig jaar hebben we op een gegeven moment een nachtje Ceske Budejovice gedaan en toen hadden we dat gevoel ook al. We hebben afgesproken dat we dit soort tripjes eigenlijk vaker moeten doen. We hebben heerlijk gegeten, rondgelopen, geshopt en we hebben gisteren een indrukwekkend bezoek gebracht aan het nationaal monument in Vitkov. Een raar gebouw, dat steeds door de geschiedenis van de Tsjechische Republiek is ingehaald, met een prachtige expositie over de dramatische recente geschiedenis (1918-1993) van het land. Hoeveel landen kunnen terugkijken op een staatsgeschiedenis van slechts 93 jaar, waarin ze onafhankelijk zijn geworden, bezet zijn geworden, een oorlog hebben doorstaan, een coup hebben gehad, miljoenen mensen van 1 bevolkingsgroep op geweldadige wijze hebben uitgezet, een democratische beweging bruut neergeslagen (Praagse Lente), een zachtzinnige overgang naar een democratie, met daarna de traumatische uiteenvalling van het land. Er liep nauwelijks iemand, en we hadden het gevoel dat er zowiezo weinig buitenlanders kwamen. Het was heel erg interessant, en vanaf het monument heb je een waanzinnig uitzicht over de stad.
Nu hebben we alleen vandaag nog om in te pakken en ongeveer 2 miljoen dingen te regelen voordat we morgen 2 weken naar Turkije gaan. De poesjes waren heel blij ons weer te zien na 2 dagen alleen thuis te zijn geweest: Oh de horror als er straks een Samsonite van zolder gehaald wordt....Geen idee of we vanuit Turkije de kans hebben om te loggen. Zo niet, tot 19 december!
Aangezien we toch deze week nog naar Praag moesten om Pepijn's paspoort op te halen, hebben we besloten om er een nachtje aan vast te plakken en een kleine citytrip Praag te doen met onze hotelbon. Praag is voor ons 2-2,5 uur rijden, dus het is in principe als langere dagtocht prima te doen, maar dit kwam perfect uit. Woensdag zijn we dus vroeg weggereden en eerst naar de ambassade gegaan, waar de medewerkster ons meteen bij binnenkomst al herkende. Alles lag keurig klaar. Aangezien het in de ambassadewijk gratis parkeren was, hebben we de auto laten staan bij de tram/metrohalte en zijn met de tram naar het Radisson Park Inn Hotel gegaan. De kamer was al klaar. We zijn eigenlijk meteen de deur weer uitgegaan en het begon net te miezeren. Gadver, maanden geen drup regen, het scheepsverkeer op de Donau ligt zelfs stil vanwege de ultra-lage waterstand, en nu hadden wij dit. Gelukkig bleef het bij een beetje miezer, wel jammer dat het 2 dagen grijs geweest is.
We hebben het superleuk gehad, met het gevoel dat we echt weken weg zijn geweest. Vorig jaar hebben we op een gegeven moment een nachtje Ceske Budejovice gedaan en toen hadden we dat gevoel ook al. We hebben afgesproken dat we dit soort tripjes eigenlijk vaker moeten doen. We hebben heerlijk gegeten, rondgelopen, geshopt en we hebben gisteren een indrukwekkend bezoek gebracht aan het nationaal monument in Vitkov. Een raar gebouw, dat steeds door de geschiedenis van de Tsjechische Republiek is ingehaald, met een prachtige expositie over de dramatische recente geschiedenis (1918-1993) van het land. Hoeveel landen kunnen terugkijken op een staatsgeschiedenis van slechts 93 jaar, waarin ze onafhankelijk zijn geworden, bezet zijn geworden, een oorlog hebben doorstaan, een coup hebben gehad, miljoenen mensen van 1 bevolkingsgroep op geweldadige wijze hebben uitgezet, een democratische beweging bruut neergeslagen (Praagse Lente), een zachtzinnige overgang naar een democratie, met daarna de traumatische uiteenvalling van het land. Er liep nauwelijks iemand, en we hadden het gevoel dat er zowiezo weinig buitenlanders kwamen. Het was heel erg interessant, en vanaf het monument heb je een waanzinnig uitzicht over de stad.
Nu hebben we alleen vandaag nog om in te pakken en ongeveer 2 miljoen dingen te regelen voordat we morgen 2 weken naar Turkije gaan. De poesjes waren heel blij ons weer te zien na 2 dagen alleen thuis te zijn geweest: Oh de horror als er straks een Samsonite van zolder gehaald wordt....Geen idee of we vanuit Turkije de kans hebben om te loggen. Zo niet, tot 19 december!
Abonneren op:
Posts (Atom)