De weken volgen deze winter allemaal hetzelfde patroon: door de weeks erg weinig gasten, en dan in het weekend alle registers open. Mijn rug en knieen doen nog vreselijk zeer van de mega-avond in het restaurant gisteravond. De laatste mensen die kwamen zitten konden we bij het geven van de menukaart mededelen dat het wel even ging duren. Uiteindelijk vond niemand dat erg, en mensen waren allen zeer positief over de kwaliteit van het eten en hoe kort het uiteindelijk nog had geduurd. We mogen blij zijn dat er nog zoveel mensen een weekendje weg willen, dat redt onze omzet deze winter nog aardig. Ook de volgende weekenden is het volle bak. Begin maart hebben we dan nog een week dat het de hele week goed vol is vanwege de Beierse voorjaarsvakantie. Omdat de feestdagen vorig jaar heel erg vroeg lagen, en dit jaar extreem laat, is het moeilijk maanden met vorig jaar te vergelijken omdat de pieken anders liggen, maar over het algemeen valt het dus nog mee met de bezetting. Ondertussen is het opknappen van de badkamers een beetje tot stilstand gekomen. De tegelverf moet 10 dagen compleet uitharden, en we kunnen de kamers in de weekenden eigenlijk niet missen.
De temperaturen blijven zwoel, gisteren was het ook weer 13 graden. De bomen in de voortuin zijn al helemaal uitgelopen met katjes. We hebben nog steeds geen olie hoeven te bestellen door de milde temperaturen, de olieprijs blijft maar dalen, dus we wachten zo lang mogelijk. We geven het geld natuurlijk op dit moment liever niet uit. Pepijn had vrijdag wat leveranciers gebeld, die verzekerde hem dat er geen wachttijden waren, de vraag was zo laag dat ze meteen binnen een paar dagen na bestelling een tankauto konden sturen.
Het is ondertussen een beetje behelpen met onze TV. We hebben sinds deze week nog maar een paar niet-duitse kanalen over, met het wegvallen van alle engelse kanalen, en de omzetting van vele nederlandse netten van de Astra 1 naar de Astra 3 sateliet of van SD naar HD/MPEG4. We hebben het deze week echt geprobeerd met de duitse netten, maar dan zit je echt jankend voor de tv, en dat is niet van ontroering. We moeten een nieuwe decoder voor de meeste nederlandse netten, en de nu werkloze tweede schotel op het dak (ontvangt natuurlijk geen BBC enzo meer) moet worden uitgericht op de Astra 3. Ook willen we een ander nederlands decoder-abonnement zodat we wat meer netten hebben. De tip van een lezer over FilmOn (bedankt Noud) heeft geholpen: op de receptiecomputer kunnen we over het vaste LAN-netwerk nu in ieder geval de laatste delen van een serie die we op ITV aan het volgen waren afkijken. Het wireless netwerk was helaas niet sterk genoeg om in onze tv-kamer in de kelder via de verouderde laptop het signaal door te geven zonder te hikken. Door de repeater van de ene kant van de ontbijtzaal naar de andere kant te verhuizen zijn we er zojuist in geslaagd om dit bij ons in de kelder nu ook werkend te krijgen. Met een nieuwere laptop zouden we waarschijnlijk wel betere beeldkwaliteit hebben, maar dit is redelijk goed te doen.
ons hotel
zondag 16 februari 2014
zondag 9 februari 2014
Ineens een druk weekend!
Voor het eerst sinds lange tijd hadden we weer eens een druk weekend! Onze vaste gast, die er iedere 3 weken is, was gisteren ook erg verbaasd over de volle parkeerplaats. We zijn bijna helemaal vol geweest: 1 kamer is op het laatste moment geannuleerd, maar is door de andere groepsdeelnemers betaald, en 1 kamer was out of order wegens verven. Beide avonden hebben bijna alle gasten bij ons gegeten, het was dus ouderwets aanpakken in de keuken, en vanmorgen had de ontbijtmedewerkster nog een stapel borden staan om af te wassen. We moesten beiden opstaan vanwege de grote golf uitcheckers, maar ik heb daarna een paar uurtjes in diepe coma gelegen, en nu is Pepijn even aan het bijslapen.
De rest van de week is het deprimerend rustig: we zijn zelfs woensdag en donderdag 2 dagen helemaal leeg. Geen wonder: gisteren was het buiten 14 graden! Het is overal groen, de vogeltjes fluiten, de katjes zitten al aan de bomen en de krokussen schieten uit de grond. Ook voor de komende tijd is er geen koudegolf te verwachten. Deze week gaan we maar weer verder met verven en de administratie.
Voor Katja heb ik deze week dieetvoer in Engeland besteld. Ze heeft een licht nierenprobleem en mag het gewone kattenvoer niet meer eten. Probleem is dat ze het in Duitsland gangbare merk dieetvoer niet lust. Even voor wie onze kat niet kent: dat is een biobak, die eet echt alles. Het voer moet dus wel heel erg vies zijn: ze gaat ervan over haar nek, weigert te eten, maakt graafbewegingen naast het schaaltje alsof ze haar behoefte begraaft. Het nieuwe engelse voer is een groot succes: ze vreet het schaaltje er bijna bij op, en je kan gewoon zien dat ze zich er goed bij voelt.
Onze zieke medewerkster praat nu helemaal niet meer met ons. Ze stuurt ons ziekmeldingen per post, SMS en fax. De "bank van het gratis geld" (zoals we onszelf inmiddels noemen) is toch wel verplicht door te betalen, zolang je maar een arts bereid vindt een briefje voor je te schrijven. In Duitsland bestaat ook geen arbo-dienst, je mag als werkgever wegens privacy-overwegingen niet eens vragen wat iemand heeft of wanneer hij denkt weer te kunnen werken, of zelfs maar opschrijven hoeveel ziektedagen iemand heeft.
Een concurrent heeft ondertussen geprobeerd een van onze beste en leukste medewerksters bij ons weg te kopen door haar een parttime contract aan te bieden. Niet dat het erg succesvol was, de urenconstructie die hij bood was niet legaal, hij betaalde ook nog onder het (eind van het jaar nieuw in te voeren) minimumloon, en hij wilde niets zwart op wit zetten. Als oproepkracht heb je geen recht op kinderbijslag (heeft met belastingtarief te maken), maar als parttimer wel. Wisten wij veel. Tot nu toe hadden we daarmee nooit te maken gehad, de oproepkrachten hadden geen kleine kinderen (meer) of ze hadden een echtgenoot met een fulltime-baan in Duitsland. Het blijkt nu ook nog dat de duitse kinderbijslag bijna 10x zoveel is als de tsjechische. Met een parttime contract ipv oproepcontract zou ze weliswaar in Duitsland een beetje meer belasting betalen, maar iedere maand € 368 kinderbijslag krijgen, in plaats van de omgerekend ongeveer € 40 in Tsjechie. Aangezien we eindelijk onze spookmedewerkster afgevoerd hebben, hadden we extra uren te verdelen waarvoor we eigenlijk een extra medewerkster zochten. Die uren krijgt zij nu in een parttime contract, plus natuurlijk dan duitse kinderbijslag. Wij blij, zij blij.
Waarmee we niet zo blij zijn is dat de BBC vanaf een nieuwe satelliet uitzendt. De straal is meer op de Britse eilanden geconcentreerd, en alleen het noord- en westelijk deel van Frankrijk, Belgie en Nederland kunnen met een achterlijk grote schotel eventueel nog BBC ontvangen. Wij zitten volgens de landkaart in het gebied "Reception Null", dit betekent dat je zelfs met een schotel de grote van je hele tuin geen BBC meer kunt ontvangen, en dat klopt ook. Sinds donderdag staan alle BBC-kanalen op zwart. De nacth van maandag op dinsdag volgen ITV en Channel 4 de BBC naar deze nieuwe satelliet, en is het voor ons uit met de pret, en kunnen wij helemaal geen engelse televisie meer kijken. Vreselijk vinden we dit, we kijken meestal engelse tv omdat de duitse tv zo gigantisch slecht is. Hoe kun je met het hoogste kijk-en luistergeld ter wereld zulke rotzooi produceren?
De rest van de week is het deprimerend rustig: we zijn zelfs woensdag en donderdag 2 dagen helemaal leeg. Geen wonder: gisteren was het buiten 14 graden! Het is overal groen, de vogeltjes fluiten, de katjes zitten al aan de bomen en de krokussen schieten uit de grond. Ook voor de komende tijd is er geen koudegolf te verwachten. Deze week gaan we maar weer verder met verven en de administratie.
Voor Katja heb ik deze week dieetvoer in Engeland besteld. Ze heeft een licht nierenprobleem en mag het gewone kattenvoer niet meer eten. Probleem is dat ze het in Duitsland gangbare merk dieetvoer niet lust. Even voor wie onze kat niet kent: dat is een biobak, die eet echt alles. Het voer moet dus wel heel erg vies zijn: ze gaat ervan over haar nek, weigert te eten, maakt graafbewegingen naast het schaaltje alsof ze haar behoefte begraaft. Het nieuwe engelse voer is een groot succes: ze vreet het schaaltje er bijna bij op, en je kan gewoon zien dat ze zich er goed bij voelt.
Onze zieke medewerkster praat nu helemaal niet meer met ons. Ze stuurt ons ziekmeldingen per post, SMS en fax. De "bank van het gratis geld" (zoals we onszelf inmiddels noemen) is toch wel verplicht door te betalen, zolang je maar een arts bereid vindt een briefje voor je te schrijven. In Duitsland bestaat ook geen arbo-dienst, je mag als werkgever wegens privacy-overwegingen niet eens vragen wat iemand heeft of wanneer hij denkt weer te kunnen werken, of zelfs maar opschrijven hoeveel ziektedagen iemand heeft.
Een concurrent heeft ondertussen geprobeerd een van onze beste en leukste medewerksters bij ons weg te kopen door haar een parttime contract aan te bieden. Niet dat het erg succesvol was, de urenconstructie die hij bood was niet legaal, hij betaalde ook nog onder het (eind van het jaar nieuw in te voeren) minimumloon, en hij wilde niets zwart op wit zetten. Als oproepkracht heb je geen recht op kinderbijslag (heeft met belastingtarief te maken), maar als parttimer wel. Wisten wij veel. Tot nu toe hadden we daarmee nooit te maken gehad, de oproepkrachten hadden geen kleine kinderen (meer) of ze hadden een echtgenoot met een fulltime-baan in Duitsland. Het blijkt nu ook nog dat de duitse kinderbijslag bijna 10x zoveel is als de tsjechische. Met een parttime contract ipv oproepcontract zou ze weliswaar in Duitsland een beetje meer belasting betalen, maar iedere maand € 368 kinderbijslag krijgen, in plaats van de omgerekend ongeveer € 40 in Tsjechie. Aangezien we eindelijk onze spookmedewerkster afgevoerd hebben, hadden we extra uren te verdelen waarvoor we eigenlijk een extra medewerkster zochten. Die uren krijgt zij nu in een parttime contract, plus natuurlijk dan duitse kinderbijslag. Wij blij, zij blij.
Waarmee we niet zo blij zijn is dat de BBC vanaf een nieuwe satelliet uitzendt. De straal is meer op de Britse eilanden geconcentreerd, en alleen het noord- en westelijk deel van Frankrijk, Belgie en Nederland kunnen met een achterlijk grote schotel eventueel nog BBC ontvangen. Wij zitten volgens de landkaart in het gebied "Reception Null", dit betekent dat je zelfs met een schotel de grote van je hele tuin geen BBC meer kunt ontvangen, en dat klopt ook. Sinds donderdag staan alle BBC-kanalen op zwart. De nacth van maandag op dinsdag volgen ITV en Channel 4 de BBC naar deze nieuwe satelliet, en is het voor ons uit met de pret, en kunnen wij helemaal geen engelse televisie meer kijken. Vreselijk vinden we dit, we kijken meestal engelse tv omdat de duitse tv zo gigantisch slecht is. Hoe kun je met het hoogste kijk-en luistergeld ter wereld zulke rotzooi produceren?
zondag 2 februari 2014
Het is februari!
Ongelofelijk dat het al weer februari is. Voor een "langzame maand" is januari echt omgevlogen.
Op weerfront is er weinig veranderd. Vorige week hebben we sneeuw gehad, maar dat dooit inmiddels bijna geheel weer weg. Aan de zuidkant van de Alpen verzuipen ze in de sneeuw (vooral noord-Italie en Karinthie), aan de noordkant van de Alpen en noordelijk daarvan is het kommer en kwel. Op de Arber ligt nog 50 cm sneeuw, en dat zal ook wel de rest van de winter blijven liggen, maar veel nieuws komt er niet bij. De weersverwachting is ook een soort loterij, er wordt wat geroepen en de volgende dag wordt dat dan weer teruggedraaid. Voor volgende week was eigenlijk 12 graden voorspeld, maar volgens de nieuwste prognoses blijft het rond de nul. Van 10 tot 13 februari zijn in Lam de Special Olympics. Het gaat na veel vergaderen wel door, maar wij hebben tot nu toe nul boekingen. Andere gasten, die niet bij het event horen, lijken die week ook weg te blijven.
Gezien de weersomstandigheden gaat het eigenlijk nog vrij aardig hier in het hotel, we zijn eigenlijk verrast. We hebben januari met een klein verliesje afgesloten ten opzichte van andere jaren, dat ligt vrijwel geheel aan de restaurantomzet. Wintersporters eten graag in het hotel als ze terugkomen van de piste of loipe, en veel wintersporters hebben we nu natuurlijk niet echt. Mensen die langere dagtrips naar bijvoorbeeld Regensburg maken, eten daar of onderweg. Een echte besparing hebben we met de stookolie: omdat het veel minder koud is dan normaal, hebben we deze winter een paar duizend liter/euro minder verstookt. Stookolie is per liter ook minder duur dan andere winters, omdat er natuurlijk minder vraag is.
Voor de lente en zomer krijgen we erg veel aanvragen, erg rustig in kantoor hebben we het dus niet. Het klussen gaat tijdelijk mede daarom wat langzamer, ook omdat we volgend week alle kamers nodig gaan hebben, en we dus moeilijk iets kunnen doen waarvoor de kamer langer niet verhuurbaar is. We hebben in 1 van de badkamers de groene tegels met tegelverf aangepakt, en het ziet er direkt zoveel beter uit dat we bij de fabriek een hele pallet besteld hebben om alle badkamers te gaan doen.
Driemaal raden wie er terug is van "vakantie" en direkt bij een andere arts een aansluitende ziekmelding heeft gebietst, die ze overigens vrolijk persoonlijk kwam langsbrengen. Op de papieren van de kuurkliniek staat "bij ontslag uit de kliniek in staat tot arbeid". Zo ziek is die dus....
Op weerfront is er weinig veranderd. Vorige week hebben we sneeuw gehad, maar dat dooit inmiddels bijna geheel weer weg. Aan de zuidkant van de Alpen verzuipen ze in de sneeuw (vooral noord-Italie en Karinthie), aan de noordkant van de Alpen en noordelijk daarvan is het kommer en kwel. Op de Arber ligt nog 50 cm sneeuw, en dat zal ook wel de rest van de winter blijven liggen, maar veel nieuws komt er niet bij. De weersverwachting is ook een soort loterij, er wordt wat geroepen en de volgende dag wordt dat dan weer teruggedraaid. Voor volgende week was eigenlijk 12 graden voorspeld, maar volgens de nieuwste prognoses blijft het rond de nul. Van 10 tot 13 februari zijn in Lam de Special Olympics. Het gaat na veel vergaderen wel door, maar wij hebben tot nu toe nul boekingen. Andere gasten, die niet bij het event horen, lijken die week ook weg te blijven.
Gezien de weersomstandigheden gaat het eigenlijk nog vrij aardig hier in het hotel, we zijn eigenlijk verrast. We hebben januari met een klein verliesje afgesloten ten opzichte van andere jaren, dat ligt vrijwel geheel aan de restaurantomzet. Wintersporters eten graag in het hotel als ze terugkomen van de piste of loipe, en veel wintersporters hebben we nu natuurlijk niet echt. Mensen die langere dagtrips naar bijvoorbeeld Regensburg maken, eten daar of onderweg. Een echte besparing hebben we met de stookolie: omdat het veel minder koud is dan normaal, hebben we deze winter een paar duizend liter/euro minder verstookt. Stookolie is per liter ook minder duur dan andere winters, omdat er natuurlijk minder vraag is.
Voor de lente en zomer krijgen we erg veel aanvragen, erg rustig in kantoor hebben we het dus niet. Het klussen gaat tijdelijk mede daarom wat langzamer, ook omdat we volgend week alle kamers nodig gaan hebben, en we dus moeilijk iets kunnen doen waarvoor de kamer langer niet verhuurbaar is. We hebben in 1 van de badkamers de groene tegels met tegelverf aangepakt, en het ziet er direkt zoveel beter uit dat we bij de fabriek een hele pallet besteld hebben om alle badkamers te gaan doen.
Driemaal raden wie er terug is van "vakantie" en direkt bij een andere arts een aansluitende ziekmelding heeft gebietst, die ze overigens vrolijk persoonlijk kwam langsbrengen. Op de papieren van de kuurkliniek staat "bij ontslag uit de kliniek in staat tot arbeid". Zo ziek is die dus....
dinsdag 28 januari 2014
Masochistisch
Het is officieel: we moeten echt een boek schrijven. Ik heb in onze blog gezocht of we over onderstaand verhaal in oktober al eens geschreven hadden, maar kon het nergens vinden.
In oktober, toen mijn ouders hier waren, hadden we hele merkwaardige gasten. De hele manier van doen en reageren was al niet helemaal normaal. Toen vroegen ze de avond voor vertrek of ze het geld van hun verblijf niet na vertrek konden overmaken, het kwam ze nu niet zo uit om te betalen. Dus Pepijn heeft (gewoon netjes en beleefd) gezegd dat we daar helaas erg slechte ervaringen mee hadden, en dat er hier betaald moest worden. Mijn ouders waren hier en die wisten niet wat ze hoorden. "Dat vraag je toch niet?" "Ja hoor mam, heel normaal". Enfin, die mensen waren dus zo boos dat ze moesten betalen, dat ze iets heel leuks verzonnen hadden om wraak te nemen. Ze hebben 3 rollen wc papier in de wc geduwd en hem daarmee eerst goed verstopt, toen hebben ze er bovenop gescheten, en daarna doorgetrokken. Onze superlieve medewerkster had zo ongeveer eerst een emmertje voor zichzelf nodig om in over te geven, die schat kwam groen en half huilend uit die badkamer. Pepijn had toch z'n oude kluskleding aan en heeft het opgelost. Hij kwam met de biobak en plastic handschoenen vloekend door de lobby. In het gastenprofiel in de computer kwam natuurlijk meteen te staan "Zwarte Lijst".
Gisteravond tijdens de dinerservice belde er een vrouw op. De naam heb ik in de hektiek niet verstaan. De vraag was of we 30 en 31 maart een kamer vrij hadden. Nou nee, de laatste week van maart zijn we altijd dicht. De vrouw ging huilen (?). Ze was sprakeloos, ze waren al eens bij ons, die dag was haar huwelijksjubileum, en ze hadden zich er zo op verheugd. Het was mij al snel duidelijk dat die mevrouw niet helemaal normaal reageerde. Ik heb duidelijk gemaakt dat ze ofwel een andere datum moest uitzoeken (wilde ze niet) of een ander hotel (wilde ze ook niet). Later op de avond heb ik in het computersysteem gezocht wie dat geweest kon zijn, maar vorig jaar rond die tijd hadden we alleen maar niet-getrouwde jongeren, een man alleen en wat zakenreizigers in huis.
Vanmorgen kwam er een automatische email-aanvraag binnen van een reisportaal waar wij vaak en graag zaken mee doen. Voor 30 en 31 maart, met in de vrije tekst "gasten waren vorig jaar al bij u, huwelijksjubileum". Gôh, wie zou dat nou kunnen zijn? Het antwoord was natuurlijk nee, we zijn dicht, en het maakt niets uit hoe en waar je dat aanvraagt, het eindresultaat blijft nee. Nu hadden we een naam, en Pepijn is dus even gaan zoeken in de computer. Oh Nee....het zijn die mensen van de wc-rollen! Ik had alleen op maart/april gezocht omdat ik de indruk kreeg dat die vorige keer dezelfde periode hier waren, ze bleef maar praten over haar huwelijksjubileum. Toevallig was dezelfde medewerkster er vanmorgen ook. Pepijn dus grappend tegen haar: "je raad nooit wie er weer willen komen". Zij lachend: "weg, wegwezen, we zijn vol, boeking nooit mogelijk". Nou ja, dat gaat natuurlijk altijd het antwoord zijn als die mensen het blijven proberen. We zijn heel gastvrij, maar toch echt niet masochistisch.
**UPDATE**
Vanmiddag in Straubing in de stad op onze vrije middag: de telefoon gaat. Een mevrouw wil graag een kamer voor 3 nachten boeken in juli. Ze noemt geen naam. Pepijn noemt prijs, mogelijkheden, en dergelijke op. De vrouw zegt dat ze 2 nachten wil afrekenen via hetzelfde reisportaal van vanmorgen. Daarom de vraag of ze misschien mevrouw X (zelfde naam als vanmorgen) is. Het antwoord blijkt ja. Pepijn maakt de vrouw in 1 zin duidelijk dat wij een boeking van haar niet meer gaan aannemen, "gezien de toestand waarin ze de badkamer de vorige keer heeft achtergelaten". Reactie: *klik*. Zonder enig weerwoord wordt er meteen neergelegd. Die wist dus precies wat ze gedaan had, anders zou iemand toch verbaast reageren of vragen stellen? Verder niets meer gehoord. Ook geen email, fax of iets dergelijks.
In oktober, toen mijn ouders hier waren, hadden we hele merkwaardige gasten. De hele manier van doen en reageren was al niet helemaal normaal. Toen vroegen ze de avond voor vertrek of ze het geld van hun verblijf niet na vertrek konden overmaken, het kwam ze nu niet zo uit om te betalen. Dus Pepijn heeft (gewoon netjes en beleefd) gezegd dat we daar helaas erg slechte ervaringen mee hadden, en dat er hier betaald moest worden. Mijn ouders waren hier en die wisten niet wat ze hoorden. "Dat vraag je toch niet?" "Ja hoor mam, heel normaal". Enfin, die mensen waren dus zo boos dat ze moesten betalen, dat ze iets heel leuks verzonnen hadden om wraak te nemen. Ze hebben 3 rollen wc papier in de wc geduwd en hem daarmee eerst goed verstopt, toen hebben ze er bovenop gescheten, en daarna doorgetrokken. Onze superlieve medewerkster had zo ongeveer eerst een emmertje voor zichzelf nodig om in over te geven, die schat kwam groen en half huilend uit die badkamer. Pepijn had toch z'n oude kluskleding aan en heeft het opgelost. Hij kwam met de biobak en plastic handschoenen vloekend door de lobby. In het gastenprofiel in de computer kwam natuurlijk meteen te staan "Zwarte Lijst".
Gisteravond tijdens de dinerservice belde er een vrouw op. De naam heb ik in de hektiek niet verstaan. De vraag was of we 30 en 31 maart een kamer vrij hadden. Nou nee, de laatste week van maart zijn we altijd dicht. De vrouw ging huilen (?). Ze was sprakeloos, ze waren al eens bij ons, die dag was haar huwelijksjubileum, en ze hadden zich er zo op verheugd. Het was mij al snel duidelijk dat die mevrouw niet helemaal normaal reageerde. Ik heb duidelijk gemaakt dat ze ofwel een andere datum moest uitzoeken (wilde ze niet) of een ander hotel (wilde ze ook niet). Later op de avond heb ik in het computersysteem gezocht wie dat geweest kon zijn, maar vorig jaar rond die tijd hadden we alleen maar niet-getrouwde jongeren, een man alleen en wat zakenreizigers in huis.
Vanmorgen kwam er een automatische email-aanvraag binnen van een reisportaal waar wij vaak en graag zaken mee doen. Voor 30 en 31 maart, met in de vrije tekst "gasten waren vorig jaar al bij u, huwelijksjubileum". Gôh, wie zou dat nou kunnen zijn? Het antwoord was natuurlijk nee, we zijn dicht, en het maakt niets uit hoe en waar je dat aanvraagt, het eindresultaat blijft nee. Nu hadden we een naam, en Pepijn is dus even gaan zoeken in de computer. Oh Nee....het zijn die mensen van de wc-rollen! Ik had alleen op maart/april gezocht omdat ik de indruk kreeg dat die vorige keer dezelfde periode hier waren, ze bleef maar praten over haar huwelijksjubileum. Toevallig was dezelfde medewerkster er vanmorgen ook. Pepijn dus grappend tegen haar: "je raad nooit wie er weer willen komen". Zij lachend: "weg, wegwezen, we zijn vol, boeking nooit mogelijk". Nou ja, dat gaat natuurlijk altijd het antwoord zijn als die mensen het blijven proberen. We zijn heel gastvrij, maar toch echt niet masochistisch.
**UPDATE**
Vanmiddag in Straubing in de stad op onze vrije middag: de telefoon gaat. Een mevrouw wil graag een kamer voor 3 nachten boeken in juli. Ze noemt geen naam. Pepijn noemt prijs, mogelijkheden, en dergelijke op. De vrouw zegt dat ze 2 nachten wil afrekenen via hetzelfde reisportaal van vanmorgen. Daarom de vraag of ze misschien mevrouw X (zelfde naam als vanmorgen) is. Het antwoord blijkt ja. Pepijn maakt de vrouw in 1 zin duidelijk dat wij een boeking van haar niet meer gaan aannemen, "gezien de toestand waarin ze de badkamer de vorige keer heeft achtergelaten". Reactie: *klik*. Zonder enig weerwoord wordt er meteen neergelegd. Die wist dus precies wat ze gedaan had, anders zou iemand toch verbaast reageren of vragen stellen? Verder niets meer gehoord. Ook geen email, fax of iets dergelijks.
vrijdag 24 januari 2014
Nog altijd rustig
We zijn weer een week verder, en het is nog steeds heel erg rustig. Pepijn klust en kookt vrolijk door, en ik heb ondertussen het archief opgeruimd en de website eens aangepakt. Met boekingen voor de zomer loopt het erg goed, maar voor de komende weken is het allemaal erg mêh. Geen sneeuw betekent geen gasten. Gisteren ben ik naar de groothandel geweest, niet omdat we zoveel nodig
hadden, maar omdat wat we op voorraad hadden over datum ging in de komende dagen. Zucht,
daaraan kan je zien hoe belachelijk rustig het is. Er wordt niets opgegeten. Pepijn heeft ondertussen vandaag 36 blikken tegelverf bijbesteld, hij heeft grote plannen met de badkamers.
Gelukkig is het vandaag begonnen met sneeuwen en zou het de komende dagen moeten blijven sneeuwen. Op onze hoogte is het nog te warm, en hebben we vooral natte sneeuw wat niet blijft liggen. Op de Arber komt het op de skipiste wel als sneeuw naar beneden. Hopelijk levert dat wat goede boekingen op.
Dinsdag hadden we een erg lange dag op de BHV-cursus, het was wel leerzaam en leuk. We mogen onszelf nu officieel "Betriebsersthelfer" noemen. Om 21 uur waren we eindelijk klaar en zijn we met z'n tweeen een pizza gaan eten.Veel Ruhetag hebben we dus niet gehad, maar het regende en het was koud, dus erg was het niet.
Gelukkig is het vandaag begonnen met sneeuwen en zou het de komende dagen moeten blijven sneeuwen. Op onze hoogte is het nog te warm, en hebben we vooral natte sneeuw wat niet blijft liggen. Op de Arber komt het op de skipiste wel als sneeuw naar beneden. Hopelijk levert dat wat goede boekingen op.
Dinsdag hadden we een erg lange dag op de BHV-cursus, het was wel leerzaam en leuk. We mogen onszelf nu officieel "Betriebsersthelfer" noemen. Om 21 uur waren we eindelijk klaar en zijn we met z'n tweeen een pizza gaan eten.Veel Ruhetag hebben we dus niet gehad, maar het regende en het was koud, dus erg was het niet.
vrijdag 17 januari 2014
Druk rustweekje
Wie denkt dat we een rustige sluiting hebben gehad: dream on. We hebben de afgelopen 10 dagen een dagtaak gehad aan het aannemen van reserveringen voor de zomer, de boekhouding, naar de groothandel, en zakelijke afspraken. We zitten er redelijk doorheen. Pepijjn heeft welgeteld 1 dag een beetje kunnen verven in een kamer.
Dan doen we deze weken ook nog een cursus tot bedrijfshulpverlener. Dat is sinds dit jaar verplicht voor iedereen die 2 of meer medewerkers tegelijk op de werkvloer heeft. Eigenlijk moet er maar 1 bedrijfs-hulpverlener per bedrijf zijn als je minder dan 20 medewerkers hebt, maar we wilden allebei graag. Het kwam precies goed uit dat de 2 halve lesdagen in onze sluiting vielen en de lange dag buiten onze sluiting een dinsdagmiddag- en avond is. Het is interessant en we hebben met de collega's ook veel lol. Het vroege opstaan was wel een crime, dat kunnen we allebei echt niet.
Dinsdag zijn we naar een horeca-meubel-showroom in de buurt van München gereden. We hadden ze op de beurs in Salzburg gezien, en we wilden nog steeds een keertje komen proefzitten. In de hotelkamers staat als enige relikwie van de vorige eigenaren nog een jaren 70-stoeltje, en het is hoog tijd dat daar nu eens iets leukers/beters/hippers voor in de plaats komt. Deze fabrikant heeft honderden modelletjes, die je in alle mogelijke stoffen en kleuren kunt bestellen. We hebben veel gezien, en een staal mee naar huis gekregen, maar er is nog geen beslissing. We hadden echt de slechtste dag van de week uitgekozen: koud, natte sneeuw, slagregens. We hebben behalve het bezoek aan de showroom en lunchen in Erding verder niets gedaan met onze dag. We wilden nog een rondje lopen door het centrum van Erding, maar dat hebben we na een paar minuten nat koukleumen maar opgegeven. Het werd tegen het eind van de middag echt spiegelglad, dus we wilden ook zo snel mogelijk zien dat we veilig thuis kwamen. De volgende ochtend werden we wakker in een witte wereld, maar de pret duurde niet lang: het is buiten nog steeds ruim boven nul, dus het meeste is inmiddels weer weggedooid.
Door het gebrek aan sneeuw is er in de hele regio ook een ernstig gebrek aan hotelgasten.We hebben nog wat klantjes die wat oude hotelbonnen inleveren deze week, maar voor de rest is het armoe troef. Zoals gezegd: er bellen heel veel mensen voor hotelreserveringen, maar alleen maar voor de zomer en de christelijke feestdagen in juni. Qua weersomstandigheden blijft het afwachten of het wintersportseizoen nog gered kan worden. Van 10 tot 14 februari vinden in Lam de Special Olympics plaats (Olympische spelen voor geestelijk gehandicapten), en er zijn al vragen van de organisatie hoe dat moet als er geen sneeuw is. Die week is het hotel nog extreem leeg, dezelfde trend bij de sporters als algemeen: niemand maakt een reservering zolang er geen sneeuw is.
Dan doen we deze weken ook nog een cursus tot bedrijfshulpverlener. Dat is sinds dit jaar verplicht voor iedereen die 2 of meer medewerkers tegelijk op de werkvloer heeft. Eigenlijk moet er maar 1 bedrijfs-hulpverlener per bedrijf zijn als je minder dan 20 medewerkers hebt, maar we wilden allebei graag. Het kwam precies goed uit dat de 2 halve lesdagen in onze sluiting vielen en de lange dag buiten onze sluiting een dinsdagmiddag- en avond is. Het is interessant en we hebben met de collega's ook veel lol. Het vroege opstaan was wel een crime, dat kunnen we allebei echt niet.
Dinsdag zijn we naar een horeca-meubel-showroom in de buurt van München gereden. We hadden ze op de beurs in Salzburg gezien, en we wilden nog steeds een keertje komen proefzitten. In de hotelkamers staat als enige relikwie van de vorige eigenaren nog een jaren 70-stoeltje, en het is hoog tijd dat daar nu eens iets leukers/beters/hippers voor in de plaats komt. Deze fabrikant heeft honderden modelletjes, die je in alle mogelijke stoffen en kleuren kunt bestellen. We hebben veel gezien, en een staal mee naar huis gekregen, maar er is nog geen beslissing. We hadden echt de slechtste dag van de week uitgekozen: koud, natte sneeuw, slagregens. We hebben behalve het bezoek aan de showroom en lunchen in Erding verder niets gedaan met onze dag. We wilden nog een rondje lopen door het centrum van Erding, maar dat hebben we na een paar minuten nat koukleumen maar opgegeven. Het werd tegen het eind van de middag echt spiegelglad, dus we wilden ook zo snel mogelijk zien dat we veilig thuis kwamen. De volgende ochtend werden we wakker in een witte wereld, maar de pret duurde niet lang: het is buiten nog steeds ruim boven nul, dus het meeste is inmiddels weer weggedooid.
Door het gebrek aan sneeuw is er in de hele regio ook een ernstig gebrek aan hotelgasten.We hebben nog wat klantjes die wat oude hotelbonnen inleveren deze week, maar voor de rest is het armoe troef. Zoals gezegd: er bellen heel veel mensen voor hotelreserveringen, maar alleen maar voor de zomer en de christelijke feestdagen in juni. Qua weersomstandigheden blijft het afwachten of het wintersportseizoen nog gered kan worden. Van 10 tot 14 februari vinden in Lam de Special Olympics plaats (Olympische spelen voor geestelijk gehandicapten), en er zijn al vragen van de organisatie hoe dat moet als er geen sneeuw is. Die week is het hotel nog extreem leeg, dezelfde trend bij de sporters als algemeen: niemand maakt een reservering zolang er geen sneeuw is.
zondag 5 januari 2014
Nieuw jaar, dezelfde uitdagingen
Zo, het begint eindelijk wat rustiger te worden, dus eindelijk tijd voor een logje. Buiten hebben we vandaag voor het eerst sinds een maand of zo neerslag, helaas is het zo warm dat het nergens in de vorm van sneeuw naar beneden komt. Het is eenvoudigweg te warm. Qua sneeuwgebrek hebben we nog nooit zo'n miserabele Kerst en Oud&Nieuw gehad. Degene die beweert dat de opwarming van de aarde een leugen is, moet hier eens komen kijken.
Tot Kerst ging skieen en langlaufen nog wel, daarna ging er door het gebrek aan sneeuw niets meer qua wintersport. Soms heb je vreselijke zeurgasten die ook graag gratis eerder weg willen als het niet sneeuwt, maar dat was dit keer gelukkig niet zo. De meeste wisten het al voordat ze kwamen. Wel hebben we erg te kampen gehad met annuleringen. Ik denk dat we daar binnenkort een inkassobureau op kunnen zetten, want die vinden allemaal dat ze niet hoeven te betalen omdat er geen sneeuw lag. We waren eigenlijk volgeboekt, maar hadden ineens redelijk veel lege kamers. Enige last-minutes hebben we nog wel gekregen, maar vol zijn we nooit meer geworden, en zeker niet tegen hoogseizoenprijzen. De omzetstrop is erg verdrietig. En al die mensen die niet gekomen zijn, eten hier natuurlijk ook niet. Dat is een grote brok om te slikken voor een klein bedrijf als het onze. Normaal gesproken verdienen we in deze 3 weken een aanzienlijk percentage van onze hele jaaromzet, en dat hebben we nodig om de lege novembermaand en de magere januarimaand te subsidieren. Dat is dit jaar dus niet helemaal zo gelukt.
Gezien de kou, regen en overstromingen in het voorjaar, het gebrek aan zomerweer in de zomer en nu het gebrek aan sneeuw, mag het een wonder heten dat we ook 2013 weer met een gezonde omzetplus afgesloten hebben.
Morgen gaan de laatste gasten weg, en dan zijn we 9 dagen dicht. We kennen dat van andere jaren: de tweede week van januari doet traditioneel nooit iets, en zonder sneeuw al helemaal niet. Dit jaar hebben we dus zelf gepland met een sluiting, dan hoef je geen personeel op standby te zetten en de hele dag aanwezig te zijn "voor het geval dat". We gaan nu echt weer de verfkwast ter hand nemen, er ligt nog genoeg boekhouding en strijkgoed, plus een hele hoop andere klussen en klusjes.We hopen wel een dagje weg te gaan, even naar de uitverkoop of zo.
Een medewerkster liep als enige tijd jaloersig te doen over onze vakantie. Tsja, ze zou zelf ook wel graag op vakantie willen, maar ja, daar had ze eigenlijk geen geld voor. Nee, wij boeken ook de goedkoopste vakantie in het laagste van het laagseizoen die we kunnen vinden, 9 maanden van te voren, en sparen daar keihard voor. Nou, ze heeft iets op gevonden, en wij mogen betalen.... Ze heeft zitten zeuren bij de ziektekostenverzekering dat ze zo'n zere rug heeft (o ja, sinds wanneer?) en nou mag ze van de verzekering 3-4 weken op kuur, met uitzicht op verlenging tot 6 weken. Die kuur wordt beschouwd als ziektedagen, en driemaal raden wie haar gemiddelde loon al die tijd mag doorbetalen. Ze is oproepkracht, en had eigenlijk in januari bijna geen uren gehad (we zijn dicht/zeer leeg), maar nu mogen we het gemiddelde loon wat ze de afgelopen 12 maanden heeft verdiend gaan doorbetalen, en niet de daadwerkelijk uit te roosteren dagen. Dit alles voelt voor ons erg oneerlijk, ook omdat we weten dat ze niet ziek is. De laatste tijd kwam ze ook steeds al met ziekmeldingspapiertjes voor iedere dag dat ze vage buikpijn zou hebben of zo, altijd in weken dat ze nauwelijks ingedeeld stond natuurlijk.
Boontje komt echter keihard om haar loontje, want ze had gedroomd van een mooi kuuroord in de Alpen of aan de Oostzee, of in de buurt van een leuke stad, maar de verzekering voelde denk ik ook nattigheid. Ze gaat naar een oud DDR-sanatorium, in een treurig kuuroord in de middle of nowhere, 45 minuten buiten Chemnitz, in een deel van Saksen waar het in juni nog onder water stond. Het is daar vast heel gezellig in januari. Ze moet met de trein, "want ze mag met haar slechte rug absoluut niet zelf autorijden" van de verzekering. Ze kan daar, zeer tot haar chagrijn, zonder vervoer dus ook geen leuke dingen ondernemen. Nee schat, je moet in die kliniek rugoefeningen doen om beter te worden. Grinnik.
Een andere medewerkster komt al meer dan een jaar niet werken, en sinds mei is er geen contact meer met haar te krijgen. We hebben haar dus 2 weken geleden een brief geschreven dat zonder tegenbericht haar contract eind februari wordt opgezegd. Geen reactie. Wel stuurt ze een andere medewerkster SMSen met de vraag hoe het met die collega gaat en met de beste wensen. Ze leeft dus nog wel, en heeft ook een werkende mobiele telefoon. We kunnen binnenkort weer een personeels-advertentie zetten.....
Tot Kerst ging skieen en langlaufen nog wel, daarna ging er door het gebrek aan sneeuw niets meer qua wintersport. Soms heb je vreselijke zeurgasten die ook graag gratis eerder weg willen als het niet sneeuwt, maar dat was dit keer gelukkig niet zo. De meeste wisten het al voordat ze kwamen. Wel hebben we erg te kampen gehad met annuleringen. Ik denk dat we daar binnenkort een inkassobureau op kunnen zetten, want die vinden allemaal dat ze niet hoeven te betalen omdat er geen sneeuw lag. We waren eigenlijk volgeboekt, maar hadden ineens redelijk veel lege kamers. Enige last-minutes hebben we nog wel gekregen, maar vol zijn we nooit meer geworden, en zeker niet tegen hoogseizoenprijzen. De omzetstrop is erg verdrietig. En al die mensen die niet gekomen zijn, eten hier natuurlijk ook niet. Dat is een grote brok om te slikken voor een klein bedrijf als het onze. Normaal gesproken verdienen we in deze 3 weken een aanzienlijk percentage van onze hele jaaromzet, en dat hebben we nodig om de lege novembermaand en de magere januarimaand te subsidieren. Dat is dit jaar dus niet helemaal zo gelukt.
Gezien de kou, regen en overstromingen in het voorjaar, het gebrek aan zomerweer in de zomer en nu het gebrek aan sneeuw, mag het een wonder heten dat we ook 2013 weer met een gezonde omzetplus afgesloten hebben.
Morgen gaan de laatste gasten weg, en dan zijn we 9 dagen dicht. We kennen dat van andere jaren: de tweede week van januari doet traditioneel nooit iets, en zonder sneeuw al helemaal niet. Dit jaar hebben we dus zelf gepland met een sluiting, dan hoef je geen personeel op standby te zetten en de hele dag aanwezig te zijn "voor het geval dat". We gaan nu echt weer de verfkwast ter hand nemen, er ligt nog genoeg boekhouding en strijkgoed, plus een hele hoop andere klussen en klusjes.We hopen wel een dagje weg te gaan, even naar de uitverkoop of zo.
Een medewerkster liep als enige tijd jaloersig te doen over onze vakantie. Tsja, ze zou zelf ook wel graag op vakantie willen, maar ja, daar had ze eigenlijk geen geld voor. Nee, wij boeken ook de goedkoopste vakantie in het laagste van het laagseizoen die we kunnen vinden, 9 maanden van te voren, en sparen daar keihard voor. Nou, ze heeft iets op gevonden, en wij mogen betalen.... Ze heeft zitten zeuren bij de ziektekostenverzekering dat ze zo'n zere rug heeft (o ja, sinds wanneer?) en nou mag ze van de verzekering 3-4 weken op kuur, met uitzicht op verlenging tot 6 weken. Die kuur wordt beschouwd als ziektedagen, en driemaal raden wie haar gemiddelde loon al die tijd mag doorbetalen. Ze is oproepkracht, en had eigenlijk in januari bijna geen uren gehad (we zijn dicht/zeer leeg), maar nu mogen we het gemiddelde loon wat ze de afgelopen 12 maanden heeft verdiend gaan doorbetalen, en niet de daadwerkelijk uit te roosteren dagen. Dit alles voelt voor ons erg oneerlijk, ook omdat we weten dat ze niet ziek is. De laatste tijd kwam ze ook steeds al met ziekmeldingspapiertjes voor iedere dag dat ze vage buikpijn zou hebben of zo, altijd in weken dat ze nauwelijks ingedeeld stond natuurlijk.
Boontje komt echter keihard om haar loontje, want ze had gedroomd van een mooi kuuroord in de Alpen of aan de Oostzee, of in de buurt van een leuke stad, maar de verzekering voelde denk ik ook nattigheid. Ze gaat naar een oud DDR-sanatorium, in een treurig kuuroord in de middle of nowhere, 45 minuten buiten Chemnitz, in een deel van Saksen waar het in juni nog onder water stond. Het is daar vast heel gezellig in januari. Ze moet met de trein, "want ze mag met haar slechte rug absoluut niet zelf autorijden" van de verzekering. Ze kan daar, zeer tot haar chagrijn, zonder vervoer dus ook geen leuke dingen ondernemen. Nee schat, je moet in die kliniek rugoefeningen doen om beter te worden. Grinnik.
Een andere medewerkster komt al meer dan een jaar niet werken, en sinds mei is er geen contact meer met haar te krijgen. We hebben haar dus 2 weken geleden een brief geschreven dat zonder tegenbericht haar contract eind februari wordt opgezegd. Geen reactie. Wel stuurt ze een andere medewerkster SMSen met de vraag hoe het met die collega gaat en met de beste wensen. Ze leeft dus nog wel, en heeft ook een werkende mobiele telefoon. We kunnen binnenkort weer een personeels-advertentie zetten.....
Abonneren op:
Posts (Atom)