Ben je eindelijk net van je langdurige grieperigheid af, slaat het in je rug. Ik heb een zenuwontsteking in mijn onderrug, en dat is zeer vervelend en zeer pijnlijk. Liggen, zitten, staan, lopen, auto rijden, het is allemaal geen succes. Het trekt naar mijn heup en mijn bil, vooral 's nachts weet ik niet hoe ik moet gaan liggen. Ik heb een happy spuitje van de huisarts gehad, maar het helpt helaas niet voldoende. Al 3 nachten heb ik niet geslapen, en als gevolg daarvan heeft Pepijn al 3 dagen vroege dienst.
Dan was ik donderdag bij de tandarts omdat de kaakchirurg gevraagd had of de tandarts mij even kon laten afhappen. Dat was hij vergeten, en het was wel praktisch als dat voor de operatie al geregeld was. De afdruk was prachtig, alleen staken er 2 kronen in vast die niet uit mijn gebit hadden gemoeten. Mopperend kwam de tandarts met de superlijm. De volgende dag is er nog een andere kroon uit gekomen, maandag kon ik dus weer helemaal terug naar Straubing om die te laten vastplakken. Fijn 150 km rijden met een waanzinnig zere rug.
Bij wijze van uitzondering was Internations op een dinsdag, dus gisteravond konden we erheen. We hebben het niet heel erg laat gemaakt, we waren gaar van het niet slapen, ik had erg pijn en zowiezo was het niet erg druk. We waren al langere tijd niet geweest, dus veel mensen kenden we niet, maar het was wel gezellig.
Het is ondertussen verrassend hoe druk het nog is, vooral de weekenden. Het weer was vorige week eventjes 2 dagen slecht, maar nu is het wel prima wandelweer, en dat zou tot de tiende zo moeten blijven. Ik geloof dat het nog nooit het laatste weekend voor onze sluiting zo vol was. Zowiezo stevenen we weer af op een recordbezetting deze maand en in november.
ons hotel
woensdag 29 oktober 2014
maandag 20 oktober 2014
Spontane hond
Het was weer een rare week, met veel rare dingen.
Zo hadden we gasten die op zaterdagavond naar mij toekwamen: "Hihi....we hebben iets heel spontaans gedaan....we hebben vandaag zomaar spontaan een puppy gekocht, maar we hebben er niet bij nagedacht of hij wel in het hotel mocht...."
Ik droogjes: "Nee, honden zijn inderdaad op de kamers niet toegestaan."
Gast: "Oh...hihi.....dan moeten we misschien vanavond dus afreizen...hihi...."
Ik (niet zo hihi): "Ja dat denk ik ook, mevrouw".
In de armen had ze een zielige trillende kleine zwarte frummel, die niet meer dan 3 of 4 weken oud kon zijn, en duidelijk heel erg bang was. Gezien de leeftijd betwijfelde ik ook sterk of het beestje überhaupt zindelijk was. Een druk hotel is daarnaast ook nog de slechtst mogelijke omgeving voor zo'n dier, die moet rustig mee naar huis om rustig te wennen.
De man van het stel heeft zwijgend bij ons betaald, en om beurten zijn ze gaan inpakken. Zij waren zo boos dat de hond niet mocht blijven dat de vrouw ons niet meer heeft aangekeken, en hij heeft onderweg naar buiten zonder veel te zeggen de sleutel op de balie gekwakt. Sorry mensen, maar dit doe je toch zelf, hoe is dit de schuld van de hotelier? Mijn moeder heeft mij altijd geleerd dat acties consequenties hebben, al helemaal als je maar gewoon lukraak wat doet zonder te overleggen. Je gaat toch niet zomaar ergens ver van huis een dier kopen wat je niet kent, van een verkoper niet kent? Wij hebben in de lobby een vitrine met sieraden die je kunt kopen. Dát noem ik een impulsaankoop, een hond niet. Zoals Pepijn al cynisch zei: "die hond zit helaas voor de Kerst waarschijnlijk al in het asiel".
Wij vragen ons af wat het volgende is: ik zag zo'n leuk schaap in de wei staan, dus die mag vast wel even in het hotel bijven? Ik weet nog dat Petra in haar motel in New York een keer iemand had die om wat voor idiote reden dan ook een geit wilde meenemen.
Vandaag gaat het ziek-zijn de vierde week in. Vrijdag ben ik naar de huisarts geweest, en die vond het ook raar dat het maar niet over ging. Ik leek geen enkele oor- , keel of longontsteking te hebben, maar ergens moet het toch vandaan komen. Ik heb een kuurtje meegekregen, met de uitdrukkelijke instructie terug te komen als het niet beter wordt. Ik ben tot nu toe niet enthousiast. Het lijkt als pepmiddel te werken: slapen ho maar.
Morgen moeten we naar een receptie op het Beierse Ministerie van Economische Zaken en Toerisme in München. Voor de hotels die dit jaar sterren hebben gekregen word een klein feestje georganiseerd, en worden de oorkondes daarbij persoonlijk uitgereikt door de Beierse Minister van Economische Zaken en de President van de Beierse Hotelbond. Al maanden geleden is dit geregeld, het kwam zo prima uit dat het op een dinsdagmiddag in het naseizoen was, maar hoe ik mij nu voel, kan ik morgen niet mee. Balen.
Vanaf vandaag wordt het hier herfst. Nadat het gisteren 24 graden was, wordt het deze week 20 graden kouder. Brr....Gelukkig is het alleen deze week, daarna zou het weer 17 graden moeten worden.
Zo hadden we gasten die op zaterdagavond naar mij toekwamen: "Hihi....we hebben iets heel spontaans gedaan....we hebben vandaag zomaar spontaan een puppy gekocht, maar we hebben er niet bij nagedacht of hij wel in het hotel mocht...."
Ik droogjes: "Nee, honden zijn inderdaad op de kamers niet toegestaan."
Gast: "Oh...hihi.....dan moeten we misschien vanavond dus afreizen...hihi...."
Ik (niet zo hihi): "Ja dat denk ik ook, mevrouw".
In de armen had ze een zielige trillende kleine zwarte frummel, die niet meer dan 3 of 4 weken oud kon zijn, en duidelijk heel erg bang was. Gezien de leeftijd betwijfelde ik ook sterk of het beestje überhaupt zindelijk was. Een druk hotel is daarnaast ook nog de slechtst mogelijke omgeving voor zo'n dier, die moet rustig mee naar huis om rustig te wennen.
De man van het stel heeft zwijgend bij ons betaald, en om beurten zijn ze gaan inpakken. Zij waren zo boos dat de hond niet mocht blijven dat de vrouw ons niet meer heeft aangekeken, en hij heeft onderweg naar buiten zonder veel te zeggen de sleutel op de balie gekwakt. Sorry mensen, maar dit doe je toch zelf, hoe is dit de schuld van de hotelier? Mijn moeder heeft mij altijd geleerd dat acties consequenties hebben, al helemaal als je maar gewoon lukraak wat doet zonder te overleggen. Je gaat toch niet zomaar ergens ver van huis een dier kopen wat je niet kent, van een verkoper niet kent? Wij hebben in de lobby een vitrine met sieraden die je kunt kopen. Dát noem ik een impulsaankoop, een hond niet. Zoals Pepijn al cynisch zei: "die hond zit helaas voor de Kerst waarschijnlijk al in het asiel".
Wij vragen ons af wat het volgende is: ik zag zo'n leuk schaap in de wei staan, dus die mag vast wel even in het hotel bijven? Ik weet nog dat Petra in haar motel in New York een keer iemand had die om wat voor idiote reden dan ook een geit wilde meenemen.
Vandaag gaat het ziek-zijn de vierde week in. Vrijdag ben ik naar de huisarts geweest, en die vond het ook raar dat het maar niet over ging. Ik leek geen enkele oor- , keel of longontsteking te hebben, maar ergens moet het toch vandaan komen. Ik heb een kuurtje meegekregen, met de uitdrukkelijke instructie terug te komen als het niet beter wordt. Ik ben tot nu toe niet enthousiast. Het lijkt als pepmiddel te werken: slapen ho maar.
Morgen moeten we naar een receptie op het Beierse Ministerie van Economische Zaken en Toerisme in München. Voor de hotels die dit jaar sterren hebben gekregen word een klein feestje georganiseerd, en worden de oorkondes daarbij persoonlijk uitgereikt door de Beierse Minister van Economische Zaken en de President van de Beierse Hotelbond. Al maanden geleden is dit geregeld, het kwam zo prima uit dat het op een dinsdagmiddag in het naseizoen was, maar hoe ik mij nu voel, kan ik morgen niet mee. Balen.
Vanaf vandaag wordt het hier herfst. Nadat het gisteren 24 graden was, wordt het deze week 20 graden kouder. Brr....Gelukkig is het alleen deze week, daarna zou het weer 17 graden moeten worden.
zaterdag 11 oktober 2014
Ziekjes
De trein dendert door hier, er komt geen einde aan de drukke tijd. Dit is eigenlijk het eerste weekend dat we niet helemaal vol zijn sinds vele maanden. Vorig weekend deed aan Oud & Nieuw denken. Mijn hemel...wat een drukte....Door alle drukte komen we niet tot rust. En dan hoeft er maar 1 gast over je heen te hoesten en dan is het raak. Zwaar verkouden, grieperig, doodmoe, buiten adem van het snotteren, duizelig van de kop met snot. Ik heb dit soort dingen niet vaak, en als het al gebeurt ben ik er vrij snel van af. Dit keer dus niet. Al 10 dagen loop ik te kwakkelen, en het wordt maar niet beter. Sterker nog, gisteren moest ik alles droppen waar ik mee bezig was en onmiddellijk naar bed, en vanmorgen moest Pepijn mijn vroege dienst overnemen omdat ik mijn bed niet uitkwam. Ik zit nu met een zwaar hoofd achter de computer zoveel mogelijk onserieuze dingen te doen en buiten het zicht van de gasten te zitten. Pepijn en het personeel zijn ook allemaal erg moe en verkouden, er heerst op dit moment ook gewoon iets. Regina is er al net zo erg aan toe als ik, we kunnen samen een hoest-en-snuit-concert houden.
We hebben maar eens een nieuwe Windows-versie voor de laptop gekocht, en sindsdien is de laptop weer erg snel. De Windows 7 die we hadden werd tijdens onze vakantie vorig jaar door Microsoft geblokkeerd als "roofkopie" omdat we ineens vanuit Turkije inlogde met ons in Duitsland gekochte Windows 7. Microsoft is geen democratie maar een vieze kapitalistische monopolist, daar kun je protesteren wat je wilt, maar er wordt gewoon droogjes gezegd dat je dan maar een nieuwe Windows moet gaan kopen. Ook als je braaf een legale Windows in je laptop had zitten. Als zij zeggen dat het een roofkopie is, dan is dat zo, ook als jij zegt dat het legaal gekocht is. Wij hebben de laptop een tijd niet gebruikt, maar gezien het dagelijkse gevecht met 2 personen voor 1 receptiecomputer, moest er een toch een keertje wat aan de laptop gebeuren, zeker gezien het alsmaar meer wordende receptiewerk. Bij de Metro was de Windows 8.1 in de aanbieding, dus nu doet alles het weer, en lekker snel ook.
Dan kregen we deze week een vette check van onze opstal/inboedelverzekering. We hadden in augustus een gebroken waterleiding in een kamer gehad. Het was dat de loodgieter zei: "joh, ben je daar niet voor verzekerd", anders hadden we er zelf niet aan gedacht. De verzekering heeft, op het eigen risico na, echt alles netjes betaald, zelfs de uren van de schoonmaakster, het opnieuw schilderen van de muur, de gemiste omzet op de leegstaande kamer én de mogelijke gemiste gastronomieomzet omdat er niemand in die kamer zat die misschien anders wat gegeten had bij ons. Keurig.
Dinsdag heb ik op onze Ruhetag eerst ziek in bed gelegen totdat het tijd was om naar Straubing te gaan. Ik had een voorbespreking bij de kaakchirurg, 13 november krijg ik een operatie om 2 nieuwe implantaten te laten zetten. Dat is 2 dagen na onze sluiting, dus alle tijd om het rustig aan te doen. Hij heeft gezegd dat als alles goed gaat en er geen rare complicaties zijn, dat we dan 2 weken later op vakantie kunnen. Ik ben dus al een beetje aan het rondkijken. We hebben al bedacht dat met de auto gaan een goed idee is, als er toch nog complicaties zijn, rijd je zo naar huis. Bovendien willen we geen polonaise aan ons kop, we zijn dit jaar nauwelijks aan elkaar of een goed gesprek toegekomen, uitslapen en niets hoeven is ook erg fijn, dus we willen ook geen kamermeisje die om 8 uur aan de kamerdeur klopt of een reisleider die vindt dat we vroeg op moeten voor de excusie. Een vakantiehuis met loungebank voor een open haard met een goed boek klinkt steeds beter...We zijn ons dus een beetje aan het orienteren, maar aangezien we pas last-minute iets gaan boeken als we 2 weken na de operatie de "all clear" krijgen van de kaakchirurg kan het ook rustig iets heel anders worden.
We hebben maar eens een nieuwe Windows-versie voor de laptop gekocht, en sindsdien is de laptop weer erg snel. De Windows 7 die we hadden werd tijdens onze vakantie vorig jaar door Microsoft geblokkeerd als "roofkopie" omdat we ineens vanuit Turkije inlogde met ons in Duitsland gekochte Windows 7. Microsoft is geen democratie maar een vieze kapitalistische monopolist, daar kun je protesteren wat je wilt, maar er wordt gewoon droogjes gezegd dat je dan maar een nieuwe Windows moet gaan kopen. Ook als je braaf een legale Windows in je laptop had zitten. Als zij zeggen dat het een roofkopie is, dan is dat zo, ook als jij zegt dat het legaal gekocht is. Wij hebben de laptop een tijd niet gebruikt, maar gezien het dagelijkse gevecht met 2 personen voor 1 receptiecomputer, moest er een toch een keertje wat aan de laptop gebeuren, zeker gezien het alsmaar meer wordende receptiewerk. Bij de Metro was de Windows 8.1 in de aanbieding, dus nu doet alles het weer, en lekker snel ook.
Dan kregen we deze week een vette check van onze opstal/inboedelverzekering. We hadden in augustus een gebroken waterleiding in een kamer gehad. Het was dat de loodgieter zei: "joh, ben je daar niet voor verzekerd", anders hadden we er zelf niet aan gedacht. De verzekering heeft, op het eigen risico na, echt alles netjes betaald, zelfs de uren van de schoonmaakster, het opnieuw schilderen van de muur, de gemiste omzet op de leegstaande kamer én de mogelijke gemiste gastronomieomzet omdat er niemand in die kamer zat die misschien anders wat gegeten had bij ons. Keurig.
Dinsdag heb ik op onze Ruhetag eerst ziek in bed gelegen totdat het tijd was om naar Straubing te gaan. Ik had een voorbespreking bij de kaakchirurg, 13 november krijg ik een operatie om 2 nieuwe implantaten te laten zetten. Dat is 2 dagen na onze sluiting, dus alle tijd om het rustig aan te doen. Hij heeft gezegd dat als alles goed gaat en er geen rare complicaties zijn, dat we dan 2 weken later op vakantie kunnen. Ik ben dus al een beetje aan het rondkijken. We hebben al bedacht dat met de auto gaan een goed idee is, als er toch nog complicaties zijn, rijd je zo naar huis. Bovendien willen we geen polonaise aan ons kop, we zijn dit jaar nauwelijks aan elkaar of een goed gesprek toegekomen, uitslapen en niets hoeven is ook erg fijn, dus we willen ook geen kamermeisje die om 8 uur aan de kamerdeur klopt of een reisleider die vindt dat we vroeg op moeten voor de excusie. Een vakantiehuis met loungebank voor een open haard met een goed boek klinkt steeds beter...We zijn ons dus een beetje aan het orienteren, maar aangezien we pas last-minute iets gaan boeken als we 2 weken na de operatie de "all clear" krijgen van de kaakchirurg kan het ook rustig iets heel anders worden.
zaterdag 27 september 2014
Nog steeds druk
Inmiddels is het iets rustiger geworden, maar niet veel. Een bezetting van boven de 70% is nog redelijk normaal deze maand. Volgend weekend is hier in Duitsland een lang weekend, dan zitten we een paar dagen helemaal vol. Ook de week erna is het hotel zo goed als vol, en tot onze vakantiesluiting op 10 november is het geen moment echt rustig. Mijn ouders zijn na een weekje bij ons op de terugreis uit Italie nu weer thuis. Het is altijd een vervelend moment als het gezellige bezoek weg gaat, vooral als je weet dat de eerstvolgende vrienden en familie waarschijnlijk volgend jaar pas weer komen.
Afgelopen dinsdag was het weer wat minder en voelden we ons erg moe. We hebben dus geen grote boswandelingen gemaakt, maar even wat kleine boodschapjes gedaan bij de bouwmarkt, en 's avonds hebben mijn ouders ons getrakteerd op een heerlijk etentje.
Donderdag konden we niet naar Internations, het restaurant zat tot laat vol. Bovendien hadden we eigenlijk vooraf al afgesproken dat we zo moe waren dat we toch niet gingen. We merken dat we nog steeds bekaf zijn, en dan behoort een late avond al helemaal niet tot de mogelijkheden.
Pepijn is nu op het schuurtje een nieuw dak aan het bouwen. Mijn vader had hem geholpen een uitbouw aan het schuurtje te bouwen voor de vuilniscontainers, en hij had de eerste verflaag erop gezet. Ook had mijn vader de bomen gekapt bij de bibliotheek en het schuurtje. Eindelijk weer eens wat daglicht in de bibliotheek!
Aankomende dinsdag hopen we wat te kunnen wandelen. Het weer zou mooi worden, en we moeten even lekker ons hoofd leegmaken met een fijne boswandeling. Woensdag moeten we namelijk weer de hele auto volladen bij de groothandel, donderdagavond begint de aanstorm voor het lange weekend dan alweer.
Afgelopen dinsdag was het weer wat minder en voelden we ons erg moe. We hebben dus geen grote boswandelingen gemaakt, maar even wat kleine boodschapjes gedaan bij de bouwmarkt, en 's avonds hebben mijn ouders ons getrakteerd op een heerlijk etentje.
Donderdag konden we niet naar Internations, het restaurant zat tot laat vol. Bovendien hadden we eigenlijk vooraf al afgesproken dat we zo moe waren dat we toch niet gingen. We merken dat we nog steeds bekaf zijn, en dan behoort een late avond al helemaal niet tot de mogelijkheden.
Pepijn is nu op het schuurtje een nieuw dak aan het bouwen. Mijn vader had hem geholpen een uitbouw aan het schuurtje te bouwen voor de vuilniscontainers, en hij had de eerste verflaag erop gezet. Ook had mijn vader de bomen gekapt bij de bibliotheek en het schuurtje. Eindelijk weer eens wat daglicht in de bibliotheek!
Aankomende dinsdag hopen we wat te kunnen wandelen. Het weer zou mooi worden, en we moeten even lekker ons hoofd leegmaken met een fijne boswandeling. Woensdag moeten we namelijk weer de hele auto volladen bij de groothandel, donderdagavond begint de aanstorm voor het lange weekend dan alweer.
donderdag 11 september 2014
Populair zijn heeft nadelen
De laatste maanden hebben we een nieuw fenomeen: mensen die het zwart voor de ogen zien als ze niet bij ons kunnen boeken omdat we vol zijn, of omdat we vanwege een andere reden de boeking niet kunnen honoreren. Dat zijn duidelijk mensen die in hun jeugd niet vaak genoeg het woord "nee" gehoord hebben. Je vraagt je af waarom mensen niet een andere dag of een ander hotel kunnen uitkiezen. Wie meeleest op Facebook heeft dit al gedeeltelijk meegekregen.
In augustus hadden we een bijzonder hardnekkig tiepje:
Email: "Ik wil datum x een kamer boeken"
Wij: "sorry, voor die datum is het vol"
1 dag later weer een email: "ja, maar ik wil een kamer boeken. Waarom gaat dat niet niet?
Wij: "sorry, voor die datum is het vol"
Dag erna weer een email: "En wat als ik nou iets bijbetaal of zo?"
Wij: "sorry, voor die datum is het op"
Paar dagen later nieuwe email: hele tirade. Wij besluiten niet meer te reageren. Tegen Pepijn zeg ik "die heeft op de kleuterschool niet vaak genoeg nee gehoord".
Paar dagen later: "IK HEB NOG GEEN ANTWOORD OP MIJN LAATSTE EMAIL!!!!
Wij schreven dus 1 regel terug: "U weet het antwoord toch al lang, we zijn vol"
Een paar dagen bleef het rustig, toen kwam er een email van de echtgenoot: "het is belachelijk hoe wij ons gedragen, dat is toch geen klantenservice. Dat spreekt zich snel genoeg rond in het internet, en dan komt er niemand meer. Blablabla....."
Een paar weken later hadden we weer een nieuwe stalker:
Telefoon: "Ik wil datum x een kamer boeken"
Wij: "sorry, voor die datum is het gewenste kamertype vol"
Een paar dagen later weer telefoon: "ja, maar ik wil een kamer boeken voor datum X. Waarom gaat dat niet niet?
Wij: "sorry, voor die datum is het gewenste kamertype vol"
Pepijn krijgt echt een emmer diarree over zich heen, 20 minuten lang wordt er tegen hem gegild, gestampvoet, gedreigd, enzovoort, waarop hij de verbinding maar verbreekt.
Dan komt er een email. "Ik heb al meerdere keren bij u aangevraagd voor datum X. Ik wil schadevergoeding voor het feit dat ik dat niet kan boeken". Pepijn schrijft droogjes terug dat hij prima weet wie dit is, en dat de discussie gesloten is omdat de gewenste kamer niet beschikbaar is.
Een paar weken is het stil. Dan komt er vandaag weer een email. Wij zijn een stelletje leugenaars, we hebben heus wel een kamer, "wij houden ons niet aan de voorwaarden" (???). Hij heeft een "compromisvoorstel": als hij geen schadevergoeding krijgt dan schakelt hij zijn advocaat in. Dat is niet echt een compromisvoorstel, vriend..... Het is moeilijk wat we daarmee nou weer moeten. Ik zie het nog voor mij dat dit ontoerekeningsvatbare sujet ons inderdaad probeert een proces aan te doen.
Vorige week email: "ik wil uw romantisch arrangement boeken met candlelight dinner op dinsdagavond". Wij: "dat kan helaas niet, op dinsdagavond is onze keuken dicht. Een dag eerder of later kan het wel". Drie keer heen en weer dat hij toch echt dinsdagavond wil, en dat dat toch echt niet kan. Vervolgens krijgen we op maandag een email met de mededeling "Ja, leuk, dan komen we dus dinsdag!" Ggggrrrr....we leggen het nog 1 keer uit.....Nu zijn ze dus op woensdag geweest. Gelukkig waren ze tevreden.
Er staat in onze algemene voorwaarden heel erg duidelijk dat bij boeking het juiste aantal aanreizende personen altijd vooraf aangemeld moet worden, dat daar voor betaald moet worden, en dat het maximaal toegelaten personenaantal per kamer niet mag worden overschreden. Bij een overduidelijk foute of misleidende aangave hebben wij het recht mensen de toegang te weigeren, en/of ze te laten betalen voor ontstane financiele schade. Ook hier zijn we al door schade en schande wijs geworden. Stapelen doe je maar bij de jeugdherberg in het stapelbed, al zul je daar toch ook echt voor extra personen moeten betalen. De brandweer is vast bij een evacuatie ook niet blij met onaangemelde extra personen. Bij alle grote hotels waar wij gewerkt hebben, moest zelfs bezoek zich bij de receptie melden, ook dames die voor een uurtje bij een eenzame heer op bezoek gingen. Er zijn altijd mensen die het toch proberen om extra personen langs de receptie te smokkelen. Zondag hebben we dus een compleet gezin zonder pardon de deur gewezen die een tweepersoonskamer voor 2 personen hadden geboekt, en met een kinderschare voor de balie stond. Het was duidelijk dat dit expres was gedaan, een compromis was ook niet mogelijk, de aangeboden extra kamer werd resoluut afgewezen met de mededeling dat dat toch echt onnodig was. Het was toch wel een beetje shock toen wij zeiden dat ze dan konden gaan, en dat ze geluk hadden dat we ze niet lieten afrekenen voor de expres verkeerd geboekte kamer die nu dus leeg stond. Sorry jongens, gepokerd en verloren.
In augustus hadden we een bijzonder hardnekkig tiepje:
Email: "Ik wil datum x een kamer boeken"
Wij: "sorry, voor die datum is het vol"
1 dag later weer een email: "ja, maar ik wil een kamer boeken. Waarom gaat dat niet niet?
Wij: "sorry, voor die datum is het vol"
Dag erna weer een email: "En wat als ik nou iets bijbetaal of zo?"
Wij: "sorry, voor die datum is het op"
Paar dagen later nieuwe email: hele tirade. Wij besluiten niet meer te reageren. Tegen Pepijn zeg ik "die heeft op de kleuterschool niet vaak genoeg nee gehoord".
Paar dagen later: "IK HEB NOG GEEN ANTWOORD OP MIJN LAATSTE EMAIL!!!!
Wij schreven dus 1 regel terug: "U weet het antwoord toch al lang, we zijn vol"
Een paar dagen bleef het rustig, toen kwam er een email van de echtgenoot: "het is belachelijk hoe wij ons gedragen, dat is toch geen klantenservice. Dat spreekt zich snel genoeg rond in het internet, en dan komt er niemand meer. Blablabla....."
Een paar weken later hadden we weer een nieuwe stalker:
Telefoon: "Ik wil datum x een kamer boeken"
Wij: "sorry, voor die datum is het gewenste kamertype vol"
Een paar dagen later weer telefoon: "ja, maar ik wil een kamer boeken voor datum X. Waarom gaat dat niet niet?
Wij: "sorry, voor die datum is het gewenste kamertype vol"
Pepijn krijgt echt een emmer diarree over zich heen, 20 minuten lang wordt er tegen hem gegild, gestampvoet, gedreigd, enzovoort, waarop hij de verbinding maar verbreekt.
Dan komt er een email. "Ik heb al meerdere keren bij u aangevraagd voor datum X. Ik wil schadevergoeding voor het feit dat ik dat niet kan boeken". Pepijn schrijft droogjes terug dat hij prima weet wie dit is, en dat de discussie gesloten is omdat de gewenste kamer niet beschikbaar is.
Een paar weken is het stil. Dan komt er vandaag weer een email. Wij zijn een stelletje leugenaars, we hebben heus wel een kamer, "wij houden ons niet aan de voorwaarden" (???). Hij heeft een "compromisvoorstel": als hij geen schadevergoeding krijgt dan schakelt hij zijn advocaat in. Dat is niet echt een compromisvoorstel, vriend..... Het is moeilijk wat we daarmee nou weer moeten. Ik zie het nog voor mij dat dit ontoerekeningsvatbare sujet ons inderdaad probeert een proces aan te doen.
Vorige week email: "ik wil uw romantisch arrangement boeken met candlelight dinner op dinsdagavond". Wij: "dat kan helaas niet, op dinsdagavond is onze keuken dicht. Een dag eerder of later kan het wel". Drie keer heen en weer dat hij toch echt dinsdagavond wil, en dat dat toch echt niet kan. Vervolgens krijgen we op maandag een email met de mededeling "Ja, leuk, dan komen we dus dinsdag!" Ggggrrrr....we leggen het nog 1 keer uit.....Nu zijn ze dus op woensdag geweest. Gelukkig waren ze tevreden.
Er staat in onze algemene voorwaarden heel erg duidelijk dat bij boeking het juiste aantal aanreizende personen altijd vooraf aangemeld moet worden, dat daar voor betaald moet worden, en dat het maximaal toegelaten personenaantal per kamer niet mag worden overschreden. Bij een overduidelijk foute of misleidende aangave hebben wij het recht mensen de toegang te weigeren, en/of ze te laten betalen voor ontstane financiele schade. Ook hier zijn we al door schade en schande wijs geworden. Stapelen doe je maar bij de jeugdherberg in het stapelbed, al zul je daar toch ook echt voor extra personen moeten betalen. De brandweer is vast bij een evacuatie ook niet blij met onaangemelde extra personen. Bij alle grote hotels waar wij gewerkt hebben, moest zelfs bezoek zich bij de receptie melden, ook dames die voor een uurtje bij een eenzame heer op bezoek gingen. Er zijn altijd mensen die het toch proberen om extra personen langs de receptie te smokkelen. Zondag hebben we dus een compleet gezin zonder pardon de deur gewezen die een tweepersoonskamer voor 2 personen hadden geboekt, en met een kinderschare voor de balie stond. Het was duidelijk dat dit expres was gedaan, een compromis was ook niet mogelijk, de aangeboden extra kamer werd resoluut afgewezen met de mededeling dat dat toch echt onnodig was. Het was toch wel een beetje shock toen wij zeiden dat ze dan konden gaan, en dat ze geluk hadden dat we ze niet lieten afrekenen voor de expres verkeerd geboekte kamer die nu dus leeg stond. Sorry jongens, gepokerd en verloren.
zondag 7 september 2014
September
Augustus was een ongelofelijke maand, we waren bijna iedere dag helemaal vol. Zo iets hebben we nog nooit meegemaakt. Het was zowel omzettechnisch als bezettingsmatig de beste maand aller tijden. We voelen ons allemaal dan ook wel een beetje overreden.
Nu is het september, en is het een klein beetje rustiger geworden. We vinden dat niet echt erg. Ik heb de laatste dagen dan ook eindelijk wat tijd gehad om achterstallige boekhouding te doen. Ook de kat geniet van alle aandacht die ze van ons krijgt. Mijn ouders waren onderweg naar Italie een paar dagen hier. Naast de gezelligheid waren de extra paar handen bij het afwassen wel leuk, en mijn vader heeft een heldendaad verricht door de hele heg in de Bergstrasse te knippen. Dat was hard nodig, ik zag vorige week tot mijn schaamte al dat de vuilniswagen een paar keer moest zagen om er langs te komen.
Wie al jaren meeleest, weet dat met de rustigere tijd ook de wat ongewonere gasten komen. We kunnen weer een boek schrijven..... Zoals ik deze week al zei toen een van de medewerksters een opmerking had over raar gedrag van een gast: "We moeten de mensen onderbrengen, we moeten ze niet begrijpen!".
Deze week heeft het personeel onder elkaar Regina weer ingewerkt. Veel wist ze nog, en iedereen vond het gezellig om een extra persoon op sleeptouw te hebben. We hoorden in ieder geval een hoop gelach uit de gang en de keuken komen. Normaal gesproken zouden we een nieuw iemand zelf inwerken, maar we hadden de tijd niet, ons huidige personeel is zo goed dat ze dat echt wel kunnen, en bovendien had ze hier al gewerkt dus ze kwam er niet helemaal blanco in.
Het weer is de afgelopen dagen een stuk beter geworden dan de week ervoor. Het wordt de komende dagen een paar graadjes koeler, maar het blijft de hele week droog en zonnig. Ideaal wandelweer dus! Pepijn is nu de grasmaaier aan het repareren, die was leterlijk door zijn hoeven gegaan, dan kan er misschien de midweek weer gemaaid worden. Ook zijn de eerste klus- en verfplannen al weer opgedoken.
Dinsdag hebben we een aankomst rond 5 uur, maar misschien kunnen we voor die tijd nog even wat wandelen, of daarna nog even een hapje eten. Zo hebben we het vorige week ook gedaan: we zijn afgelopen dinsdag met mijn ouders gaan lunchen in Bodenmais, en na de aankomst hebben mijn ouders ons mee uit eten genomen in Kötzting.
Nu is het september, en is het een klein beetje rustiger geworden. We vinden dat niet echt erg. Ik heb de laatste dagen dan ook eindelijk wat tijd gehad om achterstallige boekhouding te doen. Ook de kat geniet van alle aandacht die ze van ons krijgt. Mijn ouders waren onderweg naar Italie een paar dagen hier. Naast de gezelligheid waren de extra paar handen bij het afwassen wel leuk, en mijn vader heeft een heldendaad verricht door de hele heg in de Bergstrasse te knippen. Dat was hard nodig, ik zag vorige week tot mijn schaamte al dat de vuilniswagen een paar keer moest zagen om er langs te komen.
Wie al jaren meeleest, weet dat met de rustigere tijd ook de wat ongewonere gasten komen. We kunnen weer een boek schrijven..... Zoals ik deze week al zei toen een van de medewerksters een opmerking had over raar gedrag van een gast: "We moeten de mensen onderbrengen, we moeten ze niet begrijpen!".
Deze week heeft het personeel onder elkaar Regina weer ingewerkt. Veel wist ze nog, en iedereen vond het gezellig om een extra persoon op sleeptouw te hebben. We hoorden in ieder geval een hoop gelach uit de gang en de keuken komen. Normaal gesproken zouden we een nieuw iemand zelf inwerken, maar we hadden de tijd niet, ons huidige personeel is zo goed dat ze dat echt wel kunnen, en bovendien had ze hier al gewerkt dus ze kwam er niet helemaal blanco in.
Het weer is de afgelopen dagen een stuk beter geworden dan de week ervoor. Het wordt de komende dagen een paar graadjes koeler, maar het blijft de hele week droog en zonnig. Ideaal wandelweer dus! Pepijn is nu de grasmaaier aan het repareren, die was leterlijk door zijn hoeven gegaan, dan kan er misschien de midweek weer gemaaid worden. Ook zijn de eerste klus- en verfplannen al weer opgedoken.
Dinsdag hebben we een aankomst rond 5 uur, maar misschien kunnen we voor die tijd nog even wat wandelen, of daarna nog even een hapje eten. Zo hebben we het vorige week ook gedaan: we zijn afgelopen dinsdag met mijn ouders gaan lunchen in Bodenmais, en na de aankomst hebben mijn ouders ons mee uit eten genomen in Kötzting.
zondag 24 augustus 2014
Eindelijk
Het is laat, ja ik weet het. Eindelijk tijd voor een blogje. De kat ligt tevreden naast mij op het bureau. Eindelijk een baasje die een beetje aandacht voor haar heeft. De voeten bonken in mijn schoenen. Eindelijk even zitten. Het is niet te beschrijven wat hier de laatste weken heeft plaatsgevonden. Zoiets hebben we nog nooit meegemaakt. We halen een kamerbezetting van bijna 100%, iedere avond komt bijna het hele hotel meerdere gangen a la carte bij ons eten. Zo'n omzet en zo'n bezetting hebben we nog nooit gehad. We hebben ernstig slaapgebrek, maar we hebben super tevreden gasten en dus voelen we een hoop positieve energie. De gasten merken niet veel van de drukte, er hangt in het hotel zoals altijd een heerlijke relaxte rust overdag. Gasten vragen af en toe zelfs of ze de enige gasten zijn, en zijn erg verbaasd als ze ineens bij het ontbijt of diner zoveel anderen zien. Af en toe voel ik mij wel als een hamster op zo'n looprad die er niet meer af mag. Zoals die keer dat ik 's nachts om 3 uur nog aan het strijken was omdat de dames anders 's ochtends geen schone kussenslopen voor de kamers meer hadden, zoals die ene keer dat ik eerder opgestaan was zodat ik dan in alle rust even alle boekingen van de avond ervoor in kon voeren voordat de telefoon weer roodgloeiend stond.
En heel soms heb je een beetje aparte dingen. Iets wat je normaal niet echt zou opwinden, maar waar je nu door geergerd bent omdat je er geen tijd voor hebt. Een taxi die op de afgesproken tijd niet komt opdagen, iemand die bij vertrek wel erg veel in de kamer heeft ingepakt, in het weekend naar de noodtandarts omdat er een vulling uit je kies valt, iemand die op zaterdagavond doodleuk nog even meldt extra-speciaal brood te willen, een gesprongen waterleiding in het plafond van een bezette kamer, en een surrealische discussie met een geinteresseerde die eeuwig doorzeurt dat het toch geen klantenservice is dat het hotel vol is net nu zij wil boeken.
Met het personeel redden we het allemaal net. Gelukkig wil onze werkstudente deze weken lekker bijverdienen. Vanaf eind volgende maand heeft ze wel erg veel college, dus kan ze alleen nog maar 1 of 2 dagen in het weekend werken. Daar voelde ze zich enorm schuldig over, of wij dan nog wel de beloofde contractverlenging wilde. Tuurlijk, die meid willen we niet kwijt, we vrezen al de dag dat ze is afgestudeerd en een baan als bedrijfskundige vindt. Met hangen en wurgen heb ik nu het rooster voor die laatste septemberweek rond gekregen. Pepijn en ik waren het er dus al over eens dat we aankomende week een advertentie moesten gaan zetten.
Donderdag moest ik even naar de lokale supermarkt, en daar kwam ik Regina tegen. Zij heeft in 2008 bij ons gewerkt, maar moest helaas jankend van frustratie opzeggen omdat ze het werk toch niet kon combineren met man, kind en hulpbehoevende moeder. Ze vertelde dat haar moeder inmiddels was overleden, dat ze was gescheiden, en dat haar kind in september naar de middelbare school gaat. Vanaf september wilde ze dan eigenlijk weer op zoek gaan naar een leuk baantje. Mijn reactie was: joh, we zoeken vanaf september iemand voor erbij. Ze was meteen enthousiast. De volgende dag belde Pepijn toen ik in de groothandel liep dat Regina even was langsgeweest, en dat we een nieuwe-oude medewerkster hadden. Christine vindt het wel heel erg gezellig dat Regina terug komt, en wij ook, de anderen kennen haar natuurlijk niet. Ik geloof dat de opluchting bij het hele team groot is dat er weer verlichting komt, en dan ook in de vorm van iemand die ons en het hotel al kent en waarvan we ook weten dat die hard werkt. Zo zie je maar dat je altijd op goede voet uit elkaar moet gaan....
We hebben besloten dat we dinsdag thuis blijven en heerlijk gaan bijslapen en rondrommelen. We hebben onze nieuwe TV nog niet eens kunnen programmeren, en de eigen woning even opruimen zou ook fijn zijn. De afgelopen dinsdag zijn we met vrienden Sybren en Marit naar de Waldwipfelweg en Haus am Kopf geweest. Dat was heel erg leuk.
En heel soms heb je een beetje aparte dingen. Iets wat je normaal niet echt zou opwinden, maar waar je nu door geergerd bent omdat je er geen tijd voor hebt. Een taxi die op de afgesproken tijd niet komt opdagen, iemand die bij vertrek wel erg veel in de kamer heeft ingepakt, in het weekend naar de noodtandarts omdat er een vulling uit je kies valt, iemand die op zaterdagavond doodleuk nog even meldt extra-speciaal brood te willen, een gesprongen waterleiding in het plafond van een bezette kamer, en een surrealische discussie met een geinteresseerde die eeuwig doorzeurt dat het toch geen klantenservice is dat het hotel vol is net nu zij wil boeken.
Met het personeel redden we het allemaal net. Gelukkig wil onze werkstudente deze weken lekker bijverdienen. Vanaf eind volgende maand heeft ze wel erg veel college, dus kan ze alleen nog maar 1 of 2 dagen in het weekend werken. Daar voelde ze zich enorm schuldig over, of wij dan nog wel de beloofde contractverlenging wilde. Tuurlijk, die meid willen we niet kwijt, we vrezen al de dag dat ze is afgestudeerd en een baan als bedrijfskundige vindt. Met hangen en wurgen heb ik nu het rooster voor die laatste septemberweek rond gekregen. Pepijn en ik waren het er dus al over eens dat we aankomende week een advertentie moesten gaan zetten.
Donderdag moest ik even naar de lokale supermarkt, en daar kwam ik Regina tegen. Zij heeft in 2008 bij ons gewerkt, maar moest helaas jankend van frustratie opzeggen omdat ze het werk toch niet kon combineren met man, kind en hulpbehoevende moeder. Ze vertelde dat haar moeder inmiddels was overleden, dat ze was gescheiden, en dat haar kind in september naar de middelbare school gaat. Vanaf september wilde ze dan eigenlijk weer op zoek gaan naar een leuk baantje. Mijn reactie was: joh, we zoeken vanaf september iemand voor erbij. Ze was meteen enthousiast. De volgende dag belde Pepijn toen ik in de groothandel liep dat Regina even was langsgeweest, en dat we een nieuwe-oude medewerkster hadden. Christine vindt het wel heel erg gezellig dat Regina terug komt, en wij ook, de anderen kennen haar natuurlijk niet. Ik geloof dat de opluchting bij het hele team groot is dat er weer verlichting komt, en dan ook in de vorm van iemand die ons en het hotel al kent en waarvan we ook weten dat die hard werkt. Zo zie je maar dat je altijd op goede voet uit elkaar moet gaan....
We hebben besloten dat we dinsdag thuis blijven en heerlijk gaan bijslapen en rondrommelen. We hebben onze nieuwe TV nog niet eens kunnen programmeren, en de eigen woning even opruimen zou ook fijn zijn. De afgelopen dinsdag zijn we met vrienden Sybren en Marit naar de Waldwipfelweg en Haus am Kopf geweest. Dat was heel erg leuk.
Abonneren op:
Posts (Atom)