Ja ja, we weten het, eeuwig niet gelogd. Niet alleen was het de afgelopen tijd nog steeds erg druk, we merkten ook dat we een beetje moe begonnen te worden na een toch wel heftige zomer. Ik heb eigenlijk op dit moment het gevoel dat ik alleen maar moe ben en alleen maar in bed lig. Gisteravond zouden we samen naar de borrel van Internations, de internationale club in Regensburg, maar we waren allebei doodop. Pepijn is alsnog gegaan, terwijl ik thuis gebleven ben. Vanaf half 8 was het hier in het hotel dodelijk rustig, iedereen zat duidelijk op zijn kamer, en om half 10 heb ik restaurant/bar maar dicht gegooid. Ik kon dus lekker op tijd naar bed. Ik heb Pepijn nog horen thuis komen, ik moest de groeten van iedereen hebben, er was veel gevraagd waar ik was.
Deze week is het even wat rustiger, maar vanaf de week erna loopt het weer storm tot midden oktober. Ook beginnen we steeds meer aanvragen te krijgen voor het winterseizoen. We hebben net vreselijk gelachen over een email van de VVV. Daarin stond een statistiek van de gastenovernachtingen in Lam. We blijken verantwoordelijk voor 75% van de groei van het aantal overnachtingen! Nu begrijp ik dat de medewerkers altijd zo supervriendelijk naar mij lachen als ik binnen kom, en dat de collega's altijd klagen dat ze ons zo weinig zien. Als ik iemand tegen kom in het dorp zegt iedereen altijd "Leef je nog! Wat heb ik jou lang niet gezien!" Nee jongens, we hebben het ook een beetje DRUK....Dat ik 4x in het ziekenhuis heb gelegen zorgt er ook voor dat mensen mij al eeuwig niet gezien hebben.
ons hotel
donderdag 30 augustus 2012
zondag 19 augustus 2012
Ergernissen
Het was deze week de week van de kleine ergernissen.
Dinsdag hadden we een hele berg aankomsten, dus Pepijn bleef thuis en ik deed boodschappen bij de Metro in Regensburg. Om 19 uur was ik weer thuis, in de hoop natuurlijk dat we iedereen zouden hebben en dat we nog even samen leuk uit eten konden of zo. We misten nog steeds 1 gezin van 5 personen. Nou, we konden wachten tot we een ons wogen, er kwam niemand en het mobiele nummer werd niet opgenomen. Het werd dus een culinaire diepvriespizza, en aan het eind van de avond hadden we 2 kamers leeg die we wel 10x hadden kunnen verkopen. Grrr.....
Woensdag hadden we 's middags nog steeds dezelfde 2 laatste kamers leeg toen we een telefoontje kregen. Er stond een gezin van 5 personen bij de VVV in Lam die 2 kamers zochten. Kijk, dat is boffen! De prijs was in orde, dus ze kwamen meteen. Het waren een opa en oma, dochter en schoonzoon en een kleindochter. Dochter en kleindochter checkten helemaal happy in, waren erg in hun nopjes met de mooie kamers. De opa en oma liepen al met een zuur gezicht langs de receptie, geen idee wat daarmee aan de hand was, die hadden misschien liever iets anders gewild, vonden het te duur, whatever. Nou, dat duurde dus niet lang. Nog geen half uur later kwam de oma naar de receptie en legde 2 sleutels op de balie. Ja, ze moesten onverwachts weg, ze hadden een telefoontje gekregen dat schoonmoeder ziek was. Ik:" u kunt ook gewoon zeggen dat u het toch te duur vond of dat de kamer niet naar uw smaak was". Ik kon aan haar gezicht zien dat ze betrapt was....We zaten dus weer met diezelfde 2 lege kamers. Grrr.....
In de bibliotheek hebben we een stapel kleurboeken en een mand met kleurpotloden en een mand met viltstiften voor kinderen. Er wordt graag gebruik van gemaakt, en ouders vinden het altijd zo leuk dat we het hebben. Nou, we kunnen de vele kindertjes die we deze week hebben niet meer blij maken, want iemand heeft de twee complete manden met kleurpotloden en de viltstiften gejat. Grrr....
Bij verschillende boekingssites kun je als gast door het zetten van vinkjes bij je reservering bepaalde wensen aangeven of bijzonderheden doorgeven, bijvoorbeeld twee aparte bedden, kingsize bed, niet roken, enz. Bij een aantal kun je ook vinkjes zetten bij "zeer vroege aankomst", "zeer late aankomst" of "late vertrektijd". Nou, daarmee konden we deze week onze lol op. Donderdag stond de zeer late aankomst om 10:30 al voor mijn neus. Vrijdag kwam de zeer vroege aankomst om 21:30 en op zaterdagochtend was de late vertrekker om 08:10 al klaar met ontbijten. Mensen....blijf gewoon met je vingers van die knoppen af.....dan heb ik liever geen informatie dan dit soort onzin.
Kampioen was een familie van 4 die op zaterdagavond voor 1 nacht gereserveerd hadden. Ook hier was de button "zeer vroege aankomst" gebruikt. Vroeg waren ze inderdaad, om 00:15 op zondagochtend waren ze er "al". Ze hebben ongelofelijk geluk gehad, want ik had alle lichten al uit en was al helemaal klaar om naar bed te gaan. Het was dat ik nog even een laatste rekje afwas in de keuken besloot af te drogen dat ik er nog was. Ze hadden ook nog 3 bonus-familieleden meegebracht. Sorry jongens, 7 personen op 2 tweepersoonskamers, dat gaat mooi niet gebeuren. Laten we nou nog net 1 kamer vrij hebben, die moeten jullie er dan dus ook bij nemen. Jaja, ineens sprak er niemand meer duits, frans of engels. Grapjassen! In dat geval mochten ze ook graag even cash vooruit afrekenen.... Uiteindelijk lagen we om half 2 in bed nadat we de hele discussie met handen en voeten hadden gehad, iedereen hadden ingecheckt en de hele dagafsluiting opnieuw hadden gedaan. Grrr.....
Dan was de huurwasbestelling deze week duidelijk gedaan door iemand met een blindegeleidehond. De chauffeur kwam met de mededeling "ik heb maar 1 container, is dat genoeg voor alle vuile was volgende week?" Ik: "????? Ik heb 545 stuks was besteld, hoe kan dat in 1 container passen?" Nou, ik had 1 hoeslaken, 2 kussenslopen, 18 badmatjes en 34 handdoeken gekregen. Daar gaan we ook echt de hele week de oorlog mee winnen als we vandaag al 10 uitcheckers hadden en morgen 8. De chauffeur had met zijn baas geregeld dat de rest dan zaterdagochtend vroeg zou worden geleverd. Dezelfde chauffeur stond hier dus de volgende dag weer. Weer klopte er geen hout van, niet van wat we besteld hadden ten opzichte van wat we geleverd gekregen hebben, en ook niet met wat er op de pakbon stond. We hadden ineens 2x zoveel bedovertrekken als we besteld hadden en maar de helft van de handdoeken. Ook hadden we hoeslakens die we wel besteld hadden maar die niet op de bon stonden. Grrr.....De arme man kon er natuurlijk niets aan doen, hij voelde zich er erg opgelaten over en verzekerde mij dat dit zover hij wist nog nooit voorgekomen was. We hadden vrijdag na het eerste debacle de vertegenwoordigster al gebeld en zaterdag na de tweede levering haar gemaild, en ze heeft ons beloofd het uit te zoeken. Wordt vervolgd!
Dinsdag hadden we een hele berg aankomsten, dus Pepijn bleef thuis en ik deed boodschappen bij de Metro in Regensburg. Om 19 uur was ik weer thuis, in de hoop natuurlijk dat we iedereen zouden hebben en dat we nog even samen leuk uit eten konden of zo. We misten nog steeds 1 gezin van 5 personen. Nou, we konden wachten tot we een ons wogen, er kwam niemand en het mobiele nummer werd niet opgenomen. Het werd dus een culinaire diepvriespizza, en aan het eind van de avond hadden we 2 kamers leeg die we wel 10x hadden kunnen verkopen. Grrr.....
Woensdag hadden we 's middags nog steeds dezelfde 2 laatste kamers leeg toen we een telefoontje kregen. Er stond een gezin van 5 personen bij de VVV in Lam die 2 kamers zochten. Kijk, dat is boffen! De prijs was in orde, dus ze kwamen meteen. Het waren een opa en oma, dochter en schoonzoon en een kleindochter. Dochter en kleindochter checkten helemaal happy in, waren erg in hun nopjes met de mooie kamers. De opa en oma liepen al met een zuur gezicht langs de receptie, geen idee wat daarmee aan de hand was, die hadden misschien liever iets anders gewild, vonden het te duur, whatever. Nou, dat duurde dus niet lang. Nog geen half uur later kwam de oma naar de receptie en legde 2 sleutels op de balie. Ja, ze moesten onverwachts weg, ze hadden een telefoontje gekregen dat schoonmoeder ziek was. Ik:" u kunt ook gewoon zeggen dat u het toch te duur vond of dat de kamer niet naar uw smaak was". Ik kon aan haar gezicht zien dat ze betrapt was....We zaten dus weer met diezelfde 2 lege kamers. Grrr.....
In de bibliotheek hebben we een stapel kleurboeken en een mand met kleurpotloden en een mand met viltstiften voor kinderen. Er wordt graag gebruik van gemaakt, en ouders vinden het altijd zo leuk dat we het hebben. Nou, we kunnen de vele kindertjes die we deze week hebben niet meer blij maken, want iemand heeft de twee complete manden met kleurpotloden en de viltstiften gejat. Grrr....
Bij verschillende boekingssites kun je als gast door het zetten van vinkjes bij je reservering bepaalde wensen aangeven of bijzonderheden doorgeven, bijvoorbeeld twee aparte bedden, kingsize bed, niet roken, enz. Bij een aantal kun je ook vinkjes zetten bij "zeer vroege aankomst", "zeer late aankomst" of "late vertrektijd". Nou, daarmee konden we deze week onze lol op. Donderdag stond de zeer late aankomst om 10:30 al voor mijn neus. Vrijdag kwam de zeer vroege aankomst om 21:30 en op zaterdagochtend was de late vertrekker om 08:10 al klaar met ontbijten. Mensen....blijf gewoon met je vingers van die knoppen af.....dan heb ik liever geen informatie dan dit soort onzin.
Kampioen was een familie van 4 die op zaterdagavond voor 1 nacht gereserveerd hadden. Ook hier was de button "zeer vroege aankomst" gebruikt. Vroeg waren ze inderdaad, om 00:15 op zondagochtend waren ze er "al". Ze hebben ongelofelijk geluk gehad, want ik had alle lichten al uit en was al helemaal klaar om naar bed te gaan. Het was dat ik nog even een laatste rekje afwas in de keuken besloot af te drogen dat ik er nog was. Ze hadden ook nog 3 bonus-familieleden meegebracht. Sorry jongens, 7 personen op 2 tweepersoonskamers, dat gaat mooi niet gebeuren. Laten we nou nog net 1 kamer vrij hebben, die moeten jullie er dan dus ook bij nemen. Jaja, ineens sprak er niemand meer duits, frans of engels. Grapjassen! In dat geval mochten ze ook graag even cash vooruit afrekenen.... Uiteindelijk lagen we om half 2 in bed nadat we de hele discussie met handen en voeten hadden gehad, iedereen hadden ingecheckt en de hele dagafsluiting opnieuw hadden gedaan. Grrr.....
Dan was de huurwasbestelling deze week duidelijk gedaan door iemand met een blindegeleidehond. De chauffeur kwam met de mededeling "ik heb maar 1 container, is dat genoeg voor alle vuile was volgende week?" Ik: "????? Ik heb 545 stuks was besteld, hoe kan dat in 1 container passen?" Nou, ik had 1 hoeslaken, 2 kussenslopen, 18 badmatjes en 34 handdoeken gekregen. Daar gaan we ook echt de hele week de oorlog mee winnen als we vandaag al 10 uitcheckers hadden en morgen 8. De chauffeur had met zijn baas geregeld dat de rest dan zaterdagochtend vroeg zou worden geleverd. Dezelfde chauffeur stond hier dus de volgende dag weer. Weer klopte er geen hout van, niet van wat we besteld hadden ten opzichte van wat we geleverd gekregen hebben, en ook niet met wat er op de pakbon stond. We hadden ineens 2x zoveel bedovertrekken als we besteld hadden en maar de helft van de handdoeken. Ook hadden we hoeslakens die we wel besteld hadden maar die niet op de bon stonden. Grrr.....De arme man kon er natuurlijk niets aan doen, hij voelde zich er erg opgelaten over en verzekerde mij dat dit zover hij wist nog nooit voorgekomen was. We hadden vrijdag na het eerste debacle de vertegenwoordigster al gebeld en zaterdag na de tweede levering haar gemaild, en ze heeft ons beloofd het uit te zoeken. Wordt vervolgd!
maandag 13 augustus 2012
Volle bak
Het is aangenaam zonnig, niet té warm en heel erg druk. Er lijkt dit jaar geen einde aan de volle bezetting van het hotel te komen. Gelukkig hebben we genoeg personeel, zonder hen zou het erg vervelend worden. Ik merk dat ik nog steeds snel moe ben, al is alles weer bijna terug naar normaal. Ik vergeet alleen steeds dat mijn darmbloeding pas 3 weken geleden was en word dus nog wel eens door mijn lijf teruggefloten.... Onze restaurantkaart is ondertussen een enorme hit deze zomer. We sjouwen heel wat borden eten de keuken uit. Ongelofelijk maar waar: de nederlandse kroketten staan met stip op 1 als het meest verkochte gerecht. Iedereen wil die uitproberen en is vervolgens laaiend enthousiast. Morgen mag ik alweer naar de groothandel, er zijn de afgelopen dagen zoveel verschillende gerechten besteld dat de koelcel en de vriezer beginnen er akelig leeg uit te zien! Het weer is natuurlijk ook prachtig om buiten op ons overdekte terras te eten in het zonnetje, en we krijgen superpositieve geluiden over het eten.
Al schreef er laatst iemand online dat hij het eten en drinken "spartaans" vond. Pepijn heeft de gast opgebeld en hem netjes gevraagd waar dit precies over ging, wat dan niet bevallen had. Het enige wat er volgens de gast niet aan ons hotel klopte was dat het bier niet van de tap was. Hij beloofde Pepijn de tekst zo aan te passen dat het duidelijker was voor anderen wat precies zijn klacht was, maar tot op heden heeft hij dat natuurlijk niet gedaan. Ons "luxeprobleem" is dat we online overal supercijfers hebben met nauwelijks een wanklank (afhankelijk van de site gemiddeld tussen de 8,2 en 8,5 uit in totaal honderden beoordelingen), en dat trekt een bepaald soort mensen aan. De mensen die ons zulke hoge cijfers geven begrijpen dat ze in een driesterrenhotel logeren waar ze veel waar voor hun geld krijgen, maar een deel van de mensen die het aantrekt kunnen die reality-check niet maken.
We hebben al van verschillende gasten gehoord dat ze de 3,0 van de vuilnis-mevrouw zo oneerlijk en onterecht vinden dat ze graag iets positiefs op die site schrijven. Ach, we zitten er niet heel erg mee. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken, en de gemiddelde intelligente gast ziet 1 slechte beoordeling tussen zeer vele goede en denkt hooguit "wat is daar nou toch aan de hand geweest?"
Al schreef er laatst iemand online dat hij het eten en drinken "spartaans" vond. Pepijn heeft de gast opgebeld en hem netjes gevraagd waar dit precies over ging, wat dan niet bevallen had. Het enige wat er volgens de gast niet aan ons hotel klopte was dat het bier niet van de tap was. Hij beloofde Pepijn de tekst zo aan te passen dat het duidelijker was voor anderen wat precies zijn klacht was, maar tot op heden heeft hij dat natuurlijk niet gedaan. Ons "luxeprobleem" is dat we online overal supercijfers hebben met nauwelijks een wanklank (afhankelijk van de site gemiddeld tussen de 8,2 en 8,5 uit in totaal honderden beoordelingen), en dat trekt een bepaald soort mensen aan. De mensen die ons zulke hoge cijfers geven begrijpen dat ze in een driesterrenhotel logeren waar ze veel waar voor hun geld krijgen, maar een deel van de mensen die het aantrekt kunnen die reality-check niet maken.
We hebben al van verschillende gasten gehoord dat ze de 3,0 van de vuilnis-mevrouw zo oneerlijk en onterecht vinden dat ze graag iets positiefs op die site schrijven. Ach, we zitten er niet heel erg mee. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken, en de gemiddelde intelligente gast ziet 1 slechte beoordeling tussen zeer vele goede en denkt hooguit "wat is daar nou toch aan de hand geweest?"
dinsdag 7 augustus 2012
Vuilniszakje anyone?
Pepijn ziet vanuit het receptieraam een uitcheckende gast met een stinkende vuilniszak naar buiten gaan, die pontificaal op het terras naast de ingang parkeren en zich daarna schielijk uit de voeten maken. Een paar dagen later krijgen wij online een vernietigende beoordeling (een 3,0) met de tekst dat er in de tuin vuilnis lag. Ja trut, dat heb je er toch echt zelf neergepleurd! Soms wil je toch wel eens bij mensen aan de deur gaan bellen met een honkbalknuppel.
woensdag 1 augustus 2012
Warm weer
Na een paar daagjes wat aangenamer weer is het nu alweer erg warm. Het kwik bereikte vandaag de 28 graden. Dat is altijd het startschot voor Pepijn om iets waanzinnig onverantwoord actiefs in de blakerende zon te gaan staan doen. Ik heb hem de hele dag nog niet gezien. Hij is zeer enthousiast aan het bomen snoeien, er zijn al 4 aanhangers vol (met huif) naar de gemeentewerf gebracht. De takken van de dennenboom op de parkeerplaats groeiden door de stroomkabels, en Pepijn vond het een uitstekend idee om het dak op te klimmen met een kettingzaag en die takken te gaan staan afhakken. Compleet onveilig volgens mij, maar hij lijkt het overleefd te hebben. Pepijn protesteert hier en zegt dat de kettingzaag kunststof handvatten heeft.
Gisteren hadden we meerdere aankomsten die aangekondigd hadden laat te komen, dus de hele Ruhetag viel in het water. Ik ben dus maar naar de groothandel in Regensburg gegaan. Toen ik even voor 23 uur thuis kwam misten we nog steeds 1 kamer. Ze zijn nooit gekomen. Het gaat ineens weer een stuk beter met mij, een week na mijn ontslag uit het ziekenhuis was ik dus alweer alleen op pad (voor het allereerst weliswaar). De internist belde maandagmiddag zelf om te vragen hoe het ging en vanwege de uitslag van het darmonderzoek. In Duitsland is het al helemaal niet normaal dat een arts een patient gaat bellen, hij was ook echt oprecht bezorgd over mij. Gelukkig is uit het darmonderzoek niet raars gebleken. Het zal altijd wel een mysterie blijven wat precies de darmbloeding heeft veroorzaakt, al lijken pijnstillers een plausibele verklaring te zijn. Sinds het ziekenhuis ben ik cold turkey van de pijnstillers af. De eerste dagen had ik stevig hoofdpijn, dat kan een onthoudingsverschijnsel zijn.
Net kon ik weer mensen van ons terras wegsturen met eigen dranken. Die vonden het heel erg raar dat ze daar niet met eigen picnick mochten zitten. Sorry jongens, maar u bevindt zich in een horeca-gelegenheid. Ik heb betaald voor die keurige tafels en stoelen en die leuke plantjes, en ik betaal het salaris van de medewerkster die het terras schoon houdt, zodat u MIJN drankjes kunt kopen. We hebben meer gasten in huis die niets in onze horeca uitgeven, en als ik hier niets van zeg zitten er morgen 20 mensen met een afhaalpizza of een McDonaldsmaaltijd onder het mom "maar gisteren mocht het bij die andere mensen ook".
Met ingang van 1 augustus zijn we een medewerkster kwijt. Sarka kon het niet meer combineren met haar gezin. Oma zou op de kinderen passen, maar dat ging toch niet door, en de kinderen hebben natuurlijk zomervakantie. We vinden het vreselijk jammer en zij eigenlijk ook. De vraag was of we haar konden bellen als we iemand nodig hadden, misschien was de situatie dan zodanig veranderd dat ze toch weer hier kon komen werken.
Deze week wordt wisselweek met het wasgoed. Vrijdag komt de nieuwe wasserij voor het eerst leveren, en we hopen dat de dinsdag erop de oude wasserij de andere was kan meenemen. Dit weekend zijn we bijna helemaal vol, dus als we met allen goed blijven nadenken bij het bedden opmaken kan dat vrij probleemloos verlopen. We hebben van het oude assortiment bijna geen voorraad meer, we hebben het goed uitgemikt.
Gisteren hadden we meerdere aankomsten die aangekondigd hadden laat te komen, dus de hele Ruhetag viel in het water. Ik ben dus maar naar de groothandel in Regensburg gegaan. Toen ik even voor 23 uur thuis kwam misten we nog steeds 1 kamer. Ze zijn nooit gekomen. Het gaat ineens weer een stuk beter met mij, een week na mijn ontslag uit het ziekenhuis was ik dus alweer alleen op pad (voor het allereerst weliswaar). De internist belde maandagmiddag zelf om te vragen hoe het ging en vanwege de uitslag van het darmonderzoek. In Duitsland is het al helemaal niet normaal dat een arts een patient gaat bellen, hij was ook echt oprecht bezorgd over mij. Gelukkig is uit het darmonderzoek niet raars gebleken. Het zal altijd wel een mysterie blijven wat precies de darmbloeding heeft veroorzaakt, al lijken pijnstillers een plausibele verklaring te zijn. Sinds het ziekenhuis ben ik cold turkey van de pijnstillers af. De eerste dagen had ik stevig hoofdpijn, dat kan een onthoudingsverschijnsel zijn.
Net kon ik weer mensen van ons terras wegsturen met eigen dranken. Die vonden het heel erg raar dat ze daar niet met eigen picnick mochten zitten. Sorry jongens, maar u bevindt zich in een horeca-gelegenheid. Ik heb betaald voor die keurige tafels en stoelen en die leuke plantjes, en ik betaal het salaris van de medewerkster die het terras schoon houdt, zodat u MIJN drankjes kunt kopen. We hebben meer gasten in huis die niets in onze horeca uitgeven, en als ik hier niets van zeg zitten er morgen 20 mensen met een afhaalpizza of een McDonaldsmaaltijd onder het mom "maar gisteren mocht het bij die andere mensen ook".
Met ingang van 1 augustus zijn we een medewerkster kwijt. Sarka kon het niet meer combineren met haar gezin. Oma zou op de kinderen passen, maar dat ging toch niet door, en de kinderen hebben natuurlijk zomervakantie. We vinden het vreselijk jammer en zij eigenlijk ook. De vraag was of we haar konden bellen als we iemand nodig hadden, misschien was de situatie dan zodanig veranderd dat ze toch weer hier kon komen werken.
Deze week wordt wisselweek met het wasgoed. Vrijdag komt de nieuwe wasserij voor het eerst leveren, en we hopen dat de dinsdag erop de oude wasserij de andere was kan meenemen. Dit weekend zijn we bijna helemaal vol, dus als we met allen goed blijven nadenken bij het bedden opmaken kan dat vrij probleemloos verlopen. We hebben van het oude assortiment bijna geen voorraad meer, we hebben het goed uitgemikt.
donderdag 26 juli 2012
Bonusweek
Het was deze week op alle vlakken bonus - extraatjes dus.
Natuurlijk begon het zondag al met Natascha's bonus-opname in het ziekenhuis. 3x naar de kliniek 4e gratis. Of toch niet gratis - het tientje eigen bijdrage werd gewoon afgerekend. Overigens had Natascha 1 arts en 1 taxi nodig gehad, niet 3 voertuigen met zwaailicht voor de deur, dus dat was eigenlijk meteen al 2x 'bonus'.
Dan had ik deze week nog een 'bonuskind', gasten hadden online een Budget-XS tweepersoonskamer geboekt en stonden ineens plus kind voor me. Tsja, XS betekent zeer klein, en daar laten we ook nooit meer dan 2 personen op toe. En, laat ik nu even een hele boude bewering doen, een kind is ook een persoon. De gasten moesten dus bijbetalen voor een grotere kamer.
Een 'bonushond' hadden we ook nog, weer gasten met een online boeking, die ineens met een schattige hond voor me stonden. Schattig, dat wel, maar in ons hotel sinds jaren niet toegestaan. Ik heb voor deze gasten dus voor hetzelfde bedrag een ander hotel kunnen regelen, jammer van de omzet maar de reisorganisatie in kwestie had op de website verkeerde informatie staan, dus de gasten waren te goeder trouw. Ik had daarna natuurlijk met onze kontaktpersoon bij die reissite even een appeltje te schillen, want we hebben in 2010 alle zakenpartners van de wijziging op de hoogte gesteld.
Dan hadden we op die dag ook nog een bonus-boeking; 2 spaanse bouwvakkers met een klus in de buurt, voor 2 nachten. 'You lose some you win some' zou je kunnen zeggen, hoewel het spreekwoord eigenlijk andersom luidt. Erg blije gasten, blij verrast ook dat ik spaans spreek (nou ja, in elk geval beter dan hun duits), en gasten die ook meteen vanaf komende dinsdag nog eens voor 10 á 12 nachten gereserveerd hebben.
De week is nog niet voorbij, ik ben benieuwd wat er nog aan bonus volgt.
Natuurlijk begon het zondag al met Natascha's bonus-opname in het ziekenhuis. 3x naar de kliniek 4e gratis. Of toch niet gratis - het tientje eigen bijdrage werd gewoon afgerekend. Overigens had Natascha 1 arts en 1 taxi nodig gehad, niet 3 voertuigen met zwaailicht voor de deur, dus dat was eigenlijk meteen al 2x 'bonus'.
Dan had ik deze week nog een 'bonuskind', gasten hadden online een Budget-XS tweepersoonskamer geboekt en stonden ineens plus kind voor me. Tsja, XS betekent zeer klein, en daar laten we ook nooit meer dan 2 personen op toe. En, laat ik nu even een hele boude bewering doen, een kind is ook een persoon. De gasten moesten dus bijbetalen voor een grotere kamer.
Een 'bonushond' hadden we ook nog, weer gasten met een online boeking, die ineens met een schattige hond voor me stonden. Schattig, dat wel, maar in ons hotel sinds jaren niet toegestaan. Ik heb voor deze gasten dus voor hetzelfde bedrag een ander hotel kunnen regelen, jammer van de omzet maar de reisorganisatie in kwestie had op de website verkeerde informatie staan, dus de gasten waren te goeder trouw. Ik had daarna natuurlijk met onze kontaktpersoon bij die reissite even een appeltje te schillen, want we hebben in 2010 alle zakenpartners van de wijziging op de hoogte gesteld.
Dan hadden we op die dag ook nog een bonus-boeking; 2 spaanse bouwvakkers met een klus in de buurt, voor 2 nachten. 'You lose some you win some' zou je kunnen zeggen, hoewel het spreekwoord eigenlijk andersom luidt. Erg blije gasten, blij verrast ook dat ik spaans spreek (nou ja, in elk geval beter dan hun duits), en gasten die ook meteen vanaf komende dinsdag nog eens voor 10 á 12 nachten gereserveerd hebben.
De week is nog niet voorbij, ik ben benieuwd wat er nog aan bonus volgt.
dinsdag 24 juli 2012
Ziekenhuis nr 4
Dit keer heb ik mijzelf overtroffen....3 voertuigen met blauw zwaailicht voor de deur....wauw...mijn eigen actiefilm! Nou ja, grappend bedoeld dan, ik voelde mij behoorlijk opgelaten dat ik ten overstaan van een vol hotel de ambulance in geschoven werd.
Zaterdagavond hadden we volle bak, de groep met klassieke auto's natuurlijk en voor de rest nog een hoop andere gasten. We hadden de hele dag een gigantisch blik personeel opengetrokken: Claudia op ontbijt, Sarka voor de kamers, Sandra in de keuken voor de voorbereidingen van de grote barbeque, en 's avonds Christine voor de bediening. Alles om mij maar te ontlasten, want het ging heel erg slecht met mij. Ik leed aan ondragelijke en helse pijnen in mijn buik, die in de loop van de week steeds erger geworden waren. Vrijdag had de huisarts mij al andere zware pijnstillers gegeven, ook omdat we dachten dat een deel van de pijn misschien van Ibuprofen-overgevoeligheid zou kunnen komen en ik die beter niet meer kon nemen. Van die nieuwe tabletten was het al beter geworden. Zaterdagavond dacht ik echt dat ik dood ging, ik had zo'n pijn dat ik wel wilde gillen en mezelf iets aandoen. Met een pijnstiller ben ik in bed gaan liggen en doodmoe uiteindelijk ingeslapen.
Zondagochtend kon ik Pepijn wakker maken: ik was heftig aan het bloeden, het helderrode bloed kwam met stralen tegelijk uit mijn darmen gelopen. De nooddienst gebeld, en die wilde helemaal geen afspraak bij een dienstdoende huisarts maken, die hoorde "3 operaties in 7 weken, waarvan 2x ongepland spoedeisende hulp, waarvan de laatste slechts 6 dagen geleden, bijna zeker darmbloeding" en stuurde meteen het hele circus. Binnen een paar minuten hadden we een auto van het Rode Kruis, een ambulance en een noodartsauto voor de deur staan, iedereen met blauwe zwaailichten. De parkeerplaats stond vol met historische auto's, dus ze hadden geen andere keus dan de hele straat te blokkeren. Binnen no-time was de beslissing genomen: mee naar het ziekenhuis, hup in de ambulance. Ik werd afgevoerd naar de kliniek in Bad Kötzting, de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp voor wie het niet meer naar Cham redt (hij is fijn). Ze hebben daar beperkte mogelijkheden, bijvoorbeeld geen bevallingen of gipskamer, maar wel hele goede internisten, en dat was in dit geval toch het juiste voor mij.
Ik kan niet anders zeggen: topziekenhuis! Goede artsen, goede zusters, fijne privékamer, alleen het eten was erg niet mijn ding. Het internistenteam was vastbesloten voor eens en voor altijd uit te zoeken wat er nou toch met mij aan de hand was. Uit mijn bloed bleek een sterk verhoogde CRP-ontstekingswaarde, wat op een ontsteking duidde. Alles wees in de richting van een darmprobleem. Na veel vijven en zessen ("moeten we haar dat met deze pijn en na al die operaties ook nog aandoen?") besloten de artsen tot een darmonderzoek, maar dat kon pas maandag plaatsvinden omdat je daarvoor helemaal leeg moet zijn. Ik kreeg een infuus met zware pijnstillers en kon de hele zondagmiddag in de badkamer doorbrengen.
Ik heb dus inderdaad een darmbloeding gehad, en zit iets in de darm wat is gaan ontsteken. Wat weten we nog niet, het weefsel moet worden opgestuurd naar een speciaal lab. Na 2 nachten aan het infuus in het ziekenhuis was mijn ontstekingswaarde weer zodanig gezakt dat ik naar huis mocht vandaag.
Zaterdagavond hadden we volle bak, de groep met klassieke auto's natuurlijk en voor de rest nog een hoop andere gasten. We hadden de hele dag een gigantisch blik personeel opengetrokken: Claudia op ontbijt, Sarka voor de kamers, Sandra in de keuken voor de voorbereidingen van de grote barbeque, en 's avonds Christine voor de bediening. Alles om mij maar te ontlasten, want het ging heel erg slecht met mij. Ik leed aan ondragelijke en helse pijnen in mijn buik, die in de loop van de week steeds erger geworden waren. Vrijdag had de huisarts mij al andere zware pijnstillers gegeven, ook omdat we dachten dat een deel van de pijn misschien van Ibuprofen-overgevoeligheid zou kunnen komen en ik die beter niet meer kon nemen. Van die nieuwe tabletten was het al beter geworden. Zaterdagavond dacht ik echt dat ik dood ging, ik had zo'n pijn dat ik wel wilde gillen en mezelf iets aandoen. Met een pijnstiller ben ik in bed gaan liggen en doodmoe uiteindelijk ingeslapen.
Zondagochtend kon ik Pepijn wakker maken: ik was heftig aan het bloeden, het helderrode bloed kwam met stralen tegelijk uit mijn darmen gelopen. De nooddienst gebeld, en die wilde helemaal geen afspraak bij een dienstdoende huisarts maken, die hoorde "3 operaties in 7 weken, waarvan 2x ongepland spoedeisende hulp, waarvan de laatste slechts 6 dagen geleden, bijna zeker darmbloeding" en stuurde meteen het hele circus. Binnen een paar minuten hadden we een auto van het Rode Kruis, een ambulance en een noodartsauto voor de deur staan, iedereen met blauwe zwaailichten. De parkeerplaats stond vol met historische auto's, dus ze hadden geen andere keus dan de hele straat te blokkeren. Binnen no-time was de beslissing genomen: mee naar het ziekenhuis, hup in de ambulance. Ik werd afgevoerd naar de kliniek in Bad Kötzting, de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp voor wie het niet meer naar Cham redt (hij is fijn). Ze hebben daar beperkte mogelijkheden, bijvoorbeeld geen bevallingen of gipskamer, maar wel hele goede internisten, en dat was in dit geval toch het juiste voor mij.
Ik kan niet anders zeggen: topziekenhuis! Goede artsen, goede zusters, fijne privékamer, alleen het eten was erg niet mijn ding. Het internistenteam was vastbesloten voor eens en voor altijd uit te zoeken wat er nou toch met mij aan de hand was. Uit mijn bloed bleek een sterk verhoogde CRP-ontstekingswaarde, wat op een ontsteking duidde. Alles wees in de richting van een darmprobleem. Na veel vijven en zessen ("moeten we haar dat met deze pijn en na al die operaties ook nog aandoen?") besloten de artsen tot een darmonderzoek, maar dat kon pas maandag plaatsvinden omdat je daarvoor helemaal leeg moet zijn. Ik kreeg een infuus met zware pijnstillers en kon de hele zondagmiddag in de badkamer doorbrengen.
Ik heb dus inderdaad een darmbloeding gehad, en zit iets in de darm wat is gaan ontsteken. Wat weten we nog niet, het weefsel moet worden opgestuurd naar een speciaal lab. Na 2 nachten aan het infuus in het ziekenhuis was mijn ontstekingswaarde weer zodanig gezakt dat ik naar huis mocht vandaag.
Abonneren op:
Posts (Atom)