Romeo onder het raam

Katja heeft een lover. Ze zitten uren aan weerszijde van het raam bij de receptie naar elkaar te staren: zij lekker warm binnen op de verwarming, hij buiten op het richeltje in een sneeuwstorm. Soms zitten ze allebei in te dutten. Het grappige is dat hij ook zwart-wit is. Katja kan af en toe nog zo’n heerlijke kleuter zijn, wij denken dat ze niet helemaal door heeft wat hij van haar wil. Ze vindt het heel erg spannend, maar wel een beetje eng dat ze zoveel aandacht van een vreemde kater krijgt. Af en toe springt hij van het raamkozijn en zingt een serenade voor haar onder het raam. We hebben hem maar Romeo genoemd.

Witte Pasen

Een groene kerst en een witte pasen, het is weer eens wat anders. Er is hier ineens een bak sneeuw gevallen. Niet dat we dan onmiddellijk merken in de boekingen, veel mensen zijn inmiddels niet meer geinteresseerd in wintersport. Iedereen zat eigenlijk al op de lente te wachten. Mooi is het wel, al die witte bomen.

Onze nieuwe gast blijft waarschijnlijk 3 tot 4 maanden, en is echt "low maintenance". Je ziet ‘m even bij het ontbijt en dat was het dan. Hij is wel erg aardig. Gisteren kwamen er gasten uit Frankfurt aan, en de paniek sloeg meteen bij hen toe: ze hadden de tas met autopapieren, paspoort, creditcards en portemonees thuis laten liggen. Geen geld dus, en heen en terug naar huis zou minimaal 8 of 9 uur gaan kosten. Wat nu? Vader was al in de auto gesprongen om terug te gaan rijden. Uiteindelijk heeft de zoon, die thuis was, een telefonische spoedoverboeking naar onze rekening laten doen en hebben wij het geld cash uitbetaald min de verblijfskosten. Ze konden namelijk zonder pasjes en identificatie ook niets van hun eigen rekening opnemen bij het lokale bankfiliaal. Vader was inmiddels al bijna bij de snelweg (3 kwartier rijden), dus die kon weer omkeren. Ze hebben toch een leuke middag en avond gehad en de dankbaarheid was groot.

Het laminaat ligt, Pepijn is nu de plintjes aan het monteren. Dat is een echt priegelwerkje, het laminaat is nog sneller gelegd. Vrijdag komt Regina, die kan dan die kamers goed schoonmaken, en dan zijn ze weer klaar voor gebruik. Morgen hebben we geen dansles ivm de paasvakantie, als het zo rustig blijft, gaan we morgen misschien naar Regensburg. De Metro had een superaanbieding van mooie terrastafels en de Bauhaus ernaast heeft misschien een mooie oplossing voor ons uit elkaar kruimelende terras. Voor de onwetenden: de tegels op het overdekte terras zijn kaportgevroren, gebarsten, los, weg. Het ziet er niet uit, en het is gevaarlijk wegens struikelgevaar, en ook het wit plastic tuinmeubilair met groene plastic kleedjes erop geplakt (!) hoort ook echt niet meer bij de stijl van de nieuwe eetzaal en de rest van het hotel. Hoog tijd voor een nieuwe look. Het terras wordt dus het volgende mega-bouwprojekt. We hadden gehoopt dat we er na de Pasen aan konden beginnen, maar nu het sneeuwt en weer koud is, verzinnen we vast wel weer een andere leuke klus.

Rustige Ruhetag

Voor het eerst in vier weken hebben we vandaag weer eens een Ruhetag, waarbij we ook naar dansles kunnen. Vorige week was ik Berlijn, en de twee keren ervoor zaten we op gasten te wachten. Deze week is het extreem rustig, maar Pepijn schiet daardoor wel lekker op met laminaat leggen: kamer 6 is nu echt bijna af. Helaas is het vandaag op onze vrije dag slecht weer: we hadden net een sneeuwstorm, maar de sneeuw is toch niet blijven liggen.

Gisteren hadden we weer een sukkel: eerst boeken en dan pas op de kaart kijken. Grote schrik, want het was toch wel wat ver rijden, en die wilde natuurlijk weer annuleren. Nou ja, blijf dan maar weg, dat heeft voor ons voor 2 nachtjes ook geen zin, die gaan alleen maar zitten mokken en niets besteden. Vanaf volgende week hebben we een vaste bewoner: een jongen die voor het computerbedrijf in het dorp gaat werken en voor de eerste paar maanden een kamer zoekt totdat het een vaste aanstelling wordt. Onze ervaring is dat de eenpersoonskamers nooit allemaal bezet zijn, vooral niet in het hoogseizoen (in de wintermaanden heb je nog wel eens zakenreizigers), en zelfs op piekdagen is er weinig vraag naar singles. Met Oud & Nieuw zetten we er vaak 2 kinderen in met een extra bed. Deze nieuwe gast brengt geen miljoenenbusiness, maar het zorgt wel voor een vast maandelijks inkomen.

Verder hebben we er weer een paar uitstekende internetbeoordelingen bij: een 9 en een 9,5. We staan er nog steeds van te kijken: die van die 9 had een standaardkamer met oude tapijttegels. "Natuurlijk" heeft Pepijn van beide gasten weer eens een 10 voor service gekregen. Geen idee wat wij doen dat we steeds dit soort cijfers krijgen, wij vinden het in ieder geval niet super-speciaal. Alleen jammer dat die van de 9,5 een lang lovend commentaar in het Pools geschreven had (dat begrijpen veel potentiele gasten niet), maar gelukkig bestaan er online vertaalprogramma’s, dus we hebben de essentie wel begrepen (je krijgt wel kromme zinnen bij zo’n vertaalprogramma!

Weer thuis uit Berlijn

Wat is het weer heerlijk om thuis te zijn, in je eigen bed te liggen en onder je eigen douche te staan! Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit in een hotel zo slecht geslapen heb, wat was het daar gehorig!
Zaterdag ben ik eigenlijk het grootste deel van de dag onderweg geweest. Toen ik vanuit het hotel met de S-Bahn op het Centraal Station aan kwam was de bagageopslag vol, en stond er een lange rij wachtenden om van hun koffer af te komen. Het alternatief was dat ik met een zware trolley achter mij aan door de stad zou moeten lopen. Het dilemma werd voor mij opgelost toen het steeds harder begon te regenen en er een mededeling werd omgeroepen over de volgende Intercity naar Nürnberg. Snel maakte ik nog even een stoelreservering en een paar uur eerder dan gepland was ik onderweg naar huis. Ik kon mij vaag herinneren dat er een reden was dat ik pas om 13.00 uur vanuit Berlijn zou vertrekken: op zaterdag rijden er maar heel beperkt treinen en aansluitingen waren er niet veel. Uiteindelijk heb ik dus in Nürnberg 2 uur door de stad gelopen (koffer kon hier wel in een kluisje). Wat een leuke stad, ik ben meteen verliefd geworden! Eigenlijk had ik nog wel veel langer willen blijven, maar ja, dan was ik nooit meer thuis gekomen. Onderweg naar Schwandorf liep de trein ernstig vertraging op, en de aansluiting naar Cham dreigde verloren te gaan. Een drama, want Schwandorf is erg deprimerend en geen idee hoe je daar een paar uur dood slaat. Uiteindelijk heeft de conductrice gezorgd dat de aansluitende trein wachtte. Onze hotelgasten waren de hele avond de deur uit, dus Pepijn kwam mij in Cham halen en we hebben samen gezellig Grieks gegeten.
Gisteren was ik helemaal kapot, en vandaag ben ik ook nog niet helemaal ok. Pepijn is druk bezig met laminaat leggen, de verwachting is dat de gerenoveerde kamers het einde van de week weer bewoonbaar zijn. Hij is ook moe, het is heel wat om het hele hotel in je eentje van vroeg tot laat te moeten runnen!

Berichtje uit Berlijn

Zo, ik heb een internetcafe gevonden in Berlijn om even een update te geven. Ik ben helemaal kapot door al het lopen over de grootste beurs die ik ooit gezien heb en natuurlijk door de hele stad ivm de openbaar vervoerstaking. Ik heb nog redelijk geluk omdat de S-bahn nog rijdt en ongeveer heen gaat waar ik heen wil. Het is alleen ijzig koud dus voor je lol ga je de straat niet op. Het is vanaf het S-bahnstation erg ver lopen naar het hotel en het hotel ligt in zo’n rustige buurt dat er niets te beleven is (het dichtstbijzijnde restaurant was gisteravond bijna een kilometer lopen).

Ik had verwacht wel 2 dagen nodig te hebben voor de ITB, maar ik ben al klaar. Het viel tegen hoeveel stands er waren van bedrijven waar ik echt iets aan had. Ik heb wel wat potentiele partners gesproken, en er zal ook wel iets uitkomen, maar echt miljoenenbusiness heb ik niet binnengehaald. Natuurlijk ben ik nog even langsgegaan bij de stand van TipTop, daar was het ook rustig. Het schijnt dat de ITB al jaren achteruit gaat, vooral als gevolg van de moderne technologie. Des te minder reizen er geboekt worden via traditionele kanalen als reisburo’s en touroperators, des te meer een business-to-business-beurs als de ITB daaronder te lijden heeft. Ik heb het nu een keer gezien, dat hoeven we volgend jaar ook niet meer te doen.

Ik loop nu over de Kurfürstendamm, een enorme winkelstraat, omdat het wel erg laat was om nog andere dingen te doen. Naast de ijzige koude is het net ook nog een beetje begonnen te regenen. Van wat ik tot nu toe gezien heb, vind ik Berlijn een vieze, ongezellige stad met heel veel graffiti en hele onvriendelijke mensen. De collega’s van TipTop uit Nürnberg en Kitzingen vonden de mensen hier ook niet aardig. Zou iedereen in Beieren dan zo vriendelijk zijn? Morgen heb ik besloten er eens goed een dag op uit te trekken, ik heb de beurs zo goed uitgeplozen dat ik niet meer terug hoef. Aangezien mijn hotel in de buurt van Potsdam ligt, wil ik misschien morgen eerst naar het paleis van Sanssoussi. In Potsdam rijdt het openbaar vervoer overigens wel gewoon normaal. Morgenmiddag zie ik wel wat ik ga doen in Berlijn. Ik heb net een fatsoenlijke stadsplattegrond gekocht, gezien het vele voetenwerk was het lastig om steeds de weg kwijt te raken. Het hotel had geen kaart, overigens ook geen info over het openbaar vervoer of bezienswaardigheden of wat dan ook te drinken (als je dorst hebt, is alleen het kraanwater een optie). Ook konden of wilden ze Pepijns telefoontje niet doorverbinden naar de kamer. Het hotel is wel in orde qua kamer, maar de vriendelijkheid (daar gaan we weer) en de service laten ernstig te wensen over. Dat wordt absoluut geen 10 in de beoordeling!
Zaterdag om 13 uur neem ik de trein weer terug naar Lam. Misschien als er geen gasten zijn, komt Pepijn mij in Cham halen en kunnen we gezellig in Cham ergens eten. Ik geloof dat we het geen van beiden erg gezellig vinden zo zonder elkaar.

Oorkonde

Uiteindelijk hebben we toch een nachtje een hotel geboekt in München en Pepijn z’n verjaardag een beetje gevierd. We konden na het Frühschoppen en het stemmen pas weg, dus in de late namiddag kwamen we bij het hotel aan. Het was een heel erg leuk hotel, de kamer was dik in orde en het lag in een goede, rustige buurt. We zijn met de tram het centrum ingegaan en hebben fijn een paar uur rondgekeken, en daarna hebben we heerlijk gegeten bij een mexicaans restaurant. In een grand-cafe hebben we nog even wat gedronken voordat we weer terug gingen naar het hotel.

De oorkondeuitreiking was een beetje een chaotische en massale gebeurtenis. Volgens mij was de minister het handen schudden in ieder geval goed zat aan het eind. Er waren een aantal collega’s van TipTop, gedeeltelijk om zelf een oorkonde af te halen, maar ook een paar alleen ter morele ondersteuning, en dat was heel erg gezellig. Na de uitreiking hebben we nog gezellig met z’n allen wat gedronken. Onderweg naar huis hebben we met z’n tweeen grieks gegeten in Deggendorf.

Vandaag moest er alweer een koffer worden ingepakt, want morgenochtend ga ik naar Berlijn. Dat wordt nog een spannende aangelegenheid, want het openbaar vervoer in de stad staakt voor de komende 10 dagen. Gelukkig is mijn hotel te bereiken met de trein, dus ik ben erg blij dat ik gekozen had voor een hotel in Potsdam in plaats van in het centrum van Berlijn. Vanuit daar zou het bereiken van de beurs ook geen probleem moeten zijn. Pepijn heeft zich vandaag bezig gehouden met de technische ondersteuning: folders vouwen, factsheet schrijven, visitekaartjes drukken. Hij kon dus ook niet mee naar de websitecursus.

Verven maar!

De laatste dagen heeft Pepijn een ongelofelijke inhaalslag gemaakt met de twee te renoveren kamers. Nog een half uurtje en het schilderwerk is allemaal gedaan. Dan moet er laminaat gelegd worden, schoongemaakt en ingericht worden en klaar is Klara. Paar daagjes dus nog maar!

Waarom staan we op onze vrije dag te klussen? Nou, de kamers verkopen ineens als warme broodjes en we kunnen dus niet de deur uit. Bij 1 website hadden we deze week genoeg gastenbeoordelingen dat het gepubliceerd wordt op de site, en aangezien dat cijfer nogal hoog was, krijgen we nu ineens veel boekingen. Bij 1 reservering voor vanavond stond de opmerking "ik kom inchecken tussen 20.00 en 22.00 uur". Ik heb net boodschappen gedaan in Kötzting en vanavond maken we het gewoon thuis gezellig samen met z’n tweetjes met een lekker biefstukje en een zelfgemaakt champignonsausje met échte champignons. In het Beierse Woud, waar het Schwein je je neus uitkomt en de enig verkrijgbare champignons gesneden uit blik komen, is dat een ongelofelijke luxe. Uit eten in je eigen hotel, het is weer eens wat anders op donderdag.

We hopen zondag misschien een nachtje in München te kunnen slapen. Maandag is de uitreiking van de oorkonde met de drie hotelsterren door de Beierse minister van economische zaken, dus we mogen weer op de foto. In tegenstelling tot vorig jaar gaan we nu samen. Andere collega’s van TipTop zijn er ook om een oorkonde af te halen, dus maken we ook een groepsfoto.

Eigenlijk wilden we maandagavond gezellig een hapje gaan eten in München en dan een nachtje blijven slapen omdat Pepijn dinsdag jarig is, maar er is een beurs en dus zijn alle hotels maandagavond superduur. Bovendien komt het mij wat beter uit met de computercursus op dinsdagavond en mijn treinreis naar Berlijn op woensdag om op zondag naar München te gaan. We gaan alleen pas ‘s middags: we moeten stemmen en eerst hebben we natuurlijk nog Frühschoppers.