ons hotel

maandag 14 augustus 2017

Evenementen

Een tijdje geen logje, dan weten vaste lezers al weer hoe de vlag erbij hangt. Deze week worden we helemaal gillend gek, en we zitten er best wel doorheen. Dat is deels te wijten aan een lang weekend (morgen is het Maria Hemelvaart), en een enorm aantal evenementen in de regio. Het is Drachenstich in Furth im Wald, Volksfest in Viechtach, dit weekend was het 150 jaar Brandweer-feest in Lam, Flugfest in Arnbruck, historische optocht in Furth im Wald, Chodenfest in Domazlice, enz, enz. Aankomend weekend wordt weer zo vol: het is nog steeds Drachenstich, middeleeuws festival Cave Gladium, ons eigen Kulinari-feest in Lam, Gäubodenfest in Straubing, enz, enz.

Vorige week hebben we onze Ruhetag eraan gegeven om naar de Metro te rijden om in te kopen, en 's avonds hadden we ook nog een vergadering. Dit gebrek aan rust heeft ons deze week echt opgebroken. We zijn dan ook vast van plan morgen eerst eens even rustig bij te slapen, en verder de hele dag niet veel te doen. Misschien een klein wandelingetje, ergens een terrasje pakken.

Het is misschien ergens wel een beetje jammer, maar we hopen stiekum dat de weersvoorspelling voor zaterdag zo slecht blijft als hij nu is. Zaterdag zou de enige dag van de week worden dat het gaat gieten, en laat dat nou net de dag van het KulinariMusiSumma-feest zijn. Dat houdt in: de hele dag van 13 tot 23 uur standjes op de markt met eten van de verschillende restaurants, live muziek, optredens, standjes met handwerkproducten, enz. We zitten er zo doorheen, dat we eigenlijk helemaal geen puf hebben om de dag van te voren en de hele ochtend ook nog alles te koken, onze stand voor 12 uur op te bouwen en te versieren, en daar de hele dag te gaan staan. Vrijdagmiddag heb ik ook nog een belangrijke afspraak in Cham waarvoor ik de hele middag buiten de deur ben, dus het komt extra slecht uit dat Pepijn dus op vrijdag een groot deel van de dag alleen is met alle voorbereidingen. Donderdagochtend valt de beslissing of het doorgaat of dat we het aflassen vanwege slecht weer. De weersvoorspelling op dit moment is voor de zaterdag 13-17 graden en 90% kans op regen, maar je weet natuurlijk nooit of het weerbericht van zaterdag vóór donderdagochtend nog veranderd.....

zaterdag 15 juli 2017

Rustig

Het is rustig in het Beierse Woud. Alle collega's hebben er last van, wij ook. Niemand die begrijpt waarom, 2015 en 2016 waren enorm drukke jaren, maar waar iedereen dit jaar is? De weersomstandigheden zijn best OK om fijn te wandelen, en de duitse economie draait op volle toeren, dus daar ligt het ook allemaal niet aan. Pepijn zit in de toerismecommissie van de gemeente, en deze week had hij vergadering. Als je naar de cijfers kijkt, zowel van onszelf als van de algemene trend, is het een kwestie van perceptie, zooo dramatisch is het nou ook allemaal weer niet. We hebben echter met z'n allen al een hele slechte winter achter de rug, dus het komt iedereen wel wat slecht uit, "de winter goedmaken" lukt tot nu toe nog niet echt.

Er wordt dus bij ons uitgebreid geklust: we hebben in de gang naar de bibliotheek en in de gang beneden het tapijt overnieuw gelegd (dat was door zware karren van de verschillende leveranciers verschoven), er worden nieuwe tafelbladen gelakt voor in de kamers, en ik heb deze week in alle gangen met een kwast zwarte kofferstrepen en dergelijke op de muren bijgewerkt.

Dan moeten we deze maand gekeurd worden voor de sterrenkeuring, dat moet iedere drie jaar overnieuw. Daar verwachten we geen echt grote verrassingen. Het is altijd gewoon een beetje zenuwentoestand op de dag van de bezichtiging, en je moet vooraf heel veel papieren invullen en opsturen. Het houdt weer een paar (semi-) ambtenaren van de straat....

Een paar dagen geleden zijn we de halve nacht op geweest omdat er een gast onwel was geworden en er een ambulance moest komen. Dat hoort ook bij je verantwoordelijkheden in een hotel. Toen de ambulance weg was, hebben we nog 2 uur stijf van de adrenaline op de bank gezeten. Uiteindelijk is de gast overgebracht naar Regensburg, en het gaat nu weer goed met hem.

vrijdag 30 juni 2017

In het oog....

We hebben al een tijdje niet geblogd.... ik had natuurlijk weer eens wat....
Ik had sinds we met de trein de auto zijn gaan halen zo'n last van mijn oog, het leek wel of er wat in zat. Het was aan een kant ook een beetje bloed doorlopen, net of ik een gesprongen adertje had. Toch maar even mee naar de huisarts... De huisarts kon niets vinden, maar vermoedde een beginnende bindweefselontsteking. Ik kreeg een zalfje mee, en als het niet beter werd moest ik na een paar dagen terugkomen. Vervolgens kreeg ik dus een zware allergische reactie op de oogzalf.  Er werd dus een spoedafspraak gemaakt bij een oogarts in Regen. Vreselijk eind rijden, maar ja, ik kon meteen komen. Ik vond het al meteen een rare bedoening daar: een hele rare onvriendelijke onkundige assistente, en de oogarts was niet veel beter. Je komt binnen met een paars oog van de allergische reactie wat ook nog dik en bloed doorlopen is, en dan wordt er door de oogarts gevraagd: "Bent u hier om uw oogsterkte te laten meten?" Hûh??? Wat denk je zelf??? Vervolgens wordt er eindeloos doorgezeurd dat ik wel hooikoorts zal hebben... nee, echt niet. Uiteindelijk werd er dan toch in mijn oog gekeken: miniem klein hout-splintertje onder het ooglid. Gevonden en verwijderd door de oogarts. Oogzalf ter plaatse in de prullenbak, die moest ik maar nooit meer gebruiken. Prognose: dat komt helemaal goed. 

We dachten: eind goed al goed. Nee dus.... Ik bleef maar last houden van het oog, het leek net of het splintertje er nog steeds inzat. Begin deze week dus toch nog maar eens terug. Het eerste wat de oogarts op confronterende toon zei:"Jij hebt in dat oog zitten wrijven!". Euh.... nee.....echt niet...  Ik heb echt moeten smeken of hij toch niet nog een keer in mijn oog wilde kijken. Toen was het "Oh.... er zit nog wat in.... Maar dat is echt iets nieuws, dat was er 11 dagen geleden nog niet...". Sure.... ik ben ook houthakker of zo, ik loop natuurlijk dagelijks in het bos met mijn oog houtsnippers op te stofzuigen. Hij heeft zichzelf eerst een paar minuten zitten vrijpleiten voordat hij besloot het er met geweld uit te bikken. Hij nam een houten stokje, de achterkant van een extra grote wattenstaaf, en ging daarmee met geweld mijn oog te lijf. Toen ik niet stil wilde blijven zitten werd de onvriendelijke assistente erbij geroepen om mij in bedwang te houden. Uitspraak van de oogarts: "Nou, ik heb het eruit, maar je hebt nu wel een gapende wond in je hoornvlies, echt een gigantisch gat". Ik moest smeren met een oogzalf, en 2 dagen plat liggen in het donker om blijvende schade te voorkomen. Vervolgens gaf hij mij een recept voor dezelfde oogzalf waarvoor ik zo allergisch was. Toen ik hem daarop aansprak, wist hij van niks dat hij die zalf anderhalve week geleden had weggegooid, en in mijn status stond ook niets. Zuchtend werd er door de assistente iets anders opgeschreven.

Ik heb dus 2 dagen heel verdrietig in het donker gelegen in de slaapkamer, terwijl Pepijn alleen probeerde het hotel draaiende te houden. Het was een van die dagen ook nog Ruhetag, echt prachtig weer, maar ik mocht helemaal niets, niet lezen, geen tv, geen lampje aan, niet buiten zitten, geen smartphone. De meeste tijd heb ik echter toch geslapen, want oh verrassing, ook van deze oogzalf kreeg ik weer een zware allergische reactie.  Op de tweede avond heb ik zelf NOG een splinter uit mijn oog gevist. Aangezien de zalf alleen averechts werkte, ben ik daar onmiddellijk daarmee gestopt.

Het was duidelijk dat ik een serieuze second opinion nodig had bij een echte dokter. 's Ochtends hebben we meteen opgebeld naar de oogkliniek in Regensburg, en ik mocht meteen komen. Daar ben ik uitstekend geholpen. Er is helemaal geen wond aan het hoornvlies, zelfs geen littekenweefsel wat op een voormalig gat zou kunnen duiden, er was geen ontsteking waar je die vreselijke zalf voor moet hebben, in het donker liggen was ook kwakzalverij-onzin. Gewoon wat druppeltjes om het oog te kalmeren en na het weekend zou alles weer ok moeten zijn. En het blijkt dat meer dan 10% van alle mensen allergisch is voor oogzalf. Dat heeft te maken met de wolwas - lanoline - die in dat soort zalven als smeermiddel wordt gebruikt.



maandag 12 juni 2017

Heel voorzichtig....

 Donderdag was het dan Renault- D-Day. We moesten er vroeg voor op, en het was een hele lange dag, maar we hebben de auto! Nu rijden we er natuurlijk heel erg voorzichtig mee, ook omdat we de lengte en breedte nog niet zo goed kunnen inschatten. Hem in de garage zetten doen we nog even met zijn tweeen, we willen echt nergens tegenaan rijden. Donderdag moesten we hier al om 9 uur met de trein via Cham, Schwandorf en Regensburg, en 3 uur later werden we in Obertraubling van het station gehaald door onze dealer. We zijn toen met een leenauto naar Roding gereden om de papierwinkel te gaan regelen. In Duitsland is het zo dat je je auto moet melden bij een speciaal loket van de provincie. Bij ons kan dat in Kötzting, Cham of Roding. Normaal is Kötzing natuurlijk de dichtstbijzijnde, maar vanaf Obertraubling was Roding het snelste. Het was toch nog drie kwartier rijden, en toen we daar kwamen zat de hele wachtkamer vol. We hebben daar meer dan een uur gezeten voordat we aan de beurt waren. Toen moesten we nog helemaal terug rijden en nog het een en ander regelen bij de dealer. Uiteindelijk waren we rond half 5 bij de dealer klaar om met de nieuwe auto weg te rijden.


 We zijn er meteen mee naar de Metro gereden, tien dagen geen auto had zo zijn sporen nagelaten in onze voorraadkast. Vooral de wijnopslag was angstwekkend leeg. Alles gaat er makkelijk in, en hij zakt daarbij niet zoals zijn voorganger meteen in de vering. Daarna hadden we met een vriend afgesproken om gezellig te gaan eten in Regensburg. Daarvoor moesten we de parkeergarage inrijden bij het theater. Doodeng, want de auto is 1.84 en de parkeergarage was 2 meter. Je denkt voortdurend dat het niet goed gaat en je schraapgeluiden gaat horen. Heel laat hebben we het niet gemaakt, we waren heel erg moe van de lange dag.

Vrijdag hebben we de Fiat helemaal leeg gehaald bij onze lokale garage, en die gaan hem nu laten afhalen door een sloopbedrijf. Dat was wel even slikken toen ik er nog even in zat..... Meer dan 11 jaar lief en leed.....

donderdag 1 juni 2017

Onze trouwe vriend is niet meer....

Dinsdag hebben we een hele rustige Ruhetag gehouden. Het was zuchtend warm, we hadden een megadruk weekend achter de rug, de gasten waren allemaal de hele dag weg, dus we zijn op ons eigen terras gaan zitten met een boekje en een spelletje. Heerlijk rustig. Om een uur of zes wilden we de deur uit om een hapje te gaan eten. We besloten naar de Griek in Furth im Wald te gaan: vriendelijke mensen, heerlijk eten en een fijn terras. Op de hoek in Engelshütt bij de brandweerkazerne wilden we linksaf slaan richting Furth. Pepijn zei ineens paniekerig "ik kan niet meer sturen, ik kan niet meer sturen", en we schoten rechtdoor het parkeerplaatsje voor de brandweerkazerne op. Gelukkig kon hij nog wel op tijd remmen, we hebben niets geraakt, en we stonden daar goed. Het hele dashboard lichtte op, de motor wilde niet meer uit (je kon zo de contactsleutel eruit halen maar de motor liep door), het stuur wilde niet meer bewegen, en het was duidelijk dat er iets helemaal niet goed was.

We hebben dus meteen de ADAC gebeld, en zijn op het terras naast de brandweerkazerne wat gaan drinken totdat de gele auto kwam. De mevrouw van het callcentre had al gezegd dat we getakeld gingen worden, want met stuurproblemen is het te gevaarlijk om even wat op te lappen en de klant dan maar weer op goed geluk de weg op te sturen. De auto is dus afgevoerd naar onze vaste werkplaats in Arrach. De bergingschauffeur wilde ons wel even thuis afzetten, maar we wilden mee met de auto om bij de garage te bespreken hoe nu verder, en vanuit Arrach konden we met de trein naar Kötzting, want we moesten nog steeds iets eten. De chauffeur heeft hemel en aarde bewogen bij de ADAC of we geen leenauto konden krijgen, maar in Duitsland is het zo dat je die alleen krijgt als je meer dan 50 km van huis bent. Dat is allemaal leuk en aardig in een stedelijk gebied, maar iedereen die wel eens bij ons geweest is, weet dat er nou niet echt een winkel of een bushalte op loopafstand is. Zoals met alle verzekeringen in dit land: je bent duur verzekerd, maar als er wat is, val je toevallig helaas ineens onder de uitzonderingen die niet gedekt zijn.....

In Kötzting hebben we heerlijk op het terras van de Italiaan gegeten, en daarna zijn we met de laatste trein teruggegaan. Dan besef je ook weer hoe steil de heuvel bij ons vanaf Frahelsbrück naar het hotel is.... Het was misschien wel een beetje mijl op zeven om met de trein naar Kötzting te gaan, maar even weg en gezellig op een terrasje zitten, was wel even geestelijk gezond.

Gisteren heeft Pepijn de Renault dealer opgebeld. De nieuwe auto was er nog steeds niet, maar eind volgende week zou hij klaar moeten staan, en op kenteken zijn. We hebben dus onze garage hier opdracht gegeven te kijken of ze het probleem eenvoudig konden vinden en of het voor een klein bedragje te regelen was. We hadden namelijk al een (nog best wel goed) bod voor onze oude auto gekregen van "We buy any car", en grote bedragen wilden we er niet meer insteken, maar als er sprake was van een klein probleem (kabeltje gebroken, nieuwe accu, zekering, niet te duur onderdeeltje), dan was het misschien nog zinvol om de Fiat op te lappen en naar die opkoper te rijden.

Gisteravond kregen we het verdrietige telefoontje: ze hadden alles wat eenvoudig en/of goedkoop was geprobeerd, maar dat was het allemaal niet. Zoals onze vriend van de garage zei "Ik moet echt een doctoraal scriptie gaan schrijven om dit te vinden", dus met andere woorden moest de auto helemaal uit elkaar. De kosten gingen minimaal 3x zoveel zijn als wat we van de opkoper gingen krijgen, dus de auto is economisch total-loss. Vreselijk verdrietig, en vreselijk balen dat hij 10 dagen te vroeg de geest heeft gegeven..... Vandaag is Pepijn naar Kötzting met de trein om de auto af te melden, dat moet hier bij een speciaal kantoor van de Landkreis. Gelukkig is er een filiaal in Kötzting en moet hij niet een uur met de trein naar Cham, maar hij is er nog steeds bijna een hele dag mee bezig. Hij moest namelijk eerst 4 km te voet naar de garage in Arrach om de nummerplaten van de auto te halen (die zijn hier - net als in Belgie - persoonsgebonden en niet voertuiggebonden). We hebben met de garage afgesproken dat de auto er tot volgende week mag blijven staan, dan moet alles uit de auto overgeladen worden in de nieuwe, en dan regelen zij een sloopbedrijf die de auto afvoert.

We hebben gelukkig een bezorgdienst die morgen alle levensmiddelen komt brengen. Het pinksterweekend zijn we zo vol dat we toch geen daglicht zien, dus dan hebben we geen auto nodig, na het weekend zien we wel weer verder. Ik overwoog een huurautootje te nemen voor 1 dag om alle andere dingetjes te doen (bank, postkantoor, VVV, apotheek, producten die de bezorgdienst niet heeft), maar alle huur/leen auto's zijn voor het Pinksterweekend al besproken, dus dat wordt niets. Gelukkig hebben de medewerksters een auto, dus als er echt iets is, kan ik ze op pad sturen om iets te gaan kopen, dat hebben ze zelf ook al aangeboden.

zondag 21 mei 2017

Eindelijk!

Het weer is sinds een week gelukkig beter geworden, het midden van de week was het zelfs 2 dagen tropisch warm. Ik heb een paar dagen goed staan verven buiten, totdat ik letterlijk bijna van mijn steiger viel van de warmte. Het betere weer leverde een enorme hausse aan boekingen voor dit weekend en het Hemelvaartweekend op. Volgend weekend zijn we nu al helemaal vol. We zijn er maar wat blij mee - we moesten nu toch wel eens weer een beetje geld gaan verdienen. Het zou de komende weken gelukkig ook gewoon leuk lenteweer moeten worden.

Vorig weekend was het even schrikken met het ransomware virus: wij waren niet getroffen maar Renault wel. En laten we nou zitten te wachten op onze nieuwe Renault die in week 22 (de week tussen Hemelvaart en Pinksteren) zou komen. Pepijn heeft dus maar even gebeld. Bij de dealer konden ze hem mededelen dat de lopende band van de fabriek weer liep, en dat hij 16 en 17 mei op de band gebouwd werd. "Hè.... het is vandaag de 17de....!" Het ziet er dus naar uit dat we binnenkort onze nieuwe auto krijgen.

Een paar nachten geleden hebben we slecht geslapen. De kat had een muis meegenomen en losgelaten in onze slaapkamer. Die ging natuurlijk 's nachts aan de wandel, gevolgd en besprongen door een kat, met een hoop lawaai en geritsel tot gevolg. Toen ik voor de zoveelste keer het licht aan deed, zag ik de muis zich nog net verschuilen achter onze wandelrugzak. Jane zat er beteuterd bij te kijken. "OK Jane, ik til de tas op, en dan doe jij de rest!" Dat werkte dus niet: ik tilde de tas op, de muis rende richting Jane, en die stormde met de staart tussen de achterpootjes de trap op en ging daar doodgemoedereerd aan haar droogvoer staan knabbelen. De muis was ondertussen onder de kast gekropen. We hebben dus maar een uitgang naar buiten gecreerd, en de muis hebben we daarna niet meer gezien, dus we gaan ervan uit dat die de weg naar buiten heeft gevonden. De kat wordt al dagen door ons aangesproken met Kluns. In de categorie: je had maar 1 taak......

Met kennissen van Internations waren we vorige week bij de Dult, het grote volksfeest in Regensburg. We zijn nooit zo van de bierfeesten, maar we waren maar gezellig mee gegaan. Na een aantal uur waren we het hardgrondig zat: zoals altijd is het te druk, de muziek te luid, het eten duur en slecht, en de niet-bierdrinker (ik dus) is veroordeeld tot mineraalwater drinken bij gebrek aan iets anders. Zoals Pepijn al zei: "we hebben onze portie bierfeest voor dit jaar weer gehad".

zaterdag 29 april 2017

Hondenweer

Ik weet het, weer bijna een maand geen logje. En om nou te zeggen dat het hier zo druk was.... nou nee..... Schreven we begin van de maand nog dat het zulk prachtig weer was, nog geen dag later werd het weermatig voor de rest van de maand 1 grote ellende. Nat, waterkoud en stormachtig, het leek wel november. De dagen voor Pasen heeft het zelfs gesneeuwd. Je begrijpt dat iedereen die nog kon annuleren dat ook prompt deed, en dat er geen nieuwe boekingen bijkwamen, ook voor de rest van de maand niet. Deze week hebben we ook weer 2 dagen sneeuw gehad. Alle dagen van de maand dat het niet sneeuwde, hoosde het van de regen, bij een temperatuur van ongeveer 4 graden. Dit weekend is weer een lang weekend (maandag is het dag van de arbeid), maar we zijn weer niet vol gekomen.
We vullen onze tijd maar met klussen, administratieve dingen, dingen afstoffen, en Pepijn heeft de werkplaats eens goed opgeruimd. Volgende week ga ik met onze vaste medewerkster de gordijnen maar weer eens wassen. De ontbijtmedewerkster heeft vanmorgen uit pure verveling alle glazen in de bar gepoleerd tijdens het ontbijt.

Aan de weinige gasten die er zijn, heb je over het algemeen niet zo veel. Vorige week waren er Nederlandse gasten die erg gezellig waren, dat was een uitzondering. We hebben verder het nodige meegemaakt met vage boekingen, vernielingen, enz.

Zo hadden we het Paasweekend een onaangenaam heerschap bij de balie. Ik moet nu toch echt een praktijk als helderziende openen. Ik voelde meteen al dat het mis zat, nog voordat hij zijn mond open deed. Over alles stond hij moeilijk te doen: geen geboortedatum in willen vullen, geen naam van de tweede persoon, die tweede naam later veranderen in iets anders, geen ID willen tonen, niet willen betalen, enz. En maar moeilijk en onvriendelijk doen, en ons beiden een grote bek geven, en uiteindelijk zijn ze tierend de deur uit gegaan. Toen ze weg waren, heb ik het bij Hotel Reservation Service opgegeven adres en het opgegeven creditcardnummer gecheckt: beiden waren VALS. We zijn dus aan een walk-out ontsnapt. Tegenwoordig hebben wij van een inchecker een ID nodig: de gemeente heeft na een hausse aan flessentrekkers in hotels in de regio het aanmeldformulier veranderd, daar moet je nu het ID-nummer invullen. Ook heeft onze brancheorganisatie na de bijna dagelijks onvermijdelijke flessentrekker gewaarschuwd toch vooral de kamerprijs bij binnenkomst al te innen. Geen ID en niet betalen = niet slapen. Dat was in Amsterdam 25 jaar geleden al zo. Jammer dat het slechte volk inmiddels ook tot in onze onschuldige regio is doorgedrongen.

Vorig weekend was het weer raak, dit keer met een walk-in. Keurige oudere mensen, keurig betaald, allemaal prima. Totdat hij ineens bij het uitchecken tegen mij zei: "Het geluid wat de spoelbak van de WC maakte bij het vullen beviel mij niet, dus ik heb midden in de nacht de hele spoelbak in onderdelen uit elkaar gehaald. Hij vult nu overigens helemaal niet meer met water. Zal ik de spoelbak weer in elkaar zetten voordat we uitchecken, of zal ik hem in onderdelen laten liggen?" Ik heb hem sprakeloos aangekeken alsof hij 3 hoofden had. Pepijn heeft mopperend de spoelbak gerepareerd toen ze weg waren.

Dan hadden we nog gasten die een glas met drinken van een kastje in hun kamer hadden omgestoten. Ze hadden de enorme vlek op de muur nog even erger gemaakt door met een handdoek de muur te schrobben tot op het kale beton. Pepijn heeft meerdere dagen nodig gehad om de muur weer te repareren. Toen hij toch bezig was, kon hij in de kamer ernaast ook meteen een zwaar beschadigde muur repareren.

Lig je net lekker voor een middagdutje in bed, word je wakker van een oorverdovende knal. Het blijkt dat een aankomende gast de fooienspaarpot van de medewerksters van de balie kapot heeft gegooid. Dan moet je echt wel heel onhandig zijn om dat voor elkaar te krijgen.....Pepijn vertelde dat ze gepast de kamer hebben afgerekend, en geen woord hebben gerept over het betalen van de schade. Laagseizoenpubliek dus... We konden gelukkig afgelopen dinsdag nog een identieke kopen. Pepijn heeft hem nu maar met een ijzerdraadje aan het receptieraam vastgemaakt.

Gisteren hadden we het volgende probleemgeval: je komt met meer mensen dan aangemeld, waaronder een kind van 3 jaar. Dat gaat dus niet passen in de geboekte kamers, en kleine kinderen, helemaal als dit niet van te voren is besproken, nemen we niet. Die mensen begrepen er trouwens geen zak van wat ze fout hadden gedaan, de besteller bleef maar zeggen dat hij het toch echt zo had geboekt online. Je kunt dus niet lezen wat je hebt ingetypt voordat je op "boeken" drukt (bij dat portaal staat overigens duidelijk "geen extra bedden, en geen personen onder de 12"), en je bevestiging van het portaal heb je dus ook niet gelezen. Het is dus ineens dit weekend nog rustiger.
Van een hotel in het buitenland, wat wij voor onze eigen vakantie in november geboekt hebben, kregen we per email een extra bevestiging van onze online boeking. Die hebben dus blijkbaar dezelfde soort verrassingen. Het is wel extra werk om het zo te doen, maar wij gaan eens een tijdje proberen of zo'n extra samenvatting van de boeking sturen helpt. Op lege kamers of discussies aan de balie zitten we in het hoogseizoen niet te wachten.

Iemand die gisteren vertrok, en hier geweest was tijdens de vrieskou en de sneeuwbuien, heeft ons op het beoordelingsformulier op de kamer een zware onvoldoende gegeven voor de kamerinrichting, met als reden dat ze insektenhorren voor de ramen had gewild. Waarom ze die wilde, geen idee: ik heb nog geen mug of vlieg gezien dit jaar, die zijn bij de -2° allemaal doodgevroren. Maar ja, je moet natuurlijk wat te zeuren hebben.