Ongelofelijk, maar waar. Vandaag zijn we hier precies 10 jaar. Zoals ik al tegen Pepijn zei, voelt het helemaal niet zo. En we gaan graag nog even door. In 10 jaar is er zoveel gebeurd, dat kun je niet in 1 logje kwijt. Dit is al heel veel jaren echt "thuis".
Het meest ongelofelijke verhaal is natuurlijk dat de kat die 10 jaar geleden bij onze verhuizing langs de snelweg de benen nam, op het bureau naast mij ligt te spinnen. Ik denk dat als je het die zou kunnen vragen, ze achteraf niet zo goed zou weten waarom ze dat nou gedaan had. Ook voor haar is het al heel veel jaren echt thuis.
We hebben een paar drukke weken achter de rug, met alle katholieke feestdagen, en Pepijn was tussendoor nog even naar Nederland, dus vandaar dat er een tijdje geen log was. Nu is het sinds vandaag een paar dagen extreem rustig. Morgen gaan we er een leuke dag van maken met een leuk etentje om te vieren dat ons bedrijf woensdag 10 jaar bestaat. Vanaf donderdag gaat dan echt de beuk er weer in voor het hoogseizoen.
ons hotel
maandag 30 mei 2016
donderdag 12 mei 2016
Ruhetag-perikelen
En toen was het alweer mei! Afgelopen weekend was het heel erg druk ivm Hemelvaart, en komend weekend wordt het weer heel erg druk ivm Pinksteren. Op Pinkstermaandag is in Kötzting altijd de Pfingstritt, dus is het altijd vol bij ons. Vandaag is het een beetje stilte voor de storm, we hebben weinig gasten en die we hebben zijn zeer uithuizig. Pepijn heeft de afgelopen 2 dagen gebuffeld in de tuin, en ik was gisteren bij de groothandel om even in te kopen.
Dinsdag zijn we heerlijk gaan wandelen, het was 22 graden en prachtig zonnig, alleen werden we laat in de middag overvallen door noodweer. Het plan was om vanaf station Hohenwarth Campingplatz omhoog te gaan naar de Kaitersberg, dan bij de Kötztinger Hutte wat te gebruiken, en dan via de Räuber Heiglhöhle terug over de kam naar station Zellertal te lopen, waar de auto stond. Het eerste deel ging heel erg goed. Het was wel warm, en de klim was zo vroeg in het jaar misschien wat steil, maar de lunch bij de Kötztinger Hutte was een welkome pauze. Daarna moesten we eigenlijk alleen nog maar bergaf, maar een half uur na de lunch begon het te regenen. Eerst hebben we geschuild onder een gigantisch groot rotsblok, en toen het wat minder erg werd, hebben we de pas erin gezet richting bewoonde wereld. Dat hebben we niet helemaal gehaald; 4,4 km voor het einddoel kregen we een gigantische wolkbreuk over ons heen. Het kwam met bakken uit de lucht hozen. We zijn gaan schuilen onder een afdakje bij een verlaten uitspanning, daar stonden we droog en we konden zelfs even onze kletsnatte jassen uitdoen en aan een spijker ophangen. Koud was het namelijk niet. Toen het maar zo hard bleef gieten en onweren, hebben we na 40 minuten schuilen maar een taxi gebeld met de mobiele telefoon. Gelukkig konden we uitleggen waar we waren, en was de taxichauffeur bereid meteen te komen. In de taxi was het tijdens de rit een beetje schrikken hoe ver het nog lopen was geweest, en hoe nat we dan wel niet geweest waren. In Kötzting zijn we bij onze favoriete pizzeria gaan eten. Toen we thuis kwamen waren onze jas, sokken en schoenen nog steeds helemaal doorweekt.
De dinsdag ervoor waren we even bij de bouwmarkt in Cham een paar klusspulletjes kopen. We kwamen terug bij de auto, en waren net ingestapt, toen er in het parkeervak schuin tegenover ons een andere auto stopte. De bestuurder stapte uit, en toen begon de narigheid. Hij had vergeten de auto op de handrem te zetten. De auto rolde tegen de zijkant van onze auto aan en schuurde de hele rechtervoorkant van de bumper en het metaal van de zijkant, enorme krassen tot gevolg. Hij deed er allemaal maar wat luchtig over: zeg maar wat het kost en dan geef ik jullie wel wat geld of zo. Dacht het niet vriend.... Toen hij vaag was over het feit dat hij geen verzekeringspapieren bij zich had, en raar tegen Pepijn stond te zeveren, heb ik meteen met mijn telefoon de politie gebeld. Die kwamen gelukkig vlot toen ik zei dat de man geen verzekeringspapieren had, geen schadeformulier wilde invullen en zich nogal raar gedroeg. Zij hebben de papieren ingevuld, op hun formulier aangekruist dat de tegenpartij schuld had, en hem een schriftelijke waarschuwing gegeven wegens het rondrijden zonder verzekeringspapieren. Hij was wel verzekerd, dat is allemaal ondertussen gecheckt met de verzekering.
Pepijn is met de auto bij onze vaste garage geweest, die is normaal altijd heel goedkoop. Onze vaste monteur zei dat hij meteen een officiele schade-taxateur ging bellen, want dit was niet even een klein krasje. Vanmiddag heeft de taxateur de auto bekeken: gelukkig is er niets ontzet of zo wat onmiddellijk gerepareerd moet worden, maar de lak is van het metaal gekrast en er zit een deuk in de rechter wielkast. Onze eigen monteur had de schade al op rond de 1000 euro geschat, de taxateur stuurt ons nog een rapport met de uiteindelijke kosten. Onze garage zei ook al dat we alleen even het blanke metaal moeten (laten) bijlakken om roesten te voorkomen, en de rest van het geld gewoon moeten houden, want de auto is ruim 12 jaar oud (255 duizend op de teller) en er zitten al krassen en deukjes in zodat de hele bumper laten spuiten niet meer de moeite waard is.
Dinsdag zijn we heerlijk gaan wandelen, het was 22 graden en prachtig zonnig, alleen werden we laat in de middag overvallen door noodweer. Het plan was om vanaf station Hohenwarth Campingplatz omhoog te gaan naar de Kaitersberg, dan bij de Kötztinger Hutte wat te gebruiken, en dan via de Räuber Heiglhöhle terug over de kam naar station Zellertal te lopen, waar de auto stond. Het eerste deel ging heel erg goed. Het was wel warm, en de klim was zo vroeg in het jaar misschien wat steil, maar de lunch bij de Kötztinger Hutte was een welkome pauze. Daarna moesten we eigenlijk alleen nog maar bergaf, maar een half uur na de lunch begon het te regenen. Eerst hebben we geschuild onder een gigantisch groot rotsblok, en toen het wat minder erg werd, hebben we de pas erin gezet richting bewoonde wereld. Dat hebben we niet helemaal gehaald; 4,4 km voor het einddoel kregen we een gigantische wolkbreuk over ons heen. Het kwam met bakken uit de lucht hozen. We zijn gaan schuilen onder een afdakje bij een verlaten uitspanning, daar stonden we droog en we konden zelfs even onze kletsnatte jassen uitdoen en aan een spijker ophangen. Koud was het namelijk niet. Toen het maar zo hard bleef gieten en onweren, hebben we na 40 minuten schuilen maar een taxi gebeld met de mobiele telefoon. Gelukkig konden we uitleggen waar we waren, en was de taxichauffeur bereid meteen te komen. In de taxi was het tijdens de rit een beetje schrikken hoe ver het nog lopen was geweest, en hoe nat we dan wel niet geweest waren. In Kötzting zijn we bij onze favoriete pizzeria gaan eten. Toen we thuis kwamen waren onze jas, sokken en schoenen nog steeds helemaal doorweekt.
De dinsdag ervoor waren we even bij de bouwmarkt in Cham een paar klusspulletjes kopen. We kwamen terug bij de auto, en waren net ingestapt, toen er in het parkeervak schuin tegenover ons een andere auto stopte. De bestuurder stapte uit, en toen begon de narigheid. Hij had vergeten de auto op de handrem te zetten. De auto rolde tegen de zijkant van onze auto aan en schuurde de hele rechtervoorkant van de bumper en het metaal van de zijkant, enorme krassen tot gevolg. Hij deed er allemaal maar wat luchtig over: zeg maar wat het kost en dan geef ik jullie wel wat geld of zo. Dacht het niet vriend.... Toen hij vaag was over het feit dat hij geen verzekeringspapieren bij zich had, en raar tegen Pepijn stond te zeveren, heb ik meteen met mijn telefoon de politie gebeld. Die kwamen gelukkig vlot toen ik zei dat de man geen verzekeringspapieren had, geen schadeformulier wilde invullen en zich nogal raar gedroeg. Zij hebben de papieren ingevuld, op hun formulier aangekruist dat de tegenpartij schuld had, en hem een schriftelijke waarschuwing gegeven wegens het rondrijden zonder verzekeringspapieren. Hij was wel verzekerd, dat is allemaal ondertussen gecheckt met de verzekering.
Pepijn is met de auto bij onze vaste garage geweest, die is normaal altijd heel goedkoop. Onze vaste monteur zei dat hij meteen een officiele schade-taxateur ging bellen, want dit was niet even een klein krasje. Vanmiddag heeft de taxateur de auto bekeken: gelukkig is er niets ontzet of zo wat onmiddellijk gerepareerd moet worden, maar de lak is van het metaal gekrast en er zit een deuk in de rechter wielkast. Onze eigen monteur had de schade al op rond de 1000 euro geschat, de taxateur stuurt ons nog een rapport met de uiteindelijke kosten. Onze garage zei ook al dat we alleen even het blanke metaal moeten (laten) bijlakken om roesten te voorkomen, en de rest van het geld gewoon moeten houden, want de auto is ruim 12 jaar oud (255 duizend op de teller) en er zitten al krassen en deukjes in zodat de hele bumper laten spuiten niet meer de moeite waard is.
vrijdag 29 april 2016
Jantje lacht, Jantje huilt
Wat een weer is het de laatste dagen: prachtig zonnig, en dan ineens tussendoor een zware sneeuw- of hagelbui. Jantje lacht, Jantje huilt. Echt lekker weer om te gaan wandelen....niet dus...... De bezetting van het hotel is vanwege dit unieke weer niet zoals hij zou moeten zijn, we hebben het gewoon heel erg rustig. Het personeel klaagt steen en been over de weinige diensten, eentje heeft er nu zelfs een baantje bij genomen, maar wij kunnen er ook weinig aan doen. Als ik de blogs van vorig jaar lees, was het de laatste aprilweek ook zo rustig, en toen was het wel mooi weer. We zien dat de boekingen voor Hemelvaart nu erg langzaam gaan, mensen wachten eerst af of het weer zo slecht blijft. We zijn deze week zelf aan het klussen. De balkonkamers krijgen onder andere een gelakt plafond en allemaal nieuwe verlichting. Ook worden de stopcontacten verdubbeld.
Vorige week waren we even een paar dagen in Nederland. Het was veel te kort en we waren dan ook helemaal kapot toen we weer terug waren. Een goede vriend van ons ging promoveren in Utrecht: een hele speciale gebeurtenis waar we heel erg graag naar toe wilden. We kunnen al veel te vaak niet naar bruiloften, verjaardagen en andere hoogtijdagen van de mensen die ons dierbaar zijn. Het was een superdag, we waren blij dat we er de hele dag bij konden en mochten zijn. We hebben bij onze beste vriend gelogeerd in Amsterdam (die ook een vriend van de promovendus is), en hij is de donderdag dat we terug reden met ons mee gekomen naar Lam. Naast een hoop gezelligheid heeft hij ook meegeholpen met klussen. We hebben samen een balkonhek geverfd op de enige middag dat het droog was, hij heeft de gastencomputers ge-update, en gisteren heeft hij samen met Pepijn in de balkonkamers aan de electra geklust. Hij is vandaag weer met de trein naar huis.
Dit keer hebben we heen en terug naar Nederland overdag gereden, en ondanks dat we niet echt heel erg file gehad hebben, hebben we er beide keren toch een hele lange dag over gedaan. Volgende keer gaan we toch weer 's nachts rijden, dat rijdt een stuk relaxter en sneller. We hadden op de terugweg nog even stress, toen we tijdens het oprijden van de parkeerplaats van een wegrestaurant een slepend geluid hoorden. Er lag onder de auto een paneeltje los wat over de straat sleepte. Pepijn en Harald hebben even op hun knieen voor de auto gelegen of we het zelf konden fixen, maar we besloten toch maar de ADAC te bellen. Volgens de telefoniste kon het wel eens 90 minuten gaan duren. Dan maar even lunchen bij het wegrestaurant, daar waren we eigenlijk toch voor gestopt. Vijf minuten later stonden we in de rij om ons eten af te rekenen, toen er een telefoontje kwam van de monteur die al met zijn auto de parkeerplaats op kwam rijden. Dat was boffen! Binnen no time was het gemaakt en konden we weer op weg. Boutje losgetrild, gewoon domme pech, volgens de monteur "was het nog een prima auto". Tot diezelfde conclusie was onze garage de week ervoor ook gekomen bij de kleine beurt, waarschijnlijk haalt het autootje deze maand haar tweejaarlijkse APK gewoon nog.
Vorige week waren we even een paar dagen in Nederland. Het was veel te kort en we waren dan ook helemaal kapot toen we weer terug waren. Een goede vriend van ons ging promoveren in Utrecht: een hele speciale gebeurtenis waar we heel erg graag naar toe wilden. We kunnen al veel te vaak niet naar bruiloften, verjaardagen en andere hoogtijdagen van de mensen die ons dierbaar zijn. Het was een superdag, we waren blij dat we er de hele dag bij konden en mochten zijn. We hebben bij onze beste vriend gelogeerd in Amsterdam (die ook een vriend van de promovendus is), en hij is de donderdag dat we terug reden met ons mee gekomen naar Lam. Naast een hoop gezelligheid heeft hij ook meegeholpen met klussen. We hebben samen een balkonhek geverfd op de enige middag dat het droog was, hij heeft de gastencomputers ge-update, en gisteren heeft hij samen met Pepijn in de balkonkamers aan de electra geklust. Hij is vandaag weer met de trein naar huis.
Dit keer hebben we heen en terug naar Nederland overdag gereden, en ondanks dat we niet echt heel erg file gehad hebben, hebben we er beide keren toch een hele lange dag over gedaan. Volgende keer gaan we toch weer 's nachts rijden, dat rijdt een stuk relaxter en sneller. We hadden op de terugweg nog even stress, toen we tijdens het oprijden van de parkeerplaats van een wegrestaurant een slepend geluid hoorden. Er lag onder de auto een paneeltje los wat over de straat sleepte. Pepijn en Harald hebben even op hun knieen voor de auto gelegen of we het zelf konden fixen, maar we besloten toch maar de ADAC te bellen. Volgens de telefoniste kon het wel eens 90 minuten gaan duren. Dan maar even lunchen bij het wegrestaurant, daar waren we eigenlijk toch voor gestopt. Vijf minuten later stonden we in de rij om ons eten af te rekenen, toen er een telefoontje kwam van de monteur die al met zijn auto de parkeerplaats op kwam rijden. Dat was boffen! Binnen no time was het gemaakt en konden we weer op weg. Boutje losgetrild, gewoon domme pech, volgens de monteur "was het nog een prima auto". Tot diezelfde conclusie was onze garage de week ervoor ook gekomen bij de kleine beurt, waarschijnlijk haalt het autootje deze maand haar tweejaarlijkse APK gewoon nog.
maandag 11 april 2016
Alweer een drukke week!
De afgelopen week was even aanpoten, en de komende week wordt niet anders. Het is heerlijk om weer eens wat te doen te hebben na de slappe winter. Ook het restaurant wordt zeer goed bezocht. In het midden van de week hadden we zelfs een dag dat de omzet op restaurant hoger was dan die op kamers! Het is buiten nog wel fris, maar erg mooi zonnig, dus gisteren zaten er ook wandelaars op het terras. Vandaag komen de zakenreizigers van Siemens weer terug voor de tweede week van hun cursus. Gelukkig waren ze vorige week erg tevreden. Waarschijnlijk houdt het in dat er niemand van ons naar de jaarvergadering van de horecabond kan vanmiddag, omdat we dan met lunch serveren nog niet klaar zijn.
Hoe druk wij het hebben, zo rustig is het elders in Lam. Op het moment zijn er maar iets van 3 collega's open, de rest is met vakantie. Wij voelen dat het na de 15de totaal op z'n gat valt. De medewerksters vragen voordurend om een rooster voor de tweede helft van de maand, maar ik heb grote moeite een planning te maken rondom de weinige tot geen boekingen. Het wordt waarschijnlijk voor onszelf veel op een ladder in verfkleding staan.
Hoe druk wij het hebben, zo rustig is het elders in Lam. Op het moment zijn er maar iets van 3 collega's open, de rest is met vakantie. Wij voelen dat het na de 15de totaal op z'n gat valt. De medewerksters vragen voordurend om een rooster voor de tweede helft van de maand, maar ik heb grote moeite een planning te maken rondom de weinige tot geen boekingen. Het wordt waarschijnlijk voor onszelf veel op een ladder in verfkleding staan.
zondag 3 april 2016
Al weer april!
Wat gaat de tijd toch snel, het is al weer april!
De afgelopen weken was het hier erg druk, en de komende 2 weken blijft dat zo. Dan valt het midden april ineens op z`n gat, een heel aantal collega's gaan ook in april meerdere weken dicht wegens gebrek aan klandizie. Wij gaan de derde aprilweek heel even de midweek naar Nederland, omdat een vriend gaat promoveren. Als je toch leeg bent, dan kun je daar makkelijk bij zijn. We missen van vrienden en familie al genoeg verjaardagen, bruiloften, geboortes, begrafenissen en andere hoogtijdagen. Zo kom je jaren niet in Nederland, en dan ineens 4x in een half jaar.
Inmiddels is het hier stralend weer, zo´n 21 graden. We verheugen ons nu al op dinsdag, dat wordt een goede wandeldag. Vorige dinsdag was het beestenweer, dus was het niet erg dat we dringend naar de groothandel moesten voor een paar dingen. De gasten hadden alles opgegeten met Pasen. De wasmachines waren bij de Metro in de aanbieding, en het is hier al een paar maanden improviseren met een wasmachine te weinig, dus hebben we gelijk voor een leuke prijs een nieuwe ingeladen. De oude had ik in augustus 2006 bij dezelfde groothandel meegenomen, en die begon dus na een hard hotelleven van 9,5 jaar zodanige kuren te vertonen dat hij onbruikbaar was geworden. Voor een huishoudmachine een hele respectabele leeftijd, gezien wat ik er allemaal mee doe. We hebben nu hetzelfde merk als onze grote machine, over die Bauknecht ben ik heel tevreden, en over de nieuwe ook.
We merken aan dit soort dingen dat we hier al bijna 10 jaar zijn. Artikelen die we meteen aan het begin gekocht hebben, beginnen het nu op te geven of wel erg oud te worden. Onze auto hebben we destijds als jonge tweedehands gekocht, die is nu 12,5 jaar oud en heeft over de 250 duizend km op de teller. Hij rijdt nog heel fijn maar het wordt best spannend of hij de TÜV (APK) nog haalt. Eigenlijk hopen we hem minimaal nog 2 jaar op de weg te houden tot de volgende keuring in mei 2018. De sneeuwloze winter was geen vetpot, dus we zitten even niet op grote uitgaven te wachten. Deze week begon het waterkokertje in de keuken te lekken. Die heb ik van mijn ouders kado gehad toen ik vanuit de studentenflat naar mijn eerste echte huis in Amsterdam verhuisde, bijna 20 jaar geleden. Zo stevig maken ze die dingen tegenwoordig niet meer. We hadden in de opslag nog een andere staan, dat is een rotding, maar voorlopig doen we het er even mee.
Deze week hebben we het terras weer buiten gezet, de planten uit de overwinter-opslag gehaald, de parkeerplaats geveegd en nog een paar van dat soort dingetjes. De gemeente heeft de bomen eindelijk gesnoeid op de helling. Die staan langs de weg op hun land, die zijn niet van ons, maar in de herfst kregen we ineens een beetje een onvriendelijke brief dat we "onze bomen moesten snoeien" omdat die het verkeer bellemmerden. Pepijn heeft even een gezellig informeel praatje met de burgemeester gemaakt (Hoi Paul, ... ) tijdens de toerismevergadering (zo doe je dat hier), er is iemand van de gemeentewerken langs geweest om te kijken waar de grenslijn dan ligt (wij hebben hier in Beieren allemaal grensstenen langs de grenslijn liggen). Toen werd het ze ineens duidelijk dat het hun eigen bomen en struiken waren die de straat smaller maakten, en dat ook nog er een paar rotte bij waren die bij een volgende storm klaar stonden om voor een volledige versperring te zorgen. Tijd dus om in te grijpen - maar wel door de gemeentewerken en niet door ons.
Het is nog erg vroeg in het seizoen en nog niet allemaal even groen, maar het ziet er alvast een stuk beter uit.
De afgelopen weken was het hier erg druk, en de komende 2 weken blijft dat zo. Dan valt het midden april ineens op z`n gat, een heel aantal collega's gaan ook in april meerdere weken dicht wegens gebrek aan klandizie. Wij gaan de derde aprilweek heel even de midweek naar Nederland, omdat een vriend gaat promoveren. Als je toch leeg bent, dan kun je daar makkelijk bij zijn. We missen van vrienden en familie al genoeg verjaardagen, bruiloften, geboortes, begrafenissen en andere hoogtijdagen. Zo kom je jaren niet in Nederland, en dan ineens 4x in een half jaar.
Inmiddels is het hier stralend weer, zo´n 21 graden. We verheugen ons nu al op dinsdag, dat wordt een goede wandeldag. Vorige dinsdag was het beestenweer, dus was het niet erg dat we dringend naar de groothandel moesten voor een paar dingen. De gasten hadden alles opgegeten met Pasen. De wasmachines waren bij de Metro in de aanbieding, en het is hier al een paar maanden improviseren met een wasmachine te weinig, dus hebben we gelijk voor een leuke prijs een nieuwe ingeladen. De oude had ik in augustus 2006 bij dezelfde groothandel meegenomen, en die begon dus na een hard hotelleven van 9,5 jaar zodanige kuren te vertonen dat hij onbruikbaar was geworden. Voor een huishoudmachine een hele respectabele leeftijd, gezien wat ik er allemaal mee doe. We hebben nu hetzelfde merk als onze grote machine, over die Bauknecht ben ik heel tevreden, en over de nieuwe ook.
We merken aan dit soort dingen dat we hier al bijna 10 jaar zijn. Artikelen die we meteen aan het begin gekocht hebben, beginnen het nu op te geven of wel erg oud te worden. Onze auto hebben we destijds als jonge tweedehands gekocht, die is nu 12,5 jaar oud en heeft over de 250 duizend km op de teller. Hij rijdt nog heel fijn maar het wordt best spannend of hij de TÜV (APK) nog haalt. Eigenlijk hopen we hem minimaal nog 2 jaar op de weg te houden tot de volgende keuring in mei 2018. De sneeuwloze winter was geen vetpot, dus we zitten even niet op grote uitgaven te wachten. Deze week begon het waterkokertje in de keuken te lekken. Die heb ik van mijn ouders kado gehad toen ik vanuit de studentenflat naar mijn eerste echte huis in Amsterdam verhuisde, bijna 20 jaar geleden. Zo stevig maken ze die dingen tegenwoordig niet meer. We hadden in de opslag nog een andere staan, dat is een rotding, maar voorlopig doen we het er even mee.
Deze week hebben we het terras weer buiten gezet, de planten uit de overwinter-opslag gehaald, de parkeerplaats geveegd en nog een paar van dat soort dingetjes. De gemeente heeft de bomen eindelijk gesnoeid op de helling. Die staan langs de weg op hun land, die zijn niet van ons, maar in de herfst kregen we ineens een beetje een onvriendelijke brief dat we "onze bomen moesten snoeien" omdat die het verkeer bellemmerden. Pepijn heeft even een gezellig informeel praatje met de burgemeester gemaakt (Hoi Paul, ... ) tijdens de toerismevergadering (zo doe je dat hier), er is iemand van de gemeentewerken langs geweest om te kijken waar de grenslijn dan ligt (wij hebben hier in Beieren allemaal grensstenen langs de grenslijn liggen). Toen werd het ze ineens duidelijk dat het hun eigen bomen en struiken waren die de straat smaller maakten, en dat ook nog er een paar rotte bij waren die bij een volgende storm klaar stonden om voor een volledige versperring te zorgen. Tijd dus om in te grijpen - maar wel door de gemeentewerken en niet door ons.
Het is nog erg vroeg in het seizoen en nog niet allemaal even groen, maar het ziet er alvast een stuk beter uit.
zondag 20 maart 2016
Terug van weggeweest
Dit weekend hadden we een topweekend. Je kunt merken dat het langzaam lente wordt en de gasten er weer zin in hebben. Goed zo, want we werden maar wat moedeloos van de dooie wintertijd. Ook de komende weken hebben we een prettige bezetting. Pasen zijn we nu zelfs al vol. Volgens het weerbericht (voor zover dat een week van te voren klopt) zou het volgend weekend 17 graden moeten worden. Dat verklaart ook waarom mensen zo aan het boeken zijn. Deze week was het al heel aardig, maar dinsdag werden we ineens verrast met een redelijke hoeveelheid sneeuw. Net toen we de dag ervoor tegen elkaar gezegd hadden dat het terrasmeubilair wel naar buiten kon.....
We hadden dit weekend ineens een bonuskamer. Iemand belde een paar weken terug op om te vragen of we dit weekend een kamer vrij hadden. Hij ging het met zijn vrouw bespreken en moest nog vrij vragen bij zijn baas. Nooit meer gemeld, gebeurt wel vaker. Ineens stond er vrijdagmiddag bij Pepijn een stel voor de balie die bij hoog en laag beweerden een boeking te hebben. "Waar is uw bevestiging? Heeft u een voucher?". Hadden ze allemaal niet. Nou ja, dan even hier afrekenen en in een van de weinige lege kamers geschoven. Ik kan mij die meneer nog herinneren, daar heb ik gewoon een heel normaal gesprek mee gehad, die klonk toch niet blond aan de telefoon..... Het hele weekend heeft die man mij vuil aangekeken terwijl hij zwijgend langs de receptie liep.
Vorige week zijn we nog even een paar dagen naar Nederland geweest. Het was gezellig, maar veel te kort. Het was super om iedereen weer te zien. Wel vonden we het overal zo koud. Hier in Duitsland wordt de verwarming in de winter tot tropische temperaturen opgestookt. Wij moeten er in het hotel aan mee doen, want anders is het geklaag niet van de lucht, ook al betekent het dat wij zelf in de winter binnen met korte mouwen rondlopen. De truien zijn hier al 10 jaar niet uit de kast geweest. Je raakt er helaas aan gewend, dus vinden we het in Nederland nu overal koud. Iets anders wat nu enorm opviel, was hoe smal en klein de straatjes en de parkeervakken in Nederland zijn. Ook merk ik dat ik steeds slechter tegen de drukte kan. Ik laat het liefste Pepijn rijden op de Nederlandse wegen. We hebben terug naar huis weer 's avonds en 's nachts gereden, dan is het heerlijk rustig op de Autobahn.
Even lachen: een vandaag uitgecheckte gast heeft op de comment card in de kamer geschreven "uw geurkaarsen ruiken niet zo goed". Nou dat kan kloppen, we hebben namelijk helemaal geen geurkaarsen.....
We hadden dit weekend ineens een bonuskamer. Iemand belde een paar weken terug op om te vragen of we dit weekend een kamer vrij hadden. Hij ging het met zijn vrouw bespreken en moest nog vrij vragen bij zijn baas. Nooit meer gemeld, gebeurt wel vaker. Ineens stond er vrijdagmiddag bij Pepijn een stel voor de balie die bij hoog en laag beweerden een boeking te hebben. "Waar is uw bevestiging? Heeft u een voucher?". Hadden ze allemaal niet. Nou ja, dan even hier afrekenen en in een van de weinige lege kamers geschoven. Ik kan mij die meneer nog herinneren, daar heb ik gewoon een heel normaal gesprek mee gehad, die klonk toch niet blond aan de telefoon..... Het hele weekend heeft die man mij vuil aangekeken terwijl hij zwijgend langs de receptie liep.
Vorige week zijn we nog even een paar dagen naar Nederland geweest. Het was gezellig, maar veel te kort. Het was super om iedereen weer te zien. Wel vonden we het overal zo koud. Hier in Duitsland wordt de verwarming in de winter tot tropische temperaturen opgestookt. Wij moeten er in het hotel aan mee doen, want anders is het geklaag niet van de lucht, ook al betekent het dat wij zelf in de winter binnen met korte mouwen rondlopen. De truien zijn hier al 10 jaar niet uit de kast geweest. Je raakt er helaas aan gewend, dus vinden we het in Nederland nu overal koud. Iets anders wat nu enorm opviel, was hoe smal en klein de straatjes en de parkeervakken in Nederland zijn. Ook merk ik dat ik steeds slechter tegen de drukte kan. Ik laat het liefste Pepijn rijden op de Nederlandse wegen. We hebben terug naar huis weer 's avonds en 's nachts gereden, dan is het heerlijk rustig op de Autobahn.
Even lachen: een vandaag uitgecheckte gast heeft op de comment card in de kamer geschreven "uw geurkaarsen ruiken niet zo goed". Nou dat kan kloppen, we hebben namelijk helemaal geen geurkaarsen.....
zaterdag 5 maart 2016
Griep
Pepijn is nooit ziek, maar deze week moest hij er toch vreselijk aan geloven. Griep....en niet zo'n beetje ook! Maandagnacht heeft hij zelfs liggen ijlen van de koorts. Dinsdag was dus een rare Ruhetag: Pepijn in bed onder 2 twee dekbedden met een fleecetrui en een kruik, en ik naar Straubing voor verschillende afspraken. Woensdag moest hij doodziek mee naar de verplichte herhalingscursus voor bedrijfshulpverlener. Echt niet fijn als je dan je bed uit moet. Hij heeft het overleefd, alleen zag hij wat pips nadat hij de pop moest beademen. Na 5 dagen het bedrijf alleen runnen had ik er schoon genoeg van, en was ook best wel doorgedraaid. Gelukkig is Pepijn sinds gisteren weer in staat een beetje mee te draaien. Nu moet ik echt uitkijken dat ik niet ziek wordt. Ik heb duidelijk iets fouts gegeten en vanacht bijna niet geslapen van de buikpijn.
Het is vandaag 10 graden. Leuker kunnen we het niet maken, het weer is prut en dat blijft zo. Zojuist heb ik gasten incheckt die duidelijk onder een steen geleefd hebben de afgelopen maanden. Op verontwaardigde toon werd gezegd "we zijn hier om te skieen, maar er is helemaal geen sneeuw....." Sorry hoor, maar op de Arber na zijn alle ski- en langlauf gebieden allang dicht, en dat staat ook op de desbetreffende websites, en ook op die van alle gemeenten. Als je op de webcam van de Arber kijkt, zie je dat buiten de piste alles groen is. Bovendien komen deze mensen uit de buurt van Nürnberg waar ook al de hele winter geen sneeuw is, en stond op alle weerberichtsites al minimaal een week dat het vandaag 10 graden werd.
Morgen gaan we, net als veel van onze collega's, 10 dagen dicht. Het heeft op deze manier gewoon geen zin om open te zijn, het kost meer als dat het oplevert. Dit weekend hebben we voor een deel nog wel leuke gasten, voor het andere deel hebben we gasten waarbij we de grootste moeite hebben om ons gezicht in de plooi te houden (van het lachen of qua ergernis). We hadden gisteren walkins die bij binnenkomst al over van alles wat te zeuren hadden. Ik kreeg het idee dat de man dacht dat hij wel kon afdingen door overal een probleem van te maken. Hij vond ook het gratis zwembad te ver weg. Sorry, omdat u het gegeven paard in de bek kijkt, zullen we even het hotel voor u verplaatsen tot direkt naast het zwembad... Het aanbod tot welkomsdrankje werd ook agressief van de hand gewezen. Ik werd echt aangekeken of ik ze de gifbeker aanbood in plaats van prosecco. Toen wilden ze de wettelijk voorgeschreven papieren niet invullen. Sorry, geen adres of geboortedatum op het aanmeldformulier, en geen krabbeltje op de internetovereenkomst= niet slapen. Ze zijn weer gegaan. Het punt waarbij er betaald moest worden, hebben we niet eens bereikt. Dat was waarschijnlijk ook 1 grote muiterij geworden. En dit waren natuurlijk met stip kandidaten geweest om vooraf te laten betalen. Ook had ik bij deze mensen graag ID willen zien.
We hopen volgende week naar Nederland te gaan, maar er ligt hier een hoop achterstallig werk doordat we deze week natuurlijk op halve kracht hebben gewerkt. Ook hebben we de komende dagen nog gezellig bezoek. We wilden eigenlijk met zijn vieren gaan sneeuwschoenwandelen, maar bij 10 graden zijn die rackets onnuttige accessoires. Tevens zijn we natuurlijk beiden niet topfit. Pepijn droomt stiekum van grote wandelingen, maar dat kan hij helemaal nog niet aan.
Het is vandaag 10 graden. Leuker kunnen we het niet maken, het weer is prut en dat blijft zo. Zojuist heb ik gasten incheckt die duidelijk onder een steen geleefd hebben de afgelopen maanden. Op verontwaardigde toon werd gezegd "we zijn hier om te skieen, maar er is helemaal geen sneeuw....." Sorry hoor, maar op de Arber na zijn alle ski- en langlauf gebieden allang dicht, en dat staat ook op de desbetreffende websites, en ook op die van alle gemeenten. Als je op de webcam van de Arber kijkt, zie je dat buiten de piste alles groen is. Bovendien komen deze mensen uit de buurt van Nürnberg waar ook al de hele winter geen sneeuw is, en stond op alle weerberichtsites al minimaal een week dat het vandaag 10 graden werd.
Morgen gaan we, net als veel van onze collega's, 10 dagen dicht. Het heeft op deze manier gewoon geen zin om open te zijn, het kost meer als dat het oplevert. Dit weekend hebben we voor een deel nog wel leuke gasten, voor het andere deel hebben we gasten waarbij we de grootste moeite hebben om ons gezicht in de plooi te houden (van het lachen of qua ergernis). We hadden gisteren walkins die bij binnenkomst al over van alles wat te zeuren hadden. Ik kreeg het idee dat de man dacht dat hij wel kon afdingen door overal een probleem van te maken. Hij vond ook het gratis zwembad te ver weg. Sorry, omdat u het gegeven paard in de bek kijkt, zullen we even het hotel voor u verplaatsen tot direkt naast het zwembad... Het aanbod tot welkomsdrankje werd ook agressief van de hand gewezen. Ik werd echt aangekeken of ik ze de gifbeker aanbood in plaats van prosecco. Toen wilden ze de wettelijk voorgeschreven papieren niet invullen. Sorry, geen adres of geboortedatum op het aanmeldformulier, en geen krabbeltje op de internetovereenkomst= niet slapen. Ze zijn weer gegaan. Het punt waarbij er betaald moest worden, hebben we niet eens bereikt. Dat was waarschijnlijk ook 1 grote muiterij geworden. En dit waren natuurlijk met stip kandidaten geweest om vooraf te laten betalen. Ook had ik bij deze mensen graag ID willen zien.
We hopen volgende week naar Nederland te gaan, maar er ligt hier een hoop achterstallig werk doordat we deze week natuurlijk op halve kracht hebben gewerkt. Ook hebben we de komende dagen nog gezellig bezoek. We wilden eigenlijk met zijn vieren gaan sneeuwschoenwandelen, maar bij 10 graden zijn die rackets onnuttige accessoires. Tevens zijn we natuurlijk beiden niet topfit. Pepijn droomt stiekum van grote wandelingen, maar dat kan hij helemaal nog niet aan.
Abonneren op:
Posts (Atom)