ons hotel

dinsdag 31 oktober 2017

De laatste loodjes....

Vandaag hebben we geen Ruhetag, vanwege de twee feestdagen dit jaar leek het ons een stuk beter om voor een vol hotel aanwezig te zijn, en ook misschien vanavond nog wat geld te verdienen met het restaurant. Na morgen valt het echt helemaal dood met de boekingen, en weten we vrijwel zeker dat de hele inhoud van de koelcel de bioton in mag. Probeer het dan maar aan blije gasten te serveren vandaag!
Het lange weekend was goed geboekt, de reden was dat dinsdag dit ene jaar een vrije dag in heel Duitsland was. Vanwege 500 jaar Luther, kreeg heel Duitsland dit jaar Reformatiedag vrij en niet alleen de protestante Bundesländer. 1 november is natuurlijk in katholieke Bundesländer zowiezo altijd een vrije dag. Mensen hoefden dus alleen maandag erbij te nemen om 5 dagen vrij te hebben  We waren eerst helemaal vol, maar er vielen wel wat kamers uit vanwege slecht weer op zaterdag. Een aantal mensen zijn vroeger naar huis gegaan, een aantal mensen zijn niet gekomen, maar daar is gelukkig allemaal wel voor betaald. We zijn al sinds vrijdag vol in touw, dus na 5 dagen voelen we ons heel erg overreden. Dat is ook omdat laagseizoengasten mentaal heel belastend zijn. We kunnen deze week weer een boek schrijven over alle onzin die we meegemaakt hebben.

Woensdag hadden we een aankomst die 5 nachten zou blijven. Een eenpersoonskamer, waar we niet altijd blij mee zijn. aangezien we alleen maar tweepersoonskamers hebben en 1 persoon een stuk minder uitgeeft, en bovendien veel alleenreizenden van ons verwachten dat wij 24/7 het entertainmentcomité zijn. Deze gast belde om 20:30 uur dat hij in Amberg was, en dat voor 22 uur inchecken krap werd. Amberg is namelijk precies anderhalf uur rijden. Pepijn heeft dus beloofd te wachten, en afgesproken dat er voor 22 uur nog even telefonisch contact zou zijn waar de gast zich dan bevond. Om 23:45 uur, drie uur en een kwartier later, was de gast er nog steeds niet, en ondanks 4 of 5 pogingen van Pepijn werd het mobiele nummer niet opgenomen. Tijd voor Pepijn om af te sluiten en naar bed te komen.  Toen we beiden in diepe slaap waren, werden we om 01:30 uur uit bed gebeld door iemand die voor de deur stond. Pepijn is in zijn badjas gaan opendoen, en er stond een echtpaar op de stoep die een oudere man kwam afleveren die heftig naar rook en alcohol stonk. Hij leek zich niet te realiseren hoe laat het was en dat Pepijn niet eens schoenen aan had.

De volgende 2 dagen kregen wij een rare indruk van deze man. Hij ging nergens heen, ook niet met het gratis openbaar vervoer, stelde aparte vragen, en deed vooral heel erg onvriendelijk en agressief tegen ons allemaal. Op vrijdagmiddag kwam hij naar Pepijn met de vraag waar zijn auto was. "Euh... u bent hier door 2 mensen afgezet, u had helemaal geen auto toen u hier aankwam...." Daarop wilde de man weten wie dat echtpaar dan was, maar dat wisten wij natuurlijk niet. Ineens kwam hij na even nadenken met de mededeling dat hij autopech had gehad en door de ADAC was geholpen. Na een telefoontje bleken die hem te kunnen helpen, de auto stond in Kötzting. Met een door de ADAC betaalde taxi is hij de auto gaan halen.

De volgende ochtend vroeg hij tijdens het ontbijt aan 1 van onze werkstudentes of je hier 's avonds eigenlijk ook kon eten. Zij vond het nogal een rare vraag, want hij had hier iedere middag en iedere avond al gegeten. Hij ging helemaal uit zijn dak tegen haar, ze was maar een domme Tsjech en ze moest maar eens duits gaan leren, ze begreep er duidelijk maar helemaal niks van.... Daarna stond hij ineens bij Natascha aan de balie met een autokaart. Hij wilde graag naar Braunschweig gaan rijden. Toen zij aan hem vroeg of hij wel wist hoe ver dat was (536 km enkele reis), werd hij ook onredelijk agressief tegen haar. Ze wist duidelijk niet eens waar Braunschweig was, blablabla.... Uiteindelijk kwam eruit dat hij wilde vertrekken. Hij wist niet waar de kamersleutel was, hij wist niet waar zijn portemonnee was, hij had de helft van zijn spullen nog in de kamer, maar hij wilde naar Braunschweig. Het werd niet helemaal duidelijk of hij wel wist dat hij eigenlijk voor nog 2 nachten geboekt had..... Natascha en de kamermedewerkster zijn meerdere keren naar de parkeerplaats gelopen met nog meer gevonden voorwerpen en werden iedere keer getrakteerd op een gemene scheldkannonade. We waren blij toen hij weg was.

Dan hadden we een gast die heerlijk bij ons had gegeten en vol lof was over de keuken, maar bij het afrekenen nog wel even willen zeuren dat het hem hogelijk had geirriteerd dat de pompoensoep groen was. Welke groene kleur?? Die soep is knaloranje..... En maar doorzeuren.... Daarna kwam hij nog even langs de receptie om nog even door te gaan tegen Pepijn. Typisch laagseizoengasten: zo'n ongelukkig leven dat je moeilijk gaat doen in een hotel om negatieve aandacht te krijgen. Gistermiddag kwam hij naar ons toe, met weer nieuwe aandachttrekkerij. Hij wist wel dat de laatste etensbestelling voor 20 uur moest worden opgegeven, maar hij had bedacht dat hij om 21:45 uur kwam eten. Met onze allervriendelijkste glimlach hebben we die bestelling maar even laten gaan, vooral omdat er de dag ervoor alleen 1 soep van € 3,50 en 1 voorgerecht van € 6,90 was gegeten door hem en zijn vrouw.Voor een tientje omzet gaan we ook de keuken geen twee uur langer open houden. 

Morgen checkt bijna iedereen uit, dan kabbelen we nog een paar dagen door voordat we het weekend sluiten. Volgende week hebben we dan onder andere nog een vergadering en een paar andere zakelijk dingetjes.

zaterdag 21 oktober 2017

De laatste twee weken!

Dit seizoen is weer omgevlogen. Het is niet te geloven dat er nog maar 2 weken over zijn totdat we november en december dicht zijn tot Kerst. Eigenlijk zijn we officieel open tot 5 november, maar vanaf 2 november hebben we zoals het er nu uit ziet misschien al geen gasten meer. Volgende week mogen we nog even 1 keer knallen, dan hebben we een superlang weekend wat al bijna helemaal vol geboekt is, met op dinsdag Reformationstag en op woensdag Allerheiligen.

Deze week was het stralend weer, dus hebben we dinsdag heerlijk gewandeld, en gisteren hebben we de ramen van de bibliotheek en de massagepraktijk aan de buitenkant geverfd. Pepijn is enthousiast aan het klussen in en om het pand.

We zijn ook al een beetje in vakantiestemming. We gaan dit jaar backpacken in Azie, omdat ik een waanzinnig goedkope vlucht had gevonden was dat dit jaar te doen. Twee weken geleden konden we dus onze reisinentingen laten vernieuwen. Normaal hebben we nooit last van het prikken, maar ik heb toch wel een paar dagen een erg stijve arm gehad.
Bij deze wil ik ook iedereen op het hart drukken vooral het inentingenboekje wat je als kind hebt gekregen, goed te bewaren! In een van de landen waar wij heen gaan, heerst een mazelenepidemie, en veel mensen in NL geboren tussen 1965 en 1975 blijken onvoldoende of niet ingeent tegen mazelen. Wij horen dus beiden tot de risicogroep, en hadden geen idee of we wel de juiste mazelenprik gehad hebben als kind. Het boekje was natuurlijk nergens te vinden.... Als je echter onnodig een extra keer BMR laat prikken, terwijl je wél ingeent was, kun je mogelijk als volwassene flink ziek worden van die prik. Onze duitse huisarts wilde de injectie daarom dus eigenlijk niet zomaar lichtzinnig geven.
Ik kreeg echter online een goede tip:
als je geboren bent na 1970, en je hebt je shots in Nederland via een campagne van overheidswege gehad (dus niet privé via de huisarts, maar via een consultatiebureau, via de schoolarts of in een sporthal), is er een kansje dat het RIVM deze gegevens misschien heeft. Ik heb ongelofelijk geluk, het centrale archief van het RIVM Zuid-Holland bleek ál mijn inentingsgegevens te hebben! De bijzonder aardige mevrouw kon zo alles oplepelen uit haar database. In maart 1982 blijk ik voorzien van een deugdelijke mazeleninjectie. Lang leve de Nederlandse ambtenarij!
Pepijn is echter geboren in 1969, en heeft niet dat geluk. Ik heb het RIVM Regio Eindhoven gesproken, maar helaas hebben ze niks van voor 1970.... Volgens de huisartsenpraktijk uit zijn jeugd (de huisarts is er nog steeds!) is de kans echter 99% dat ook hij is ingeent, al hebben ze geen gegevens meer. Pepijn denkt dat hij mogelijk zelfs de mazelen gehad heeft als kind, hij weet nog dat hij in quarantaine moest, dus dan ben je zowiezo ook beschermd.


Vorige week had ik nog een avontuur: ik zou een collega in Cham die erg omhoog zat een paar dagen gaan helpen als serveerster. Het plan was, dat als het wederzijds beviel, ik dan in de winter 2-3 dagen daar zou blijven werken. In de winter is het hier door de weeks toch dooie boel overdag, en een beetje een zakcentje bijverdienen is nooit weg. Bovendien moet je als zelfstandige in Duitsland een godsvermogen betalen aan het ziekenfonds en bouw je geen pensioen e.d. op, en dat kan je mooi ondervangen met een bijbaantje. Het voordeel van deze baan was dat je nooit 's avonds, en nooit op zon- en feestdagen moest werken, precies wanneer het hier het drukste is. Tot zover de theorie.... Zij waren heel erg blij met mij, maar ik niet met hen. Laten we zeggen dat ze nogal de wet overtraden.... Ik ben na 6,5 uur naar huis gegaan, toen ik nog steeds geen pauze had gehad, zelfs geen glaasje water van ze kreeg, en ik nog steeds geen contract of wat dan ook op papier had gezien. Uiteindelijk na een hoop gezeur heb ik eindelijk zwart op wit in een email dat ze mij gaan uitbetalen voor de gewerkte dag. Eerst wilden ze mij ook nog afschepen met een of andere tegoedbon, om te verhullen dat ik daar zwart liep. Dat was nog een leuke geworden als ik een bedrijfsongeval had gehad... "Nee hoor, die mevrouw kennen wij niet..." Ik overweeg wel om voor de winter een bijbaantje te zoeken als ik terug ben van vakantie. Het financiele voordeel in ziekenfondspremies is alleen al zo groot dat we een dief van eigen portemonnee zouden zijn, en mocht het weer niet sneeuwen dan hoeven we hier niet samen te zijn overdag.

dinsdag 3 oktober 2017

Lang weekend

Zo, we hebben het lange weekend weer overleefd. We waren 4 dagen helemaal vol, vandaag is iedereen vertrokken, en zijn we vandaag en morgen helemaal leeg. We vinden het wel prima, we zitten er een beetje doorheen. Ik heb zojuist een heerlijk middagdutje gedaan, en Pepijn is in de werkplaats aan het klussen. De medewerksters zijn net naar huis, eentje komt morgen terug om de rest van kamers te doen. Pepijn en ik zijn vandaag met de Ruhetag dus nergens heen, na een paar dagen mooi weer hoosde het vandaag van de regen, dus we gaan morgen een dagje de deur uit.

De komende weken zien we qua boekingen een gebruikelijk patroon voor oktober: de weekenden druk, door de weeks heel erg leeg. Dat is op zich niet zo erg, er kan door de weeks uitgebreid geklust worden, het kantoor ziet er na een drukke zomer uit alsof er een papierbom ontploft is, en de boekhouding van september kan gedaan worden. Vorige week heb ik woensdag en donderdag twee dagen enthousiast buiten kunnen verven, er is nog een klein stukje balkonhek over, en dan is dat gereed voor de winter. De tuinbankjes mogen ook nog wel een likje, maar dit jaar schiet het beter op dan vorig jaar. Vandaag mogen we echter buiten niet klussen - op een feestdag mag je in Duitsland niet aan je huis of tuin werken, ook niet als het een algemene feestdag is en geen christelijke.

Ik had natuurlijk voor het weekend weer veel te veel verse produkten ingekocht, dus ik duik nu maar eens de keuken in om een aantal groentes tot soep te verwerken.

woensdag 6 september 2017

En toen was het herfst!

En toen was het ineens alweer september! Het is hier in augustus flink druk geweest, nu is het iets rustiger. Vorig weekend is het mooie warme weer opeens ingezakt, en is het snel herfst geworden. Dat betekent fors lagere temperaturen en neerslag. De plantjes op het terras staan al een beetje bruin te worden, en ik zit nu met een vest aan in de receptie. Het zou de hele week zo tussen de 14 en 16 graden moeten worden. We hopen dat er daarna weer mooi nazomerweer komt, het is niet echt lekker wandelweer voor september. Wij hebben deze week maar vast winterbanden voor de nieuwe Kangoo gekocht, de nachttemperaturen zijn al best fris, en er kwam een niet-te-missen aanbieding langs inclusief Renault-velgen. In september en oktober proberen we altijd het houtwerk buiten nog een verfje te geven voor de winter, maar dat zit er deze week niet in.

Zoals ieder jaar, komt bij ons de vermoeidheid van de afgelopen maanden er uit. We zijn gisteren op onze Ruhetag dan ook niet gaan wandelen, daar voelden we ons een beetje te moe voor, ondanks dat het weer ineens best wel aardig was. Vorige week hebben we een zeer zware wandeling van meer dan 20 km gedaan, over de bergkam van Eck tot Reisflecksattel en dan naar Lohberghütte, en daarvan hebben we de hele week best wel spierpijn gehad. Aangezien ik dringend een nieuwe zonnebril op sterkte nodig had, en onze vaste opticien alleen deze week een leuke korting op zonnebrillen had, zijn we naar Cham gereden. De opticien zit aan de overkant van onze accountant, dus we hebben meteen de boekhouding daar gebracht. Daarna hebben we gewoon in Cham en Regen een beetje rondgekeken. We hebben 's avonds in Zwiesel een nieuw restaurant uitgeprobeerd, een aantal Syriers hebben daar een leuke tent geopend. We waren zeer te spreken over het eten, alleen was de bediening duidelijk nog niet op elkaar ingespeeld, dus het duurde een beetje lang. We hadden de hele avond, dus dat was niet erg.

Vandaag hadden we de gebruikelijke woensdag-papier-puinhoop in kantoor, dat is de straf van dinsdag vrij nemen. De boekingen voor oktober lopen op dit moment aardig, veel mensen verwachten dus dat het nog aardig weer gaat worden.


maandag 14 augustus 2017

Evenementen

Een tijdje geen logje, dan weten vaste lezers al weer hoe de vlag erbij hangt. Deze week worden we helemaal gillend gek, en we zitten er best wel doorheen. Dat is deels te wijten aan een lang weekend (morgen is het Maria Hemelvaart), en een enorm aantal evenementen in de regio. Het is Drachenstich in Furth im Wald, Volksfest in Viechtach, dit weekend was het 150 jaar Brandweer-feest in Lam, Flugfest in Arnbruck, historische optocht in Furth im Wald, Chodenfest in Domazlice, enz, enz. Aankomend weekend wordt weer zo vol: het is nog steeds Drachenstich, middeleeuws festival Cave Gladium, ons eigen Kulinari-feest in Lam, Gäubodenfest in Straubing, enz, enz.

Vorige week hebben we onze Ruhetag eraan gegeven om naar de Metro te rijden om in te kopen, en 's avonds hadden we ook nog een vergadering. Dit gebrek aan rust heeft ons deze week echt opgebroken. We zijn dan ook vast van plan morgen eerst eens even rustig bij te slapen, en verder de hele dag niet veel te doen. Misschien een klein wandelingetje, ergens een terrasje pakken.

Het is misschien ergens wel een beetje jammer, maar we hopen stiekum dat de weersvoorspelling voor zaterdag zo slecht blijft als hij nu is. Zaterdag zou de enige dag van de week worden dat het gaat gieten, en laat dat nou net de dag van het KulinariMusiSumma-feest zijn. Dat houdt in: de hele dag van 13 tot 23 uur standjes op de markt met eten van de verschillende restaurants, live muziek, optredens, standjes met handwerkproducten, enz. We zitten er zo doorheen, dat we eigenlijk helemaal geen puf hebben om de dag van te voren en de hele ochtend ook nog alles te koken, onze stand voor 12 uur op te bouwen en te versieren, en daar de hele dag te gaan staan. Vrijdagmiddag heb ik ook nog een belangrijke afspraak in Cham waarvoor ik de hele middag buiten de deur ben, dus het komt extra slecht uit dat Pepijn dus op vrijdag een groot deel van de dag alleen is met alle voorbereidingen. Donderdagochtend valt de beslissing of het doorgaat of dat we het aflassen vanwege slecht weer. De weersvoorspelling op dit moment is voor de zaterdag 13-17 graden en 90% kans op regen, maar je weet natuurlijk nooit of het weerbericht van zaterdag vóór donderdagochtend nog veranderd.....

zaterdag 15 juli 2017

Rustig

Het is rustig in het Beierse Woud. Alle collega's hebben er last van, wij ook. Niemand die begrijpt waarom, 2015 en 2016 waren enorm drukke jaren, maar waar iedereen dit jaar is? De weersomstandigheden zijn best OK om fijn te wandelen, en de duitse economie draait op volle toeren, dus daar ligt het ook allemaal niet aan. Pepijn zit in de toerismecommissie van de gemeente, en deze week had hij vergadering. Als je naar de cijfers kijkt, zowel van onszelf als van de algemene trend, is het een kwestie van perceptie, zooo dramatisch is het nou ook allemaal weer niet. We hebben echter met z'n allen al een hele slechte winter achter de rug, dus het komt iedereen wel wat slecht uit, "de winter goedmaken" lukt tot nu toe nog niet echt.

Er wordt dus bij ons uitgebreid geklust: we hebben in de gang naar de bibliotheek en in de gang beneden het tapijt overnieuw gelegd (dat was door zware karren van de verschillende leveranciers verschoven), er worden nieuwe tafelbladen gelakt voor in de kamers, en ik heb deze week in alle gangen met een kwast zwarte kofferstrepen en dergelijke op de muren bijgewerkt.

Dan moeten we deze maand gekeurd worden voor de sterrenkeuring, dat moet iedere drie jaar overnieuw. Daar verwachten we geen echt grote verrassingen. Het is altijd gewoon een beetje zenuwentoestand op de dag van de bezichtiging, en je moet vooraf heel veel papieren invullen en opsturen. Het houdt weer een paar (semi-) ambtenaren van de straat....

Een paar dagen geleden zijn we de halve nacht op geweest omdat er een gast onwel was geworden en er een ambulance moest komen. Dat hoort ook bij je verantwoordelijkheden in een hotel. Toen de ambulance weg was, hebben we nog 2 uur stijf van de adrenaline op de bank gezeten. Uiteindelijk is de gast overgebracht naar Regensburg, en het gaat nu weer goed met hem.

vrijdag 30 juni 2017

In het oog....

We hebben al een tijdje niet geblogd.... ik had natuurlijk weer eens wat....
Ik had sinds we met de trein de auto zijn gaan halen zo'n last van mijn oog, het leek wel of er wat in zat. Het was aan een kant ook een beetje bloed doorlopen, net of ik een gesprongen adertje had. Toch maar even mee naar de huisarts... De huisarts kon niets vinden, maar vermoedde een beginnende bindweefselontsteking. Ik kreeg een zalfje mee, en als het niet beter werd moest ik na een paar dagen terugkomen. Vervolgens kreeg ik dus een zware allergische reactie op de oogzalf.  Er werd dus een spoedafspraak gemaakt bij een oogarts in Regen. Vreselijk eind rijden, maar ja, ik kon meteen komen. Ik vond het al meteen een rare bedoening daar: een hele rare onvriendelijke onkundige assistente, en de oogarts was niet veel beter. Je komt binnen met een paars oog van de allergische reactie wat ook nog dik en bloed doorlopen is, en dan wordt er door de oogarts gevraagd: "Bent u hier om uw oogsterkte te laten meten?" Hûh??? Wat denk je zelf??? Vervolgens wordt er eindeloos doorgezeurd dat ik wel hooikoorts zal hebben... nee, echt niet. Uiteindelijk werd er dan toch in mijn oog gekeken: miniem klein hout-splintertje onder het ooglid. Gevonden en verwijderd door de oogarts. Oogzalf ter plaatse in de prullenbak, die moest ik maar nooit meer gebruiken. Prognose: dat komt helemaal goed. 

We dachten: eind goed al goed. Nee dus.... Ik bleef maar last houden van het oog, het leek net of het splintertje er nog steeds inzat. Begin deze week dus toch nog maar eens terug. Het eerste wat de oogarts op confronterende toon zei:"Jij hebt in dat oog zitten wrijven!". Euh.... nee.....echt niet...  Ik heb echt moeten smeken of hij toch niet nog een keer in mijn oog wilde kijken. Toen was het "Oh.... er zit nog wat in.... Maar dat is echt iets nieuws, dat was er 11 dagen geleden nog niet...". Sure.... ik ben ook houthakker of zo, ik loop natuurlijk dagelijks in het bos met mijn oog houtsnippers op te stofzuigen. Hij heeft zichzelf eerst een paar minuten zitten vrijpleiten voordat hij besloot het er met geweld uit te bikken. Hij nam een houten stokje, de achterkant van een extra grote wattenstaaf, en ging daarmee met geweld mijn oog te lijf. Toen ik niet stil wilde blijven zitten werd de onvriendelijke assistente erbij geroepen om mij in bedwang te houden. Uitspraak van de oogarts: "Nou, ik heb het eruit, maar je hebt nu wel een gapende wond in je hoornvlies, echt een gigantisch gat". Ik moest smeren met een oogzalf, en 2 dagen plat liggen in het donker om blijvende schade te voorkomen. Vervolgens gaf hij mij een recept voor dezelfde oogzalf waarvoor ik zo allergisch was. Toen ik hem daarop aansprak, wist hij van niks dat hij die zalf anderhalve week geleden had weggegooid, en in mijn status stond ook niets. Zuchtend werd er door de assistente iets anders opgeschreven.

Ik heb dus 2 dagen heel verdrietig in het donker gelegen in de slaapkamer, terwijl Pepijn alleen probeerde het hotel draaiende te houden. Het was een van die dagen ook nog Ruhetag, echt prachtig weer, maar ik mocht helemaal niets, niet lezen, geen tv, geen lampje aan, niet buiten zitten, geen smartphone. De meeste tijd heb ik echter toch geslapen, want oh verrassing, ook van deze oogzalf kreeg ik weer een zware allergische reactie.  Op de tweede avond heb ik zelf NOG een splinter uit mijn oog gevist. Aangezien de zalf alleen averechts werkte, ben ik daar onmiddellijk daarmee gestopt.

Het was duidelijk dat ik een serieuze second opinion nodig had bij een echte dokter. 's Ochtends hebben we meteen opgebeld naar de oogkliniek in Regensburg, en ik mocht meteen komen. Daar ben ik uitstekend geholpen. Er is helemaal geen wond aan het hoornvlies, zelfs geen littekenweefsel wat op een voormalig gat zou kunnen duiden, er was geen ontsteking waar je die vreselijke zalf voor moet hebben, in het donker liggen was ook kwakzalverij-onzin. Gewoon wat druppeltjes om het oog te kalmeren en na het weekend zou alles weer ok moeten zijn. En het blijkt dat meer dan 10% van alle mensen allergisch is voor oogzalf. Dat heeft te maken met de wolwas - lanoline - die in dat soort zalven als smeermiddel wordt gebruikt.