Opgebrand

Het is ieder jaar een bekend fenomeen: de week dat de scholen weer beginnen in Beieren is het hier wat rustiger. Mensen die aangewezen zijn op de schoolvakanties gaan niet meer op vakantie, mensen zonder kinderen wachten graag nog een weekje. De gasten die we wel hebben zijn koopjesjagers die niets uitgeven. Je ziet ze niet, ze kopen niets, je hebt er geen lol van. Lekker rustig is het wel, gezellig niet, want het is ook nog van het soort "rupsje-nooit-genoeg". Nu zouden we dus theoretisch wel toe moeten komen aan veel wat is blijven liggen in de idioot drukke tijd. Zoals ieder jaar brengt dit midweekje echter het besef dat we onszelf weer hardgrondig voorbij zijn gelopen de afgelopen maanden, en komt alle vermoeidheid er bij iedereen uit. Onze parttimer loopt een paar keer per week tegen zichzelf te herhalen "nog 2 maanden, nog 2 maanden". Ze vindt het geloof ik ook wel fijn dat haar kinderen weer naar school zijn, die 2 maanden vakantie (Tsjechische kinderen hebben 1 juli t/m 31 augustus vrij) zijn echt pure stress voor haar, ook omdat haar man onregelmatig werkt, en ze dus vaak een opvangprobleem heeft als de kinderen vrij hebben. Ze heeft het weer rondgebreid deze zomer: een weekje bij haar ouders, een weekje bij de andere oma, een weekje bij haar zus, 2 weken op voetbalkamp, zelf een weekje vakantie genomen, papa is nog een paar dagen met de kinderen gaan raften, enz...

Pepijn heeft het echt heel zwaar op het moment. Aan zijn gedrag merk je dat hij dringend aan rust toe is. En omdat de hele papierwinkel en de tuin natuurlijk is blijven liggen, heeft hij het paniekgevoel dat hij door en door moet. Het feit dat er in het hoogseizoen een dierbare is overleden en hij nooit tijd heeft gehad om dat even rustig te verwerken, komt er nu ook uit. Ik had gisteren een ziekjesdagje. Waarschijnlijk dinsdag op de Ruhetag mezelf voorbij gelopen met de hitte, of iets verkeerds gegeten. Een dagje in bed, en het gaat al een stuk beter. Ik ben niet meer misselijk, maar ik heb nog steeds flink hoofdpijn.

Vanaf morgen is het nog even 3 weken vol gas geven, en dan stort het na het lange Wiedervereinigungs-weekend altijd helemaal in. Het is afwachten wat het weer doet, wat je in oktober de laatste 4 weken nog binnen harkt. Bij mooi weer wordt er nog volop gewandeld, bij slecht weer valt het een beetje op zijn gat. Vandaag is het nog tropisch warm, ook in Beieren zuchten we nog steeds onder een hittegolf. Morgen slaat het weer om, en wordt het een paar dagen herfstig. Dat gaat na het weekend over in mooi nazomerweer, vanaf het midden van volgende week wordt het 17 tot 20 graden en zonnig. Over anderhalve week komt Pepijn's vader met zijn oom langs, en de eerste week van onze bedrijfssluiting komen er 4 vrienden een week helpen klussen,dus dat is wel heel gezellig allemaal.

Dinsdag was het zo heet dat we niet zijn gaan wandelen. We waren ook veel te moe, en het spiertje in mijn voet, en Pepijn zijn voetontsteking en -breuk speelden ook parten. Er is deze week een nieuwe treinlijn geopend vanaf Viechtach, en we hebben dus heerlijk in de airconditioned trein gezeten en genoten van de prachtige route door het dal van de zwarte Regen. Dit gebied heet niet voor niets in de volksmond "Bayerisch Kanada", zo mooi is het daar. Van Viechtach naar Gotteszell lag een oud spoortracé, wat al vele jaren alleen nog door een museumlijntje sporadisch gebruikt werd, nadat het begin negentiger jaren van de vorige eeuw werd stilgelegd. Het spoor is opgeknapt, en nu rijdt de Waldbahn daar een uursdienst, met aansluiting in Gotteszell naar Deggendorf, en de andere kant op richting Regen, Zwiesel, Bayerisch Eisenstein.

Wel jammer is dat de trein vroeger van Gotteszell via Viechtach nog verder tot Blaibach reed, alwaar er een prachtige aansluiting was op de trein naar Lam en Cham. In 1991 is de spoorbrug bij Blaibach echter afgekeurd, en daarna is de rails opgegraven. De kans dat dat stuk ook weer gereanimeerd wordt is echter bijna nul, omdat er in Viechtach gebouwd is op de plaats van het voormalige tracé naar Blaibach, en het bouwen van een nieuwe brug bij Blaibach een vermogen kost, wat Landkreis Cham en de gemeente Blaibach niet heeft. Je ziet nu dat er kortzichtig in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw overal in onze regio treinlijntjes zijn opgeheven, waar nu een behoefte aan is. Landkreis Regen heeft besloten dat de leegloop van het platteland moet worden tegengegaan door beter openbaar vervoer, en vanuit Viechtach en de kleine dorpjes langs de lijn kunnen jongeren nu sinds dit collegejaar thuis wonend naar HBO opleidingen in Deggendorf, kan er geforenst worden, en is het ziekenhuis in Deggendorf bereikbaar. Helaas is de wil en het geld er in Landkreis Cham niet om de treinlijnen Blaibach-Viechtach en Miltach-Straubing weer terug te leggen. Veel medische dingen kunnen alleen in Straubing of Deggendorf, veel dingen inkopen kan alleen goed in Straubing of Deggendorf, studeren kun je ook aan HBO-opleidingen in Straubing, en nu ben je vanuit Lam 5 uur bezig naar München, wat anders via Blaibach en Deggendorf toch wel 1 tot 2 uur korter kan.

Na ons treinritje zijn we heerlijk buiten gaan eten op ons favoriete zomerterras bij de Italiaan in Regen, gelegen aan de rivier de Regen.

Hij kwam van rechts.....

Maandagmiddag kwam ik tot de conclusie dat de sla bijna op was, en dus reed ik nog even snel naar het lokale supermarktje. Daar kom ik niet graag voor verse produkten, aangezien die meestal ofwel niet zo vers zijn ofwel heel erg duur ofwel uitverkocht. Zoals Pepijn altijd zegt: "hun slogan is Wir lieben Lebensmittel, maar de liefde van de levensmiddelen is niet wederzijds....."

Op de terugweg, ik was al bijna thuis, begon het ineens te hozen. Het weer was vreselijk, je kon geen hand voor ogen meer zien. Ik hoefde alleen nog maar de helling op te rijden en dan was ik thuis. De rotswand aan de rechterkant van de weg tussen Frahelsbruck en Frahels is redelijk steil, en een onbewoond bosgebied. Daar vandaan kwam vanuit het niets een ree van de rots een paar meter naar beneden op de weg vallen, net voor mijn auto. Knal en er finaal overheen..... Je kunt daar op dat punt echt niet stoppen, niemand verwacht daar in dat noodweer een stilstaande auto, dus heb ik de auto een paar meter verder in onze garage gereden, en daar rustig naar de schade aan de auto gekeken. De ree was op slag dood. Pepijn was al de ree in de kant aan het schuiven, de politie bellen, en onze nummerplaat zoeken die bij de knal van de auto was gekomen. Gelukkig was de schade aan de auto gering: hier en daar wat krassen en scheuren aan de voorbumper, het nummerbord liet zich terug monteren. De auto zit toch al onder de deuken, dit kon er ook nog wel bij. De politie heeft de jachtopziener gebeld om het dier te verwijderen.

Ik heb echt oneindig veel geluk gehad. Als de ree een fractie later was geweest, was mijn auto total loss geweest (bijvoorbeeld motorkap finaal ingedeukt, radiator kapot, beest door de voorruit) en wie weet was ik ernstig gewond geweest door rondvliegend glas of omdat ik aan de andere kant het talud af was gecrashed. Wildongelukken komen hier heel veel voor, ik denk dat wij de enigen in het dorp zijn die nog niet aan de beurt waren geweest. Geen autoverzekering die wildschade hier dekt, zo vaak als het voor komt. We wonen natuurlijk ook wel in een natuurpark, en ik heb al heel vaak moeten remmen voor allerlei verschillende dieren die de weg overstaken (complete kuddes herten, konijnen, vossen, egels, eenhoorntjes, en zelfs een lynx), dus je bent je er wel van bewust dat het kan gebeuren. Onze medewerkster heeft 3000 euro schade aan haar auto gehad vanwege 3 herten die midden in het dorp de weg overstaken. Weer een ervaring rijker. Gelukkig hebben we een oude auto....

Rustig aan, dan breekt het pootje niet.....

En toen was het ineens september! Waar is augustus gebleven? We weten het zelf niet. We hebben het gevoel door een soort orkaan te zijn overreden. Vandaag laten we alles vallen en zijn erg verstrooid. Na een enorm lange periode van doorhollen was het vandaag iets rustiger, en dan komt meteen de vermoeidheid eruit. Ik ben er niet trots op, maar heb vandaag voor het eerst in jaren een blad met glazen bier laten vallen. Gast was een beetje nat, ik helemaal doorweekt. Pepijn heeft het gebroken glas opgeruimd, de gast kwam niet meer bij van het lachen, en ik moest een andere jurk aan en snel even mezelf wassen. Ik liep te soppen in mijn schoenen, en tot op mijn onderbroek rook alles naar bier. We hebben de gast en zijn vrouw een nieuw rondje bier van het huis gegeven, ze waren helemaal niet boos.

Pepijn loopt al lange tijd te kwakkelen met een ontsteking aan zijn grote teen, en ik heb al een tijd last van een pijnlijk verrekt spiertje onder mijn voet. Het gevolg van veel te veel lopen..... Pepijn mocht van de dokter geen dichte schoenen meer aan, dus had ik maar even een goedkoop paar outdoor-sandalen voor hem gekocht bij de Deichmann (zeg maar van Haren). Erg flateus, hij heeft zich de eerste dagen enorm lopen schamen dat het toch niet representatief was, totdat hij zich erbij neer gelegd heeft dat het nou eenmaal niet anders kon. We dachten dat het voor een paar weken was, maar het is nu al bijna 2 maanden. Volgens de huisarts gaat het nog wel even duren, de ontsteking moet samen met de nagel uitgroeien. Pepijn had dringend nog een extra paar schoenen nodig om te kunnen afwisselen. We hebben dus 2 weken geleden op onze Ruhetag bij onze favoriete schoenenwinkel in Deggendorf 2 paar leren duitse sandalen gekocht, zeg maar een soort Birkenstocks. Het enige wat nog ontbreekt bij de integratie zijn de witte of geitenharen sokken.

Diezelfde avond liep Pepijn op blote voeten bij ons in de huiskamer, en toen heeft hij de zere voet erg hard tegen de kast gestoten. 's Nachts werd de pijn ondragelijk, dus heb ik hem de volgende ochtend na een doorwaakte nacht naar de huisarts gereden. Diens diagnose: gebroken.... Daar zit je echt midden in het hoogseizoen op te wachten.... Het was niet te gipsen, dus het werd gespalkt en getaped en gewapend met krukken gingen we naar huis. Goed.... wat nu...? Ik heb verschillende familieleden en vrienden gebeld of iemand kon komen helpen met dingen die Pepijn altijd doet (zoals gras maaien), maar iedereen was ofwel zelf op vakantie, ofwel was aan het oppassen op de kinderen/ huisdieren/ planten van mensen die op vakantie waren, ofwel kon geen vakantiedagen opnemen vanwege vakantie van collega's, ofwel kwam net terug van vakantie en had geen vakantiedagen meer. Ik heb mijzelf dus dagenlang een slag in de rondte gerend, want nu moest ik alles wat niet zittend gedaan kon worden voor mijn rekening nemen. Na een paar dagen was ik he-le-maal total loss. Gelukkig kon Pepijn wel computer- en telefoonwerk doen, en kon ik Pepijn wel voor het fornuis parkeren zodat hij tenminste het vlees kon omdraaien en in de pannen kon roeren. Bij dat roeren is hij een paar dagen later per ongeluk op die voet gaan staan, en hoorde toen een enorm harde krak. De volgende ochtend was de zwelling bijna helemaal weg, en kon hij op zijn voet staan zonder de ondragelijke pijn van eerst. Ofwel het was niet goed gezet, ofwel het is nooit gebroken geweest en was er alleen een botje vreselijk uit de kom. Hoe dan ook, door de crunch zit alles weer op z'n plaats. Inmiddels doet Pepijn weer redelijk mee in het bedrijf, al is bijvoorbeeld gras maaien nog een beetje een brug te ver. Dinsdag wilde Pepijn mee naar de groothandel, maar daar heb ik hem toch op een stoel in de kantine gezet totdat ik klaar was met inkopen.

Gelukkig was het pootje de week ervoor nog niet gebroken tijdens de Kulinari-Musi-Summa, het kulinaire feest van de Lamer Wirtegemeinschaft op het marktplein. We hadden dit jaar saucijzenbroodjes en quiche gebakken, andere collega's hadden alles van taart tot speenvarken aan het spit, van gepofte aardappels tot gewokte bami, van hamburgers en gulash tot oliebollen. Er was een vuurshow, verschillende muziekoptredens, een complete braderie, een kindercircus, een volksdansgroep, en ga zo maar door. We hebben veel lol gehad, maar het was keihard werken, niet alleen op de dag zelf, maar ook alle voorbereidingen in de dagen en weken ervoor. Omdat het vrij vroeg op de avond begon te regenen, hebben we allemaal maar een mini-winstje gedraaid, maar qua PR en gezelligheid was het voor herhaling vatbaar. Inmiddels hebben we de eindbalans met z'n allen opgemaakt, en over verbeterpunten gesproken, en we gaan het volgend jaar weer doen. Van het mini-winstje gaan we samen met de collega's in december gezellig een dagje wat leuks doen.

Tot slot even lachen: een vrouw belt Pepijn op over een kamer voor een bepaalde datum. Ze moest reserveren via een bepaalde reisorganisatie omdat ze daar nog een tegoed had (komt wel vaker voor). Pepijn heeft gezegd dat de desbetreffende dag in orde was, en dat ze het kon gaan regelen met het reisburo. Vervolgens krijgen we van het reisburo een boekingsaanvraag voor een dag later, en dát kon niet meer. Pepijn mailt dus het reisburo terug "Dit is niet met de gast afgesproken. Jammer dat ze van gedachte veranderd is, want die nieuwe dag kan het niet". De dag erna belt de vrouw boos op dat ze niet begreep waarom we de aanvraag hadden afgewezen: "Ik wilde de kamer vanaf maandag reserveren, maar het online systeem van de reisorganisatie zei dat we zo kort van te voren niet meer voor die maandag konden reserveren, dus heb ik dinsdag ingetypt. We dachten dat u dan wel zou begrijpen dat we toch op maandag komen".

Hoogseizoen

Langere tijd geen blog? De meesten weten het al: hoogseizoen! Het is hier op het moment een gekkenhuis. We komen nauwelijks aan genoeg slaap toe, en we hebben allebei last van onze voeten van het vele lopen.

Deze week hadden we een aantal gasten die hele rare dingen deden. De kat vond eerst de pindasaus best wel lekker, maar daarna ging het niet zo goed meer met haar.

Pepijn kwam deze week naar buiten, en gasten hadden aan de voorkant van het hotel alle stoelen en tafels van het openbare terras bij de hoofdingang vol gelegd met hun net zelf gewassen ondergoed. Er kon niemand meer buiten eten, en voor aankomende gasten is dit natuurlijk geen reclame. We zijn een driesterrenhotel, geen daklozenopvang! Pepijn heeft aan de kamerdeur geklopt met een wasrekje. Het zag er echt niet uit. Jammer dat Pepijn de gasten eerder tot de orde geroepen had dan dat ik een fototoestel kon pakken......

Dan hadden we gasten zonder topografisch besef die dachten een dagtochtje naar Polen te maken. Het hotel ligt aan de Tsjechische grens, niet aan de Poolse. Daar moet je nog even 500 km door Tsjechie voor rijden.... Andere gasten wilden weten of Tsjechie buitenland was. Ze hadden namelijk geen groene verzekeringskaart voor de auto, iets wat op zijn minst aangeraden wordt voor rijden in het buitenland. Vervolgens kwam de vraag of je die ook nodig had als je maar een paar uur een tripje naar Tsjechie ging maken. "Het is nog steeds buitenland, meneer, ook voor een paar uur."

One woman show

Deze week was ik alleen, omdat Pepijn naar een begrafenis in Nederland was. Ik voel de vermoeidheid overal in mijn lijf, ben blij dat hij er sinds vandaag weer is. Het hotel draaien gaat in je eentje net aan als je niet te veel gasten en niet al te veel rare dingen hebt, al kan je het restaurant er niet ook nog bij hebben. De gasten werden dus allen vriendelijk doorverwezen naar de collega in de straat. Zonder mijn fantastische personeel had ik het ook niet gered. De volgende begrafenis dient zich helaas al weer aan - binnenkort moet ik naar Engeland, áls ik een betaalbaar vliegticket kan vinden.

Ondertussen is het vorige en deze week erg stil in het hotel. Duitsland gaat steeds een ronde verder in het EK, en iedereen die al langer meeleest weet wat dat betekent: niemand gaat op vakantie, maar iedereen zit thuis voor de buis met een krat bier. Het begint nu echt vervelend te worden, het wachten is op het einde van het toernooi.

Vandaag hebben we een gesprek gehad met een webdesigner over de bouw van een nieuwe hotelwebsite. We hebben al een tijd een nieuwe website nodig, maar we hadden steeds geen tijd om het zelf te doen, en ook geen zak geld om het te laten doen. De eerste edities hebben we helemaal zelf gebouwd, maar voor deze versie kunnen we nu echt de tijd niet meer vinden, en bovendien hebben we de expertise voor alle moderne snufjes niet. We gaan kijken wat voor offerte eruit komt.

Creditcardfraude

Ik zeg het wel vaker.... we moeten helderziende worden....
Vorige week kregen we een last-minute boeking via een online boekingsportaal waarvan we gelijk een raar gevoel bij hadden. Geen idee waarom: een single en een double niet-roken voor die avond, normale naam van een Duitse vrouw, normaal adres in Duitsland, creditcardnummer klopte. De vrouw had een zogenaamde "Hot Deal" geboekt, waarbij je een goedkopere prijs betaald omdat je een boeking maakt die je niet meer kunt annuleren en die meteen van je creditcard wordt afgeboekt. Het geld is dus meteen na boeking geind.

Een paar uur later stonden er 2 hele vage vrachtwagenchauffeurs voor onze balie, sterk naar zweet en de hele Marlboro-fabriek ruikend. Met een sterk accent: "Er is een kamer voor ons geboekt". Dat bleek dus die reservering te zijn. Geen 3 personen, slechts 2, ook geen niet-rokers, en geen vrouw te bekennen. Wie is mevrouw S. dan? Ja, dat is onze bazin, die komt nooit mee, doet dat altijd zo. Tsja, dat gaat dus zo niet. Iedereen kan wel zeggen dat hij voor die kamers komt, wat als de echte mevrouw S. straks ineens komt? Bovendien is het bij dit soort reservering zo dat de bezitter van de creditcard er wel bij dient te zijn, helemaal bij een last-minute, waarbij niet meer gecheckt kan worden of het creditcardnummer niet gehackt of geskimmt ist. Probleem is namelijk dat mevrouw S. maar "creditcardfraude" hoeft te roepen en dat ze nooit in ons hotel was, Mastercard meteen het geld terug stort, en wij hebben gratis 2 kamers weggegeven. De desbetreffende mannen zitten dan al lang en breed weer in Moldova. Je kunt bij dit boekingsportaal ook een bedrijfsnaam opgeven, en ook de namen van de aanreizende personen, dan was het nog halverwege ok geweest. Dat was allemaal niet ingevuld. Of je bent dus heel dom, of juist heel erg slim.

Die jongens begonnen dus die vrouw bellen, Pepijn kreeg de mobiel in de hand gedrukt, en werd aan de telefoon door een of ander ordinair wijf voor rotte vis uitgescholden. Zij zei mevrouw S. te zijn en een bedrijf te hebben, en dat dit nóóit ergens een probleem was. Fantastisch leuk zo'n baas, vooral toen die jongens tegenover mij bekenden dat dit al het derde hotel in een week was waar ze deze issues hadden. Pepijn had een simpel voorstel, wat wij bij hotels in Amsterdam geleerd hebben: kopieer de voor- en achterkant van de orginele creditcard, maak een kopie van de ID-kaart of paspoort van dezelfde persoon, en schrijf even op de kopie dat je toestemming geeft voor een afboeking voor dhr X en dhr Y, en fax of email dat even. Twee minuutjes werk, en het is geregeld. Ieder bedrijf heeft toch minimaal een fax of een scanner. Dat ging ze allemaal niet doen, wij gingen ze gewoon nu een kamer geven, en met de mededeling "ik trek je kop eraf" gooide ze de telefoon erop. Tsja, jongens, het is bijna 22 uur, sluitingstijd van de receptie, dus wij hebben ondertussen gewoon geen andere mogelijkheid dan jullie de deur te wijzen.

Toen belde het callcentre van het boekingsportaal. De vrouw had ze gebeld met de mededeling "dat het hotel weigerde haar in te checken." De medewerkster hoorde Pepijn even aan, het was duidelijk dat mevrouw S. haar maar wat op de mouw had gespeld, en zei "U heeft helemaal gelijk, u staat volledig in uw recht om deze mensen de deur te weigeren. Dit kan zo niet". Uiteindelijk zijn we er met de reisorganisatie uitgekomen dat zij de boeking in hun systeem annuleerden, ons geen provisie in rekening gingen brengen voor deze boeking, wij de creditcardafboeking terug zouden storten naar mevrouw S., en alleen tegen onmiddellijke contante betaling de twee heren alsnog zouden accepteren. Die jongens waren echt wel te goeder trouw, die konden er duidelijk niets aan doen, en hebben zich ook keurig gedragen en de kamers heel netjes achtergelaten. Zelfs de fles mineraalwater uit de gastenkoelkast hebben ze netjes betaald.

Na deze hele toestand heb ik mevrouw S. en het bedrijf op de vrachtwagen even gegoogled. Al snel werd duidelijk dat dat ook dubieus was. Ze werkt helemaal niet voor het opgegeven bedrijf. Wel heeft ze een parketlegfirma, die geregistreerd is als Limited-company in een verlopen kantoorpand in Liverpool. De openbare bedrijfsgegevens van dat engelse bedrijf beloven ook niet veel goeds: duidelijk een brievenbusfirma, ontelbaar veel directeurswisselingen, rare financiele handel en wandel, waar zij al jaren een prominente rol in speelt. Wat zei ik? We moeten helderziende worden!!

Houthakkers

Ken je dat grappige liedje "I'm a lumberjack and that's ok"? Deze week hebben we veel bosbouwers, boswachters en houthakkers in huis. In Roding is de grootste bosbouwbeurs van Europa, en ondanks dat het meer dan 50 km weg is, zit de hele regio van woensdag tot zondag vol. Gisteren hadden we maar 1 kamer die hier niet voor de beurs waren. Veel grote stoere mannen in huis dus, er zijn er maar een paar met vrouw gekomen. We zijn een beetje doorgedraaid, gisteren is het erg laat geworden, wel was de bieromzet erg leuk. Ze zijn echt allemaal ok.

Ik heb nog steeds waanzinnige spierpijn van onze wandeling van dinsdag. Het was echt niet zo ver of zwaar voor ons doen, maar ik heb ernstige moeite met trap lopen en ik moet met een vorkheftruck uit bed getakeld worden. We zijn naar Engelshütt gelopen, en hebben daar de bus naar Neukirchen genomen. In Walching moet je dan overstappen op de bus de andere kant op, want die rijdt via de Hohen Bogen, en daar wilden we heen. Omdat onze buschauffeur erg langzaam reed, moesten we hard rennen voor onze (normaal erg makkelijk te halen) overstap. De chauffeur heeft ons ook nog €3,40 te veel berekend voor de 2 buskaartjes. Normaal zijn ze hier zo servicegericht, maar deze had er overduidelijk geen zin in.

We hadden nog gratis kaartjes voor de Hohen Bogen stoeltjeslift, maar die waren nog van vorig jaar. We hebben heel erg netjes gevraagd of we er nog iets mee konden, en hadden eigenlijk op niets gerekend behalve misschien een kleine korting of zo, maar tot onze verrassing werden die zonder enig commentaar alle 4 omgeruild voor nieuwe die geldig zijn tot 2017. We hebben er dus nog 2 voor een volgende keer. Kijk, dat is dan wel weer superservice! Boven hebben we na de eerste 1,5 km bij Haus Schönblick eerst op het terras van het uitzicht genoten met een drankje.

 

Daarna ging de afdaling goed van start, richting Höllhöhe en verder naar Kolmstein. Bij Kolmsteiner Hof hebben we gelunched. Die mensen kennen we erg goed via de Horecabond en dat is ook een superplekje. Daarna zijn we naar huis gelopen via Haibühl. Totaal hebben we ongeveer 13-15 km gelopen.

We zijn daarna nog in de auto gestapt naar Cham omdat we buitentapijt voor de balkons hadden gezien. De tegels op de balkons werden nu toch wel een beetje aftands, dus voor de zomer moest daar snel wat aan gebeuren. Aangezien we zo vol zijn, kun je niet met de drilboor gaan hakken en breken. Dit is een erg sjieke en snelle oplossing.

 

Volgende week hopen we weer in een kamer te kunnen verven. Dat moet tussen de bedrijven door ook gebeuren. Pepijn heeft bij zijn laatste bezoek aan Nederland weer een aanbieding spotjes op de kop getikt (lampen en gloeilampen zijn in NL veel goedkoper), en dezelfde spotjes die we in de halletjes van de kamers hebben, komen dus nu ook in de gang. Eindelijk de jaren 70 lampen eruit! Punt is alleen dat we dat heel precies moeten timen, want de stroom in de hele gang en de kamers boven moet er dan af, dus dat kan niet als er gasten thuis zijn. We hebben ook nog zoveel ander materiaal liggen voor geplande klussen, en er is nog zoveel wat we willen doen, maar we hebben gewoon te weinig uren in de dag. Ook de tuin blijft veel werk vragen: het is op dit moment broeierig weer, dus alles groeit als kool. Dit jaar hebben we besloten in het najaar niet lang of ver op vakantie te gaan, maar in november even lekker voortgang te maken met klussen. Vorig jaar hebben we een droomvakantie gehad, maar dat zit er logistiek en financieel natuurlijk niet ieder jaar in.