Ik zeg het wel vaker.... we moeten helderziende worden....
Vorige week kregen we een last-minute boeking via een online boekingsportaal waarvan we gelijk een raar gevoel bij hadden. Geen idee waarom: een single en een double niet-roken voor die avond, normale naam van een Duitse vrouw, normaal adres in Duitsland, creditcardnummer klopte. De vrouw had een zogenaamde "Hot Deal" geboekt, waarbij je een goedkopere prijs betaald omdat je een boeking maakt die je niet meer kunt annuleren en die meteen van je creditcard wordt afgeboekt. Het geld is dus meteen na boeking geind.
Een paar uur later stonden er 2 hele vage vrachtwagenchauffeurs voor onze balie, sterk naar zweet en de hele Marlboro-fabriek ruikend. Met een sterk accent: "Er is een kamer voor ons geboekt". Dat bleek dus die reservering te zijn. Geen 3 personen, slechts 2, ook geen niet-rokers, en geen vrouw te bekennen. Wie is mevrouw S. dan? Ja, dat is onze bazin, die komt nooit mee, doet dat altijd zo. Tsja, dat gaat dus zo niet. Iedereen kan wel zeggen dat hij voor die kamers komt, wat als de echte mevrouw S. straks ineens komt? Bovendien is het bij dit soort reservering zo dat de bezitter van de creditcard er wel bij dient te zijn, helemaal bij een last-minute, waarbij niet meer gecheckt kan worden of het creditcardnummer niet gehackt of geskimmt ist. Probleem is namelijk dat mevrouw S. maar "creditcardfraude" hoeft te roepen en dat ze nooit in ons hotel was, Mastercard meteen het geld terug stort, en wij hebben gratis 2 kamers weggegeven. De desbetreffende mannen zitten dan al lang en breed weer in Moldova. Je kunt bij dit boekingsportaal ook een bedrijfsnaam opgeven, en ook de namen van de aanreizende personen, dan was het nog halverwege ok geweest. Dat was allemaal niet ingevuld. Of je bent dus heel dom, of juist heel erg slim.
Die jongens begonnen dus die vrouw bellen, Pepijn kreeg de mobiel in de hand gedrukt, en werd aan de telefoon door een of ander ordinair wijf voor rotte vis uitgescholden. Zij zei mevrouw S. te zijn en een bedrijf te hebben, en dat dit nóóit ergens een probleem was. Fantastisch leuk zo'n baas, vooral toen die jongens tegenover mij bekenden dat dit al het derde hotel in een week was waar ze deze issues hadden. Pepijn had een simpel voorstel, wat wij bij hotels in Amsterdam geleerd hebben: kopieer de voor- en achterkant van de orginele creditcard, maak een kopie van de ID-kaart of paspoort van dezelfde persoon, en schrijf even op de kopie dat je toestemming geeft voor een afboeking voor dhr X en dhr Y, en fax of email dat even. Twee minuutjes werk, en het is geregeld. Ieder bedrijf heeft toch minimaal een fax of een scanner. Dat ging ze allemaal niet doen, wij gingen ze gewoon nu een kamer geven, en met de mededeling "ik trek je kop eraf" gooide ze de telefoon erop. Tsja, jongens, het is bijna 22 uur, sluitingstijd van de receptie, dus wij hebben ondertussen gewoon geen andere mogelijkheid dan jullie de deur te wijzen.
Toen belde het callcentre van het boekingsportaal. De vrouw had ze gebeld met de mededeling "dat het hotel weigerde haar in te checken." De medewerkster hoorde Pepijn even aan, het was duidelijk dat mevrouw S. haar maar wat op de mouw had gespeld, en zei "U heeft helemaal gelijk, u staat volledig in uw recht om deze mensen de deur te weigeren. Dit kan zo niet". Uiteindelijk zijn we er met de reisorganisatie uitgekomen dat zij de boeking in hun systeem annuleerden, ons geen provisie in rekening gingen brengen voor deze boeking, wij de creditcardafboeking terug zouden storten naar mevrouw S., en alleen tegen onmiddellijke contante betaling de twee heren alsnog zouden accepteren. Die jongens waren echt wel te goeder trouw, die konden er duidelijk niets aan doen, en hebben zich ook keurig gedragen en de kamers heel netjes achtergelaten. Zelfs de fles mineraalwater uit de gastenkoelkast hebben ze netjes betaald.
Na deze hele toestand heb ik mevrouw S. en het bedrijf op de vrachtwagen even gegoogled. Al snel werd duidelijk dat dat ook dubieus was. Ze werkt helemaal niet voor het opgegeven bedrijf. Wel heeft ze een parketlegfirma, die geregistreerd is als Limited-company in een verlopen kantoorpand in Liverpool. De openbare bedrijfsgegevens van dat engelse bedrijf beloven ook niet veel goeds: duidelijk een brievenbusfirma, ontelbaar veel directeurswisselingen, rare financiele handel en wandel, waar zij al jaren een prominente rol in speelt. Wat zei ik? We moeten helderziende worden!!
ons hotel
zaterdag 18 juni 2016
vrijdag 10 juni 2016
Houthakkers
Ken je dat grappige liedje "I'm a lumberjack and that's ok"? Deze week hebben we veel bosbouwers, boswachters en houthakkers in huis. In Roding is de grootste bosbouwbeurs van Europa, en ondanks dat het meer dan 50 km weg is, zit de hele regio van woensdag tot zondag vol. Gisteren hadden we maar 1 kamer die hier niet voor de beurs waren. Veel grote stoere mannen in huis dus, er zijn er maar een paar met vrouw gekomen. We zijn een beetje doorgedraaid, gisteren is het erg laat geworden, wel was de bieromzet erg leuk. Ze zijn echt allemaal ok.
Ik heb nog steeds waanzinnige spierpijn van onze wandeling van dinsdag. Het was echt niet zo ver of zwaar voor ons doen, maar ik heb ernstige moeite met trap lopen en ik moet met een vorkheftruck uit bed getakeld worden. We zijn naar Engelshütt gelopen, en hebben daar de bus naar Neukirchen genomen. In Walching moet je dan overstappen op de bus de andere kant op, want die rijdt via de Hohen Bogen, en daar wilden we heen. Omdat onze buschauffeur erg langzaam reed, moesten we hard rennen voor onze (normaal erg makkelijk te halen) overstap. De chauffeur heeft ons ook nog €3,40 te veel berekend voor de 2 buskaartjes. Normaal zijn ze hier zo servicegericht, maar deze had er overduidelijk geen zin in.
We hadden nog gratis kaartjes voor de Hohen Bogen stoeltjeslift, maar die waren nog van vorig jaar. We hebben heel erg netjes gevraagd of we er nog iets mee konden, en hadden eigenlijk op niets gerekend behalve misschien een kleine korting of zo, maar tot onze verrassing werden die zonder enig commentaar alle 4 omgeruild voor nieuwe die geldig zijn tot 2017. We hebben er dus nog 2 voor een volgende keer. Kijk, dat is dan wel weer superservice! Boven hebben we na de eerste 1,5 km bij Haus Schönblick eerst op het terras van het uitzicht genoten met een drankje.
Daarna ging de afdaling goed van start, richting Höllhöhe en verder naar Kolmstein. Bij Kolmsteiner Hof hebben we gelunched. Die mensen kennen we erg goed via de Horecabond en dat is ook een superplekje. Daarna zijn we naar huis gelopen via Haibühl. Totaal hebben we ongeveer 13-15 km gelopen.
We zijn daarna nog in de auto gestapt naar Cham omdat we buitentapijt voor de balkons hadden gezien. De tegels op de balkons werden nu toch wel een beetje aftands, dus voor de zomer moest daar snel wat aan gebeuren. Aangezien we zo vol zijn, kun je niet met de drilboor gaan hakken en breken. Dit is een erg sjieke en snelle oplossing.
Ik heb nog steeds waanzinnige spierpijn van onze wandeling van dinsdag. Het was echt niet zo ver of zwaar voor ons doen, maar ik heb ernstige moeite met trap lopen en ik moet met een vorkheftruck uit bed getakeld worden. We zijn naar Engelshütt gelopen, en hebben daar de bus naar Neukirchen genomen. In Walching moet je dan overstappen op de bus de andere kant op, want die rijdt via de Hohen Bogen, en daar wilden we heen. Omdat onze buschauffeur erg langzaam reed, moesten we hard rennen voor onze (normaal erg makkelijk te halen) overstap. De chauffeur heeft ons ook nog €3,40 te veel berekend voor de 2 buskaartjes. Normaal zijn ze hier zo servicegericht, maar deze had er overduidelijk geen zin in.
We hadden nog gratis kaartjes voor de Hohen Bogen stoeltjeslift, maar die waren nog van vorig jaar. We hebben heel erg netjes gevraagd of we er nog iets mee konden, en hadden eigenlijk op niets gerekend behalve misschien een kleine korting of zo, maar tot onze verrassing werden die zonder enig commentaar alle 4 omgeruild voor nieuwe die geldig zijn tot 2017. We hebben er dus nog 2 voor een volgende keer. Kijk, dat is dan wel weer superservice! Boven hebben we na de eerste 1,5 km bij Haus Schönblick eerst op het terras van het uitzicht genoten met een drankje.
Daarna ging de afdaling goed van start, richting Höllhöhe en verder naar Kolmstein. Bij Kolmsteiner Hof hebben we gelunched. Die mensen kennen we erg goed via de Horecabond en dat is ook een superplekje. Daarna zijn we naar huis gelopen via Haibühl. Totaal hebben we ongeveer 13-15 km gelopen.
We zijn daarna nog in de auto gestapt naar Cham omdat we buitentapijt voor de balkons hadden gezien. De tegels op de balkons werden nu toch wel een beetje aftands, dus voor de zomer moest daar snel wat aan gebeuren. Aangezien we zo vol zijn, kun je niet met de drilboor gaan hakken en breken. Dit is een erg sjieke en snelle oplossing.
Volgende week hopen we weer in een kamer te kunnen verven. Dat moet tussen de bedrijven door ook gebeuren. Pepijn heeft bij zijn laatste bezoek aan Nederland weer een aanbieding spotjes op de kop getikt (lampen en gloeilampen zijn in NL veel goedkoper), en dezelfde spotjes die we in de halletjes van de kamers hebben, komen dus nu ook in de gang. Eindelijk de jaren 70 lampen eruit! Punt is alleen dat we dat heel precies moeten timen, want de stroom in de hele gang en de kamers boven moet er dan af, dus dat kan niet als er gasten thuis zijn. We hebben ook nog zoveel ander materiaal liggen voor geplande klussen, en er is nog zoveel wat we willen doen, maar we hebben gewoon te weinig uren in de dag. Ook de tuin blijft veel werk vragen: het is op dit moment broeierig weer, dus alles groeit als kool. Dit jaar hebben we besloten in het najaar niet lang of ver op vakantie te gaan, maar in november even lekker voortgang te maken met klussen. Vorig jaar hebben we een droomvakantie gehad, maar dat zit er logistiek en financieel natuurlijk niet ieder jaar in.
maandag 30 mei 2016
Tien jaar
Ongelofelijk, maar waar. Vandaag zijn we hier precies 10 jaar. Zoals ik al tegen Pepijn zei, voelt het helemaal niet zo. En we gaan graag nog even door. In 10 jaar is er zoveel gebeurd, dat kun je niet in 1 logje kwijt. Dit is al heel veel jaren echt "thuis".
Het meest ongelofelijke verhaal is natuurlijk dat de kat die 10 jaar geleden bij onze verhuizing langs de snelweg de benen nam, op het bureau naast mij ligt te spinnen. Ik denk dat als je het die zou kunnen vragen, ze achteraf niet zo goed zou weten waarom ze dat nou gedaan had. Ook voor haar is het al heel veel jaren echt thuis.
We hebben een paar drukke weken achter de rug, met alle katholieke feestdagen, en Pepijn was tussendoor nog even naar Nederland, dus vandaar dat er een tijdje geen log was. Nu is het sinds vandaag een paar dagen extreem rustig. Morgen gaan we er een leuke dag van maken met een leuk etentje om te vieren dat ons bedrijf woensdag 10 jaar bestaat. Vanaf donderdag gaat dan echt de beuk er weer in voor het hoogseizoen.
Het meest ongelofelijke verhaal is natuurlijk dat de kat die 10 jaar geleden bij onze verhuizing langs de snelweg de benen nam, op het bureau naast mij ligt te spinnen. Ik denk dat als je het die zou kunnen vragen, ze achteraf niet zo goed zou weten waarom ze dat nou gedaan had. Ook voor haar is het al heel veel jaren echt thuis.
We hebben een paar drukke weken achter de rug, met alle katholieke feestdagen, en Pepijn was tussendoor nog even naar Nederland, dus vandaar dat er een tijdje geen log was. Nu is het sinds vandaag een paar dagen extreem rustig. Morgen gaan we er een leuke dag van maken met een leuk etentje om te vieren dat ons bedrijf woensdag 10 jaar bestaat. Vanaf donderdag gaat dan echt de beuk er weer in voor het hoogseizoen.
donderdag 12 mei 2016
Ruhetag-perikelen
En toen was het alweer mei! Afgelopen weekend was het heel erg druk ivm Hemelvaart, en komend weekend wordt het weer heel erg druk ivm Pinksteren. Op Pinkstermaandag is in Kötzting altijd de Pfingstritt, dus is het altijd vol bij ons. Vandaag is het een beetje stilte voor de storm, we hebben weinig gasten en die we hebben zijn zeer uithuizig. Pepijn heeft de afgelopen 2 dagen gebuffeld in de tuin, en ik was gisteren bij de groothandel om even in te kopen.
Dinsdag zijn we heerlijk gaan wandelen, het was 22 graden en prachtig zonnig, alleen werden we laat in de middag overvallen door noodweer. Het plan was om vanaf station Hohenwarth Campingplatz omhoog te gaan naar de Kaitersberg, dan bij de Kötztinger Hutte wat te gebruiken, en dan via de Räuber Heiglhöhle terug over de kam naar station Zellertal te lopen, waar de auto stond. Het eerste deel ging heel erg goed. Het was wel warm, en de klim was zo vroeg in het jaar misschien wat steil, maar de lunch bij de Kötztinger Hutte was een welkome pauze. Daarna moesten we eigenlijk alleen nog maar bergaf, maar een half uur na de lunch begon het te regenen. Eerst hebben we geschuild onder een gigantisch groot rotsblok, en toen het wat minder erg werd, hebben we de pas erin gezet richting bewoonde wereld. Dat hebben we niet helemaal gehaald; 4,4 km voor het einddoel kregen we een gigantische wolkbreuk over ons heen. Het kwam met bakken uit de lucht hozen. We zijn gaan schuilen onder een afdakje bij een verlaten uitspanning, daar stonden we droog en we konden zelfs even onze kletsnatte jassen uitdoen en aan een spijker ophangen. Koud was het namelijk niet. Toen het maar zo hard bleef gieten en onweren, hebben we na 40 minuten schuilen maar een taxi gebeld met de mobiele telefoon. Gelukkig konden we uitleggen waar we waren, en was de taxichauffeur bereid meteen te komen. In de taxi was het tijdens de rit een beetje schrikken hoe ver het nog lopen was geweest, en hoe nat we dan wel niet geweest waren. In Kötzting zijn we bij onze favoriete pizzeria gaan eten. Toen we thuis kwamen waren onze jas, sokken en schoenen nog steeds helemaal doorweekt.
De dinsdag ervoor waren we even bij de bouwmarkt in Cham een paar klusspulletjes kopen. We kwamen terug bij de auto, en waren net ingestapt, toen er in het parkeervak schuin tegenover ons een andere auto stopte. De bestuurder stapte uit, en toen begon de narigheid. Hij had vergeten de auto op de handrem te zetten. De auto rolde tegen de zijkant van onze auto aan en schuurde de hele rechtervoorkant van de bumper en het metaal van de zijkant, enorme krassen tot gevolg. Hij deed er allemaal maar wat luchtig over: zeg maar wat het kost en dan geef ik jullie wel wat geld of zo. Dacht het niet vriend.... Toen hij vaag was over het feit dat hij geen verzekeringspapieren bij zich had, en raar tegen Pepijn stond te zeveren, heb ik meteen met mijn telefoon de politie gebeld. Die kwamen gelukkig vlot toen ik zei dat de man geen verzekeringspapieren had, geen schadeformulier wilde invullen en zich nogal raar gedroeg. Zij hebben de papieren ingevuld, op hun formulier aangekruist dat de tegenpartij schuld had, en hem een schriftelijke waarschuwing gegeven wegens het rondrijden zonder verzekeringspapieren. Hij was wel verzekerd, dat is allemaal ondertussen gecheckt met de verzekering.
Pepijn is met de auto bij onze vaste garage geweest, die is normaal altijd heel goedkoop. Onze vaste monteur zei dat hij meteen een officiele schade-taxateur ging bellen, want dit was niet even een klein krasje. Vanmiddag heeft de taxateur de auto bekeken: gelukkig is er niets ontzet of zo wat onmiddellijk gerepareerd moet worden, maar de lak is van het metaal gekrast en er zit een deuk in de rechter wielkast. Onze eigen monteur had de schade al op rond de 1000 euro geschat, de taxateur stuurt ons nog een rapport met de uiteindelijke kosten. Onze garage zei ook al dat we alleen even het blanke metaal moeten (laten) bijlakken om roesten te voorkomen, en de rest van het geld gewoon moeten houden, want de auto is ruim 12 jaar oud (255 duizend op de teller) en er zitten al krassen en deukjes in zodat de hele bumper laten spuiten niet meer de moeite waard is.
Dinsdag zijn we heerlijk gaan wandelen, het was 22 graden en prachtig zonnig, alleen werden we laat in de middag overvallen door noodweer. Het plan was om vanaf station Hohenwarth Campingplatz omhoog te gaan naar de Kaitersberg, dan bij de Kötztinger Hutte wat te gebruiken, en dan via de Räuber Heiglhöhle terug over de kam naar station Zellertal te lopen, waar de auto stond. Het eerste deel ging heel erg goed. Het was wel warm, en de klim was zo vroeg in het jaar misschien wat steil, maar de lunch bij de Kötztinger Hutte was een welkome pauze. Daarna moesten we eigenlijk alleen nog maar bergaf, maar een half uur na de lunch begon het te regenen. Eerst hebben we geschuild onder een gigantisch groot rotsblok, en toen het wat minder erg werd, hebben we de pas erin gezet richting bewoonde wereld. Dat hebben we niet helemaal gehaald; 4,4 km voor het einddoel kregen we een gigantische wolkbreuk over ons heen. Het kwam met bakken uit de lucht hozen. We zijn gaan schuilen onder een afdakje bij een verlaten uitspanning, daar stonden we droog en we konden zelfs even onze kletsnatte jassen uitdoen en aan een spijker ophangen. Koud was het namelijk niet. Toen het maar zo hard bleef gieten en onweren, hebben we na 40 minuten schuilen maar een taxi gebeld met de mobiele telefoon. Gelukkig konden we uitleggen waar we waren, en was de taxichauffeur bereid meteen te komen. In de taxi was het tijdens de rit een beetje schrikken hoe ver het nog lopen was geweest, en hoe nat we dan wel niet geweest waren. In Kötzting zijn we bij onze favoriete pizzeria gaan eten. Toen we thuis kwamen waren onze jas, sokken en schoenen nog steeds helemaal doorweekt.
De dinsdag ervoor waren we even bij de bouwmarkt in Cham een paar klusspulletjes kopen. We kwamen terug bij de auto, en waren net ingestapt, toen er in het parkeervak schuin tegenover ons een andere auto stopte. De bestuurder stapte uit, en toen begon de narigheid. Hij had vergeten de auto op de handrem te zetten. De auto rolde tegen de zijkant van onze auto aan en schuurde de hele rechtervoorkant van de bumper en het metaal van de zijkant, enorme krassen tot gevolg. Hij deed er allemaal maar wat luchtig over: zeg maar wat het kost en dan geef ik jullie wel wat geld of zo. Dacht het niet vriend.... Toen hij vaag was over het feit dat hij geen verzekeringspapieren bij zich had, en raar tegen Pepijn stond te zeveren, heb ik meteen met mijn telefoon de politie gebeld. Die kwamen gelukkig vlot toen ik zei dat de man geen verzekeringspapieren had, geen schadeformulier wilde invullen en zich nogal raar gedroeg. Zij hebben de papieren ingevuld, op hun formulier aangekruist dat de tegenpartij schuld had, en hem een schriftelijke waarschuwing gegeven wegens het rondrijden zonder verzekeringspapieren. Hij was wel verzekerd, dat is allemaal ondertussen gecheckt met de verzekering.
Pepijn is met de auto bij onze vaste garage geweest, die is normaal altijd heel goedkoop. Onze vaste monteur zei dat hij meteen een officiele schade-taxateur ging bellen, want dit was niet even een klein krasje. Vanmiddag heeft de taxateur de auto bekeken: gelukkig is er niets ontzet of zo wat onmiddellijk gerepareerd moet worden, maar de lak is van het metaal gekrast en er zit een deuk in de rechter wielkast. Onze eigen monteur had de schade al op rond de 1000 euro geschat, de taxateur stuurt ons nog een rapport met de uiteindelijke kosten. Onze garage zei ook al dat we alleen even het blanke metaal moeten (laten) bijlakken om roesten te voorkomen, en de rest van het geld gewoon moeten houden, want de auto is ruim 12 jaar oud (255 duizend op de teller) en er zitten al krassen en deukjes in zodat de hele bumper laten spuiten niet meer de moeite waard is.
vrijdag 29 april 2016
Jantje lacht, Jantje huilt
Wat een weer is het de laatste dagen: prachtig zonnig, en dan ineens tussendoor een zware sneeuw- of hagelbui. Jantje lacht, Jantje huilt. Echt lekker weer om te gaan wandelen....niet dus...... De bezetting van het hotel is vanwege dit unieke weer niet zoals hij zou moeten zijn, we hebben het gewoon heel erg rustig. Het personeel klaagt steen en been over de weinige diensten, eentje heeft er nu zelfs een baantje bij genomen, maar wij kunnen er ook weinig aan doen. Als ik de blogs van vorig jaar lees, was het de laatste aprilweek ook zo rustig, en toen was het wel mooi weer. We zien dat de boekingen voor Hemelvaart nu erg langzaam gaan, mensen wachten eerst af of het weer zo slecht blijft. We zijn deze week zelf aan het klussen. De balkonkamers krijgen onder andere een gelakt plafond en allemaal nieuwe verlichting. Ook worden de stopcontacten verdubbeld.
Vorige week waren we even een paar dagen in Nederland. Het was veel te kort en we waren dan ook helemaal kapot toen we weer terug waren. Een goede vriend van ons ging promoveren in Utrecht: een hele speciale gebeurtenis waar we heel erg graag naar toe wilden. We kunnen al veel te vaak niet naar bruiloften, verjaardagen en andere hoogtijdagen van de mensen die ons dierbaar zijn. Het was een superdag, we waren blij dat we er de hele dag bij konden en mochten zijn. We hebben bij onze beste vriend gelogeerd in Amsterdam (die ook een vriend van de promovendus is), en hij is de donderdag dat we terug reden met ons mee gekomen naar Lam. Naast een hoop gezelligheid heeft hij ook meegeholpen met klussen. We hebben samen een balkonhek geverfd op de enige middag dat het droog was, hij heeft de gastencomputers ge-update, en gisteren heeft hij samen met Pepijn in de balkonkamers aan de electra geklust. Hij is vandaag weer met de trein naar huis.
Dit keer hebben we heen en terug naar Nederland overdag gereden, en ondanks dat we niet echt heel erg file gehad hebben, hebben we er beide keren toch een hele lange dag over gedaan. Volgende keer gaan we toch weer 's nachts rijden, dat rijdt een stuk relaxter en sneller. We hadden op de terugweg nog even stress, toen we tijdens het oprijden van de parkeerplaats van een wegrestaurant een slepend geluid hoorden. Er lag onder de auto een paneeltje los wat over de straat sleepte. Pepijn en Harald hebben even op hun knieen voor de auto gelegen of we het zelf konden fixen, maar we besloten toch maar de ADAC te bellen. Volgens de telefoniste kon het wel eens 90 minuten gaan duren. Dan maar even lunchen bij het wegrestaurant, daar waren we eigenlijk toch voor gestopt. Vijf minuten later stonden we in de rij om ons eten af te rekenen, toen er een telefoontje kwam van de monteur die al met zijn auto de parkeerplaats op kwam rijden. Dat was boffen! Binnen no time was het gemaakt en konden we weer op weg. Boutje losgetrild, gewoon domme pech, volgens de monteur "was het nog een prima auto". Tot diezelfde conclusie was onze garage de week ervoor ook gekomen bij de kleine beurt, waarschijnlijk haalt het autootje deze maand haar tweejaarlijkse APK gewoon nog.
Vorige week waren we even een paar dagen in Nederland. Het was veel te kort en we waren dan ook helemaal kapot toen we weer terug waren. Een goede vriend van ons ging promoveren in Utrecht: een hele speciale gebeurtenis waar we heel erg graag naar toe wilden. We kunnen al veel te vaak niet naar bruiloften, verjaardagen en andere hoogtijdagen van de mensen die ons dierbaar zijn. Het was een superdag, we waren blij dat we er de hele dag bij konden en mochten zijn. We hebben bij onze beste vriend gelogeerd in Amsterdam (die ook een vriend van de promovendus is), en hij is de donderdag dat we terug reden met ons mee gekomen naar Lam. Naast een hoop gezelligheid heeft hij ook meegeholpen met klussen. We hebben samen een balkonhek geverfd op de enige middag dat het droog was, hij heeft de gastencomputers ge-update, en gisteren heeft hij samen met Pepijn in de balkonkamers aan de electra geklust. Hij is vandaag weer met de trein naar huis.
Dit keer hebben we heen en terug naar Nederland overdag gereden, en ondanks dat we niet echt heel erg file gehad hebben, hebben we er beide keren toch een hele lange dag over gedaan. Volgende keer gaan we toch weer 's nachts rijden, dat rijdt een stuk relaxter en sneller. We hadden op de terugweg nog even stress, toen we tijdens het oprijden van de parkeerplaats van een wegrestaurant een slepend geluid hoorden. Er lag onder de auto een paneeltje los wat over de straat sleepte. Pepijn en Harald hebben even op hun knieen voor de auto gelegen of we het zelf konden fixen, maar we besloten toch maar de ADAC te bellen. Volgens de telefoniste kon het wel eens 90 minuten gaan duren. Dan maar even lunchen bij het wegrestaurant, daar waren we eigenlijk toch voor gestopt. Vijf minuten later stonden we in de rij om ons eten af te rekenen, toen er een telefoontje kwam van de monteur die al met zijn auto de parkeerplaats op kwam rijden. Dat was boffen! Binnen no time was het gemaakt en konden we weer op weg. Boutje losgetrild, gewoon domme pech, volgens de monteur "was het nog een prima auto". Tot diezelfde conclusie was onze garage de week ervoor ook gekomen bij de kleine beurt, waarschijnlijk haalt het autootje deze maand haar tweejaarlijkse APK gewoon nog.
maandag 11 april 2016
Alweer een drukke week!
De afgelopen week was even aanpoten, en de komende week wordt niet anders. Het is heerlijk om weer eens wat te doen te hebben na de slappe winter. Ook het restaurant wordt zeer goed bezocht. In het midden van de week hadden we zelfs een dag dat de omzet op restaurant hoger was dan die op kamers! Het is buiten nog wel fris, maar erg mooi zonnig, dus gisteren zaten er ook wandelaars op het terras. Vandaag komen de zakenreizigers van Siemens weer terug voor de tweede week van hun cursus. Gelukkig waren ze vorige week erg tevreden. Waarschijnlijk houdt het in dat er niemand van ons naar de jaarvergadering van de horecabond kan vanmiddag, omdat we dan met lunch serveren nog niet klaar zijn.
Hoe druk wij het hebben, zo rustig is het elders in Lam. Op het moment zijn er maar iets van 3 collega's open, de rest is met vakantie. Wij voelen dat het na de 15de totaal op z'n gat valt. De medewerksters vragen voordurend om een rooster voor de tweede helft van de maand, maar ik heb grote moeite een planning te maken rondom de weinige tot geen boekingen. Het wordt waarschijnlijk voor onszelf veel op een ladder in verfkleding staan.
Hoe druk wij het hebben, zo rustig is het elders in Lam. Op het moment zijn er maar iets van 3 collega's open, de rest is met vakantie. Wij voelen dat het na de 15de totaal op z'n gat valt. De medewerksters vragen voordurend om een rooster voor de tweede helft van de maand, maar ik heb grote moeite een planning te maken rondom de weinige tot geen boekingen. Het wordt waarschijnlijk voor onszelf veel op een ladder in verfkleding staan.
zondag 3 april 2016
Al weer april!
Wat gaat de tijd toch snel, het is al weer april!
De afgelopen weken was het hier erg druk, en de komende 2 weken blijft dat zo. Dan valt het midden april ineens op z`n gat, een heel aantal collega's gaan ook in april meerdere weken dicht wegens gebrek aan klandizie. Wij gaan de derde aprilweek heel even de midweek naar Nederland, omdat een vriend gaat promoveren. Als je toch leeg bent, dan kun je daar makkelijk bij zijn. We missen van vrienden en familie al genoeg verjaardagen, bruiloften, geboortes, begrafenissen en andere hoogtijdagen. Zo kom je jaren niet in Nederland, en dan ineens 4x in een half jaar.
Inmiddels is het hier stralend weer, zo´n 21 graden. We verheugen ons nu al op dinsdag, dat wordt een goede wandeldag. Vorige dinsdag was het beestenweer, dus was het niet erg dat we dringend naar de groothandel moesten voor een paar dingen. De gasten hadden alles opgegeten met Pasen. De wasmachines waren bij de Metro in de aanbieding, en het is hier al een paar maanden improviseren met een wasmachine te weinig, dus hebben we gelijk voor een leuke prijs een nieuwe ingeladen. De oude had ik in augustus 2006 bij dezelfde groothandel meegenomen, en die begon dus na een hard hotelleven van 9,5 jaar zodanige kuren te vertonen dat hij onbruikbaar was geworden. Voor een huishoudmachine een hele respectabele leeftijd, gezien wat ik er allemaal mee doe. We hebben nu hetzelfde merk als onze grote machine, over die Bauknecht ben ik heel tevreden, en over de nieuwe ook.
We merken aan dit soort dingen dat we hier al bijna 10 jaar zijn. Artikelen die we meteen aan het begin gekocht hebben, beginnen het nu op te geven of wel erg oud te worden. Onze auto hebben we destijds als jonge tweedehands gekocht, die is nu 12,5 jaar oud en heeft over de 250 duizend km op de teller. Hij rijdt nog heel fijn maar het wordt best spannend of hij de TÜV (APK) nog haalt. Eigenlijk hopen we hem minimaal nog 2 jaar op de weg te houden tot de volgende keuring in mei 2018. De sneeuwloze winter was geen vetpot, dus we zitten even niet op grote uitgaven te wachten. Deze week begon het waterkokertje in de keuken te lekken. Die heb ik van mijn ouders kado gehad toen ik vanuit de studentenflat naar mijn eerste echte huis in Amsterdam verhuisde, bijna 20 jaar geleden. Zo stevig maken ze die dingen tegenwoordig niet meer. We hadden in de opslag nog een andere staan, dat is een rotding, maar voorlopig doen we het er even mee.
Deze week hebben we het terras weer buiten gezet, de planten uit de overwinter-opslag gehaald, de parkeerplaats geveegd en nog een paar van dat soort dingetjes. De gemeente heeft de bomen eindelijk gesnoeid op de helling. Die staan langs de weg op hun land, die zijn niet van ons, maar in de herfst kregen we ineens een beetje een onvriendelijke brief dat we "onze bomen moesten snoeien" omdat die het verkeer bellemmerden. Pepijn heeft even een gezellig informeel praatje met de burgemeester gemaakt (Hoi Paul, ... ) tijdens de toerismevergadering (zo doe je dat hier), er is iemand van de gemeentewerken langs geweest om te kijken waar de grenslijn dan ligt (wij hebben hier in Beieren allemaal grensstenen langs de grenslijn liggen). Toen werd het ze ineens duidelijk dat het hun eigen bomen en struiken waren die de straat smaller maakten, en dat ook nog er een paar rotte bij waren die bij een volgende storm klaar stonden om voor een volledige versperring te zorgen. Tijd dus om in te grijpen - maar wel door de gemeentewerken en niet door ons.
Het is nog erg vroeg in het seizoen en nog niet allemaal even groen, maar het ziet er alvast een stuk beter uit.
De afgelopen weken was het hier erg druk, en de komende 2 weken blijft dat zo. Dan valt het midden april ineens op z`n gat, een heel aantal collega's gaan ook in april meerdere weken dicht wegens gebrek aan klandizie. Wij gaan de derde aprilweek heel even de midweek naar Nederland, omdat een vriend gaat promoveren. Als je toch leeg bent, dan kun je daar makkelijk bij zijn. We missen van vrienden en familie al genoeg verjaardagen, bruiloften, geboortes, begrafenissen en andere hoogtijdagen. Zo kom je jaren niet in Nederland, en dan ineens 4x in een half jaar.
Inmiddels is het hier stralend weer, zo´n 21 graden. We verheugen ons nu al op dinsdag, dat wordt een goede wandeldag. Vorige dinsdag was het beestenweer, dus was het niet erg dat we dringend naar de groothandel moesten voor een paar dingen. De gasten hadden alles opgegeten met Pasen. De wasmachines waren bij de Metro in de aanbieding, en het is hier al een paar maanden improviseren met een wasmachine te weinig, dus hebben we gelijk voor een leuke prijs een nieuwe ingeladen. De oude had ik in augustus 2006 bij dezelfde groothandel meegenomen, en die begon dus na een hard hotelleven van 9,5 jaar zodanige kuren te vertonen dat hij onbruikbaar was geworden. Voor een huishoudmachine een hele respectabele leeftijd, gezien wat ik er allemaal mee doe. We hebben nu hetzelfde merk als onze grote machine, over die Bauknecht ben ik heel tevreden, en over de nieuwe ook.
We merken aan dit soort dingen dat we hier al bijna 10 jaar zijn. Artikelen die we meteen aan het begin gekocht hebben, beginnen het nu op te geven of wel erg oud te worden. Onze auto hebben we destijds als jonge tweedehands gekocht, die is nu 12,5 jaar oud en heeft over de 250 duizend km op de teller. Hij rijdt nog heel fijn maar het wordt best spannend of hij de TÜV (APK) nog haalt. Eigenlijk hopen we hem minimaal nog 2 jaar op de weg te houden tot de volgende keuring in mei 2018. De sneeuwloze winter was geen vetpot, dus we zitten even niet op grote uitgaven te wachten. Deze week begon het waterkokertje in de keuken te lekken. Die heb ik van mijn ouders kado gehad toen ik vanuit de studentenflat naar mijn eerste echte huis in Amsterdam verhuisde, bijna 20 jaar geleden. Zo stevig maken ze die dingen tegenwoordig niet meer. We hadden in de opslag nog een andere staan, dat is een rotding, maar voorlopig doen we het er even mee.
Deze week hebben we het terras weer buiten gezet, de planten uit de overwinter-opslag gehaald, de parkeerplaats geveegd en nog een paar van dat soort dingetjes. De gemeente heeft de bomen eindelijk gesnoeid op de helling. Die staan langs de weg op hun land, die zijn niet van ons, maar in de herfst kregen we ineens een beetje een onvriendelijke brief dat we "onze bomen moesten snoeien" omdat die het verkeer bellemmerden. Pepijn heeft even een gezellig informeel praatje met de burgemeester gemaakt (Hoi Paul, ... ) tijdens de toerismevergadering (zo doe je dat hier), er is iemand van de gemeentewerken langs geweest om te kijken waar de grenslijn dan ligt (wij hebben hier in Beieren allemaal grensstenen langs de grenslijn liggen). Toen werd het ze ineens duidelijk dat het hun eigen bomen en struiken waren die de straat smaller maakten, en dat ook nog er een paar rotte bij waren die bij een volgende storm klaar stonden om voor een volledige versperring te zorgen. Tijd dus om in te grijpen - maar wel door de gemeentewerken en niet door ons.
Het is nog erg vroeg in het seizoen en nog niet allemaal even groen, maar het ziet er alvast een stuk beter uit.
Abonneren op:
Posts (Atom)