Het wordt lente!

Na een valse start, een paar weken geleden, ziet het er naar uit dat het ook hier eindelijk lente wordt. Vanaf vandaag wordt stralende zonneschijn verwacht, en vanaf het weekend zelfs temperaturen van 16 tot 20 graden! Alleen hoog boven op de berg ligt nog sneeuw, maar dat gaat natuurlijk nu ook in een rap empo verdwijnen. Tot nu toe hebben we voor het aankomende weekend nog geen reserveringen, maar als het het warm wordt, kan dat snel veranderen. Aangezien ik dan jarig ben, zou ik het helemaal niet erg vinden als we zaterdag leeg blijven, kunnen we samen gezellig wat ondernemen. Zo hebben we nog 2 vrijkaartjes voor een pretpark liggen én 2 vrijkaartjes voor een dansavond (dat zou ook voor het eerst in maanden weer eens zijn).

We hopen dat het mooie weer nog even zo blijft. Stralend weer met Pasen is goed voor de omzet. Vorig jaar regende het annuleringen door een plotselinge sneeuwstorm, hopelijk blijft ons dat dit jaar bespaard. We hebben onze annuleringsvoorwaarden nog even wat aangedraaid, zodat bij de meeste goedkopere pakketreserveringen annuleren niet meer mogelijk is. Ja sorry hoor, wij zijn geen liefdadigheidsinstelling, wij moeten ook eten… Met de boekingen voor Pasen loopt het trouwens gigantisch goed. Wie nog een tweepersoonskamer wil, moet snel zijn!

We hebben gisteren onze "Ruhetag" al gehad, al was er helemaal niets rustigs aan. We moesten naar een vergadering in Deggendorf, toen we daar toch waren dan maar gelijk naar de groothandel, de bouwmarkt, enz. Ik ben er nog moe van! De meeting was niet zo heel erg nuttig. Er werd voornamelijk opgelepeld wat er vorige week allemaal in de uitgebreide mailing van het TourismusVerband Ostbayern stond. Wie komen er altijd heel gemotiveerd naar zo’n vergadering? Juist, ja, de mensen die toch hun post wel lezen…. Het was een teken aan de wand dat er verder niemand uit Lam was.

Ik wil eigenlijk vandaag nog wel even naar Nyrsko, hier net over de grens. Daar staat een grote brillenfabriek waar je heel voordelig een nieuwe bril kunt kopen. Zij maken alle brillen voor winkels/merken als Apollo Optiek, Pearle, Rodenstock, enz. Mijn huidige bril heeft een schroefje wat steeds los gaat, heel vervelend. Het wordt dus eens tijd voor een vervroegd verjaardagsgeschenk!

Toeval bestaat toch!

Deze post begon als een reactie op die van Emigrant op onze vorige post, maar werd zo lang dat ik (P)vond dat het eigenlijk een log op zich aan het worden was.
Laat die interesse nou, ook vanwege die web-log kaart, wederzijds geweest zijn!
Dat er in de omgeving nog meer hotels en pensions zijn met soortgelijke namen zal helaas wel zo blijven. Naam en logo hebben we van de vorige eigenaar echter overgenomen, hij had daar toch volgens ons voor één keer de juiste snaar getroffen, al had hij een "Pension"-concept en zien wij het als "Hotel" (en we zijn als zodanig ook geclassificeerd intussen).

Rinchnach is inderdaad niet ver weg en deze collega’s zetten mij met hun aanwezigheid op internet soms zelf nog op het verkeerde been, als ik de juistheid van onze eigen gepubliceerde gegevens weer eens naloop….. zoals ik met enige (on)regelmaat doe (1 of 2 x per jaar). Gelukkig leveren ze een OK kwaliteit en service en stellen ze de naam "Haus am Berg" dus niet in een kwaad daglicht.
Het liefste hebben we een unieke naam, maar een slechte naam willen we al helemaal niet!
Overigens…. het hotel Rinchnach is eigendom van de familie Eder. Onze colllega van TipTop hotel Burgblick in Thallichtenberg heet ook Eder. In Lossburg, bij onze TipTop kollega Bären (fam. Reichert) staat ook een "Haus am Berg", een verzorgingshuis… Toeval?
Jawel, toeval, net als het toeval is dat we bijna een hotel in Lossburg hadden gekocht en concullega’s van onze huidige coopperatiegenoten in waren geworden. Mede hun sterke publiciteits-en marketingaanwezigheid hebben ons daarvan afgeschrikt…..
Je begint je bijna af te vragen in hoeverre toeval echt bestaat! Wat ons betreft nog steeds wel.

Team weer compleet

Gisteren hadden we twee sollicitatiegesprekken, en in beide gevallen hadden we er een goed gevoel over. De een wordt de vervanging van de opeens verdwenen medewerkster, en de ander wordt de vervanging van Angela die er natuurlijk een fulltime job bij heeft. De ene wil eigenlijk meer uur werken dan we in eerste instantie konden aanbieden, de tweede is bijstandsmoeder en mag van haar uitkering niet meer dan ongeveer 20 uur per maand werken. Nou ja, dat heft zichzelf dus weer netjes op, de uren die de een niet kan werken mag de ander dan hebben. Allebei passen ze erg goed bij ons en de rest van het team: ze praten je de oren van je kop af en zijn behoorlijk bijdehand. Inmiddels weten we dat er niets zo veranderlijk is als het weer én werknemers, dus zien wel weer wat het in de praktijk wordt.

Op dit moment is het nog rustig, volgende week is het zelfs doodstil te noemen, maar daarna gaat het seizoen toch echt beginnen. Als we zien wat er met Pasen, Pinksteren en de maand juli nu al geboekt staat, gaat er echt een orkaan op ons afkomen als het zo doorgaat, en gaan we die extra mensen ook hard nodig hebben. Zo hard kan Sandra niet doorstofzuigen! We sluiten het eerste kwartaal weer eens af met een omzetstijging van meer dan 40% ten opzichte van vorig jaar. De maand maart zijn we zelfs ruim over de 40% ten opzichte van vorig jaar maart gegaan, we stevenen zelfs af op 50% meer!

Echo uit een ver verleden

Gisteren wachtte mij een aangename verrassing in de brievenbus. Een Martinair-envelop met daarop de tekst "Hee Natas, we vonden nog wat oude foto’s van jou". Die foto’s heb ik ook ergens zelf in een schoenendoos, maar toch leuk dat er iemand aan mij gedacht heeft.
Volgens de datumstempel aan de achterkant is hij in oktober 2001 gemaakt.

Pepijn merkt op dat ik in al die jaren niet zo veranderd ben. Ok, ik heb een andere bril, maar voor de rest is het nog hetzelfde. Bij de afdeling waren we altijd heel erg vlijtig met het maken van fotoboeken en/of collages voor vertrekkende collega’s, en dus zijn er grote hoeveelheden foto’s in omloop waar iedereen opstaat. Vaak werden die foto’s meerdere keren afgedrukt, want er gingen regelmatig mensen weg, en dan kon er snel een plakboek bijgemaakt werden. Ik heb ook een groot collage-schilderij gekregen toen ik ermee ophield.

De reden voor deze opruiming in het passagekantoor heeft natuurlijk weer een treurige achtergrond. Martinair Passage houdt op te bestaan en wordt opgeslokt door KLM. Er was al jaren sprake van, maar uiteindelijk is het toch nog heel snel gegaan. Alles moet weg, het kantoor zal er binnenkort niet meer zijn. Raar, altijd als ik in de buurt van Schiphol ben, ga ik toch nog even langs om gedag te zeggen tegen al die leuke lieve collega’s. Martinair was 9,5 jaar mijn leven, Schiphol in totaal 11,5 jaar. De laatste keer was MP PH al een schim van wat het was, in totaal waren er niet meer dan ongeveer 60 collega’s over door de rigoreuze bezuinigingsrondes. Deze week hoorde ik dat ook de overgang naar KLM niet geruisloos zal gaan: wéér vallen er grootschalige ontslagen, voor bijna alle supervisors is geen plaats meer in de nieuwe organisatie. De meeste ervan worden na meer dan 20 of soms 30 jaar trouwe dienst als een vuilniszakje aan de stoeprand geparkeerd. Hoe treurig het ook is, in de vorm waarin het was kon Martinair niet overleven. Binnenkort is het allemaal geschiedenis, en resten alleen nog de foto’s…..

We mogen weer...

…..Sneeuwscheppen! Gisteren en vannacht is er best wel veel sneeuw gevallen. Dacht iedereen dat het nu lente werd, werden we allemaal verrast. Gelukkig hebben we vandaag een vrolijk zonnetje bij de arbeid.

Hier gaat het qua gezondheid ietsjes beter. Ik heb nog wel veel pijn, wat eigenlijk niet normaal schijnt te zijn, maar heb besloten dat het tijd is om weer iets nuttigs te gaan doen. Al voor de tweede ochtend achter elkaar doe ik het ontbijt, Pepijn mag eindelijk 2 ochtenden achter elkaar uitslapen. We hebben voortdurend wat gasten, het is natuurlijk echt geen volle bak in het laagseizoen, maar we zijn niet ontevreden hoe het doorloopt. Wat ook opvalt, is dat we in de winter meer avondeten verkopen. Ik zou met die sneeuwstorm van gisteravond ook niet buiten de deur zijn gaan eten….

Gisteren hebben we een nieuwe verzekering afgesloten voor het hotel. Er was echt een groot verschil tussen de verzekering die we hadden en die we nu gaan krijgen. Belangrijke dingen waren niet of slecht verzekerd. Het bestaande pakket kon de nieuwe verzekeraar veel goedkoper aanbieden, het nieuwe pakket kost bijna hetzelfde. Vooral op het gebied van aansprakelijkheid en juridische bijstand hebben we de verzekerde bedragen maar eens goed omhoog geschroefd. Helaas wordt het hier in Duitsland al bijna net zo erg als in Amerika met de hele claimcultuur. Mensen lijken niet meer normaal met elkaar te kunnen praten, als er een onenigheidje is dreigt iedereen elkaar hier meteen met een proces. De gebruiksaanwijzingen voor nieuwe elektrische apparaten zijn al bijna net zo dik als in de USA. Als je hier een paar kiezen laat trekken moet je een uitgebreid A4′tje met de gevaren en mogelijke complicaties doorlezen en ondertekenen voordat er iemand je ook maar in een tandartsstoel laat plaatsnemen. 

Rare gasten deel xxxx

Er komt net een Russische gaste helemaal over de zeik aan de receptie waar we samen zaten. "Hello, everybody speak english? Why somebody go in my room yesterday?" Helemaal boos en onbeschoft tegen ons dat haar kamer was opgeruimd en het bed was opgemaakt. Waarop wij zeiden dat dit een hotel is en dat het normaal is in een hotel dat je kamer schoongemaakt wordt, en dat als je dat niet wilt dat je dan je "Do not disturb"-bordje op de deur moet hangen. Toen stampte ze woest de deur uit….

Haus am Berg is overal

Natascha is nog steeds een beetje in de lappenmand, wel verbeterend, maar de gasten die we vandaag hebben zijn lekker een lange dag naar Praag en willen morgenochtend niet eens ontbijten. Ergens dus wel heel fijn rustig op dit moment, we hebben alleen vanaf 10 uur de stamtafel voor wat biertjes, een zakenreiziger uit Nederland die aankomt, en ik (P) kan uitslapen.

Ik heb vandaag maar weer eens wat zoekmachines op onszelf los gelaten in een poging wat foute gegevens af te vangen voor het te ver gaat, want iedereen neemt op het Internet nou eenmaal klakkeloos alles van elkaar over. Misschien maar eens een feitenpagina over onszelf in Wikipedia aanleggen? Dat helpt waarschijnlijk nog steeds niet.

Ik kwam tot de verbazende conclusie dat er een hotel in Keulen wordt aangegeven als mogelijk alternatief voor het onze, (binnen 25 km afstand nog wel), dat we zelf worden geopperd als overnachtingsmogelijkheid bij Regensburg (leuke dagtrip maar toch 90-100 km) en dat we als 1 van de 30 hotels voor de bestemming Trier vermeld staan…. Trier???? Eindje rijden!

Overigens zijn we soms een hotel, soms een hostel, een gästehaus, een pension of een vakantiewoning. Nou ja, als het beestje maar een naam heeft. Mail er naar toe ter correctie en in het najaar nog eens rondzoeken. Toppunt was gisteren de student die ons als onderkomen op Internet had gevonden op een kamerverhuurpagina. Het arme kind stief er bijna in toen ze een hotel aan de telefoon kreeg, nog wel de "Chef Zelf"…. Ik heb haar gerust kunnen stellen, en bedankt voor de aanwijzing.

Stuur je een vriendelijk verzoek of aanbod de gegevens te verbeteren dan komt er in sommige gevallen zelfs een mededeling terug van "alléén als je betaalt" …. ja dag, we zijn daar gek, serieuze websites stellen er pijs op de juiste gegevens te presenteren en de rest krijgt de hik maar.

Voor de rest gaat het zijn gangetje, vandaag hadden we weer heel tevreden vertrekkende gasten, ons eten is bij iedereen een pluspunt (en de vriendelijkheid en dat het zo schoon is) hoewel we alleen proberen zo weinig mogelijk met prefab te werken. Dat vinden wij niet bijzonder maar de gasten blijkbaar wel. Ik vind dat eigenlijk meer symptomatisch voor de rest van de eetgelegenheden in Duitsland. Waarom eten we zelf ook al weer niet graag beiers? (de enkele goede collega daargelaten)