ons hotel

maandag 12 juni 2017

Heel voorzichtig....

 Donderdag was het dan Renault- D-Day. We moesten er vroeg voor op, en het was een hele lange dag, maar we hebben de auto! Nu rijden we er natuurlijk heel erg voorzichtig mee, ook omdat we de lengte en breedte nog niet zo goed kunnen inschatten. Hem in de garage zetten doen we nog even met zijn tweeen, we willen echt nergens tegenaan rijden. Donderdag moesten we hier al om 9 uur met de trein via Cham, Schwandorf en Regensburg, en 3 uur later werden we in Obertraubling van het station gehaald door onze dealer. We zijn toen met een leenauto naar Roding gereden om de papierwinkel te gaan regelen. In Duitsland is het zo dat je je auto moet melden bij een speciaal loket van de provincie. Bij ons kan dat in Kötzting, Cham of Roding. Normaal is Kötzing natuurlijk de dichtstbijzijnde, maar vanaf Obertraubling was Roding het snelste. Het was toch nog drie kwartier rijden, en toen we daar kwamen zat de hele wachtkamer vol. We hebben daar meer dan een uur gezeten voordat we aan de beurt waren. Toen moesten we nog helemaal terug rijden en nog het een en ander regelen bij de dealer. Uiteindelijk waren we rond half 5 bij de dealer klaar om met de nieuwe auto weg te rijden.


 We zijn er meteen mee naar de Metro gereden, tien dagen geen auto had zo zijn sporen nagelaten in onze voorraadkast. Vooral de wijnopslag was angstwekkend leeg. Alles gaat er makkelijk in, en hij zakt daarbij niet zoals zijn voorganger meteen in de vering. Daarna hadden we met een vriend afgesproken om gezellig te gaan eten in Regensburg. Daarvoor moesten we de parkeergarage inrijden bij het theater. Doodeng, want de auto is 1.84 en de parkeergarage was 2 meter. Je denkt voortdurend dat het niet goed gaat en je schraapgeluiden gaat horen. Heel laat hebben we het niet gemaakt, we waren heel erg moe van de lange dag.

Vrijdag hebben we de Fiat helemaal leeg gehaald bij onze lokale garage, en die gaan hem nu laten afhalen door een sloopbedrijf. Dat was wel even slikken toen ik er nog even in zat..... Meer dan 11 jaar lief en leed.....

donderdag 1 juni 2017

Onze trouwe vriend is niet meer....

Dinsdag hebben we een hele rustige Ruhetag gehouden. Het was zuchtend warm, we hadden een megadruk weekend achter de rug, de gasten waren allemaal de hele dag weg, dus we zijn op ons eigen terras gaan zitten met een boekje en een spelletje. Heerlijk rustig. Om een uur of zes wilden we de deur uit om een hapje te gaan eten. We besloten naar de Griek in Furth im Wald te gaan: vriendelijke mensen, heerlijk eten en een fijn terras. Op de hoek in Engelshütt bij de brandweerkazerne wilden we linksaf slaan richting Furth. Pepijn zei ineens paniekerig "ik kan niet meer sturen, ik kan niet meer sturen", en we schoten rechtdoor het parkeerplaatsje voor de brandweerkazerne op. Gelukkig kon hij nog wel op tijd remmen, we hebben niets geraakt, en we stonden daar goed. Het hele dashboard lichtte op, de motor wilde niet meer uit (je kon zo de contactsleutel eruit halen maar de motor liep door), het stuur wilde niet meer bewegen, en het was duidelijk dat er iets helemaal niet goed was.

We hebben dus meteen de ADAC gebeld, en zijn op het terras naast de brandweerkazerne wat gaan drinken totdat de gele auto kwam. De mevrouw van het callcentre had al gezegd dat we getakeld gingen worden, want met stuurproblemen is het te gevaarlijk om even wat op te lappen en de klant dan maar weer op goed geluk de weg op te sturen. De auto is dus afgevoerd naar onze vaste werkplaats in Arrach. De bergingschauffeur wilde ons wel even thuis afzetten, maar we wilden mee met de auto om bij de garage te bespreken hoe nu verder, en vanuit Arrach konden we met de trein naar Kötzting, want we moesten nog steeds iets eten. De chauffeur heeft hemel en aarde bewogen bij de ADAC of we geen leenauto konden krijgen, maar in Duitsland is het zo dat je die alleen krijgt als je meer dan 50 km van huis bent. Dat is allemaal leuk en aardig in een stedelijk gebied, maar iedereen die wel eens bij ons geweest is, weet dat er nou niet echt een winkel of een bushalte op loopafstand is. Zoals met alle verzekeringen in dit land: je bent duur verzekerd, maar als er wat is, val je toevallig helaas ineens onder de uitzonderingen die niet gedekt zijn.....

In Kötzting hebben we heerlijk op het terras van de Italiaan gegeten, en daarna zijn we met de laatste trein teruggegaan. Dan besef je ook weer hoe steil de heuvel bij ons vanaf Frahelsbrück naar het hotel is.... Het was misschien wel een beetje mijl op zeven om met de trein naar Kötzting te gaan, maar even weg en gezellig op een terrasje zitten, was wel even geestelijk gezond.

Gisteren heeft Pepijn de Renault dealer opgebeld. De nieuwe auto was er nog steeds niet, maar eind volgende week zou hij klaar moeten staan, en op kenteken zijn. We hebben dus onze garage hier opdracht gegeven te kijken of ze het probleem eenvoudig konden vinden en of het voor een klein bedragje te regelen was. We hadden namelijk al een (nog best wel goed) bod voor onze oude auto gekregen van "We buy any car", en grote bedragen wilden we er niet meer insteken, maar als er sprake was van een klein probleem (kabeltje gebroken, nieuwe accu, zekering, niet te duur onderdeeltje), dan was het misschien nog zinvol om de Fiat op te lappen en naar die opkoper te rijden.

Gisteravond kregen we het verdrietige telefoontje: ze hadden alles wat eenvoudig en/of goedkoop was geprobeerd, maar dat was het allemaal niet. Zoals onze vriend van de garage zei "Ik moet echt een doctoraal scriptie gaan schrijven om dit te vinden", dus met andere woorden moest de auto helemaal uit elkaar. De kosten gingen minimaal 3x zoveel zijn als wat we van de opkoper gingen krijgen, dus de auto is economisch total-loss. Vreselijk verdrietig, en vreselijk balen dat hij 10 dagen te vroeg de geest heeft gegeven..... Vandaag is Pepijn naar Kötzting met de trein om de auto af te melden, dat moet hier bij een speciaal kantoor van de Landkreis. Gelukkig is er een filiaal in Kötzting en moet hij niet een uur met de trein naar Cham, maar hij is er nog steeds bijna een hele dag mee bezig. Hij moest namelijk eerst 4 km te voet naar de garage in Arrach om de nummerplaten van de auto te halen (die zijn hier - net als in Belgie - persoonsgebonden en niet voertuiggebonden). We hebben met de garage afgesproken dat de auto er tot volgende week mag blijven staan, dan moet alles uit de auto overgeladen worden in de nieuwe, en dan regelen zij een sloopbedrijf die de auto afvoert.

We hebben gelukkig een bezorgdienst die morgen alle levensmiddelen komt brengen. Het pinksterweekend zijn we zo vol dat we toch geen daglicht zien, dus dan hebben we geen auto nodig, na het weekend zien we wel weer verder. Ik overwoog een huurautootje te nemen voor 1 dag om alle andere dingetjes te doen (bank, postkantoor, VVV, apotheek, producten die de bezorgdienst niet heeft), maar alle huur/leen auto's zijn voor het Pinksterweekend al besproken, dus dat wordt niets. Gelukkig hebben de medewerksters een auto, dus als er echt iets is, kan ik ze op pad sturen om iets te gaan kopen, dat hebben ze zelf ook al aangeboden.

zondag 21 mei 2017

Eindelijk!

Het weer is sinds een week gelukkig beter geworden, het midden van de week was het zelfs 2 dagen tropisch warm. Ik heb een paar dagen goed staan verven buiten, totdat ik letterlijk bijna van mijn steiger viel van de warmte. Het betere weer leverde een enorme hausse aan boekingen voor dit weekend en het Hemelvaartweekend op. Volgend weekend zijn we nu al helemaal vol. We zijn er maar wat blij mee - we moesten nu toch wel eens weer een beetje geld gaan verdienen. Het zou de komende weken gelukkig ook gewoon leuk lenteweer moeten worden.

Vorig weekend was het even schrikken met het ransomware virus: wij waren niet getroffen maar Renault wel. En laten we nou zitten te wachten op onze nieuwe Renault die in week 22 (de week tussen Hemelvaart en Pinksteren) zou komen. Pepijn heeft dus maar even gebeld. Bij de dealer konden ze hem mededelen dat de lopende band van de fabriek weer liep, en dat hij 16 en 17 mei op de band gebouwd werd. "Hè.... het is vandaag de 17de....!" Het ziet er dus naar uit dat we binnenkort onze nieuwe auto krijgen.

Een paar nachten geleden hebben we slecht geslapen. De kat had een muis meegenomen en losgelaten in onze slaapkamer. Die ging natuurlijk 's nachts aan de wandel, gevolgd en besprongen door een kat, met een hoop lawaai en geritsel tot gevolg. Toen ik voor de zoveelste keer het licht aan deed, zag ik de muis zich nog net verschuilen achter onze wandelrugzak. Jane zat er beteuterd bij te kijken. "OK Jane, ik til de tas op, en dan doe jij de rest!" Dat werkte dus niet: ik tilde de tas op, de muis rende richting Jane, en die stormde met de staart tussen de achterpootjes de trap op en ging daar doodgemoedereerd aan haar droogvoer staan knabbelen. De muis was ondertussen onder de kast gekropen. We hebben dus maar een uitgang naar buiten gecreerd, en de muis hebben we daarna niet meer gezien, dus we gaan ervan uit dat die de weg naar buiten heeft gevonden. De kat wordt al dagen door ons aangesproken met Kluns. In de categorie: je had maar 1 taak......

Met kennissen van Internations waren we vorige week bij de Dult, het grote volksfeest in Regensburg. We zijn nooit zo van de bierfeesten, maar we waren maar gezellig mee gegaan. Na een aantal uur waren we het hardgrondig zat: zoals altijd is het te druk, de muziek te luid, het eten duur en slecht, en de niet-bierdrinker (ik dus) is veroordeeld tot mineraalwater drinken bij gebrek aan iets anders. Zoals Pepijn al zei: "we hebben onze portie bierfeest voor dit jaar weer gehad".

zaterdag 29 april 2017

Hondenweer

Ik weet het, weer bijna een maand geen logje. En om nou te zeggen dat het hier zo druk was.... nou nee..... Schreven we begin van de maand nog dat het zulk prachtig weer was, nog geen dag later werd het weermatig voor de rest van de maand 1 grote ellende. Nat, waterkoud en stormachtig, het leek wel november. De dagen voor Pasen heeft het zelfs gesneeuwd. Je begrijpt dat iedereen die nog kon annuleren dat ook prompt deed, en dat er geen nieuwe boekingen bijkwamen, ook voor de rest van de maand niet. Deze week hebben we ook weer 2 dagen sneeuw gehad. Alle dagen van de maand dat het niet sneeuwde, hoosde het van de regen, bij een temperatuur van ongeveer 4 graden. Dit weekend is weer een lang weekend (maandag is het dag van de arbeid), maar we zijn weer niet vol gekomen.
We vullen onze tijd maar met klussen, administratieve dingen, dingen afstoffen, en Pepijn heeft de werkplaats eens goed opgeruimd. Volgende week ga ik met onze vaste medewerkster de gordijnen maar weer eens wassen. De ontbijtmedewerkster heeft vanmorgen uit pure verveling alle glazen in de bar gepoleerd tijdens het ontbijt.

Aan de weinige gasten die er zijn, heb je over het algemeen niet zo veel. Vorige week waren er Nederlandse gasten die erg gezellig waren, dat was een uitzondering. We hebben verder het nodige meegemaakt met vage boekingen, vernielingen, enz.

Zo hadden we het Paasweekend een onaangenaam heerschap bij de balie. Ik moet nu toch echt een praktijk als helderziende openen. Ik voelde meteen al dat het mis zat, nog voordat hij zijn mond open deed. Over alles stond hij moeilijk te doen: geen geboortedatum in willen vullen, geen naam van de tweede persoon, die tweede naam later veranderen in iets anders, geen ID willen tonen, niet willen betalen, enz. En maar moeilijk en onvriendelijk doen, en ons beiden een grote bek geven, en uiteindelijk zijn ze tierend de deur uit gegaan. Toen ze weg waren, heb ik het bij Hotel Reservation Service opgegeven adres en het opgegeven creditcardnummer gecheckt: beiden waren VALS. We zijn dus aan een walk-out ontsnapt. Tegenwoordig hebben wij van een inchecker een ID nodig: de gemeente heeft na een hausse aan flessentrekkers in hotels in de regio het aanmeldformulier veranderd, daar moet je nu het ID-nummer invullen. Ook heeft onze brancheorganisatie na de bijna dagelijks onvermijdelijke flessentrekker gewaarschuwd toch vooral de kamerprijs bij binnenkomst al te innen. Geen ID en niet betalen = niet slapen. Dat was in Amsterdam 25 jaar geleden al zo. Jammer dat het slechte volk inmiddels ook tot in onze onschuldige regio is doorgedrongen.

Vorig weekend was het weer raak, dit keer met een walk-in. Keurige oudere mensen, keurig betaald, allemaal prima. Totdat hij ineens bij het uitchecken tegen mij zei: "Het geluid wat de spoelbak van de WC maakte bij het vullen beviel mij niet, dus ik heb midden in de nacht de hele spoelbak in onderdelen uit elkaar gehaald. Hij vult nu overigens helemaal niet meer met water. Zal ik de spoelbak weer in elkaar zetten voordat we uitchecken, of zal ik hem in onderdelen laten liggen?" Ik heb hem sprakeloos aangekeken alsof hij 3 hoofden had. Pepijn heeft mopperend de spoelbak gerepareerd toen ze weg waren.

Dan hadden we nog gasten die een glas met drinken van een kastje in hun kamer hadden omgestoten. Ze hadden de enorme vlek op de muur nog even erger gemaakt door met een handdoek de muur te schrobben tot op het kale beton. Pepijn heeft meerdere dagen nodig gehad om de muur weer te repareren. Toen hij toch bezig was, kon hij in de kamer ernaast ook meteen een zwaar beschadigde muur repareren.

Lig je net lekker voor een middagdutje in bed, word je wakker van een oorverdovende knal. Het blijkt dat een aankomende gast de fooienspaarpot van de medewerksters van de balie kapot heeft gegooid. Dan moet je echt wel heel onhandig zijn om dat voor elkaar te krijgen.....Pepijn vertelde dat ze gepast de kamer hebben afgerekend, en geen woord hebben gerept over het betalen van de schade. Laagseizoenpubliek dus... We konden gelukkig afgelopen dinsdag nog een identieke kopen. Pepijn heeft hem nu maar met een ijzerdraadje aan het receptieraam vastgemaakt.

Gisteren hadden we het volgende probleemgeval: je komt met meer mensen dan aangemeld, waaronder een kind van 3 jaar. Dat gaat dus niet passen in de geboekte kamers, en kleine kinderen, helemaal als dit niet van te voren is besproken, nemen we niet. Die mensen begrepen er trouwens geen zak van wat ze fout hadden gedaan, de besteller bleef maar zeggen dat hij het toch echt zo had geboekt online. Je kunt dus niet lezen wat je hebt ingetypt voordat je op "boeken" drukt (bij dat portaal staat overigens duidelijk "geen extra bedden, en geen personen onder de 12"), en je bevestiging van het portaal heb je dus ook niet gelezen. Het is dus ineens dit weekend nog rustiger.
Van een hotel in het buitenland, wat wij voor onze eigen vakantie in november geboekt hebben, kregen we per email een extra bevestiging van onze online boeking. Die hebben dus blijkbaar dezelfde soort verrassingen. Het is wel extra werk om het zo te doen, maar wij gaan eens een tijdje proberen of zo'n extra samenvatting van de boeking sturen helpt. Op lege kamers of discussies aan de balie zitten we in het hoogseizoen niet te wachten.

Iemand die gisteren vertrok, en hier geweest was tijdens de vrieskou en de sneeuwbuien, heeft ons op het beoordelingsformulier op de kamer een zware onvoldoende gegeven voor de kamerinrichting, met als reden dat ze insektenhorren voor de ramen had gewild. Waarom ze die wilde, geen idee: ik heb nog geen mug of vlieg gezien dit jaar, die zijn bij de -2° allemaal doodgevroren. Maar ja, je moet natuurlijk wat te zeuren hebben.


maandag 3 april 2017

Voorjaarsweer

Ineens is de temperatuur radicaal omgeslagen. Het weekend was het 21-23 graden en zonovergoten, nu is het iets grijzer, maar nog steeds een aangename 16-17 graden. Het weekend was heel erg druk, we moesten er flink aan trekken. Nu merk je weer dat het nog laagseizoen is, de weekdagen zijn extreem rustig. Gelukkig hebben we maart weer overleefd, maar nu mogen er toch binnenkort wel weer veel gasten gaan komen. Ik was net bij de bank om de afdracht van het weekend te storten, daar zeiden ze ook dat ze in maart nauwelijks horecaondernemers hadden gezien, en dat velen met ons maar gewoon dicht waren gegaan bij gebrek aan klandizie. Tijd voor een serieus Plan B, nog een paar jaar dit soort winters en het halve dorp is aan de bedelstaf.

Wij waren een weekje in ons huisje aan zee in Nederland, waar we bijna weggestormd zijn. De dag dat we wat administratieve dingen in Haarlem moesten regelen, zijn we weggeregend. We vonden het wel relaxed, zo'n huisje. We hoefden niemand tot last te zijn en met niemand rekening te houden, we konden ook eens mensen uitnodigen om bij ons te komen eten. We hebben meteen de eerste dag het hele winkelcentrum leeggekocht met dingen die wij niet hebben: rookworst, mosselen, shoarmavlees, gevulde koeken, filet americain, krentenbrood, hollandse nieuwe, stroopwafels, rivella, ....Het voelde wel goed om weer eens in Nederland te zijn. We zijn echter blij dat we niet meer in Amsterdam wonen: wat een toeristenpretpark is dat geworden....

Omdat we een aantal keer met het openbaar vervoer wilden, dachten we dit keer toch maar een OV-chipkaart aan te schaffen. Andere keren hebben we gewoon een los kaartje gekocht of een kaart van iemand anders geleend, maar dat was allemaal toch wat lastig. Conclusie: voor ons was het één grote hindernisbaan, voor een buitenlandse toerist is dit helemáál niet te doen. Je koopt braaf zo'n kreng en stort er een godsvermogen op, en dan roept de incheckpaal nog steeds dat de kaart ongeldig is. Er was geen conducteur te bekennen en een loket is er in Overveen ook niet, dus hebben wij noodgedwongen dan maar zwartgereden van Overveen naar Haarlem.  In Haarlem hebben we ons illegaal door de poortjes geforceerd: alle alarmbellen af, maar daar reageerde helemaal niemand op. Bij het loket werd er arrogant en niet behulpzaam gereageerd. Iedereen zou volgens de NS moeten weten dat de kaart nog ergens moet worden geactiveerd.... We hebben vooraf toch duidelijk de gebruiksaanwijzing gelezen, er het juiste minimumbedrag opgestort, enz, maar over activeren stond helemaal niks. Weer een frustratie rijker.....

Dan hadden we gistermiddag een onverwachts "hè???-moment". De ontbijtmedewerkster die hier al 4 jaar werkt gaat naar huis en zegt tegen Pepijn: "Ik heb mijn sleutel in de keuken laten liggen, hier heb je mijn ontslagbrief, ik kom niet meer". Ze blijft gewoon doorlopen tot de voordeur en roept nog voordat ze de deur uitloopt dat ze al wat anders heeft. Hè???? Dat was vandaag ook de reactie van de andere medewerksters, van wie ze ook geen afscheid heeft genomen en tegen wie ze ook niets heeft gezegd. Ze vond dat ze te weinig diensten kreeg (euh...laagseizoen?....), en in vergelijking met de werkstudente te weinig werd ingedeeld: "Die vonden we duidelijk veel leuker dan haar, dus dan moesten we die de diensten maar geven!" Hè????? We hebben een werkstudente die vanwege studie dit semester alleen op zaterdag en zondag kan werken, en we hebben een medewerkster (die dus nu weg is) die het liefst niet in het weekend wil, en daar altijd best wel vocaal over is. Win-win zou je denken, de studente werkt dus bijna ieder weekend, en de andere mevrouw heeft bijna ieder weekend vrij. Nou is ze dus jaloers op onze studente, want ze had haar diensten in het weekend ook nog gewild??  Euh schat.... je hebt jarenlang genoeg strijd gevoerd tegen werken in het weekend, dat ik het niet zou dúrven je nog in het weekend in te delen..... Ik had haar gisteren bij hoge uitzondering op zondag ingedeeld omdat ik anders niks voor haar had deze week, en dat was ook al gigantisch mopper. Wat wil je nou? Oh ja, en ze moet ook elke dinsdag en donderdag vrij om op de kleinkinderen te passen, en ze wil wel 2 keer in de week werken, maar alleen dus op maandag, woensdag of vrijdag. Maandag, dinsdag en woensdag zijn in het laagseizoen de rustigste dagen, dus dat is extra moeilijk om daar wat mee te verzinnen. Plus dat ze als enige medewerkster alleen ontbijt doet, en geen kamers, en we in het laagseizoen vaak geen 2 medewerksters nodig hebben op 1 dag. Bij haar vorige werk was ze ontevreden weggegaan omdat ze te veel dagen moest werken, dus ik hield mij angstvallig aan max 2 dagen per week. Nu vindt ze dus dat ze te weinig werk kreeg. Je maakt het de cheffin ook wel een beetje onmogelijk om met ál je eisen nog wat van het rooster te bakken. Pepijn moest een beetje grinniken: "Ben benieuwd of ze bij haar nieuwe baas ook zoveel rekening gaan houden met het rooster als jij altijd gedaan heb....."Ze wordt voorlopig niet vervangen, ik heb zowiezo 2 andere medewerksters die graag meteen meer uren zouden willen, en onze studente kan niet wachten totdat het vakantie is en ze lekker veel kan werken.

Morgen hebben we een aantal vertrekkers waar we nog hier voor moeten zijn, maar dan hebben we verder de dag vrij. We denken erover om een dagje naar Regensburg te gaan, het weer zou niet zo super moeten worden, en ik voel me niet topfit, dus wandelen in de bergen zit er waarschijnlijk niet in.

zondag 12 maart 2017

Verherbouwen

Deze week lag ik weer eens in bed. De griep die alsmaar terug blijft komen.... Probleem is dat we niet goed uitzieken en elkaar blijven aansteken. Vandaag is de eerste dag dat ik me weer wat beter voel, en nu liep Pepijn vanmorgen ineens weer te snotteren.....

We hebben zojuist de deur gesloten tot 30 maart. Er gebeurt hier helemaal niets, de gasten dit weekend waren ook niet echt talrijk en hoogwaardig. Teken aan de wand is ook dat de telefoon de hele dag niet gaat, en er ook bijna niemand een email stuurt. Er is gewoon niemand die deze maand naar het Beierse Woud wil. De boekingen voor het voorjaar en de zomer beginnen wel langzaam te lopen.

We zijn weer eens die-hard aan het klussen. Nou ja, Pepijn dan hoofdzakelijk. We hebben vele jaren geleden een muur gebouwd tussen de gang naar de ontbijtzaal en ons privé-halletje. Die muur is later verplaatst en weer in elkaar gezet. In die rare omgebouwde constructie kwamen nu steeds meer scheuren, en het was duidelijk dat er eindelijk iets beters gebouwd moest worden. Dat is echter iets wat je niet kunt doen als je open bent, want als er geen muur meer staat, lopen de hotelgasten zo onze woning in. Bovendien is het 1 grote stofbende. De oude muur ligt er nu uit, sommige stukken stonden nogal los, andere delen boden weerstand en hadden een boorhamer nodig. De kat is gestressed naar buiten, dat gedoe in het territorium is niet fijn. Morgen gaan we naar de bouwmarkt om de juiste materialen te halen voor een nieuwe muur. Gelukkig kunnen wij allebei heel goed wandjes bouwen. We willen meteen het lelijke schrootjesplafond en de gebrekkige verlichting aanpakken, en er wordt geverfd. Het tapijt leggen we wel weer gewoon terug, dat ook nog aanpakken is qua tijd en budget deze week even niet haalbaar.

Rechts de gewraakte muur:
 Pepijn aan de klus:
 En weg is de muur:


Volgende week gaan we een paar dagen naar Nederland, omdat we wat papierwinkel moeten regelen. We hebben een vakantiehuisje aan de kust gehuurd voor weinig, het is natuurlijk nog geen toeristenseizoen. Voor die paar euro per dag hoeven we familie of vrienden niet weer lastig te vallen als logeeradresje, en we kunnen nog een fijne strandwandeling maken als het weer het toelaat.

De Renault fabriek heeft het een beetje druk, onze oude auto moet het nog even volhouden tot midden juni. Dat betekent dus nog 2 keer met de oude auto helemaal naar Nederland. We wilden eigenlijk dit najaar met de nieuwe auto met vakantie naar de Balkan, maar er kwam dit weekend zo'n achterlijk goedkope aanbieding van een bekende Europese airline langs vanaf Praag naar het Verre Oosten, voor dat geld kun je zo ongeveer nauwelijks naar Dubrovnik en Montenegro rijden.


maandag 6 maart 2017

Maart roert zijn staart

Ik was eindelijk van mijn grieperige verkoudheid af, maar sinds 2 dagen is hij weer helemaal terug.  Gezien de aparte weersomstandigheden is dat ook niet raar.  De ene dag is het 17 graden en zonnig, de volgende hebben we ineens natte sneeuw. Jas aan-jas uit, winterjas aan-zomerjas aan, wel trui- geen trui, raam open-raam dicht, verwarming aan- verwarming uit, je wordt er gek van. De gasten zijn ook niet enorm onder de indruk van het weer. Het is en blijft dus rustig. Vandaag kregen we een mailtje van de VVV dat de Hohenbogen en de Eck definitief de skipistes gesloten hebben, en dat de gemeente Lohberg het opgegeven heeft de langlaufloipes bij Scheiben nog te proberen te prepareren. Twee van onze gasten waren vandaag bij de Arber, maar zeiden dat het daar zo slecht is, dat je ondanks dat ze theoretisch open zijn echt niet meer veilig kunt skieen. Dat was het dan voor deze winter.... We kregen vandaag een nieuwe lijst met de openingstijden van alle horeca in Lam en omgeving. Velen met ons gaan volgende week dicht tot eind maart, sommigen zijn deze week al dicht, en sommigen hangen er zelfs nog een extra week aan tot 8 april. Wij hebben best nog wel wat boekingen staan voor het weekend van 31 maart/1 april, maar daarna wordt het rustig tot Pasen. Het hangt van het weerbericht af hoeveel daar nog komt.

Vrijdag hadden we ineens weer eens geen internet en geen telefoon. Sinds de Telekom een maand geleden (zie blog 3 februari) de verbinding "fit gemaakt heeft voor de toekomst" met een nieuwe VoIP-aansluiting, gaat het verre van goed. Langzaam internet, storingen op de telefoonlijn met echo, uren lang geen internet, verzin het maar. Als je belt met het storingsnummer, krijg je als klant in Duitsland standaard de schuld van de Telekom: jij zal wel iets gedaan hebben, je zult wel geen apparatuur van de Telekom hebben, het kabeltje van de router zal wel kapot zijn, etc. Vrijdag was het weer zover: van 10:30 tot 19:32 geen internet en geen telefoon. Wij hebben een contract met 8 uur ontstoring, dus om 13 uur en om 18:30 hebben we maar eens gebeld hoe dat zit: "er meldt zich een monteur bij u, ofwel telefonisch ofwel ter plaatse". Om 19:32 uur hadden we ein-de-lijk weer verbinding, zonder dat zich iemand had gemeld, dus wij vonden het wel best. Ineens stond er vanmiddag een monteur op de stoep. Euh...ik heb niemand besteld?? Tsja, dat was die melding van vrijdag nog, "ze konden niet eeerder komen". Jongens, als ik al 4 dagen geen internet en telefoon in mijn bedrijf gehad had, dan had er iemand bij het callcentre van de Telekom inmiddels niet blij achter de telefoon gezeten, dan had ik mij al eerder gemeld, en was ik ook geen 4 dagen vriendelijk gebleven. De monteur begon een hele bla-bla dat het aan ons kabeltje lag enz, maar toen wij een beetje boos werden, bleek uiteindelijk na een hele hoop meten dat er iets in de schakelkast verderop in de straat niet goed ingeprikt zat. Hoezo de klant zal wel wat fout gedaan hebben??

Dan gaan bij mij de tandarts-perikelen vrolijk door. Ik had een fijne tandarts in Straubing. OK, wel 75 km heen en 75 km terug rijden, maar dan heb je ook een echte vakman. Vorig jaar riep hij nog stoer dat hij, ondanks dat hij al 62 was, nog jaren mee kon. Hij ging rustig iemand zoeken om de praktijk een paar jaar samen mee te doen, voordat hij dan langzaam steeds minder uur ging werken en de compagnon steeds meer. Dat voorbeeld had hij bij zijn vriend de kaakchirurg zo gezien, en dat was iedereen goed bevallen (mij ook). In november heeft hij de papierwinkel voor mijn nog te plaatsen kronen en bruggen gedaan. Dit zou dan worden opgestuurd naar mijn zorgverzekering, die slechts 10-20% betaald, maar toch een stempel moet zetten.

Het duurde eeuwig voordat ik iets hoorde, dus heb ik na onze vakantie maar eens gebeld. Er werd opgenomen door een zeer onvriendelijke, mij onbekende receptioniste: "met de praktijk van dokter K". "Ben ik hier niet bij de praktijk van dr E?" Kortaf werd mij toegeblaft dat die er er sinds januari niet meer was, geen uitleg, niks. Ze had geen inzage in de dossiers van dr E, ze wist niets van een aanvraag, en de hele houding was dat het haar niks interesseerde en dat ze er geen zin in had. Maar een paar dagen later was de oude assistente van dr E er, en die zou ze mij dan laten bellen. Die vertelde mij dat de oude tandarts nogal ongelukkig door zijn rug was gegaan en voorlopig niet meer kon werken, en dat ipv de voorgestelde constructie met de compagnon hij nu met vervroegd pensioen was gegaan. De nieuwe tandarts wilde persé een nieuw computersysteem, dus ze hadden geen gegevens meer van de oude patienten, dus moesten wachten tot die zelf belden dat ze alsmaar niets hoorden. De zorgverzekering keurde geen aanvragen met de foute tandartsnaam goed, dus of ik langs kon komen om met de nieuwe tandarts te overleggen over het behandelplan. Daar was ik dus donderdag.

De hele praktijk was onherkenbaar gepimpt, en zag eruit als een mislukte Hollywood-kliniek, de receptioniste deed enorm rot, en de assistentes van de oude tandarts zaten er een beetje verdrietig en verloren bij. Er hing vroeger altijd zo'n gezellige, vrolijke, maar professionele sfeer. Het werd mij al meteen duidelijk dat het personeel en de patienten van de oude tandarts als tweederangs uitschot behandeld werden, die zo snel mogelijk geloost moesten worden. De tandarts zelf was niet veel beter, ik bleef heel rustig, maar inwendig kookte ik van woede. Ik besprak met hem de bevindingen van de noodtandarts in Chamerau waar ik voor mijn vakantie was, dat was allemaal "onzin", ondanks dat bepaalde dingen daar herhaald waren die mijn tandarts in Straubing en die in Arrach ook al met mij besproken hadden, en waar de kaakchirurg en diens opvolger het ook al over eens waren. Raar dat 3 tandartsen het eens zijn, en 2 kaakchirurgen ook, en deze tandarts ineens niet? Het behandelplan van de vorige tandarts was "waardeloos" met "achterhaalde materialen en technieken". Hij wilde inferieure materialen gaan gebruiken, waarvan ik weet dat die niet geschikt zijn voor mijn gebit. De oude tandarts heeft pas geleden nog prijzen gewonnen en patenten geregistreerd vanwege zijn baanbrekende technieken op het gebied van kronen zetten op implantaten. Dat was ook de reden dat de kaakchirurg mij naar hem had verwezen, omdat er geen grotere vakman bestaat. Raar dat dat ineens allemaal niet goed was? Het was mij meteen duidelijk dat het ging om gelijk hebben, om lekker verdienen, en niet om wat het beste was voor de patient. Ik wees hem op een aantal acute problemen, maar hij keek er niet eens naar, en luisterde ook helemaal niet. Ik zei dat ik eerst eens even over deze nieuwe inzichten van hem rustig wilde nadenken voordat we een nieuw behandelplan gingen maken. Wat een rare vent zeg, daar gaan we niet meer heen.

Onderweg naar huis ben ik meteen geremd bij de tandartspraktijk in Chamerau die iedere keer toevallig nooddienst heeft als er wat is, die mij dus al meerdere keren in de afgelopen jaren zo fantastisch geholpen heeft tijdens feestdagen, weekenden en andere noodgevallen, en waarvan andere tandarten en kaakchirurgen iedere keer weer zeggen dat die zo'n prachtig vakwerk levert. De assistente reageerde een beetje verbaasd dat ik mij kwam aanmelden als nieuwe patient. Ze herkende me van alle eerdere nooddiensten, en dacht dat ik al patient bij hen was. Eén van de tandartsen (ze zijn met z'n tweeen) reageerde helemaal verheugd, dus ik heb nu volgende week een afspraak voor een nieuw behandelplan. Met een vertraging van 5 maanden krijg ik toch mijn kronen en mijn brug, bij een vakman en vakvrouw die altijd heel veel vragen stellen en wel luisteren....