ons hotel

dinsdag 3 oktober 2017

Lang weekend

Zo, we hebben het lange weekend weer overleefd. We waren 4 dagen helemaal vol, vandaag is iedereen vertrokken, en zijn we vandaag en morgen helemaal leeg. We vinden het wel prima, we zitten er een beetje doorheen. Ik heb zojuist een heerlijk middagdutje gedaan, en Pepijn is in de werkplaats aan het klussen. De medewerksters zijn net naar huis, eentje komt morgen terug om de rest van kamers te doen. Pepijn en ik zijn vandaag met de Ruhetag dus nergens heen, na een paar dagen mooi weer hoosde het vandaag van de regen, dus we gaan morgen een dagje de deur uit.

De komende weken zien we qua boekingen een gebruikelijk patroon voor oktober: de weekenden druk, door de weeks heel erg leeg. Dat is op zich niet zo erg, er kan door de weeks uitgebreid geklust worden, het kantoor ziet er na een drukke zomer uit alsof er een papierbom ontploft is, en de boekhouding van september kan gedaan worden. Vorige week heb ik woensdag en donderdag twee dagen enthousiast buiten kunnen verven, er is nog een klein stukje balkonhek over, en dan is dat gereed voor de winter. De tuinbankjes mogen ook nog wel een likje, maar dit jaar schiet het beter op dan vorig jaar. Vandaag mogen we echter buiten niet klussen - op een feestdag mag je in Duitsland niet aan je huis of tuin werken, ook niet als het een algemene feestdag is en geen christelijke.

Ik had natuurlijk voor het weekend weer veel te veel verse produkten ingekocht, dus ik duik nu maar eens de keuken in om een aantal groentes tot soep te verwerken.

woensdag 6 september 2017

En toen was het herfst!

En toen was het ineens alweer september! Het is hier in augustus flink druk geweest, nu is het iets rustiger. Vorig weekend is het mooie warme weer opeens ingezakt, en is het snel herfst geworden. Dat betekent fors lagere temperaturen en neerslag. De plantjes op het terras staan al een beetje bruin te worden, en ik zit nu met een vest aan in de receptie. Het zou de hele week zo tussen de 14 en 16 graden moeten worden. We hopen dat er daarna weer mooi nazomerweer komt, het is niet echt lekker wandelweer voor september. Wij hebben deze week maar vast winterbanden voor de nieuwe Kangoo gekocht, de nachttemperaturen zijn al best fris, en er kwam een niet-te-missen aanbieding langs inclusief Renault-velgen. In september en oktober proberen we altijd het houtwerk buiten nog een verfje te geven voor de winter, maar dat zit er deze week niet in.

Zoals ieder jaar, komt bij ons de vermoeidheid van de afgelopen maanden er uit. We zijn gisteren op onze Ruhetag dan ook niet gaan wandelen, daar voelden we ons een beetje te moe voor, ondanks dat het weer ineens best wel aardig was. Vorige week hebben we een zeer zware wandeling van meer dan 20 km gedaan, over de bergkam van Eck tot Reisflecksattel en dan naar Lohberghütte, en daarvan hebben we de hele week best wel spierpijn gehad. Aangezien ik dringend een nieuwe zonnebril op sterkte nodig had, en onze vaste opticien alleen deze week een leuke korting op zonnebrillen had, zijn we naar Cham gereden. De opticien zit aan de overkant van onze accountant, dus we hebben meteen de boekhouding daar gebracht. Daarna hebben we gewoon in Cham en Regen een beetje rondgekeken. We hebben 's avonds in Zwiesel een nieuw restaurant uitgeprobeerd, een aantal Syriers hebben daar een leuke tent geopend. We waren zeer te spreken over het eten, alleen was de bediening duidelijk nog niet op elkaar ingespeeld, dus het duurde een beetje lang. We hadden de hele avond, dus dat was niet erg.

Vandaag hadden we de gebruikelijke woensdag-papier-puinhoop in kantoor, dat is de straf van dinsdag vrij nemen. De boekingen voor oktober lopen op dit moment aardig, veel mensen verwachten dus dat het nog aardig weer gaat worden.


maandag 14 augustus 2017

Evenementen

Een tijdje geen logje, dan weten vaste lezers al weer hoe de vlag erbij hangt. Deze week worden we helemaal gillend gek, en we zitten er best wel doorheen. Dat is deels te wijten aan een lang weekend (morgen is het Maria Hemelvaart), en een enorm aantal evenementen in de regio. Het is Drachenstich in Furth im Wald, Volksfest in Viechtach, dit weekend was het 150 jaar Brandweer-feest in Lam, Flugfest in Arnbruck, historische optocht in Furth im Wald, Chodenfest in Domazlice, enz, enz. Aankomend weekend wordt weer zo vol: het is nog steeds Drachenstich, middeleeuws festival Cave Gladium, ons eigen Kulinari-feest in Lam, Gäubodenfest in Straubing, enz, enz.

Vorige week hebben we onze Ruhetag eraan gegeven om naar de Metro te rijden om in te kopen, en 's avonds hadden we ook nog een vergadering. Dit gebrek aan rust heeft ons deze week echt opgebroken. We zijn dan ook vast van plan morgen eerst eens even rustig bij te slapen, en verder de hele dag niet veel te doen. Misschien een klein wandelingetje, ergens een terrasje pakken.

Het is misschien ergens wel een beetje jammer, maar we hopen stiekum dat de weersvoorspelling voor zaterdag zo slecht blijft als hij nu is. Zaterdag zou de enige dag van de week worden dat het gaat gieten, en laat dat nou net de dag van het KulinariMusiSumma-feest zijn. Dat houdt in: de hele dag van 13 tot 23 uur standjes op de markt met eten van de verschillende restaurants, live muziek, optredens, standjes met handwerkproducten, enz. We zitten er zo doorheen, dat we eigenlijk helemaal geen puf hebben om de dag van te voren en de hele ochtend ook nog alles te koken, onze stand voor 12 uur op te bouwen en te versieren, en daar de hele dag te gaan staan. Vrijdagmiddag heb ik ook nog een belangrijke afspraak in Cham waarvoor ik de hele middag buiten de deur ben, dus het komt extra slecht uit dat Pepijn dus op vrijdag een groot deel van de dag alleen is met alle voorbereidingen. Donderdagochtend valt de beslissing of het doorgaat of dat we het aflassen vanwege slecht weer. De weersvoorspelling op dit moment is voor de zaterdag 13-17 graden en 90% kans op regen, maar je weet natuurlijk nooit of het weerbericht van zaterdag vóór donderdagochtend nog veranderd.....

zaterdag 15 juli 2017

Rustig

Het is rustig in het Beierse Woud. Alle collega's hebben er last van, wij ook. Niemand die begrijpt waarom, 2015 en 2016 waren enorm drukke jaren, maar waar iedereen dit jaar is? De weersomstandigheden zijn best OK om fijn te wandelen, en de duitse economie draait op volle toeren, dus daar ligt het ook allemaal niet aan. Pepijn zit in de toerismecommissie van de gemeente, en deze week had hij vergadering. Als je naar de cijfers kijkt, zowel van onszelf als van de algemene trend, is het een kwestie van perceptie, zooo dramatisch is het nou ook allemaal weer niet. We hebben echter met z'n allen al een hele slechte winter achter de rug, dus het komt iedereen wel wat slecht uit, "de winter goedmaken" lukt tot nu toe nog niet echt.

Er wordt dus bij ons uitgebreid geklust: we hebben in de gang naar de bibliotheek en in de gang beneden het tapijt overnieuw gelegd (dat was door zware karren van de verschillende leveranciers verschoven), er worden nieuwe tafelbladen gelakt voor in de kamers, en ik heb deze week in alle gangen met een kwast zwarte kofferstrepen en dergelijke op de muren bijgewerkt.

Dan moeten we deze maand gekeurd worden voor de sterrenkeuring, dat moet iedere drie jaar overnieuw. Daar verwachten we geen echt grote verrassingen. Het is altijd gewoon een beetje zenuwentoestand op de dag van de bezichtiging, en je moet vooraf heel veel papieren invullen en opsturen. Het houdt weer een paar (semi-) ambtenaren van de straat....

Een paar dagen geleden zijn we de halve nacht op geweest omdat er een gast onwel was geworden en er een ambulance moest komen. Dat hoort ook bij je verantwoordelijkheden in een hotel. Toen de ambulance weg was, hebben we nog 2 uur stijf van de adrenaline op de bank gezeten. Uiteindelijk is de gast overgebracht naar Regensburg, en het gaat nu weer goed met hem.

vrijdag 30 juni 2017

In het oog....

We hebben al een tijdje niet geblogd.... ik had natuurlijk weer eens wat....
Ik had sinds we met de trein de auto zijn gaan halen zo'n last van mijn oog, het leek wel of er wat in zat. Het was aan een kant ook een beetje bloed doorlopen, net of ik een gesprongen adertje had. Toch maar even mee naar de huisarts... De huisarts kon niets vinden, maar vermoedde een beginnende bindweefselontsteking. Ik kreeg een zalfje mee, en als het niet beter werd moest ik na een paar dagen terugkomen. Vervolgens kreeg ik dus een zware allergische reactie op de oogzalf.  Er werd dus een spoedafspraak gemaakt bij een oogarts in Regen. Vreselijk eind rijden, maar ja, ik kon meteen komen. Ik vond het al meteen een rare bedoening daar: een hele rare onvriendelijke onkundige assistente, en de oogarts was niet veel beter. Je komt binnen met een paars oog van de allergische reactie wat ook nog dik en bloed doorlopen is, en dan wordt er door de oogarts gevraagd: "Bent u hier om uw oogsterkte te laten meten?" Hûh??? Wat denk je zelf??? Vervolgens wordt er eindeloos doorgezeurd dat ik wel hooikoorts zal hebben... nee, echt niet. Uiteindelijk werd er dan toch in mijn oog gekeken: miniem klein hout-splintertje onder het ooglid. Gevonden en verwijderd door de oogarts. Oogzalf ter plaatse in de prullenbak, die moest ik maar nooit meer gebruiken. Prognose: dat komt helemaal goed. 

We dachten: eind goed al goed. Nee dus.... Ik bleef maar last houden van het oog, het leek net of het splintertje er nog steeds inzat. Begin deze week dus toch nog maar eens terug. Het eerste wat de oogarts op confronterende toon zei:"Jij hebt in dat oog zitten wrijven!". Euh.... nee.....echt niet...  Ik heb echt moeten smeken of hij toch niet nog een keer in mijn oog wilde kijken. Toen was het "Oh.... er zit nog wat in.... Maar dat is echt iets nieuws, dat was er 11 dagen geleden nog niet...". Sure.... ik ben ook houthakker of zo, ik loop natuurlijk dagelijks in het bos met mijn oog houtsnippers op te stofzuigen. Hij heeft zichzelf eerst een paar minuten zitten vrijpleiten voordat hij besloot het er met geweld uit te bikken. Hij nam een houten stokje, de achterkant van een extra grote wattenstaaf, en ging daarmee met geweld mijn oog te lijf. Toen ik niet stil wilde blijven zitten werd de onvriendelijke assistente erbij geroepen om mij in bedwang te houden. Uitspraak van de oogarts: "Nou, ik heb het eruit, maar je hebt nu wel een gapende wond in je hoornvlies, echt een gigantisch gat". Ik moest smeren met een oogzalf, en 2 dagen plat liggen in het donker om blijvende schade te voorkomen. Vervolgens gaf hij mij een recept voor dezelfde oogzalf waarvoor ik zo allergisch was. Toen ik hem daarop aansprak, wist hij van niks dat hij die zalf anderhalve week geleden had weggegooid, en in mijn status stond ook niets. Zuchtend werd er door de assistente iets anders opgeschreven.

Ik heb dus 2 dagen heel verdrietig in het donker gelegen in de slaapkamer, terwijl Pepijn alleen probeerde het hotel draaiende te houden. Het was een van die dagen ook nog Ruhetag, echt prachtig weer, maar ik mocht helemaal niets, niet lezen, geen tv, geen lampje aan, niet buiten zitten, geen smartphone. De meeste tijd heb ik echter toch geslapen, want oh verrassing, ook van deze oogzalf kreeg ik weer een zware allergische reactie.  Op de tweede avond heb ik zelf NOG een splinter uit mijn oog gevist. Aangezien de zalf alleen averechts werkte, ben ik daar onmiddellijk daarmee gestopt.

Het was duidelijk dat ik een serieuze second opinion nodig had bij een echte dokter. 's Ochtends hebben we meteen opgebeld naar de oogkliniek in Regensburg, en ik mocht meteen komen. Daar ben ik uitstekend geholpen. Er is helemaal geen wond aan het hoornvlies, zelfs geen littekenweefsel wat op een voormalig gat zou kunnen duiden, er was geen ontsteking waar je die vreselijke zalf voor moet hebben, in het donker liggen was ook kwakzalverij-onzin. Gewoon wat druppeltjes om het oog te kalmeren en na het weekend zou alles weer ok moeten zijn. En het blijkt dat meer dan 10% van alle mensen allergisch is voor oogzalf. Dat heeft te maken met de wolwas - lanoline - die in dat soort zalven als smeermiddel wordt gebruikt.



maandag 12 juni 2017

Heel voorzichtig....

 Donderdag was het dan Renault- D-Day. We moesten er vroeg voor op, en het was een hele lange dag, maar we hebben de auto! Nu rijden we er natuurlijk heel erg voorzichtig mee, ook omdat we de lengte en breedte nog niet zo goed kunnen inschatten. Hem in de garage zetten doen we nog even met zijn tweeen, we willen echt nergens tegenaan rijden. Donderdag moesten we hier al om 9 uur met de trein via Cham, Schwandorf en Regensburg, en 3 uur later werden we in Obertraubling van het station gehaald door onze dealer. We zijn toen met een leenauto naar Roding gereden om de papierwinkel te gaan regelen. In Duitsland is het zo dat je je auto moet melden bij een speciaal loket van de provincie. Bij ons kan dat in Kötzting, Cham of Roding. Normaal is Kötzing natuurlijk de dichtstbijzijnde, maar vanaf Obertraubling was Roding het snelste. Het was toch nog drie kwartier rijden, en toen we daar kwamen zat de hele wachtkamer vol. We hebben daar meer dan een uur gezeten voordat we aan de beurt waren. Toen moesten we nog helemaal terug rijden en nog het een en ander regelen bij de dealer. Uiteindelijk waren we rond half 5 bij de dealer klaar om met de nieuwe auto weg te rijden.


 We zijn er meteen mee naar de Metro gereden, tien dagen geen auto had zo zijn sporen nagelaten in onze voorraadkast. Vooral de wijnopslag was angstwekkend leeg. Alles gaat er makkelijk in, en hij zakt daarbij niet zoals zijn voorganger meteen in de vering. Daarna hadden we met een vriend afgesproken om gezellig te gaan eten in Regensburg. Daarvoor moesten we de parkeergarage inrijden bij het theater. Doodeng, want de auto is 1.84 en de parkeergarage was 2 meter. Je denkt voortdurend dat het niet goed gaat en je schraapgeluiden gaat horen. Heel laat hebben we het niet gemaakt, we waren heel erg moe van de lange dag.

Vrijdag hebben we de Fiat helemaal leeg gehaald bij onze lokale garage, en die gaan hem nu laten afhalen door een sloopbedrijf. Dat was wel even slikken toen ik er nog even in zat..... Meer dan 11 jaar lief en leed.....

donderdag 1 juni 2017

Onze trouwe vriend is niet meer....

Dinsdag hebben we een hele rustige Ruhetag gehouden. Het was zuchtend warm, we hadden een megadruk weekend achter de rug, de gasten waren allemaal de hele dag weg, dus we zijn op ons eigen terras gaan zitten met een boekje en een spelletje. Heerlijk rustig. Om een uur of zes wilden we de deur uit om een hapje te gaan eten. We besloten naar de Griek in Furth im Wald te gaan: vriendelijke mensen, heerlijk eten en een fijn terras. Op de hoek in Engelshütt bij de brandweerkazerne wilden we linksaf slaan richting Furth. Pepijn zei ineens paniekerig "ik kan niet meer sturen, ik kan niet meer sturen", en we schoten rechtdoor het parkeerplaatsje voor de brandweerkazerne op. Gelukkig kon hij nog wel op tijd remmen, we hebben niets geraakt, en we stonden daar goed. Het hele dashboard lichtte op, de motor wilde niet meer uit (je kon zo de contactsleutel eruit halen maar de motor liep door), het stuur wilde niet meer bewegen, en het was duidelijk dat er iets helemaal niet goed was.

We hebben dus meteen de ADAC gebeld, en zijn op het terras naast de brandweerkazerne wat gaan drinken totdat de gele auto kwam. De mevrouw van het callcentre had al gezegd dat we getakeld gingen worden, want met stuurproblemen is het te gevaarlijk om even wat op te lappen en de klant dan maar weer op goed geluk de weg op te sturen. De auto is dus afgevoerd naar onze vaste werkplaats in Arrach. De bergingschauffeur wilde ons wel even thuis afzetten, maar we wilden mee met de auto om bij de garage te bespreken hoe nu verder, en vanuit Arrach konden we met de trein naar Kötzting, want we moesten nog steeds iets eten. De chauffeur heeft hemel en aarde bewogen bij de ADAC of we geen leenauto konden krijgen, maar in Duitsland is het zo dat je die alleen krijgt als je meer dan 50 km van huis bent. Dat is allemaal leuk en aardig in een stedelijk gebied, maar iedereen die wel eens bij ons geweest is, weet dat er nou niet echt een winkel of een bushalte op loopafstand is. Zoals met alle verzekeringen in dit land: je bent duur verzekerd, maar als er wat is, val je toevallig helaas ineens onder de uitzonderingen die niet gedekt zijn.....

In Kötzting hebben we heerlijk op het terras van de Italiaan gegeten, en daarna zijn we met de laatste trein teruggegaan. Dan besef je ook weer hoe steil de heuvel bij ons vanaf Frahelsbrück naar het hotel is.... Het was misschien wel een beetje mijl op zeven om met de trein naar Kötzting te gaan, maar even weg en gezellig op een terrasje zitten, was wel even geestelijk gezond.

Gisteren heeft Pepijn de Renault dealer opgebeld. De nieuwe auto was er nog steeds niet, maar eind volgende week zou hij klaar moeten staan, en op kenteken zijn. We hebben dus onze garage hier opdracht gegeven te kijken of ze het probleem eenvoudig konden vinden en of het voor een klein bedragje te regelen was. We hadden namelijk al een (nog best wel goed) bod voor onze oude auto gekregen van "We buy any car", en grote bedragen wilden we er niet meer insteken, maar als er sprake was van een klein probleem (kabeltje gebroken, nieuwe accu, zekering, niet te duur onderdeeltje), dan was het misschien nog zinvol om de Fiat op te lappen en naar die opkoper te rijden.

Gisteravond kregen we het verdrietige telefoontje: ze hadden alles wat eenvoudig en/of goedkoop was geprobeerd, maar dat was het allemaal niet. Zoals onze vriend van de garage zei "Ik moet echt een doctoraal scriptie gaan schrijven om dit te vinden", dus met andere woorden moest de auto helemaal uit elkaar. De kosten gingen minimaal 3x zoveel zijn als wat we van de opkoper gingen krijgen, dus de auto is economisch total-loss. Vreselijk verdrietig, en vreselijk balen dat hij 10 dagen te vroeg de geest heeft gegeven..... Vandaag is Pepijn naar Kötzting met de trein om de auto af te melden, dat moet hier bij een speciaal kantoor van de Landkreis. Gelukkig is er een filiaal in Kötzting en moet hij niet een uur met de trein naar Cham, maar hij is er nog steeds bijna een hele dag mee bezig. Hij moest namelijk eerst 4 km te voet naar de garage in Arrach om de nummerplaten van de auto te halen (die zijn hier - net als in Belgie - persoonsgebonden en niet voertuiggebonden). We hebben met de garage afgesproken dat de auto er tot volgende week mag blijven staan, dan moet alles uit de auto overgeladen worden in de nieuwe, en dan regelen zij een sloopbedrijf die de auto afvoert.

We hebben gelukkig een bezorgdienst die morgen alle levensmiddelen komt brengen. Het pinksterweekend zijn we zo vol dat we toch geen daglicht zien, dus dan hebben we geen auto nodig, na het weekend zien we wel weer verder. Ik overwoog een huurautootje te nemen voor 1 dag om alle andere dingetjes te doen (bank, postkantoor, VVV, apotheek, producten die de bezorgdienst niet heeft), maar alle huur/leen auto's zijn voor het Pinksterweekend al besproken, dus dat wordt niets. Gelukkig hebben de medewerksters een auto, dus als er echt iets is, kan ik ze op pad sturen om iets te gaan kopen, dat hebben ze zelf ook al aangeboden.