Vandaag belde de reisorgansatie van onze flessentrekker. Wij hadden hen vorige week gebeld om te vertellen wat er gebeurd was, en zij melden dat ze een buitensporig grote hoeveelheid reisjes aan deze klant hadden verkocht (25 in 24 maanden), wat ze een beetje een ongewoon patroon vonden voor een privépersoon. Ze gingen hier eens even verder induiken, en bedankten ons voor de melding.
Vandaag belden ze dus terug, met de mededeling dat ze steekproefsgewijs contact hadden opgenomen met een klein aantal van de hotels, en dat er in ieder geval eentje vandaag al meteen terug was gekomen met de mededeling dat deze gasten bij hen gestolen hadden. De contactpersoon kondigde aan nog deze week alle al bezochte hotels te benaderen, en een waarschuwing uit te doen gaan naar de hotels waar deze gasten al geboekt maar nog niet verbleven hebben. Ook zijn zij op een zwarte lijst geplaatst, zodat ze geen nieuwe reisjes bij deze reisorganisatie kunnen boeken.
De mevrouw die we aan de telefoon hadden, kwam overigens niet meer bij van het lachen over een email die ze vandaag van het sujet ontvangen had. Het begon onschuldig met een klacht over de tv in zijn kamer, maar het interessante deel kwam later: "Nou ja zeg, nou wilde ik zonder te betalen wegrijden, en toen hebben ze mij de weg versperd. Dat is toch belachelijk, dat kan ik toch zo niet accepteren! Vanwege het aangedane leed wil ik dat de reisorganisatie mij een deel van de afgerekende reis terug betaalt."
Hij geeft in zijn email dus gewoon knalhard toe dat hij een incompetente flessentrekker is. Hij is zo teleurgesteld dat hij op heterdaad betrapt is, dat hij tijdens het zeuren daarover de daad bekent.
Iedereen begrijpt dat we al een paar uur de slappe lach hebben. Ook zijn wij onder de indruk van het daadkrachtig optreden van de reisorganisatie die meteen actie hebben genomen om collega's voor dit verdriet in bescherming te nemen. Daar kunnen vele grotere reisburo's nog een puntje aan zuigen.
ons hotel
maandag 2 november 2015
woensdag 28 oktober 2015
Oscar-waardig flessentrekken
Vanmorgen had Pepijn de vroege dienst. Hj had alle vertrekkers al gehad, op eentje na, en de rekening lag klaar. De gasten van deze kamer komen langs en zonder iets te zeggen gooien ze de sleutel over de balie en marcheren de deur uit. Pepijn erachter aan met de rekening in de hand: "Vergeet u niet iets?" Ze renden naar de parkeerplaats en sprongen in de auto, en wilden gas geven terwijl Pepijn net bij de auto aan kwam. Hij weigerde opzij te gaan en eindigde zittend op de motorkap, waar hij bleef zitten. Ondertussen belde hij met de politie dat we een flessentrekker hadden. Die wilden niet komen, volgens hen was het geen strafbaar feit om zonder te betalen te vertrekken, maar "een verschil van mening over de rekening". Nou, dat hebben we even nagekeken, en wegrijden zonder een gerechtvaardigde rekening te willen betalen is in Duitsland wel degelijk een strafbaar feit (valt onder bedrog/oplichting). Pepijn belde dus intern met mij of ik even met onze autosleutel naar buiten kon komen. Ik heb de auto uit de garage gereden en hem voor de gewraakte auto gezet. Zo.....klaar....die gaat nergens meer heen.....
Volgens de gast mochten we dit niet, want dat was gijzeling, en hij belde zelf de politie. Nu wilden ze wel komen. Juridisch gezien is dit echter helemaal geen gijzeling, dat is namelijk alleen als je een onschuldig iemand vast houdt of ergens toe dwingt. Wat wij deden staat zelfs in het duitse wetboek en heet "Selbsthilfe": als je het slachtoffer geworden bent van bedrog of flessentrekkerij, mag je de uitgang blokkeren om zo toch je geld te krijgen of eventueel gestolen spullen terug te krijgen. Je mag iemand zelfs beetpakken, fouilleren of in een kamertje opsluiten (doen winkels met een winkeldief tenslotte ook).
Inmiddels was er natuurlijk een oploopje ontstaan van enige nieuwsgierigen, zowel buiten als binnen voor het raam. Iedereen vond het maar wat amusant, in de categorie "haha, poging lekker mislukt, en nu betalen vriend!" Vervolgens werd het amusement nog groter toen de vrouw ver van mij of Pepijn verwijderd theatraal in elkaar zakte en op het asfalt ging liggen kermen alsof ze Julia Roberts was. Ik zou haar iets aangedaan hebben. Ik bleef heel rustig en zei "mevrouw, de surveillanceauto moet uit Bad Kötzting of Furth im Wald komen, dus dat duurt wel minimaal 30 tot 45 minuten. Lijkt me in deze tijd van het jaar wat koud om zo te blijven liggen op het asfalt. Sta nou maar gewoon op, iedereen staat u uit te lachen". Ze stond resoluut op, riep "hou je muil, domme koe!" en ging in haar auto zitten. Gelach natuurlijk. Binnen stonden een aantal gasten en een medewerkster voor het raam die meteen zeiden een verklaring af te willen leggen dat wij die vrouw niet aangeraakt hadden, en dat de man het was die Pepijn had geprobeerd aan te rijden. Eén mevrouw was zo lief dat ook daadwerkelijk op papier te zetten. Toen de politieauto erg lang op zich liet wachten, kwamen de flessentrekkers ineens met de mededeling dat ze toch gingen betalen. Toen er afgerekend was en Pepijn de auto weggereden had, bleven ze nog een tijdje beduusd in de auto zitten voordat ze zelf weg reden. Ondertussen begon binnen iedereen te lachen toen die mevrouw zei "Ach kijk die twee kleuters eens beteuterd kijken in hun auto....ze kunnen nog steeds niet bevatten dat het plannetje mislukt is...."
Ik belde ondertussen de politie dat hun inzet nu niet meer nodig was. De reactie van de agent was legendarisch. Het bleek dat ze niet echt haast hadden gehad om te komen, en "dat in hun ervaring dit soort dingen zich vanzelf oplossen". Dus.....als ze nou maar langzaam genoeg hierheen zouden rijden de flessentrekkers er genoeg van zouden krijgen en zouden betalen..... En ik weet nog van de aanrijding van onze medewerkster dat als de politie niet ter plaatse is geweest er dus ook geen schriftelijke melding in het logboek staat. Zo los je dat soort onzin dus Beiers op....
Volgens de gast mochten we dit niet, want dat was gijzeling, en hij belde zelf de politie. Nu wilden ze wel komen. Juridisch gezien is dit echter helemaal geen gijzeling, dat is namelijk alleen als je een onschuldig iemand vast houdt of ergens toe dwingt. Wat wij deden staat zelfs in het duitse wetboek en heet "Selbsthilfe": als je het slachtoffer geworden bent van bedrog of flessentrekkerij, mag je de uitgang blokkeren om zo toch je geld te krijgen of eventueel gestolen spullen terug te krijgen. Je mag iemand zelfs beetpakken, fouilleren of in een kamertje opsluiten (doen winkels met een winkeldief tenslotte ook).
Inmiddels was er natuurlijk een oploopje ontstaan van enige nieuwsgierigen, zowel buiten als binnen voor het raam. Iedereen vond het maar wat amusant, in de categorie "haha, poging lekker mislukt, en nu betalen vriend!" Vervolgens werd het amusement nog groter toen de vrouw ver van mij of Pepijn verwijderd theatraal in elkaar zakte en op het asfalt ging liggen kermen alsof ze Julia Roberts was. Ik zou haar iets aangedaan hebben. Ik bleef heel rustig en zei "mevrouw, de surveillanceauto moet uit Bad Kötzting of Furth im Wald komen, dus dat duurt wel minimaal 30 tot 45 minuten. Lijkt me in deze tijd van het jaar wat koud om zo te blijven liggen op het asfalt. Sta nou maar gewoon op, iedereen staat u uit te lachen". Ze stond resoluut op, riep "hou je muil, domme koe!" en ging in haar auto zitten. Gelach natuurlijk. Binnen stonden een aantal gasten en een medewerkster voor het raam die meteen zeiden een verklaring af te willen leggen dat wij die vrouw niet aangeraakt hadden, en dat de man het was die Pepijn had geprobeerd aan te rijden. Eén mevrouw was zo lief dat ook daadwerkelijk op papier te zetten. Toen de politieauto erg lang op zich liet wachten, kwamen de flessentrekkers ineens met de mededeling dat ze toch gingen betalen. Toen er afgerekend was en Pepijn de auto weggereden had, bleven ze nog een tijdje beduusd in de auto zitten voordat ze zelf weg reden. Ondertussen begon binnen iedereen te lachen toen die mevrouw zei "Ach kijk die twee kleuters eens beteuterd kijken in hun auto....ze kunnen nog steeds niet bevatten dat het plannetje mislukt is...."
Ik belde ondertussen de politie dat hun inzet nu niet meer nodig was. De reactie van de agent was legendarisch. Het bleek dat ze niet echt haast hadden gehad om te komen, en "dat in hun ervaring dit soort dingen zich vanzelf oplossen". Dus.....als ze nou maar langzaam genoeg hierheen zouden rijden de flessentrekkers er genoeg van zouden krijgen en zouden betalen..... En ik weet nog van de aanrijding van onze medewerkster dat als de politie niet ter plaatse is geweest er dus ook geen schriftelijke melding in het logboek staat. Zo los je dat soort onzin dus Beiers op....
zaterdag 10 oktober 2015
Oktober
We zijn de laatste tijd erg laks met de weblog. Een gevolg van het feit dat het bij ons natuurlijk alleen maar drukker wordt, en het makkelijker is via Facebook met goede vrienden even snel een paar regeltjes te delen.
Vorige week waren we in Nederland. Alhoewel het super was de ouders weer eens te zien, was het eigenlijk veel te kort, en de heen en terugreis waren een drama vanwege waanzinnig veel files en veel verkeer op de weg. We zijn er nog steeds flink moe van. We begrijpen ook helemaal dat onze ouders het niet meer in 1 keer rijden, maar onderweg willen stoppen.
Ondertussen vreet de privé- en bedrijfssores nog steeds veel energie, en we merken dat het batterijtje leeg is en dat we een kort lontje hebben. Dingen die je anders weg lacht, doen je nu op zijn minst even zuchten. Bijvoorbeeld die meneer die graag 20 minuten lang uitleg wil hebben hoe je naar het hotel terug rijdt vanuit het centrum omdat hij zo bang is om te verdwalen, of de mevrouw die op het aanmeldformulier in alle vakjes waar je de verschillende personen in je groepje moet aangeven overal haar eigen naam en geboortedatum invult. Ook ergerlijk was de mevrouw die niet wilde begrijpen dat als je bij een online tussenpersoon een kamer boekt dat die dan duurder kan zijn dan direkt bij het hotel. Dat reisburo moet ook eten. Als ik naar de Nike outlet ga zijn de sportschoenen daar ook meestal goedkoper dan bij een warenhuis.
Dan hadden we nog een nieuw dieptepunt in de laagseizoen-gasten-soap. Ken je die stevige supermarkttassen? Een paar eurootjes, van gerecyceld materiaal? We hadden dus kompleet gedoe met gasten die zo'n lege shopper (naar eigen zeggen 4 euro) kwijt zeiden te zijn. Ze hebben onze medewerkster van diefstal beschuldigd, toen ons, en toen beweerde die vent dat andere gasten speciaal in hun kamer hadden ingebroken om een gebruikte supermarkttas van een paar euro te stelen en verder niets. Yeah sure..... Dus uw boodschappentas is gestolen, maar al uw andere spullen en de TV staan er nog? Wij kennen dit al uit Amsterdamse hotels, als hotelgasten iets kwijt zijn, dan is het meteen "gestolen". In 99,9% van de gevallen hebben ze het wel, of de reisgenoot weet er meer van. Op het woord sorry kun je daarna natuurlijk lang wachten. Pepijn zei heel nuchter dat wij wel 10 van die tassen van de Edeka en de Wibra hadden, en dat als het zo'n halszaak was, dat hij er graag eentje van ons weggaf. Nee, daar ging het niet om, de tas had "sentimentele waarde". Goed meneer, als u ervan overtuigd bent dat er echt in uw kamer is ingebroken, gaan we nu de politie bellen, en dan gaat u onder ede aangifte doen. Oh? Dat wilt u toch maar niet? Ik ben toen toch wel een beetje erg boos geworden. Ofwel je meent het als je het woord diefstal gaat lopen roepen, of je zegt niets en zoekt nog even tussen je zelf veroorzaakte rotzooi naar je vermiste item.
Het is nog 4 weken tot onze herfstsluiting. Zoals ik al vaker schrijf in oktober, de laatste paar weken zijn echt nog een beetje sprokkelen. De bezetting hangt af van het weer (vanaf morgen wordt het koud en herfstig), en of mensen nog vakantiedagen hebben. Ook krijgen we redelijk wat mensen die nog bonnen hebben, van reisorganisaties waar we mee samen werken, die voor het eind van het jaar nog op moeten. Die bonnen hebben een beperkte looptijd, en er zijn redelijk wat mensen die er dan kort voor de afloopdatum ineens nog mee komen.
Vorige week waren we in Nederland. Alhoewel het super was de ouders weer eens te zien, was het eigenlijk veel te kort, en de heen en terugreis waren een drama vanwege waanzinnig veel files en veel verkeer op de weg. We zijn er nog steeds flink moe van. We begrijpen ook helemaal dat onze ouders het niet meer in 1 keer rijden, maar onderweg willen stoppen.
Ondertussen vreet de privé- en bedrijfssores nog steeds veel energie, en we merken dat het batterijtje leeg is en dat we een kort lontje hebben. Dingen die je anders weg lacht, doen je nu op zijn minst even zuchten. Bijvoorbeeld die meneer die graag 20 minuten lang uitleg wil hebben hoe je naar het hotel terug rijdt vanuit het centrum omdat hij zo bang is om te verdwalen, of de mevrouw die op het aanmeldformulier in alle vakjes waar je de verschillende personen in je groepje moet aangeven overal haar eigen naam en geboortedatum invult. Ook ergerlijk was de mevrouw die niet wilde begrijpen dat als je bij een online tussenpersoon een kamer boekt dat die dan duurder kan zijn dan direkt bij het hotel. Dat reisburo moet ook eten. Als ik naar de Nike outlet ga zijn de sportschoenen daar ook meestal goedkoper dan bij een warenhuis.
Dan hadden we nog een nieuw dieptepunt in de laagseizoen-gasten-soap. Ken je die stevige supermarkttassen? Een paar eurootjes, van gerecyceld materiaal? We hadden dus kompleet gedoe met gasten die zo'n lege shopper (naar eigen zeggen 4 euro) kwijt zeiden te zijn. Ze hebben onze medewerkster van diefstal beschuldigd, toen ons, en toen beweerde die vent dat andere gasten speciaal in hun kamer hadden ingebroken om een gebruikte supermarkttas van een paar euro te stelen en verder niets. Yeah sure..... Dus uw boodschappentas is gestolen, maar al uw andere spullen en de TV staan er nog? Wij kennen dit al uit Amsterdamse hotels, als hotelgasten iets kwijt zijn, dan is het meteen "gestolen". In 99,9% van de gevallen hebben ze het wel, of de reisgenoot weet er meer van. Op het woord sorry kun je daarna natuurlijk lang wachten. Pepijn zei heel nuchter dat wij wel 10 van die tassen van de Edeka en de Wibra hadden, en dat als het zo'n halszaak was, dat hij er graag eentje van ons weggaf. Nee, daar ging het niet om, de tas had "sentimentele waarde". Goed meneer, als u ervan overtuigd bent dat er echt in uw kamer is ingebroken, gaan we nu de politie bellen, en dan gaat u onder ede aangifte doen. Oh? Dat wilt u toch maar niet? Ik ben toen toch wel een beetje erg boos geworden. Ofwel je meent het als je het woord diefstal gaat lopen roepen, of je zegt niets en zoekt nog even tussen je zelf veroorzaakte rotzooi naar je vermiste item.
Het is nog 4 weken tot onze herfstsluiting. Zoals ik al vaker schrijf in oktober, de laatste paar weken zijn echt nog een beetje sprokkelen. De bezetting hangt af van het weer (vanaf morgen wordt het koud en herfstig), en of mensen nog vakantiedagen hebben. Ook krijgen we redelijk wat mensen die nog bonnen hebben, van reisorganisaties waar we mee samen werken, die voor het eind van het jaar nog op moeten. Die bonnen hebben een beperkte looptijd, en er zijn redelijk wat mensen die er dan kort voor de afloopdatum ineens nog mee komen.
zondag 20 september 2015
Laagseizoen
Het is weer die tijd van het jaar.....zucht..... Ik schrijf er ieder jaar over, en net heb ik even teruggelezen wat ik in andere jaren eind september altijd schrijf: idiote en onredelijke aanvragen, mensen die hun naam bij boeking niet willen geven, mensen die niet willen accepteren dat we geen kamers meer hebben, extra personen of huisdieren willen binnensmokkelen, liegen over roken in niet-rokenkamers. Ook dit jaar is het weer niet anders. Ik ben net aan de telefoon afgeblaft door iemand die vond dat hij een klant was, en dat die altijd koning was. Wat had ik nou weer fout gedaan? Ik had om zijn naam en adres gevraagd toen hij een kamer wilde boeken, en toen werd hij agressief. Zucht...het is officieel laagseizoen aan het worden.....
Al een tijdje lopen we erg vermoeid rond. Ook dat is na de drukke zomer ieder jaar weer een bekend fenomeen. Er komt niet zoveel uit onze handen en we hebben erg veel slaap nodig. Langzaam is het buiten ook wat koeler aan het worden en worden de eerste blaadjes rood-geel-groen-bruin. Na een bijna maandenlang voortdurende hittegolf is het nu een mooie herfst. Dinsdag zou het 17 graden moeten worden, uitstekend herfst-bos-wandelweer.
Vorige week dinsdag konden we niet wandelen, ik moest naar de tandarts. We waren al in Straubing toen de assistente 40 minuten voor de afspraak belde: "ja hi hi sorry, de kroon is nog niet klaar". Gelukkig nam ik de telefoon op, Pepijn stond naast mij een partij te balen en die had zeker iets minder vriendelijks gezegd. Toen zijn we maar naar Regensburg gereden, hebben een heerlijk rondje door de stad gedaan, op een terrasje in het zonnetje wat gedronken, en zijn daarna verrukkelijk Thais gaan eten. Helaas was Internations deze maand op vrijdag, een onmogelijke dag voor ons, dus konden we niet later in de week weer naar Regensburg.
Morgen moet Jane voor haar jaarlijks groot onderhoud. Prikjes, ontwormen, gewicht checken, etc. De arme schat is niet zo blij met het frissere weer, dan gaat haar arthrose weer opspelen. Ook zij is de gasten een beetje zat en slaapt ook erg veel.
Over een week zijn we een paar dagen helemaal leeg, dat gebeurt in het laagseizoen wel vaker in de midweek. Helemaal als het weekend daarna een feestdag is, dan ben je vaker de dagen ervoor leeg. Uit de statistiek blijkt dat we vorige jaren die dagen ook helemaal of bijna leeg waren.We gaan waarschijnlijk een paar dagen naar Nederland om even de ouders te bezoeken. Die zijn ook de jongste en gezondste niet meer, dus we willen dat de komende tijd wat vaker gaan doen.
Al een tijdje lopen we erg vermoeid rond. Ook dat is na de drukke zomer ieder jaar weer een bekend fenomeen. Er komt niet zoveel uit onze handen en we hebben erg veel slaap nodig. Langzaam is het buiten ook wat koeler aan het worden en worden de eerste blaadjes rood-geel-groen-bruin. Na een bijna maandenlang voortdurende hittegolf is het nu een mooie herfst. Dinsdag zou het 17 graden moeten worden, uitstekend herfst-bos-wandelweer.
Vorige week dinsdag konden we niet wandelen, ik moest naar de tandarts. We waren al in Straubing toen de assistente 40 minuten voor de afspraak belde: "ja hi hi sorry, de kroon is nog niet klaar". Gelukkig nam ik de telefoon op, Pepijn stond naast mij een partij te balen en die had zeker iets minder vriendelijks gezegd. Toen zijn we maar naar Regensburg gereden, hebben een heerlijk rondje door de stad gedaan, op een terrasje in het zonnetje wat gedronken, en zijn daarna verrukkelijk Thais gaan eten. Helaas was Internations deze maand op vrijdag, een onmogelijke dag voor ons, dus konden we niet later in de week weer naar Regensburg.
Morgen moet Jane voor haar jaarlijks groot onderhoud. Prikjes, ontwormen, gewicht checken, etc. De arme schat is niet zo blij met het frissere weer, dan gaat haar arthrose weer opspelen. Ook zij is de gasten een beetje zat en slaapt ook erg veel.
Over een week zijn we een paar dagen helemaal leeg, dat gebeurt in het laagseizoen wel vaker in de midweek. Helemaal als het weekend daarna een feestdag is, dan ben je vaker de dagen ervoor leeg. Uit de statistiek blijkt dat we vorige jaren die dagen ook helemaal of bijna leeg waren.We gaan waarschijnlijk een paar dagen naar Nederland om even de ouders te bezoeken. Die zijn ook de jongste en gezondste niet meer, dus we willen dat de komende tijd wat vaker gaan doen.
zaterdag 5 september 2015
De oerknal
We hebben gezellig bezoek, Vanessa en Remi zijn er, dus we zijn dinsdag toen het nog zo heet was samen gaan wandelen bij Schwellhäusl, daarna terug naar het hotel gegaan en nadat we alle nieuwe gasten hadden ingezameld zijn we gezellig gaan eten bij 1 van onze favoriete pizzeria's in de regio.
Donderdagavond stonden we net na negenen in de keuken voor onszelf wat te koken, toen er een doffe knal van onder de kookplaat kwam en een lichtflits. Einde inductiekookplaat.... Pas even later hadden we door dat de verlichting in het restaurant en de gangen ook uit was. Wij dus de stoppen er weer in gedaan, maar de lichten bleven voor het grootste deel uit. Oh nee hè....een van de fasen van de hoofdzekering.....
Tsja....toen hadden we een probleem om een electricien te vinden, want onze eigen electricien was op vakantie. Uiteindelijk hadden we om iets van half elf / elf uur iemand gevonden die kon en wilde komen, en ook de juiste materialen had. De gemiddelde vakman die alleen privé-huishoudens doet, heeft geen meerdere 50 of 63 Ampere blokken direkt bij de hand. Tot ver na middernacht is de beste man bezig geweest om het probleem op te lossen. Niet alleen was er een 50 A fase uit de hoofdzekering geslagen, uit de huisaansluiting ("het kastje naar de straat") waren ook twee 63A fase-zekeringen kapot. Gisteren ben ik in Straubing op jacht geweest naar een nieuwe inductiekookplaat. We hadden sinds jaren nog wel een andere liggen die ooit na een fout in het bedieningspaneel gerepareerd was, maar die was sindsdien nog ongetest. De redenering was dus een tweede plaat aanwezig te hebben nieuw in doos, zodat de keuken die avond in elk geval open zou kunnen.
Toen de eigen electricien kwam voor de kookplaat, bleek die we hadden nog te werken, dus de nieuwe kan terug (de maten waren ook niet optimaal voor ons fornuis).
Verder is het eindelijk wat koeler geworden. Een groot deel van de zomer was dit jaar gewoonweg overdreven heet, ten dele ruim boven de 30 graden, nu is het prachtig wandelweer en dat zie je terug in de activiteit op de wandelwegen. Raar genoeg is het in het hotel even wat rustiger maar dat is messchien te verklaren doordat de langetermijns-weervoorspelling in eerste instantie buitengewoon dramatisch slecht was. Natuurlijk wordt de soep dan weer niet zo heet gegeten, maar mensen richten zich in de planning daar toch naar (al zouden ze beter moeten weten).
donderdag 13 augustus 2015
Warm en gestresst
Wat een week..... Het blijft hier maar verzengend heet, en bovendien zitten we midden in het hoogseizoen, dus we vallen om van vermoeidheid. Dinsdag hebben we ook al geen rustdag gehad: het duurde eeuwig tot we alle vertrekkers ingezameld hadden, toen hadden we een belangrijke zakelijke afspraak buiten de deur, daarna zijn we maar even wijn gaan halen bij de groothandel (lekker koel) en toen we in Kötzting net voor de deur van een restaurantje stonden werden we gebeld op onze mobiel dat we naar huis moesten voor een aankomst. De andere aankomst had vertraging met de trein, en kwam met de volgende trein, dus tussen de aankomsten door konden we net een pizza naar binnen schrokken bij de lokale pizzeria voordat we weer naar huis moesten. We gaan eigenlijk nooit op dinsdag naar een restaurant in Lam, omdat we dan onze hotelgasten tegen komen en niet rustig kunnen eten. Tsja, dat gebeurde dus, en dan ook nog de allervreselijkste kerel die mij vanaf 2 tafels verderop de hele tijd vuil aan ging zitten kijken. Alsof het nog geen fijn genoege dag was....
Naast de hitte en de drukte hebben we er op dit moment bedrijfsmatig en privé nog een hoop gezeik bij waar we nu even eigenlijk geen tijd voor hebben, maar wat wel veel energie vreet en wat helaas wel moet. Zo heeft mijn auto-ongelukje nog een vervelend staartje, waar we ook weer achteraan moeten. De tegenpartij zijn hele oude mensen en die hebben hun auto geheel ter goede trouw naar hun lokale Opel-garage gebracht, en dat lijken nogal boeven te zijn die moeite hebben een kostenraming vooraf te doen, en achteraf een normale rekening te schrijven. Zoals ons Amerikaanse vriendinnetje het altijd noemt: de "carstealership".
Volgende week komen vrienden op de terugweg vanuit Kroatië naar Amsterdam gezellig 2 nachten logeren. Daar kijken we erg naar uit. Waar we ook niet op kunnen wachten, is dat het volgende week eindelijk wat koeler zou moeten worden. De meeste gasten vinden dat ook wel fijn, want met temperaturen van minimaal 33-36 graden ga je nou niet echt lekker in de bergen lopen.
Naast de hitte en de drukte hebben we er op dit moment bedrijfsmatig en privé nog een hoop gezeik bij waar we nu even eigenlijk geen tijd voor hebben, maar wat wel veel energie vreet en wat helaas wel moet. Zo heeft mijn auto-ongelukje nog een vervelend staartje, waar we ook weer achteraan moeten. De tegenpartij zijn hele oude mensen en die hebben hun auto geheel ter goede trouw naar hun lokale Opel-garage gebracht, en dat lijken nogal boeven te zijn die moeite hebben een kostenraming vooraf te doen, en achteraf een normale rekening te schrijven. Zoals ons Amerikaanse vriendinnetje het altijd noemt: de "carstealership".
Volgende week komen vrienden op de terugweg vanuit Kroatië naar Amsterdam gezellig 2 nachten logeren. Daar kijken we erg naar uit. Waar we ook niet op kunnen wachten, is dat het volgende week eindelijk wat koeler zou moeten worden. De meeste gasten vinden dat ook wel fijn, want met temperaturen van minimaal 33-36 graden ga je nou niet echt lekker in de bergen lopen.
donderdag 30 juli 2015
Even helemaal gehad
Weer bijna een maand geen blog... Wegens succes van het hotel geen tijd zullen we maar zeggen.... We stevenen weer af op een uitstekende maandomzet, maar daar moeten we dan ook hard voor werken. Ook mei en juni waren explosief goed, maar wel vermoeiend.
Sinds een paar dagen is het eindelijk niet meer zo warm, zo rond de 20 graden. Wij vinden het heerlijk, met 37 graden ga je ook geen gras maaien en ga je dood in de keuken. Na het weekend zou het weer erg warm moeten worden, we verheugen ons al weer op minimaal een week boven de 30 graden.
De laatste paar dinsdagen hebben we niet echt optimaal van onze Ruhetag kunnen genieten, en vooral wandelen is er enorm bij ingeschoten. De ene keer was het veel te heet, de andere keer hadden we vertrekkers die maar niet kwamen uitchecken, een andere dinsdag regende het pijpenstelen, en afgelopen dinsdag hadden we een hoop gedoe met aankomsten die weigerden met ons te communiceren over hun aankomsttijd (en die boos en onvriendelijk tegen ons deden dat we het gedurfd hadden ze mobiel te bellen). Als gevolg van nauwelijks ontspanning zijn we doodop, kort aangebonden en kwakkelen we met kleine zeurdingetjes als zere keel of hoofdpijn.
Afgelopen dinsdag zijn we, toen de gasten om de afgesproken tijd er nog steeds niet waren, maar even auto's gaan kijken. Het is toch wel verhelderend in een paar modellen te zitten. We weten eigenlijk nu al wat we voor auto willen, nu alleen even het juiste autootje vinden en, nog belangrijker, het geld ervoor. Ons beest is al 12 jaar oud, rijdt nog prima na 240.000 km op de teller, maar volgend jaar moeten er een aantal grotere reparaties gedaan worden die het economisch niet meer waard zijn. Je gaat niet bij zo'n oude auto met zo'n kilometertal, die nog een verzekeringswaarde heeft van 1200-1300 euro, een nieuwe distributieriem van bijna 1000 euro monteren. Bovendien heeft de auto sinds een week schade aan de bumper. Wat een gast bij onze medewerkster kon, kan ik met de (anderhalf jaar oude) auto van een gast ook. Achteruit uitparkeren, en een andere auto over het hoofd gezien....auw..... Het was die dag zinderend heet, het asfalt trilde helemaal, ik had haast én ik had vanwege de hitte slecht geslapen. In tegenstelling tot onze lapzwans van nog geen 2 maanden terug heb ik meteen schuld bekend, alles netjes ingevuld en meteen de verzekering gebeld. Jammer van het geld, maar zoals het slachtoffer ook zei is er gelukkig geen grote schade en is er niemand gewond geraakt. De soap met de Mondeo van Andrea gaat overigens nog even door: onze vriendelijke vriend beweert bij hoog en laag dat hij niets fout heeft gedaan, dus waarschijnlijk moet zij straks voor minimaal 50% van haar schade zelf opdraaien.
Sinds een paar dagen is het eindelijk niet meer zo warm, zo rond de 20 graden. Wij vinden het heerlijk, met 37 graden ga je ook geen gras maaien en ga je dood in de keuken. Na het weekend zou het weer erg warm moeten worden, we verheugen ons al weer op minimaal een week boven de 30 graden.
De laatste paar dinsdagen hebben we niet echt optimaal van onze Ruhetag kunnen genieten, en vooral wandelen is er enorm bij ingeschoten. De ene keer was het veel te heet, de andere keer hadden we vertrekkers die maar niet kwamen uitchecken, een andere dinsdag regende het pijpenstelen, en afgelopen dinsdag hadden we een hoop gedoe met aankomsten die weigerden met ons te communiceren over hun aankomsttijd (en die boos en onvriendelijk tegen ons deden dat we het gedurfd hadden ze mobiel te bellen). Als gevolg van nauwelijks ontspanning zijn we doodop, kort aangebonden en kwakkelen we met kleine zeurdingetjes als zere keel of hoofdpijn.
Afgelopen dinsdag zijn we, toen de gasten om de afgesproken tijd er nog steeds niet waren, maar even auto's gaan kijken. Het is toch wel verhelderend in een paar modellen te zitten. We weten eigenlijk nu al wat we voor auto willen, nu alleen even het juiste autootje vinden en, nog belangrijker, het geld ervoor. Ons beest is al 12 jaar oud, rijdt nog prima na 240.000 km op de teller, maar volgend jaar moeten er een aantal grotere reparaties gedaan worden die het economisch niet meer waard zijn. Je gaat niet bij zo'n oude auto met zo'n kilometertal, die nog een verzekeringswaarde heeft van 1200-1300 euro, een nieuwe distributieriem van bijna 1000 euro monteren. Bovendien heeft de auto sinds een week schade aan de bumper. Wat een gast bij onze medewerkster kon, kan ik met de (anderhalf jaar oude) auto van een gast ook. Achteruit uitparkeren, en een andere auto over het hoofd gezien....auw..... Het was die dag zinderend heet, het asfalt trilde helemaal, ik had haast én ik had vanwege de hitte slecht geslapen. In tegenstelling tot onze lapzwans van nog geen 2 maanden terug heb ik meteen schuld bekend, alles netjes ingevuld en meteen de verzekering gebeld. Jammer van het geld, maar zoals het slachtoffer ook zei is er gelukkig geen grote schade en is er niemand gewond geraakt. De soap met de Mondeo van Andrea gaat overigens nog even door: onze vriendelijke vriend beweert bij hoog en laag dat hij niets fout heeft gedaan, dus waarschijnlijk moet zij straks voor minimaal 50% van haar schade zelf opdraaien.
Abonneren op:
Posts (Atom)