En toen was het ineens al weer kerst! Gisteren zijn de eerste gasten aangekomen, vandaag komt er echt een grote stoot. We zijn er redelijk klaar voor. Het menu voor de komende weken is gepland, we waren woensdag bij de Metro voor een auto vol eten, vandaag komt de leverancier nog met een vrachtwagen vol zooi, en het is niet meer te zien dat het hotel een paar dagen geleden nog op zijn kop stond met klusspullen. We hebben het weer gehaald om alles af te krijgen, zoals ieder jaar.
Dit jaar zijn we niet helemaal vol met kerst, we hebben nog een paar kamers. Dat komt grotendeels door de ligging van de feestdagen in het weekend. Mensen hebben gewoon dit jaar niet zoveel dagen achter elkaar vrij. Ach, dat heb je eens in de paar jaar, we hebben dit jaar geboft met vele andere lucratieve lange feestdagweekenden, en volgende jaren hebben mensen weer 4 of 5 dagen achter elkaar vrij. Met Oud &Nieuw zijn we wel vol. Als je dan niet vol bent, dan doe je echt iets niet goed in onze regio. Wel zien we dat het 2 januari volledig op zijn gat valt, dat heeft weer te maken met het probleem dat ook 31 december en Nieuwjaarsdag in het weekend vallen.
We hebben de afgelopen dagen redelijk wat sneeuw gehad, en het is nog wit en glad bij ons, maar de komende dagen zouden de temperaturen stevig moeten gaan stijgen, dus helaas wordt het dit jaar weer geen witte kerst. We krijgen wel neerslag, maar jammer genoeg is het dan te warm en komt het bij 5 tot 8 graden als regen naar beneden. De komende 16 dagen is er volgens het lange-termijnweerbericht geen vlok sneeuw te verwachten. Zoals de laatste jaren hebben we dan ook de beslissing genomen om de tweede en derde week van januari te sluiten, na het lange Driekoningenweekend. Je ziet de tendens al: er wordt voor dat lange feestdagweekend nauwelijks iets geboekt, en daarna valt het helemaal stil. Mensen hebben in januari zowiezo geen geld en geen vakantiedagen, en als er dan weer eens geen sneeuw ligt, dan blijft het helemaal een dooie boel. Dan leg je er qua verwarming en personeelskosten alleen maar gigantisch op toe als je open blijft. Ik zit stiekum te hopen op een leuke last-minute reis voor onszelf, we hebben ons tegen die tijd 2 maanden helemaal uit de naad gewerkt, dus doe maar een weekje of zo een strandstoel met een goed boek.
Kerstkaarten schrijven is er dit jaar weer niet echt van gekomen, dus bij deze iedereen fijne feestdagen gewenst. Degenen die langer meelezen weten het al, een nieuw logje moet meestal wachten tot na de feestdagen. Tot in het nieuwe jaar!
ons hotel
vrijdag 23 december 2016
vrijdag 16 december 2016
Niet vaak genoeg nee gehoord.....
Er zijn mensen op deze wereld, die hebben in hun jeugd niet vaak genoeg nee gehoord. Onder het motto: als je maar genoeg blijft drammen en stampvoeten, dan krijg je vanzelf je zin. Helaas werkt dat in de grote-mensen-wereld toch echt niet altijd zo.....
We kregen begin november een email van iemand die een aflopende hotelbon had. Daarmee had niemand ooit iets aangevraagd. Nog voordat wij wisten om welk bonnummer het ging, kregen wij al een diaree van emails waarin hij met een advocaat dreigde, "want het was niet eerlijk dat we dicht waren". Dat is toch een prestatie, om een bon nagenoeg 3 jaar te laten liggen en dan in de laatste maand te gaan dreigen, zonder dat hotel weet waar het over gaat..... Zoals we 16 oktober al schreven, als je een bon hebt die in de loop van november of december afloopt, dan heb je toch bij het ingaan van de bedrijfssluiting voor jezelf een probleem gecreeerd. Helemaal omdat er bij soort bonnen duidelijk in de tekst van de bon op wordt gewezen dat je ze niet in november of december kan inlossen, vanwege Betriebsurlaub. Dit heerschap voelde dus al nattigheid dat hij kansloos was, en dacht met een beetje stampvoeten en dreigen zijn zin te krijgen. Hij wilde volgende jaar komen. Dat gaan we dus niet doen. Drie jaar zelf geen enkele moeite doen en dan coulance willen...
Toen we toevallig in dezelfde week een boeking voor de zaterdag en zondag van dit aankomende weekend kregen van andere volbetalende gasten, hebben we op 10 november gemaild dat hij dan ook zou kunnen komen, als hij heel duidelijk op dat moment met ons zou afspreken welke dag hij dan precies zou komen. We hebben hem erop gewezen dat alles in de hele regio dicht was, alle restaurants, alle bezienswaardigheden, dat er geen openbaar vervoer reed, etc, maar als hij dat echt wilde, dat we dan namen en een adres nodig hadden voor een boeking, dan waren we bereid zelfs speciaal voor hem een dag eerder open te gaan. Vijf weken lang nooit meer iets gehoord....
Gisteravond kregen we ineens een mailtje van die kerel: "Nou, we hebben besloten dat we morgen komen!" Wij hebben dus terug gemaild dat het aanbod al 5 weken oud was, en dat het nu niet meer mogelijk was, zonder verder uit te weiden waarom niet. We gaan zaterdag open voor 2 nachten, niet vrijdag voor 4 nachten. Het rooster van het personeel en de bestellingen bij leveranciers zijn daar nu niet op ingericht. De maandag en dinsdag zijn al anders ingepland met afspraken. De verwarming is nog niet eens op temperatuur, er liggen klusspullen in de gang, er staan dozen met kerstversiering die morgen nog opgehangen moeten worden, het nieuwe ontbijtbuffet is vandaag gelakt en staat nog te drogen, er komt alleen een ontbijtmedewerkster op zondag. Een hotel is net een grote olietanker, je kunt niet ineens van koers veranderen. Dat heeft tijd nodig om weer helemaal op te starten. Ik zei al tegen Pepijn: deze figuur heeft problemen met het woord nee, dus dit is vast niet het einde van het verhaal.
Vandaag was ik even alleen de deur uit voor een paar kleine dingetjes, toen er iemand aan de afgesloten voordeur stond te trekken en te rammelen. Even later ging de telefoon: "Ik heb een reservering, maar nou sta ik voor een dichte deur". Pepijn antwoordde dat hem dat met die boeking sterk leek, aangezien we vandaag nog dicht zijn. Hij ging dus maar even naar de voordeur, in zijn werkkleding, met een waterpomptang nog in de hand. De lobby was donker en stond vol met ladders, blikken verf en andere klusspullen. Dat was dus die vent, die dacht ons voor een voldongen feit te stellen door bij onze receptie ruzie te gaan staan maken dat hij een kamer eiste. Dat het hotel koud en donker was, dat we echt gewoon dicht waren, en dat we echt geen gasten konden ontvangen vandaag, daar had hij even geen rekening mee gehouden. Hij is dus afgedropen, met de mededeling dat hij ons een mail ging sturen, en dat Pepijn "dan maar eens heel goed moesten gaan nadenken wat hij hem volgend jaar voor datum ging aanbieden". "Nou niks, meneer, uw bon loopt dit weekend af, dus het is verder klaar. Er valt niets meer te discussieren, u heeft het zelf veel te lang laten zitten." We kunnen heel vriendelijk en heel flexibel zijn, maar er zijn gewoon grenzen......
We kregen begin november een email van iemand die een aflopende hotelbon had. Daarmee had niemand ooit iets aangevraagd. Nog voordat wij wisten om welk bonnummer het ging, kregen wij al een diaree van emails waarin hij met een advocaat dreigde, "want het was niet eerlijk dat we dicht waren". Dat is toch een prestatie, om een bon nagenoeg 3 jaar te laten liggen en dan in de laatste maand te gaan dreigen, zonder dat hotel weet waar het over gaat..... Zoals we 16 oktober al schreven, als je een bon hebt die in de loop van november of december afloopt, dan heb je toch bij het ingaan van de bedrijfssluiting voor jezelf een probleem gecreeerd. Helemaal omdat er bij soort bonnen duidelijk in de tekst van de bon op wordt gewezen dat je ze niet in november of december kan inlossen, vanwege Betriebsurlaub. Dit heerschap voelde dus al nattigheid dat hij kansloos was, en dacht met een beetje stampvoeten en dreigen zijn zin te krijgen. Hij wilde volgende jaar komen. Dat gaan we dus niet doen. Drie jaar zelf geen enkele moeite doen en dan coulance willen...
Toen we toevallig in dezelfde week een boeking voor de zaterdag en zondag van dit aankomende weekend kregen van andere volbetalende gasten, hebben we op 10 november gemaild dat hij dan ook zou kunnen komen, als hij heel duidelijk op dat moment met ons zou afspreken welke dag hij dan precies zou komen. We hebben hem erop gewezen dat alles in de hele regio dicht was, alle restaurants, alle bezienswaardigheden, dat er geen openbaar vervoer reed, etc, maar als hij dat echt wilde, dat we dan namen en een adres nodig hadden voor een boeking, dan waren we bereid zelfs speciaal voor hem een dag eerder open te gaan. Vijf weken lang nooit meer iets gehoord....
Gisteravond kregen we ineens een mailtje van die kerel: "Nou, we hebben besloten dat we morgen komen!" Wij hebben dus terug gemaild dat het aanbod al 5 weken oud was, en dat het nu niet meer mogelijk was, zonder verder uit te weiden waarom niet. We gaan zaterdag open voor 2 nachten, niet vrijdag voor 4 nachten. Het rooster van het personeel en de bestellingen bij leveranciers zijn daar nu niet op ingericht. De maandag en dinsdag zijn al anders ingepland met afspraken. De verwarming is nog niet eens op temperatuur, er liggen klusspullen in de gang, er staan dozen met kerstversiering die morgen nog opgehangen moeten worden, het nieuwe ontbijtbuffet is vandaag gelakt en staat nog te drogen, er komt alleen een ontbijtmedewerkster op zondag. Een hotel is net een grote olietanker, je kunt niet ineens van koers veranderen. Dat heeft tijd nodig om weer helemaal op te starten. Ik zei al tegen Pepijn: deze figuur heeft problemen met het woord nee, dus dit is vast niet het einde van het verhaal.
Vandaag was ik even alleen de deur uit voor een paar kleine dingetjes, toen er iemand aan de afgesloten voordeur stond te trekken en te rammelen. Even later ging de telefoon: "Ik heb een reservering, maar nou sta ik voor een dichte deur". Pepijn antwoordde dat hem dat met die boeking sterk leek, aangezien we vandaag nog dicht zijn. Hij ging dus maar even naar de voordeur, in zijn werkkleding, met een waterpomptang nog in de hand. De lobby was donker en stond vol met ladders, blikken verf en andere klusspullen. Dat was dus die vent, die dacht ons voor een voldongen feit te stellen door bij onze receptie ruzie te gaan staan maken dat hij een kamer eiste. Dat het hotel koud en donker was, dat we echt gewoon dicht waren, en dat we echt geen gasten konden ontvangen vandaag, daar had hij even geen rekening mee gehouden. Hij is dus afgedropen, met de mededeling dat hij ons een mail ging sturen, en dat Pepijn "dan maar eens heel goed moesten gaan nadenken wat hij hem volgend jaar voor datum ging aanbieden". "Nou niks, meneer, uw bon loopt dit weekend af, dus het is verder klaar. Er valt niets meer te discussieren, u heeft het zelf veel te lang laten zitten." We kunnen heel vriendelijk en heel flexibel zijn, maar er zijn gewoon grenzen......
maandag 5 december 2016
Griep en kluspech
En toen was het al weer december, en moeten we in 2 weken weer open zijn.... Dat gaat waarschijnlijk piepend en krakend nét lukken.
Natuurlijk ging met klussen weer niet alles van een leien dakje..... Vorig weekend waren we bijna klaar: we moesten in een paar badkamers nog 1 dun laagje tegellak en dan was het leed geleden. Bij het openen van de nieuwe levering tegellak op zondagmiddag bleek echter dat we vertraging gingen oplopen.... Fabricagefout.... In het blik zat alleen kunsthars en geen witte kleurstof. Ik kon roeren wat ik wilde, het was en bleef lila. Zondag konden we dus niet verder, we hebben een mailtje gestuurd aan de leverancier, die maandag netjes meteen reageerde. We kregen gratis nieuwe potten tegellak en de foute potten verf werden gratis afgehaald (leverancier en fabrikant wilden ook weten wat er mee is). We konden echter niet verder zonder het juiste materiaal geleverd werd.
Tot de nieuwe levering er was, besloten we maar even op familiebezoek te gaan, het werk lag toch voorlopig stil. Maandagmiddag lag Pepijn klappertandend in bed, die was ineens heel erg grieperig, dus we wisten niet of we wel weg konden. We besloten dinsdag toch maar te gaan. De rit naar Nederland was interessant, we hebben er weer eens 12 uur over gedaan met veel file. Halverwege had Pepijn geen stem meer, en dat is 2 dagen zo gebleven. Ik heb heen meer gereden dan normaal, Pepijn voelde zich echt niet goed. De volgende dag begon het bij mij: ik was ineens zo aan het rillen en klappertanden dat ik onmiddellijk onder de wol moest. Vier dekbedden, en ik had het nog steeds koud. We hebben in Nederland dan ook in de paar dagen dat we er waren heel erg weinig kunnen doen. Ook niet erg gezellig voor mijn ouders: we hadden ons er allemaal zo op verheugd, en nu lagen we grieperig in bed. Gelukkig waren we nog wel zover opgeknapt dat we op donderdag met mijn ouders uit eten konden, en op vrijdagavond met goede vrienden. De ochtenden erna moesten we het meteen weer bezuren natuurlijk. Zondag zouden we met de vader van Pepijn gaan eten, en daarna `s nachts naar huis rijden, maar die belde dat hij óók de griep had. Jammer, maar helaas.
We zijn dus op zondag maar overdag gaan rijden, we weten ook al weer waarom dat geen goed idee is tegenwoordig. Wat een drukte op de weg! In Arnhem zijn we bij de Makro gestopt, we hebben natuurlijk een duitse Metro-kaart en daar mag je ook in andere filialen mee shoppen. In Nederland is er een uitgebreide kerstpakettentraditie, en dus wilden we even wat gezellige dingen kopen voor de medewerksters. Ze hadden echt gigantisch veel keus aan kerstpaketten bij de Makro, maar uiteindelijk hebben we niet zo`n kant en klaar pakket genomen, maar kerstdozen zelf gevuld met leuke dingetjes waarvan we weten dat alle meiden dat leuk vinden.We hebben ook een aantal typisch nederlandse produkten toegevoegd, zoals kruidnoten, chocoladeletters en een boterletter. Speculaas kennen ze hier ook, dat lusten ze wel.
Rond middernacht waren we thuis. De kat was door het dolle heen om ons te zien.
Vanmorgen om half 10 was het pakket met de blikken verf er. Na het beantwoorden van alle mails en andere dringende bedrijfsdingen, konden we weer aan de bak. Langzaam aan, we zijn allebei nog ver van gezond. Een voordeel heeft het wel: door de verstopte neus ruik je die vieze verf niet zo, en keelpijn hadden we allebei toch al. We hebben besloten alle andere activiteiten behalve klussen de komende 10 dagen op een laag pitje te zetten. Het moet af, en bovendien moeten we zien dat we weer gezond zijn voor de feestdagen. We hebben dus vandaag de collega gebeld, die voor volgende week een uitje aan het organiseren was naar Praag, dat we niet mee gingen. We kunnen die 2 hele dagen gewoon niet missen qua klussen, en bovendien zijn we bang dat we nog steeds niet helemaal 100% gezond zijn om 2 dagen in de kou te gaan lopen.
Natuurlijk ging met klussen weer niet alles van een leien dakje..... Vorig weekend waren we bijna klaar: we moesten in een paar badkamers nog 1 dun laagje tegellak en dan was het leed geleden. Bij het openen van de nieuwe levering tegellak op zondagmiddag bleek echter dat we vertraging gingen oplopen.... Fabricagefout.... In het blik zat alleen kunsthars en geen witte kleurstof. Ik kon roeren wat ik wilde, het was en bleef lila. Zondag konden we dus niet verder, we hebben een mailtje gestuurd aan de leverancier, die maandag netjes meteen reageerde. We kregen gratis nieuwe potten tegellak en de foute potten verf werden gratis afgehaald (leverancier en fabrikant wilden ook weten wat er mee is). We konden echter niet verder zonder het juiste materiaal geleverd werd.
Tot de nieuwe levering er was, besloten we maar even op familiebezoek te gaan, het werk lag toch voorlopig stil. Maandagmiddag lag Pepijn klappertandend in bed, die was ineens heel erg grieperig, dus we wisten niet of we wel weg konden. We besloten dinsdag toch maar te gaan. De rit naar Nederland was interessant, we hebben er weer eens 12 uur over gedaan met veel file. Halverwege had Pepijn geen stem meer, en dat is 2 dagen zo gebleven. Ik heb heen meer gereden dan normaal, Pepijn voelde zich echt niet goed. De volgende dag begon het bij mij: ik was ineens zo aan het rillen en klappertanden dat ik onmiddellijk onder de wol moest. Vier dekbedden, en ik had het nog steeds koud. We hebben in Nederland dan ook in de paar dagen dat we er waren heel erg weinig kunnen doen. Ook niet erg gezellig voor mijn ouders: we hadden ons er allemaal zo op verheugd, en nu lagen we grieperig in bed. Gelukkig waren we nog wel zover opgeknapt dat we op donderdag met mijn ouders uit eten konden, en op vrijdagavond met goede vrienden. De ochtenden erna moesten we het meteen weer bezuren natuurlijk. Zondag zouden we met de vader van Pepijn gaan eten, en daarna `s nachts naar huis rijden, maar die belde dat hij óók de griep had. Jammer, maar helaas.
We zijn dus op zondag maar overdag gaan rijden, we weten ook al weer waarom dat geen goed idee is tegenwoordig. Wat een drukte op de weg! In Arnhem zijn we bij de Makro gestopt, we hebben natuurlijk een duitse Metro-kaart en daar mag je ook in andere filialen mee shoppen. In Nederland is er een uitgebreide kerstpakettentraditie, en dus wilden we even wat gezellige dingen kopen voor de medewerksters. Ze hadden echt gigantisch veel keus aan kerstpaketten bij de Makro, maar uiteindelijk hebben we niet zo`n kant en klaar pakket genomen, maar kerstdozen zelf gevuld met leuke dingetjes waarvan we weten dat alle meiden dat leuk vinden.We hebben ook een aantal typisch nederlandse produkten toegevoegd, zoals kruidnoten, chocoladeletters en een boterletter. Speculaas kennen ze hier ook, dat lusten ze wel.
Rond middernacht waren we thuis. De kat was door het dolle heen om ons te zien.
Vanmorgen om half 10 was het pakket met de blikken verf er. Na het beantwoorden van alle mails en andere dringende bedrijfsdingen, konden we weer aan de bak. Langzaam aan, we zijn allebei nog ver van gezond. Een voordeel heeft het wel: door de verstopte neus ruik je die vieze verf niet zo, en keelpijn hadden we allebei toch al. We hebben besloten alle andere activiteiten behalve klussen de komende 10 dagen op een laag pitje te zetten. Het moet af, en bovendien moeten we zien dat we weer gezond zijn voor de feestdagen. We hebben dus vandaag de collega gebeld, die voor volgende week een uitje aan het organiseren was naar Praag, dat we niet mee gingen. We kunnen die 2 hele dagen gewoon niet missen qua klussen, en bovendien zijn we bang dat we nog steeds niet helemaal 100% gezond zijn om 2 dagen in de kou te gaan lopen.
woensdag 9 november 2016
Aan de bak
zondag 23 oktober 2016
Stoelen
Het weer blijft onveranderd druilerig. Het is opvallend hoe weinig "de hond is dood"-verhalen we krijgen, de meeste gasten komen toch braaf. Het weekend was zelfs lekker druk. Vrijdagavond moesten we ineens alle zeilen bijzetten in het restaurant. De vermoeidheid van de hele zomer komt er bij ons nu wel uit, Pepijn heeft het 's nachts maar druk met wild dromen en praten in zijn slaap. Met als gevolg dat we de volgende dag weer gebroken zijn.
Dinsdag was het wederom geen wandelweer: het goot. Dit keer was dat niet erg, want we zijn met de aanhanger naar München gereden om een partijtje leuke stoelen bij een collega op te halen. We hebben er de hele dag over gedaan, met een aanhanger mag je natuurlijk maar 80 km per uur rijden op de snelweg ipv de 160 die we normaal rijden, dus het duurt 2x zo lang. Door het noodweer stond er ook nog behoorlijk file op de ring van München. We weten ook al weer waarom we München niet leuk vinden.
De stoelen hadden, zoals we al wisten, vlekken, dus zijn we even bij de Metro in München geremd om meubelspray te kopen. Helaas blijken de vlekken er daar niet mee uit te gaan. Na verschillende merken spray geprobeerd te hebben, bedacht Pepijn zich dat hij nog ergens nieuwe meubelstof had. Die hadden we gekocht om de stoelen in de ontbijtzaal mee te stofferen, maar door nieuwe tafels was dat niet meer nodig. De stoelen laten zich makkelijk uit elkaar halen, en natuurlijk kan Pepijn alles, dus ook stoelen nieuw bekleden. Dus hierbij een voor en na foto:
Dinsdag was het wederom geen wandelweer: het goot. Dit keer was dat niet erg, want we zijn met de aanhanger naar München gereden om een partijtje leuke stoelen bij een collega op te halen. We hebben er de hele dag over gedaan, met een aanhanger mag je natuurlijk maar 80 km per uur rijden op de snelweg ipv de 160 die we normaal rijden, dus het duurt 2x zo lang. Door het noodweer stond er ook nog behoorlijk file op de ring van München. We weten ook al weer waarom we München niet leuk vinden.
De stoelen hadden, zoals we al wisten, vlekken, dus zijn we even bij de Metro in München geremd om meubelspray te kopen. Helaas blijken de vlekken er daar niet mee uit te gaan. Na verschillende merken spray geprobeerd te hebben, bedacht Pepijn zich dat hij nog ergens nieuwe meubelstof had. Die hadden we gekocht om de stoelen in de ontbijtzaal mee te stofferen, maar door nieuwe tafels was dat niet meer nodig. De stoelen laten zich makkelijk uit elkaar halen, en natuurlijk kan Pepijn alles, dus ook stoelen nieuw bekleden. Dus hierbij een voor en na foto:
We hebben dus weer een nieuw klusje - 37 stoelen stofferen, we hadden nog niet genoeg te doen. Maar in ieder geval kunnen de oude jaren 70 fauteuiltjes nu uit de kamers. Vintage is 1 ding, tot op de draad versleten en doorgezeten is echter niet zo sjiek.
Aanstaande dinsdag hebben we geen Ruhetag, maar dat is niet zo erg. Pepijn heeft een interessante cursus, en deze week is het op dinsdag. Volgens de weersverwachting zou het dinsdag natuurlijk wéér slecht weer moeten zijn, dus ik ga rustig in onze woning dingetjes doen zoals mijn kledingkast opruimen. Voor de lokale hoteliers is er dus een cursus georganiseerd, en ook al heb je een hotel vakopleiding, je kunt er altijd wat van leren. Het gaat onder andere over marketing, teksten schrijven, arrangementen ontwikkelen, website bouwen, hoe presenteer ik mijn pand aan aankomende gasten, enz. Pepijn is vorige week donderdag voor het eerst geweest, en vond het heel erg leuk. In totaal is het 5x, ook nog 2x in november en 1x in december, en daarnaast krijgen we ook nog een dag individuele coaching over een onderwerp wat je zelf mag uitkiezen. Omdat we, behalve naar Nederland voor familiebezoek, niet echt op vakantie gaan dit jaar vanwege klusprojecten, kwam dit mooi uit. Ook gaan we niet op vakantie omdat Pepijn binnenkort geen geldig paspoort meer heeft.
Daarmee hebben we een al weken voortdurende soap met de Nederlandse ambassade in Praag. Pepijn moet een nieuw paspoort. Daar mag je niet zomaar voor langs komen, daar moet je een afspraak voor
maken. Dat probeert hij al weken te doen. Dat MOET online, maar dat
systeem werkt niet. Hij heeft al 3x gebeld, al 3x hij afgepoeierd, en
wordt er moeilijk gedaan. Iedere keer wordt er beloofd dat de
internetsite gefixed wordt, en nee, hij mag niet telefonisch een
afspraak maken. Iedere dag probeerden we de internetsite, en iedere dag gaf die geen vrije data aan. Nu heeft hij een mail
gestuurd. Daarop is de kalender voor november eindelijk geopend. Wij hadden dus heel fijn eindelijk een
afspraak gemaakt voor de ideale datum midden november. Nu kregen we vrijdagmiddag een mail dat de
desbetreffende ambtenaar er die dag niet is, met een hoop gezwets dat ze
een spoedgeval hadden waardoor het mis is gegaan met het invoeren van de juiste data. Jongens
.... het gaat al WEKEN niet goed.... Vervolgens wordt ons een andere
datum aangeboden die eigenlijk normaal niet beschikbaar is, maar
blablabla......bij hoge uitzondering...... Moet je nog "dankbaar" zijn ook, dat iemand je eindelijk wil ontvangen als je paspoort tegen die tijd dan al 20 dagen verlopen is..... Ambtenaren! Gelukkig is Tsjechie ook Schengen, anders zou je niet eens de grens over komen.Voor ons is Praag echter de dichtsbijzijnde ambassade, het niet werkbare alternatief is Berlijn. We kijken even of de weersomstandigheden dan wat beter zijn, dan blijven we misschien een nachtje slapen om het tripje iets zinvoller te maken. Alleen maar 2-2,5 uur heen rijden, geauthoriseerde foto's laten maken, naar de ambassade voor vingerafdrukken en om te betalen, en weer 2-2,5 uur terug rijden is ook zo zinloos. Praag is altijd leuk, maar druk in ieder seizoen. Ik heb ook wel weer zin om te neuzen bij het engels leesvoer van de House of Books op het Wenceslasplein, en bij Marks & Spencer, Debenhams en andere engelse winkels die ze in Duitsland niet hebben.
zondag 16 oktober 2016
Nog 3 weken
Deze week was het de hele week ook weer grijs, koud en nat. Vandaag is eigenlijk de enige mooie dag van de week. De kamerbezetting was voor het weekend dan ook dramatisch, maar we hadden niet anders verwacht. We hebben het echter druk genoeg. Onze website heeft een technisch probleem gehad, waardoor we eigenlijk ineens eind augustus een hele nieuwe site nodig hadden. Erg irritant in een drukke periode. We bouwen nu tussen de bedrijven zelf steeds stukje bij beetje aan de nieuwe site. Ik ben geloof ik ook nog nooit zo "bij" geweest met de boekhouding.
Ook is dit traditioneel de periode dat de boekingen voor Kerst en Oud & Nieuw beginnen te lopen. En ik moet zeggen: dit jaar gaat het als een trein. Als je meer dan 2 maanden van te voren al bijna 70% vol bent, doe je het erg goed. Mensen boeken steeds korter van te voren, maar het is echt opvallend hoe goed de feestdagen dit jaar lopen. Dit in tegenstelling tot vorig jaar, toen ging het een stuk langzamer.
We zijn de laatste 3 weken ingegaan tot de wintersluiting. Wie langer meeleest, weet dat we ieder jaar de laatste weken altijd alleen maar een beetje sprokkelen, en dat de meeste gasten op z'n zachtst gezegd niet echt doelgroep zijn. Ook de laatste dagen hebben we een aantal aparte kostgangers gezien. Zo is er bijvoorbeeld uit de bierkoelkast gestolen - ook echt een teken van laagseizoenpubliek. De komende 2 weekenden lopen nog wel aardig. Ik kan niet zeggen dat ik voor de rest veel serieuze aanvragen krijg voor de laatste weken. Velen zijn tijdvretertjes die helemaal niet willen boeken, maar zich gewoon vervelen op zondagmiddag. Net ook weer eentje: 5x heen en weer mailen "begrijp ik nou goed dat.....". Ja dat begrijpt u goed.... "Ja maar, ja maar.......". Ik ben maar even gestopt met terug te mailen, Pepijn mag zo, anders krijgt die mevrouw een bijzonder onvriendelijk antwoord. Met die mevrouw is al langer een voorgeschiedenis. Ze was hier ook al een keer, en dat was ook al erg vermoeiend.
Ieder jaar in deze periode krijg je ook veel aanvragen met hotelbonnen of geschenkbonnen. Ooit jaren geleden gekocht, nooit wat mee gedaan, die lopen dit jaar af, en ineens realiseren mensen zich dat ze feitelijk nog maar 3 weken hebben om ze in te lossen. Nu is het dus de schuld van het hotel dat mensen in de praktijk alleen nog maar voor slechts een zeer beperkt aantal data, en alleen nog maar met toeslag voor een andere kamerkategorie, kunnen aankomen. Gelukkig zijn we een jaar geleden gestopt met de ergste bonorganisaties, waar alleen maar rare mensen vandaan kwamen, die ook nog eens ter plaatse geen cent uitgaven. Er zijn ook goede organisaties, waar wel leuke mensen vandaan komen: laatst hadden we gasten die een kadobon voor 2 nachten hadden en er 8 nachten bij geboekt hadden.
Dinsdag was het weer gruwelijk slecht weer, dus zijn we bij de bouwmarkt klusspullen gaan kopen voor november. Over 3 weken komen er een aantal vrienden helpen klussen, we kijken enorm naar de visite uit, zelfs als er weinig uit onze handen komt. We hadden 2 karren vol met klusspullen, ik heb maar weer met m'n ogen dicht m'n creditcard gegeven.
Ook is dit traditioneel de periode dat de boekingen voor Kerst en Oud & Nieuw beginnen te lopen. En ik moet zeggen: dit jaar gaat het als een trein. Als je meer dan 2 maanden van te voren al bijna 70% vol bent, doe je het erg goed. Mensen boeken steeds korter van te voren, maar het is echt opvallend hoe goed de feestdagen dit jaar lopen. Dit in tegenstelling tot vorig jaar, toen ging het een stuk langzamer.
We zijn de laatste 3 weken ingegaan tot de wintersluiting. Wie langer meeleest, weet dat we ieder jaar de laatste weken altijd alleen maar een beetje sprokkelen, en dat de meeste gasten op z'n zachtst gezegd niet echt doelgroep zijn. Ook de laatste dagen hebben we een aantal aparte kostgangers gezien. Zo is er bijvoorbeeld uit de bierkoelkast gestolen - ook echt een teken van laagseizoenpubliek. De komende 2 weekenden lopen nog wel aardig. Ik kan niet zeggen dat ik voor de rest veel serieuze aanvragen krijg voor de laatste weken. Velen zijn tijdvretertjes die helemaal niet willen boeken, maar zich gewoon vervelen op zondagmiddag. Net ook weer eentje: 5x heen en weer mailen "begrijp ik nou goed dat.....". Ja dat begrijpt u goed.... "Ja maar, ja maar.......". Ik ben maar even gestopt met terug te mailen, Pepijn mag zo, anders krijgt die mevrouw een bijzonder onvriendelijk antwoord. Met die mevrouw is al langer een voorgeschiedenis. Ze was hier ook al een keer, en dat was ook al erg vermoeiend.
Ieder jaar in deze periode krijg je ook veel aanvragen met hotelbonnen of geschenkbonnen. Ooit jaren geleden gekocht, nooit wat mee gedaan, die lopen dit jaar af, en ineens realiseren mensen zich dat ze feitelijk nog maar 3 weken hebben om ze in te lossen. Nu is het dus de schuld van het hotel dat mensen in de praktijk alleen nog maar voor slechts een zeer beperkt aantal data, en alleen nog maar met toeslag voor een andere kamerkategorie, kunnen aankomen. Gelukkig zijn we een jaar geleden gestopt met de ergste bonorganisaties, waar alleen maar rare mensen vandaan kwamen, die ook nog eens ter plaatse geen cent uitgaven. Er zijn ook goede organisaties, waar wel leuke mensen vandaan komen: laatst hadden we gasten die een kadobon voor 2 nachten hadden en er 8 nachten bij geboekt hadden.
Dinsdag was het weer gruwelijk slecht weer, dus zijn we bij de bouwmarkt klusspullen gaan kopen voor november. Over 3 weken komen er een aantal vrienden helpen klussen, we kijken enorm naar de visite uit, zelfs als er weinig uit onze handen komt. We hadden 2 karren vol met klusspullen, ik heb maar weer met m'n ogen dicht m'n creditcard gegeven.
zondag 9 oktober 2016
Herfstweer
Buiten is het al de hele week herfstig. De boekingsstand is dan ook beneden alle peil, en bij de meeste gasten het humeur ook. Niet dat wij het erg vinden dat het rustig is, er is een hoop te doen wat de hele zomer is blijven liggen. Ik ben net helemaal klaar met de boekhouding van het derde kwartaal en ben nu het archief aan het uitmesten. Pepijn is alle boekingssites aan het updaten. We hebben gezien dat andere collega's veel langere annuleringstermijnen hanteren dan wij: bij de meeste mag je tot 1-2 weken voor aankomst nog gratis annuleren, bij ons stond het op 3 dagen voor aankomst. Wij zijn het nu ook aan het veranderen naar een week. Probleem is namelijk ook is dat mensen steeds meer gebruik maken van de annuleringsmogelijkheden: bij Booking.com is het inmiddels al bijna 40% wat een boeking maakt en weer annuleert. Via de algoritmes van hun systeem kom je vervolgens lager in de lijst met populaire hotels. Totaal oneerlijk, want het hotel kan er niets aan doen dat de gast niet weet wat hij wil, maar zo werkt zo'n boekingsite. Bovendien zit ik regelmatig met mijn handen in het haar met het rooster omdat mensen steeds korter van te voren nog afzeggen.
Dan hebben we een andere beslissing genomen die er al langere tijd aan zat te komen. We hebben op dit moment mensen met een kind in huis wat het hele hotel op stelten zet. Andere kamers hebben er flink last van, en het kost ons ook restaurantomzet omdat niemand met het zooitje ongeregeld daar samen wil zitten. Omzet van die mensen levert het ons ook niet op: ze zijn met z'n zessen, maar allleen opa en vader nemen 1 bier en de rest niets, maar lopen wel de hele dag door het hele hotel te krijsen en te rennen. De mensen in de kamer ernaast doen al dagen geen oog dicht, die gaan vandaag waarschijnlijk verhuizen naar een andere kamer. Helaas is dat met kinderen een steeds bekender fenomeen, ongeacht nationaliteit: aan opvoeding wordt niet meer gedaan, en oh wee als je er iets van durft te zeggen. En ondertussen denken ze dat ze toch zo'n goede klant zijn, en hebben geen oog voor andere gasten.
Ik heb er gisteren eens de statistiek op los gelaten, wat het percentage kinderen eigenlijk is bij ons. We hebben in de praktijk zo weinig kinderen in huis (in de categorie 0 tot 6 jaar is het zelfs maar 0,25%, in de categorie 0 tot 15 jaar heb je het over 1,7%) dat de beslissing niet erg moeilijk was. Als het andere gasten weg jaagt, die hier 10 nachten happy zijn en eigenlijk iedere avond bij ons willen eten, maar nu moeten verhuizen en niet bij ons eten, is het dus heel slecht voor business. Dus: geen kinderen onder de 12 jaar meer. Dat ligt niet aan de kinderen, of aan ons, maar aan het gebrek aan opvoeding.
Vorige week waren we bij de garage, en gelukkig hebben we aan de ree geen grote schade overgehouden. Wel werd ons aangeraden toch wel rustig te gaan kijken voor een andere auto, aangezien de APK over 1,5 jaar waarschijnlijk zeer problematisch is, en we volgende winter nieuwe winterbanden nodig hebben, en ook dat de investering niet meer waard is. Het was dinsdag beestenweer, dus zijn we in Cham even langs een paar autodealers geweest om ons te orienteren. Dat was nuttig, want je komt tot andere inzichten. Daarna waren we even bij de bouwmarkt, want we hebben nog een hoop klusspullen nodig om in november te gaan gebruiken.
Dan hebben we een andere beslissing genomen die er al langere tijd aan zat te komen. We hebben op dit moment mensen met een kind in huis wat het hele hotel op stelten zet. Andere kamers hebben er flink last van, en het kost ons ook restaurantomzet omdat niemand met het zooitje ongeregeld daar samen wil zitten. Omzet van die mensen levert het ons ook niet op: ze zijn met z'n zessen, maar allleen opa en vader nemen 1 bier en de rest niets, maar lopen wel de hele dag door het hele hotel te krijsen en te rennen. De mensen in de kamer ernaast doen al dagen geen oog dicht, die gaan vandaag waarschijnlijk verhuizen naar een andere kamer. Helaas is dat met kinderen een steeds bekender fenomeen, ongeacht nationaliteit: aan opvoeding wordt niet meer gedaan, en oh wee als je er iets van durft te zeggen. En ondertussen denken ze dat ze toch zo'n goede klant zijn, en hebben geen oog voor andere gasten.
Ik heb er gisteren eens de statistiek op los gelaten, wat het percentage kinderen eigenlijk is bij ons. We hebben in de praktijk zo weinig kinderen in huis (in de categorie 0 tot 6 jaar is het zelfs maar 0,25%, in de categorie 0 tot 15 jaar heb je het over 1,7%) dat de beslissing niet erg moeilijk was. Als het andere gasten weg jaagt, die hier 10 nachten happy zijn en eigenlijk iedere avond bij ons willen eten, maar nu moeten verhuizen en niet bij ons eten, is het dus heel slecht voor business. Dus: geen kinderen onder de 12 jaar meer. Dat ligt niet aan de kinderen, of aan ons, maar aan het gebrek aan opvoeding.
Vorige week waren we bij de garage, en gelukkig hebben we aan de ree geen grote schade overgehouden. Wel werd ons aangeraden toch wel rustig te gaan kijken voor een andere auto, aangezien de APK over 1,5 jaar waarschijnlijk zeer problematisch is, en we volgende winter nieuwe winterbanden nodig hebben, en ook dat de investering niet meer waard is. Het was dinsdag beestenweer, dus zijn we in Cham even langs een paar autodealers geweest om ons te orienteren. Dat was nuttig, want je komt tot andere inzichten. Daarna waren we even bij de bouwmarkt, want we hebben nog een hoop klusspullen nodig om in november te gaan gebruiken.
Abonneren op:
Posts (Atom)