Verherbouwen

Deze week lag ik weer eens in bed. De griep die alsmaar terug blijft komen.... Probleem is dat we niet goed uitzieken en elkaar blijven aansteken. Vandaag is de eerste dag dat ik me weer wat beter voel, en nu liep Pepijn vanmorgen ineens weer te snotteren.....

We hebben zojuist de deur gesloten tot 30 maart. Er gebeurt hier helemaal niets, de gasten dit weekend waren ook niet echt talrijk en hoogwaardig. Teken aan de wand is ook dat de telefoon de hele dag niet gaat, en er ook bijna niemand een email stuurt. Er is gewoon niemand die deze maand naar het Beierse Woud wil. De boekingen voor het voorjaar en de zomer beginnen wel langzaam te lopen.

We zijn weer eens die-hard aan het klussen. Nou ja, Pepijn dan hoofdzakelijk. We hebben vele jaren geleden een muur gebouwd tussen de gang naar de ontbijtzaal en ons privé-halletje. Die muur is later verplaatst en weer in elkaar gezet. In die rare omgebouwde constructie kwamen nu steeds meer scheuren, en het was duidelijk dat er eindelijk iets beters gebouwd moest worden. Dat is echter iets wat je niet kunt doen als je open bent, want als er geen muur meer staat, lopen de hotelgasten zo onze woning in. Bovendien is het 1 grote stofbende. De oude muur ligt er nu uit, sommige stukken stonden nogal los, andere delen boden weerstand en hadden een boorhamer nodig. De kat is gestressed naar buiten, dat gedoe in het territorium is niet fijn. Morgen gaan we naar de bouwmarkt om de juiste materialen te halen voor een nieuwe muur. Gelukkig kunnen wij allebei heel goed wandjes bouwen. We willen meteen het lelijke schrootjesplafond en de gebrekkige verlichting aanpakken, en er wordt geverfd. Het tapijt leggen we wel weer gewoon terug, dat ook nog aanpakken is qua tijd en budget deze week even niet haalbaar.

Rechts de gewraakte muur:

 Pepijn aan de klus:

 En weg is de muur:

Volgende week gaan we een paar dagen naar Nederland, omdat we wat papierwinkel moeten regelen. We hebben een vakantiehuisje aan de kust gehuurd voor weinig, het is natuurlijk nog geen toeristenseizoen. Voor die paar euro per dag hoeven we familie of vrienden niet weer lastig te vallen als logeeradresje, en we kunnen nog een fijne strandwandeling maken als het weer het toelaat.

De Renault fabriek heeft het een beetje druk, onze oude auto moet het nog even volhouden tot midden juni. Dat betekent dus nog 2 keer met de oude auto helemaal naar Nederland. We wilden eigenlijk dit najaar met de nieuwe auto met vakantie naar de Balkan, maar er kwam dit weekend zo'n achterlijk goedkope aanbieding van een bekende Europese airline langs vanaf Praag naar het Verre Oosten, voor dat geld kun je zo ongeveer nauwelijks naar Dubrovnik en Montenegro rijden.

Maart roert zijn staart

Ik was eindelijk van mijn grieperige verkoudheid af, maar sinds 2 dagen is hij weer helemaal terug.  Gezien de aparte weersomstandigheden is dat ook niet raar.  De ene dag is het 17 graden en zonnig, de volgende hebben we ineens natte sneeuw. Jas aan-jas uit, winterjas aan-zomerjas aan, wel trui- geen trui, raam open-raam dicht, verwarming aan- verwarming uit, je wordt er gek van. De gasten zijn ook niet enorm onder de indruk van het weer. Het is en blijft dus rustig. Vandaag kregen we een mailtje van de VVV dat de Hohenbogen en de Eck definitief de skipistes gesloten hebben, en dat de gemeente Lohberg het opgegeven heeft de langlaufloipes bij Scheiben nog te proberen te prepareren. Twee van onze gasten waren vandaag bij de Arber, maar zeiden dat het daar zo slecht is, dat je ondanks dat ze theoretisch open zijn echt niet meer veilig kunt skieen. Dat was het dan voor deze winter.... We kregen vandaag een nieuwe lijst met de openingstijden van alle horeca in Lam en omgeving. Velen met ons gaan volgende week dicht tot eind maart, sommigen zijn deze week al dicht, en sommigen hangen er zelfs nog een extra week aan tot 8 april. Wij hebben best nog wel wat boekingen staan voor het weekend van 31 maart/1 april, maar daarna wordt het rustig tot Pasen. Het hangt van het weerbericht af hoeveel daar nog komt.

Vrijdag hadden we ineens weer eens geen internet en geen telefoon. Sinds de Telekom een maand geleden (zie blog 3 februari) de verbinding "fit gemaakt heeft voor de toekomst" met een nieuwe VoIP-aansluiting, gaat het verre van goed. Langzaam internet, storingen op de telefoonlijn met echo, uren lang geen internet, verzin het maar. Als je belt met het storingsnummer, krijg je als klant in Duitsland standaard de schuld van de Telekom: jij zal wel iets gedaan hebben, je zult wel geen apparatuur van de Telekom hebben, het kabeltje van de router zal wel kapot zijn, etc. Vrijdag was het weer zover: van 10:30 tot 19:32 geen internet en geen telefoon. Wij hebben een contract met 8 uur ontstoring, dus om 13 uur en om 18:30 hebben we maar eens gebeld hoe dat zit: "er meldt zich een monteur bij u, ofwel telefonisch ofwel ter plaatse". Om 19:32 uur hadden we ein-de-lijk weer verbinding, zonder dat zich iemand had gemeld, dus wij vonden het wel best. Ineens stond er vanmiddag een monteur op de stoep. Euh...ik heb niemand besteld?? Tsja, dat was die melding van vrijdag nog, "ze konden niet eeerder komen". Jongens, als ik al 4 dagen geen internet en telefoon in mijn bedrijf gehad had, dan had er iemand bij het callcentre van de Telekom inmiddels niet blij achter de telefoon gezeten, dan had ik mij al eerder gemeld, en was ik ook geen 4 dagen vriendelijk gebleven. De monteur begon een hele bla-bla dat het aan ons kabeltje lag enz, maar toen wij een beetje boos werden, bleek uiteindelijk na een hele hoop meten dat er iets in de schakelkast verderop in de straat niet goed ingeprikt zat. Hoezo de klant zal wel wat fout gedaan hebben??

Dan gaan bij mij de tandarts-perikelen vrolijk door. Ik had een fijne tandarts in Straubing. OK, wel 75 km heen en 75 km terug rijden, maar dan heb je ook een echte vakman. Vorig jaar riep hij nog stoer dat hij, ondanks dat hij al 62 was, nog jaren mee kon. Hij ging rustig iemand zoeken om de praktijk een paar jaar samen mee te doen, voordat hij dan langzaam steeds minder uur ging werken en de compagnon steeds meer. Dat voorbeeld had hij bij zijn vriend de kaakchirurg zo gezien, en dat was iedereen goed bevallen (mij ook). In november heeft hij de papierwinkel voor mijn nog te plaatsen kronen en bruggen gedaan. Dit zou dan worden opgestuurd naar mijn zorgverzekering, die slechts 10-20% betaald, maar toch een stempel moet zetten.

Het duurde eeuwig voordat ik iets hoorde, dus heb ik na onze vakantie maar eens gebeld. Er werd opgenomen door een zeer onvriendelijke, mij onbekende receptioniste: "met de praktijk van dokter K". "Ben ik hier niet bij de praktijk van dr E?" Kortaf werd mij toegeblaft dat die er er sinds januari niet meer was, geen uitleg, niks. Ze had geen inzage in de dossiers van dr E, ze wist niets van een aanvraag, en de hele houding was dat het haar niks interesseerde en dat ze er geen zin in had. Maar een paar dagen later was de oude assistente van dr E er, en die zou ze mij dan laten bellen. Die vertelde mij dat de oude tandarts nogal ongelukkig door zijn rug was gegaan en voorlopig niet meer kon werken, en dat ipv de voorgestelde constructie met de compagnon hij nu met vervroegd pensioen was gegaan. De nieuwe tandarts wilde persé een nieuw computersysteem, dus ze hadden geen gegevens meer van de oude patienten, dus moesten wachten tot die zelf belden dat ze alsmaar niets hoorden. De zorgverzekering keurde geen aanvragen met de foute tandartsnaam goed, dus of ik langs kon komen om met de nieuwe tandarts te overleggen over het behandelplan. Daar was ik dus donderdag.

De hele praktijk was onherkenbaar gepimpt, en zag eruit als een mislukte Hollywood-kliniek, de receptioniste deed enorm rot, en de assistentes van de oude tandarts zaten er een beetje verdrietig en verloren bij. Er hing vroeger altijd zo'n gezellige, vrolijke, maar professionele sfeer. Het werd mij al meteen duidelijk dat het personeel en de patienten van de oude tandarts als tweederangs uitschot behandeld werden, die zo snel mogelijk geloost moesten worden. De tandarts zelf was niet veel beter, ik bleef heel rustig, maar inwendig kookte ik van woede. Ik besprak met hem de bevindingen van de noodtandarts in Chamerau waar ik voor mijn vakantie was, dat was allemaal "onzin", ondanks dat bepaalde dingen daar herhaald waren die mijn tandarts in Straubing en die in Arrach ook al met mij besproken hadden, en waar de kaakchirurg en diens opvolger het ook al over eens waren. Raar dat 3 tandartsen het eens zijn, en 2 kaakchirurgen ook, en deze tandarts ineens niet? Het behandelplan van de vorige tandarts was "waardeloos" met "achterhaalde materialen en technieken". Hij wilde inferieure materialen gaan gebruiken, waarvan ik weet dat die niet geschikt zijn voor mijn gebit. De oude tandarts heeft pas geleden nog prijzen gewonnen en patenten geregistreerd vanwege zijn baanbrekende technieken op het gebied van kronen zetten op implantaten. Dat was ook de reden dat de kaakchirurg mij naar hem had verwezen, omdat er geen grotere vakman bestaat. Raar dat dat ineens allemaal niet goed was? Het was mij meteen duidelijk dat het ging om gelijk hebben, om lekker verdienen, en niet om wat het beste was voor de patient. Ik wees hem op een aantal acute problemen, maar hij keek er niet eens naar, en luisterde ook helemaal niet. Ik zei dat ik eerst eens even over deze nieuwe inzichten van hem rustig wilde nadenken voordat we een nieuw behandelplan gingen maken. Wat een rare vent zeg, daar gaan we niet meer heen.

Onderweg naar huis ben ik meteen geremd bij de tandartspraktijk in Chamerau die iedere keer toevallig nooddienst heeft als er wat is, die mij dus al meerdere keren in de afgelopen jaren zo fantastisch geholpen heeft tijdens feestdagen, weekenden en andere noodgevallen, en waarvan andere tandarten en kaakchirurgen iedere keer weer zeggen dat die zo'n prachtig vakwerk levert. De assistente reageerde een beetje verbaasd dat ik mij kwam aanmelden als nieuwe patient. Ze herkende me van alle eerdere nooddiensten, en dacht dat ik al patient bij hen was. Eén van de tandartsen (ze zijn met z'n tweeen) reageerde helemaal verheugd, dus ik heb nu volgende week een afspraak voor een nieuw behandelplan. Met een vertraging van 5 maanden krijg ik toch mijn kronen en mijn brug, bij een vakman en vakvrouw die altijd heel veel vragen stellen en wel luisteren....

Sneeuwloos

De nieuwe tactiek heeft gewerkt: we hebben een nieuwe auto besteld. We moeten er 3 tot 4 maanden op wachten. Deze dealer was waarschijnlijk ook zonder telefoontje vooraf wel iets beter geweest. Het is een hele grote vestiging waar ze veel bedrijfsauto's verkopen, en zo dicht bij Regensburg zien ze natuurlijk ook meer mensen, en meer verschillende soorten mensen. We zijn blij dat de kogel eindelijk door de kerk is, het was een zware bevalling. Het is een Renault Kangoo geworden.

Ondertussen zijn de temperaturen hier zo drastisch gestegen, dat we zelfs 's nachts niet meer in de min gaan. Onze terrasplanten die 's winters in het archief overwinteren beginnen zelfs al knoppen te krijgen. Deze week wordt er veel regen verwacht, dus dat was het dan met de sneeuw. Vorige week was het tenminste nog zonnig, nu zou het ook nog hard moeten gaan waaien. Het is buiten ongezellig grijs.

Bedrijfsmatig zijn de huidige weersomstandigheden (en elke paar uur veranderende verwachtingen) natuurlijk niet bepaald goed voor de omzet. Dit weekend waren we ineens bijna helemaal vol - geen idee waarom eigenlijk - maar voor de rest is het teleurstellend. We zijn allebei een beetje grieperig en dus hangerig, dus in dat opzicht vinden we het niet zo erg dat het rustig is. We zouden meer kunnen doen als we de energie ervoor hadden. De oproepkrachten klagen natuurlijk dat ze zo weinig diensten krijgen, maar dat is helaas het risico van oproepkracht zijn. We gaan net als vorig jaar de laatste 2 weken van maart dicht, dan is er helemaal geen interesse in kamers. Het zwembad gaat dan ook 3 weken dicht.

Vandaag was ik met de kat bij de dierenarts. Ze begint nu echt heel erg oud te worden, en heeft de laatste tijd wat kwaaltjes. We hebben dus even wat bloed af laten nemen, en haar even goed laten doorchecken.

Zak hooi

Wie al langer meeleest, weet dat onze auto erg oud begint te worden. We weten al dat hij volgend jaar niet meer door de APK komt: er zijn problemen met de ophanging, er zit sinds deze week weer eens een kleine steenslag op de voorruit, hij geeft allerhande niet-bestaande elektrische storinkjes, de radiator en de uitlaat zijn niet meer zo goed, hij heeft na deze zomer nieuwe winter- én daarna zomerbanden nodig, en hij heeft natuurlijk de nodige deuken en krassen. We zijn dus al een tijdje aan het kijken voor een nieuwe. We willen een bestelautootje, want we doen regelmatig aan gewichtheffen met kratten bier, flessen wijn, 1000 euro boodschappen bij de groothandel, en de inhoud van de halve bouwmarkt, en het maximale laadgewicht van een normale personenauto redt dat niet.

Afgelopen dinsdag besloten we er echt voor te gaan. Dit was de dag dat we een beslissing zouden gaan nemen. We waren al bij een heel aantal dealers geweest, dus we wisten wat we wel en niet wilden, en welke auto's aan onze eisen voldeden. Pepijn had ook thuis zijn huiswerk al gedaan: online alles met elkaar vergeleken, prijzen en opties uitgevlooid, folders gelezen, recencies bekeken. Bij vorige bezoekjes aan de showrooms voelden we ons niet serieus genomen, dus hebben we ons dinsdag extra netjes aangekleed. We weten dat we er jonger uitzien dan we zijn, we hebben een buitenlands accent, we komen aanrijden in een oud brikkie, allemaal factoren om niet enthousiast te proberen ons een auto te verkopen. We vermoeden ook dat er in Duitsland geen provisieregeling of een andere incentive is voor verkopers om hun best te doen. 80% staat erbij als een zak hooi, en wil je met een foldertje de deur uit sturen. Of ze proberen een hele andere auto te verkopen, waar je als bedrijf helemaal niets aan hebt. Ik had in Amsterdam bij de schoenenwinkel waar ik als student werkte zo'n baas: mensen kwamen heel gericht binnen voor zwarte veterschoenen, en dan probeerde hij ze met bruine instappers de deur uit te laten gaan. Natuurlijk worden mensen dan boos.

Het was weer zover.... We kwamen in Straubing bij de (hele grote) Renault dealer binnen. "Die auto hebben we hier niet staan". We werden naar zijn collega van de bedrijfsauto's in Steinach gestuurd. Daar hadden ze alleen maar Iveco vrachtwagens. De verkoper stond in eerste instantie niet eens op om ons netjes te woord te staan. "Ik weet niet waarom mijn collega u hierheen heeft gestuurd, ik heb alleen maar vrachtwagens". Hier heeft u een foldertje, als u alstublieft maar zo snel mogelijk weer weggaat...

Ford dealer dan maar. Na wat bladeren in een foldertje riep de verkoper: "de auto die u wilt, bestaat niet met die opties". Die auto met precies die opties hadden we in Cham al bij de Ford dealer gezien, die overigens ook niet echt enthousiast was om ons een auto te verkopen. We mochten er niet in proefrijden, er werd ons een compleet ander type auto voor een proefrit aangeboden. Die verkoper was in ieder geval al iets beter dan die in Regensburg. Bij de Ford dealer daar hebben we in de showroom in die auto gezeten, de bank ingeklapt en uitgeklapt, enz, en daar kwam niet eens iemand naar ons toe, en toen we wat wilden vragen was iedereen verdwenen. Je zal toch eens met een klant moeten praten als verkoper, dan wordt je dag toch wel heel erg zwaar.

Dan maar naar Mercedes. Daar waren we de week ervoor ook al in Cham geweest, de persoon die erover ging was er niet, maar hij ging ons terug bellen... yeah right.... nooit gedaan... Bij Mercedes in Straubing was het de eerste keer dat we serieus werden ontvangen, dat de verkoper met ons meedacht en de juiste vragen stelde, hij met ons mee naar buiten liep en ons alle mogelijkheden liet zien, we op een stoel gezet werden met wat te drinken, en alle opties en prijzen werden besproken en doorgerekend. De auto voor de proefrit was op dat moment even niet beschikbaar, maar anders was de kans groot geweest dat hij ons een auto had verkocht. Nadeel: die auto is duurder dan andere merken. Je betaalt voor de ster op je voorkant. Bouwtechnisch is hij echter gelijk aan de veel goedkopere Renault, hij komt uit dezelfde Franse fabriek.

Pepijn stelde voor naar Deggendorf te rijden, waar een hele grote Fiat/Ford dealer zit. Nou, dat hadden we gewoon kunnen laten, want daar zat in de glimmende designer showroom een enorme zak patat. Hij kon ons eerst niet te woord staan, want "hij moest eerst even zijn emails afschrijven". In elk geval had de zak patat na doelgerichte vragen wel een folder waarin het model (met openslaande deuren achter plus de toch wel gewenste achterbank) stond wat wij willen. Een ander was misschien nu pro-actief geworden en hij had natuurlijk met ons kunnen gaan zitten. Hij wist uit ons gesprek: we willen over een paar maanden een nieuwe auto in ontvangst nemen dus we moeten die nou toch eens gaan bestellen. Maar nee, niets van dat alles, hij deed weer eens lekker neerbuigend en we liepen zonder offerte de showroom uit.

Nog 1 poging dan, want het begon al donker te worden. Kwart over 5 kwamen we bij de Renault dealer in Deggendorf aan. Die hebben ons 11 jaar geleden al eens stug geprobeerd een auto te verkopen die in het geheel niet geschikt was (als je een diesel stationcar zoekt ga je niet ineens voor de benzine compactauto), maar misschien werkt die sufferd daar niet eens meer. Officieel was de dealer tot 18 uur open, maar we troffen alleen nog het hoofd werkplaats aan, die ons vertelde dat het verkoopteam standaard om 16 uur naar huis ging. Zucht.... niet weer..... Misschien was dat echter wel een geluk bij een ongeluk. Deze meneer kon glimlachen, had kennis van zaken en een klantgerichte instelling. Hij wist precies welke versie welke opties had, kwam met een folder en een prijslijst waarin hij dat alles deskundig aanwees. Hij pakte even zijn jas en de sleutels en liep met ons mee naar een wat oudere Kangoo. "Sorry, hij is wat ouder en niet zo netjes, het is de leenauto van de werkplaats, maar dan kunt u in ieder geval er even in zitten, en even rustig kijken". Hè, hè.....iemand die begrijpt dat iemand misschien echt een auto wil kopen.... Ondertussen bleef hij zich verontschuldigen dat hij niet van het verkoopteam was. Onze reactie: "u bent beter dan 90% van de verkopers die we in de afgelopen weken gezien hebben!"

We hebben dus nog steeds geen auto, en ook nog steeds niet proefgereden. Morgen gaan we maar even rondbellen, zodat een dealer wéét dat we er de dag erna aankomen. Misschien helpt dat. We hebben al gezien dat er in Obertraubling een dealer is die zowel Ford als Renault verkoopt. Als hij ze nou even naast elkaar zet, en we kunnen beiden vergelijken, dan is de kans groot dat hij ons een auto verkoopt. ALS de verkoper geen zak hooi is en hij er zin in heeft, tenminste......

Je bent uitgenodigd

We zijn hier al bijna 11 jaar, en in veel opzichten totaal geintegreerd, maar aan sommige dingen kan ik nog steeds niet wennen. We kregen een mailtje: "Collega X gaat met pensioen en geeft het bedrijf over aan zijn zoon. Om deze overgang te vieren, zijn we allemaal uitgenodigd om zondag te komen eten". Wat denk je dan als je dit leest? Oh wat leuk: vieren, uitgenodigd, hij geeft een klein feestje of receptie!

Ondanks dat wij wel beter weten, moet ik zeggen dat ik met mijn duffe kop er eerst weer niet te veel over na dacht. Zondag deden we onze jas aan om erheen te gaan, en toen kwam Pepijn met de vraag "Ik heb niet zoveel geld in mijn portemonnee, heb jij geld bij je?" Ik wilde al vragen hoezo, toen het mij ineens begon te dagen.... Als je in deze regio wordt uitgenodigd, is het de bedoeling dat je voor jezelf betaalt...... Zelfs als je uitgenodigd bent voor een bruiloft, moet je in het restaurant of op de receptielocatie ALLE drankjes en al het eten zélf betalen. Je mag blij zijn als je een glaasje bubbels of zo kado krijgt.

Wij kregen helemaal niets kado ......nog geen schnaps, nog geen welkomstdrankje, nog geen toastje, nog geen mandje brood.... Je moest gewoon bij die collega van de kaart bestellen, en gewoon alles betalen. De tafel was niet feestelijk gedekt, het grote licht was aan, op de achtergrond dreunde een voetbalwedstrijd, het eten was slecht, en er zaten gewoon andere restaurantgasten aan andere tafels te eten. Als je als gast een kopje thee in een restaurant na de maaltijd besteld, verwacht je ook geen theezakje van de Lidl. Een tweede kopje was niet mogelijk, want toen waren de theezakjes op. Er is een reden dat we daar nooit eten, het eten is gewoon nooit erg goed, en de ambiance is niet erg sfeervol. Toen na het eten de asbakken op tafel kwamen en de ruimte blauw gezet werd (je mag in Beieren helemaal niet binnen roken in een restaurant), zijn we maar naar huis gegaan. De volgende ochtend hadden we flink buikpijn van het convenience-eten uit een pakje. We hebben onze plicht weer gedaan, en met de andere collega's uit Lam was het in ieder geval redelijk gezellig. Gisteren zijn we gezellig met z`n tweeen uit eten geweest in een kwaliteitsrestaurant, waar het eten en de sfeer wel goed zijn.

Ik vroeg aan onze Tsjechische medewerkster hoe dat in Tsjechie zat. Die zei dat het net als in de rest van de wereld was, dat als het woord "uitgenodigd" wordt gebruikt bij de vraag om te komen eten bij iemand of uit eten te gaan met iemand, dat je dan uitgenodigd bent, tenzij er van te voren duidelijk gesproken is over de rekening delen of zelf iets meebrengen.

Februari

Ineens zag ik dat ik al een maand niets gepost had. We waren natuurlijk 2,5 week dicht en niet thuis, en de afgelopen week hebben we hard gewerkt. We zijn er weer moe van.

Meteen bij thuiskomst werden we geconfronteerd met een afgeslagen verwarming. Het heeft heel wat werk gekost door de monteur om alles weer aan de gang te krijgen. De pomp van de verwarming was vastgelopen waardoor hij was uitgevallen. Gewoon domme pech, de pomp dateerde als uit 1979, en het was ook gebeurd als we wel thuis waren geweest. Nu was de verwarming van 1 kamer een beetje aangevroren en was de douchekraan daar kapot gevroren, maar gelukkig viel het mee.

We werden afgelopen woensdag door de Telekom omgeschakeld op een nieuwe telefoonverbinding. De analoge telefoondiensten worden in onze regio opgeheven, daarvoor krijgt iedereen VoIP. Dat dat in veel gevallen niet goed ging, hadden we al gehoord, en ja hoor, we hebben meer dan 24 uur zonder telefoon gezeten. Internet stond ook een dag lang aan-uit te flipperen. Zo geweldig, die nieuwe techniek. We moesten een nieuwe dure router kopen voor VoIP terwijl de oude nog perfect werkte, een duur grapje. Toen bleken we weer een andere nodig te hebben vanwege onze telefooncentrale. Nu doet alles het gelukkig, maar het was even zweten.

Dan hebben we een zeurkous in huis die iedere dag een nieuwe rare allergie verzint. Ze weet alleen niet hoe de stoffen heet waar ze een probleem mee zegt te hebben. Erg raar, iemand die zoiets heeft, kan het altijd uitleggen. Wij hebben gisteren onomwonden gezegd dat ze beter ergens anders kan gaan eten, aangezien wij het risico niet kunnen nemen, en wij ook door de combinatie van verschillende allergieen niets zinvols aan kunnen bieden. We willen alles voor iemand koken, we hebben ook al veel ervaring zonder gluten, lactose, bepaalde eiwitten, vlees, of noten te koken, of zelfs een combinatie daarvan, maar dan moeten we het wel duidelijk van te voren weten.
Vanmorgen had ze ineens weer een nieuwe allergie. Pepijn heeft toen een duidelijk gesprek met mevrouw gehad wat er nou precies aan de hand was, waarbij ze toegaf dat ze over alles had zitten liegen, en alleen maar interessant wilde doen. We hebben daarop de speciale hypoallergene broodjes (geen lactose, geen gluten, geen noten, geen andere allergenen), die heel erg duur zijn, op de rekening van de gast geboekt. Als mensen echt wat hebben, laten we ze natuurlijk niet betalen voor lactosevrije melk of glutenvrij brood. Het is voor die mensen al vervelend genoeg als je zo op vakantie moet. Maar die gasten hebben zowiezo altijd wat bij zich, en melden het vantevoren duidelijk aan. Het was al verdacht dat die mevrouw zelfs geen crackertje of reepje bij zich had, en dingen ging zitten eten waarvoor ze zogenaamd allergisch was.
Wij vinden het een nieuw dieptepunt dat gasten interessant  gaan zitten doen over ziektes die ze niet hebben, zonder enige schaamte toegeven dat ze daarover liegen, en daarmee de geloofwaardigheid van mensen die echt wat hebben onderuit halen. We kennen genoeg mensen die echt een heftige allergie hebben, en zonder goede voorbereidingen en afspraken eigenlijk niet met vakantie kunnen. 

Vanaf overmorgen zou het hier weer zwaar gaan sneeuwen, en zouden we weer Siberisch koude temperaturen krijgen. Aankomende week zijn we bijna leeg, want sneeuw wil iedereen, maar het mag vooral niet sneeuwen of koud zijn tijdens het verblijf.

Sneeuwstorm

Pepijn is al vele uren met de sneeuwfrees de parkeerplaats te lijf aan het gaan. Gelukkig dat er nog eentje van ons actief is, ik doe al een paar dagen de winterslaap van een marmot na. Het waren weer enerverende feestdagen, met lange dagen en korte nachten.
Ineens is het deze week gaan sneeuwen. Het heeft de meteorologen ook verrast, er was helemaal geen neerslag voorspeld, en zeker niet in de vorm van sneeuw. Aan de ene kant balen we een beetje. We hebben heel weinig gasten en zijn doodop, en nu moet Pepijn ook nog uren lang in de ijskoude wind sneeuw ruimen. Bovendien hebben we voor volgende week een vakantie voor onszelf geboekt, want het zou hier nog weken herfstweer zonder sneeuw worden. Aan de andere kant is het wel duidelijk dat de sneeuw te laat is gekomen om er in januari nog wat aan te hebben. Mensen hebben geen geld en geen vakantiedagen meer, volgende week beginnen de scholen weer en moet iedereen weer aan het werk. We waren gisteren bij onze favoriete Griek in Cham, en die gaan volgende week ook de midweek dicht, omdat ze ook al weten dat de tweede week van januari altijd zo doods is.

Gisteren hebben we de hele dag in bed gelegen op onze Ruhetag. Even bijkomen. Laat in de middag moest ik naar de noodtandarts in Chamerau, er was een stukje van een vulling afgebroken. Het deed niet zeer, de tand is al dood, en als ik volgende week naar 1 van mijn eigen tandartsen had gekund, had ik het tot dan wel kunnen laten zitten, maar dan zijn wij er natuurlijk zelf niet. Pepijn beet op nieuwjaarsdag op een peperkorrel en kon op de maandag met een gebroken vulling naar een noodtandarts in Weiding. Die kies deed wél echt heel erg zeer, daar kon hij geen dag langer mee lopen. Omdat aanstaande vrijdag een feestdag is, zijn de meeste bedrijven deze week nog dicht. Ook mijn beide tandartsen doen vrolijk mee, dus is er in onze Landkreis iedere dag maar 1 noodtandarts voor spoedgevallen. Zowel Chamerau als Weiding is meer dan een half uur rijden, wel drie kwartier met dit noodweer, maar gelukkig was er een oplossing.

Daarnaast was er vandaag ook nog de controleur van de Gesundheitskontrolle, zeg maar de Voedsel- en Warenautoriteit. Die man is normaal gesproken vreselijk - bijna onredelijk kritisch -, maar we hadden alles zodanig op orde dat we na ontvangst van het compliment "alles pico bello in orde" na 8 minuten weer afscheid van elkaar namen.