Aanhangerleed

Daar sta je dan bij de KfZ-Zulassungsstelle met alle papieren van de aanhanger. Krijg je de mededeling "waar zijn de verzekeringspapieren?". Nou, daar hadden we ‘s ochtends in onze oneindige wijsheid al voor gebeld met de autoverzekering, maar die hadden ons verzekerd dat we dit niet nodig hadden. Volgens de autoriteiten is dat alleen voor "sport-aanhangers", dus voor alle aanhangers waarop sportartikelen vervoerd worden (dus ook boten, motoren, paardentrailers enz). Voor een gewone aanhanger, die in de meeste gevallen minder zwaar gebruikt zal worden dan alle bovenstaande modellen heb je raar genoeg dan weer wel een verzekering nodig voor het geval dat die op eigen houtje gaat rijden. Bovendien wilden ze het Nederlandse kenteken innemen om een Duitse te kunnen uitgeven. Zoals vorige keer al tegen ze verteld, heeft een kleine Nederlandse aanhanger geen eigen kenteken. Moeilijk! Uiteindelijk heeft Pepijn live mobiel staan bellen met de fabrikant in Nederland die meteen een fax heeft gestuurd. Iedereen was zeer onder de indruk van deze service. Er is ons echter verteld dat we nog minimaal 2 keer terug moeten komen, 1 keer met de verzekeringspapieren en 1 keer met de aanhanger zelf, zodat ze het chassisnummer en dergelijke zelf kunnen zien. Hoezo bureaucratie? We hebben gisteren bij de bouwmarkt dan maar een takken-hakselapparaat gekocht, zodat de enorme berg takken in ieder geval tot kleine houtjes is gedecimeerd. De bedoeling was om met het afsnijdsel in de aanhanger naar de gemeentewerf te rijden, maar ja, dat kan niet zonder kenteken en zonder verzekering.

Maandag hebben we een leuke dag vrij voor onszelf gehad. We hebben een groot stuk van de Glasstrasse gereden, die natuurlijk langs Lam loopt. Het Beierse Woud is een grote producent van ambachtelijk glas en kristal, en overal kan je dan ook glasblazerijen en glas-galeries bezoeken. We waren twee weken geleden de andere kant al opgereden en naar Weinfürtner in Arnbrück geweest, een van de allergrootste van de streek. Meer richting zuiden, richting Spiegelau, Frauenau en Grafenau heb je wat kleinere glaswinkeltjes en kom je bovendien in het hart van het Nationaalpark Beierse Woud, en dat is qua natuur dus ook overweldigend mooi. ‘s Avonds hebben we bij een Italiaan in Regen heerlijk op een terrasje langs het water van de rivier de Regen buiten gegeten.

Het is hier al een paar dagen echt 24/25 graden en dat blijft tot zaterdag nog zo. Morgen zitten we ineens 4 dagen stampvol, dus we genieten vandaag nog even van de rust. Pepijn is het receptieraam nog een keer aan het verven, dat kan natuurlijk niet als er gasten zijn (stank, verf aan kleding), dus morgen ziet de receptie er ook weer strak uit. Ik ga zo nog even alle kamers nalopen of er nog stof ligt en alles compleet is enzo, dan kan iedereen er morgen zo in. We hebben gisteren flink boodschappen ingeslagen, dus honger hoeft niemand te hebben.

De kop is er trouwens ook af met de boekingen van volgend jaar: we hebben net de eerste boeking ontvangen voor januari. Het wachten is op de nieuwe brochure van de VVV, die zou over een paar dagen klaar moeten zijn en aan de hand daarvan gaan mensen hun wintersportvakantie en zomervakantie boeken. Steffi van de VVV heeft al gezegd dat het voor ons echt gaat uitmaken dat we nu wel in de brochure gaan staan, veel mensen willen toch graag iets uit een boekje beslissen en doordat de vorige eigenaar geen geld wilde uittrekken voor reclame zijn we dit jaar waarschijnlijk veel boekingen misgelopen. Niet dat het zo erg is, we hebben genoeg te doen en te regelen. Gisteren heb ik eindelijk weer eens een paar verhuisdozen uitgepakt, en de keukenkastjes zijn eindelijk ook ingeruimd. Het jammere is dat er nog zoveel dozen staan in het privé-gedeelte, dus je ziet bijna geen verschil. Op 1 of andere manier was het een beetje emotioneel om te doen, alsof je je ineens realiseert dat het echt definitief is dat alles uit de dozen komt. Gek, want heimwee of zo hebben we helemaal niet…

En weer een zere kont!

Vandaag zaten we weer bij de dierenarts, dit keer met Sissi. Diagnose: abces op de onderrrug door bijten/krabben van een andere kat. Gelukkig waren we er met haar een stuk eerder bij dan met Katja, dus het was nog niet zo gaan ontsteken en ze hoeft waarschijnlijk geen lange antibioticumkuur. De dierenarts vond haar zo charmant dat ze een lekker zakje kattensnoepjes mee heeft gekregen. Onderweg naar huis heeft ze op Pepijn’s schoot zitten miauwen (in het kooitje hield ze het niet uit) en lekker zitten snoepen. Grote hilariteit bij andere weggebruikers, zo’n kat op schoot op de passagiersstoel!

Vanmorgen zijn de gasten uitgecheckt die we onverwachts twee nachten hadden. Ze kwamen erg chagerijnig binnen, maar zijn heel erg tevreden weer uitgecheckt. Komt door het eten; bij het afruimen van de borden werd er gezegd: "Het is een tragedie dat we het niet op kunnen, het is zo lekker". Het humeur-probleem had niet zozeer met ons te doen of met het hotel, maar meer met de gezinssituatie: het was overduidelijk een tweede vrouw met een tegenstribbelende tienerdochter uit een vorige relatie. Zo geforceerd "gezellig met z’n allen met vakantie".

Vandaag kwam de ADAC atlas binnen. Wij hebben wat geld uitgetrokken om in de hotelgids te staan en hebben dus een exemplaar toegestuurd gekregen. De eerste jaren zal het nog een beetje zoeken worden op welke manier reclame maken loont en op welke manieren niet. Wij zijn het enige hotel in Lam dat erin staat, dus misschien werkt het in ons voordeel. Het zegt niet altijd wat over het medium als anderen er niet aan mee doen, de wat ouderwets aandoende hotels hier in de regio zien zowiezo weinig in geld uitgeven aan advertenties en iets "nieuwerwets" als internetboekingssites komt er al helemaal niet in.

We hebben het cursusboekje van de Bayerische Hotel- und Gaststättenverband (zeg maar de Horeca Nederland waar we lid van zijn geworden) binnen gekregen en aangezien we dit jaar toch niet met vakantie gaan, hebben we een aantal leuke cursussen uitgekozen om te gaan volgen. Ik ga een cursus Toeristisch Tsjechisch voor beginners volgen en Pepijn gaat modern Beiers leren koken met regionale produkten. Beiden kunnen nuttig zijn denken we. We wonen ten slotte in Beieren, en de Tsjechische grens is slechts 5 km verwijderd. Bovendien is er vast vraag naar Beierse gerechten, en het concept van "in een nieuw jasje gestoken" spreekt ons wel aan.

Grote hilariteit vandaag: de dokterspraktijk waar ik was geweest voor de medische keuring voor de levensverzekering (die slechte, waar we geen vertrouwen in hadden) belde vandaag op of we nog even wat extra geld konden komen dokken of langs konden komen met de ziekenfondskaart. Ze waren namelijk niet voor alle onderzoeken betaald. Ik heb natuurlijk gelijk gebeld naar de levensverzekering, die verklaarde dat de arts de maximale vergoeding had ontvangen en dat ze die claim eigenlijk voor een dorpsdoktertje al rijkelijk hoog vonden. Mij werd aangeraden géén extra geld te betalen en niet mee te werken aan een claim bij het ziekenfonds. Ik heb meteen het ziekenfonds gebeld om ze ervan op de hoogte te stellen. Lekker brutaal: je verziekt alle tests, je praat mensen onnodig de meest vreselijke ziektes aan, je vult het formulier onvolledig in en als er gebeld wordt voor testresultaten ben je die kwijt. Resultaat is dat er nieuwe tests bij een andere arts moeten worden gedaan (verzekering blij, ik blij….) en dan heb je ook nog het lef om brutaal op te bellen voor extra geld.

We hebben per fax de juiste papieren ontvangen om de aanhanger op Duits kenteken te zetten, ze willen toch liever dat we met het origineel komen, dus we wachten nog even op Tante Post. Ondertussen staat de aanhanger in de garage te bezwijken onder het resultaat van heggen snoeien en ligt er nog een manshoge berg afsnijsel op de parkeerplaats. De tuin is toch iets groter dan in Amsterdam (beetje maar, paar duizend vierkante meter maar). We hebben inmiddels voor bijna alles een gemotoriseerde variant gekocht: zie je ons al gaan met een lullig heggenschaartje…. Vanwege de helling moesten we een speciale motorgrasmaaier mét wielaandrijving en iets met een snoer werkt ook al niet (stopcontact in de helling?).

En nog een zakenreiziger!

Alle gasten zijn vandaag supertevreden uitgecheckt en we dachten even een weekje een rustige periode te hebben (vanaf de 14de zitten we helemaal vol!) toen er opeens via HRS een zakelijke boeking binnenkwam. Weer van een media-internet-achtig bedrijf die waarschijnlijk gelokt is door het gratis Wireless Internet! In de watten leggen die handel, dit soort zakenreizigers komen namelijk veel vaker als alles bevalt, is onze ervaring.

We hopen dat vandaag de keuken toch echt grotendeels af gaat komen, we moeten nog even rustig nadenken in welke kastjes alles moet. Het betekent ook dat een groot deel van de verhuisdozen uit de woonkamer verdwijnt! Morgen gaan we in Kötzting een kentekenplaat voor onze aanhanger regelen, dat is anders dan in Nederland, voor alles wat je achter je auto aan sleept (ongeacht gewicht) heb je hier een apart kenteken nodig. En die krijg je alleen na een uitgebreide controle van de aanhanger. We moeten ons dus melden met het aankoopbewijs en alle technische gegevens, en met een beetje pech moeten we een andere keer terug komen met het vehikel zelf. Valt alweer mee dat we voor onze Twinny Load fietsendrager hetzelfde kenteken als de auto kunnen houden, daar gaan we morgen ook een extra plaat voor bij laten maken. Ook hopen we deze week eindelijk de garderobekasten in onze privé-vertrekken af te bouwen, dat scheelt ook weer dozen.

Boodschappen

De zakenreiziger was erg enthousiast en gaf aan zeker vaker te komen!  De halfpensiongasten hebben gekozen voor het avontuurlijke hoofdgerecht, dus ik ga zo mijn onovertroffen guacamole maken voor bij de quesadilla’s. Het is ongelofelijk maar ik ben er in geslaagd ergens tortilla’s en avocado’s te vinden, en dat ook nog voor een zinnige prijs! Het is soms wel eens frustrerend om dingen die we in Nederland heel vanzelfsprekend vinden hier niet te kunnen kopen. Dat heeft overigens meer te maken met de landelijke omgeving dan met Duitsland op zich, want in Regensburg kunnen we meer krijgen, en in Hamburg was dat ook niet zo’n probleem. Gisteren vroeg ik in de wat duurdere en beter gesorteerde supermarkt in Kötzting naar visbouillonblokjes, ze keken me aan alsof ik gek was en vroegen me of dat nou lekker was. Ook is het wel eens voor ons onbegrijpelijk dat groente en fruit hier zo duur en slecht van kwaliteit is. Bijna alles wordt hier ingevoerd, alleen de wortelen en de uien worden lokaal verbouwd en zijn dus altijd verkrijgbaar en goedkoop. Aangezien wij niet standaard Beiers koken is het iedere keer weer een expeditie om iets te vinden. Laatst vroeg ik in de enorme supermarkt in Zwiesel (wel bijna een uur rijden maar dan heb je ook wat) om koriander. Daar hadden ze bij de groenteafdeling nog nooit van gehoord, ze keken alsof ik om marihuana vroeg. Wat overigens wel grappig is dat de goedkope supermarkten hier (de Aldi, Lidl, Norma, Penny, Netto enz) soms een partijtje met iets vreemds opkopen wat je daarna ook nooit meer ziet. Zo kun je opeens een complete Aziatische maaltijd maken met bami, Thaise curry, bamboescheuten, chinese kool en kroepoek voor weinig geld en dan zie je die produkten drie maanden niet meer of nooit meer. Je kunt hier voor de gasten ook nooit éérst een menu schrijven en dan naar een winkel, de kans dat de ingredienten onverkrijgbaar zijn is te groot. Gevolg is wel dat je een enorme voorraadkast vol hebt met dingen die je niet onmiddellijk kunt gebruiken, maar die je koopt met het idee dat het ooit nog van pas kan komen als je het missende ingredient ooit kan kopen.

We zijn vanmorgen met Katja naar de dierenarts geweest, ze had een groot abces op haar kont, waarschijnlijk gekrabt of gebeten door een andere kat. De dierenarts in Lam had weer alleen tussen 8 en 9 spreekuur, dat is voor ons niet te doen met het ontbijt serveren, dus zijn we naar een andere geweest in Neukirchen bei HeiligenBlut. Die was onze leeftijd en erg professioneel, en alles zag er zo netjes en schoon uit dat we eigenlijk besloten hebben dat het zielig is voor die andere, maar dat we vaker hier gaan.

Aan de weg timmeren

Het is momenteel koud en nat en dat is niet goed voor de zaken… Vandaag heeft het de hele dag onafgebroken gestortregend en alle gasten die we in huis hebben zijn hierheen gekomen om te wandelen. Zucht!   We krijgen veel complimenten over de kwaliteit van het avondeten en de uitgebreidheid van het ontbijtbuffet en iedereen is heel tevreden, dus we glimmen een beetje van trots…. De katten zijn ook zwaar chagerijnig van het weer, ze leven hun frustraties op elkaar uit.

We hadden trouwens de foto’s nog niet op HRS gezet, of de telefoon ging: we hebben morgen een boeking van een zakenreiziger! We gaan hem natuurlijk een kamer geven met goede ontvangst van het Wireless Internet, we hadden hem al gevraagd of hij een laptop meenam. Vandaag hebben we de officiele bevestiging gekregen van Hotel.de dat ze met ons willen samenwerken, en hebben we alle papieren opgestuurd naar Booking.com, dus die volgt waarschijnlijk ook spoedig. We timmeren aan de weg! Vandaag ook een aanvraag ontvangen voor midden oktober twee weken, tot nu toe gebeurde er in oktober nog helemaal niets, dus als die persoon boekt is wat dat betreft ook de kop eraf.

Pepijn zet net al het huisvuil aan de kant van de straat, de laatste stuiptrekkingen van de gehandicaptengroep. We hadden bij de Gemeente Lam een paar speciale vuilniszakken voor luiers gescoord en die hadden ze goed gevuld. Ook hebben we een extra grote Kliko-bak, die container kunnen we na vooraanmelding naast onze gewone containers erbij aan de straat zetten als we omkomen in het huisvuil. Het huisvuil wordt eens in de twee weken opgehaald, dus we zijn nu definitief van de luiers af.

Interview

Gisteren heeft het interview plaatsgevonden waar ik al eerder over schreef. Ben heel erg benieuwd of het geplaatst wordt en hoe het er uiteindelijk uit komt te zien. Wij kunnen natuurlijk vergelijken tussen Frankrijk en Duitsland, kan voor de lezers interessant zijn. Erg gezellig was dat de journaliste een oud-klasgenote van mij was en dat we dus even bijgekletst hebben.

Vandaag komen er weer nieuwe gasten aan en morgen ook, dus we kabbelen rustig voort de zomer door. Zo nu en dan krijgen we ook walk-ins die spontaan binnenkomen voor een kamer, dus dat is wel heel leuk. We krijgen van de gasten trouwens bijna allemaal positieve reacties over het service-niveau, de kamers en het eten. We doen dus iets goed! Sinds deze week zijn we ook te vinden op de site van HRS, de grootste hotelboekingssite van Duitsland, alleen moeten we de foto’s nog plaatsen. Tot nu hebben we nog geen business via deze site, maar ik zou ook niet zo snel een hotel boeken op internet waar geen foto’s bijstaan….
Dankzij Willem hangen er in alle kamers nu spiegels en föhns, is de koelcel voorzien van krattenrekken en is hij anders ingericht, en hebben we deurtjes met handgreepjes in de keukenkastjes. Weer een paar klussen uit de weg! Ik heb nu het wat rustiger is, niet meer zo’n benauwd gevoel over alles wat nog moet enzo, feit is natuurlijk wel dat er nog een hoop moet gebeuren en dat diezelfde verhuisdozen nog steeds allemaal ingepakt staan…..

We zijn weer terugverhuisd naar onze eigen privé-vertrekken, we waren met de warmte uitgeweken naar een koelere hotelkamer, maar je wilt toch wel een keertje weer in je eigen bed slapen. Nadeel is dat we nog geen deur hebben in onze slaapkamer en dat de katten graag op bed ploffen midden in de nacht. Jane wilde zo graag knuffelen, die is vol op mijn hoofd gaan liggen en heeft dat ook helemaal afgelikt. Getver! Afgelopen nacht had ze eindelijk begrepen dat dat soort acties niet zo welkom was, en heeft ze "gewoon" tussen onze hoofdkussens gelegen.

Rust weergekeerd

De rust is weergekeerd! We zijn nog een beetje moe en zijn nog wel een paar dagen bezig om alle kamers weer in bewoonbare toestand te krijgen. Ik ga zo een fles bleek of chloor of iets anders bijzonder milieuonvriendelijks kopen om de badkamers hygienisch schoon te kunnen krijgen. Hoe je het voor elkaar krijgt om urine op het planchetje boven de wastafel te krijgen, snappen we nog steeds niet. Pepijn heeft gisteren met normale allesreiniger staan soppen, maar de doordringende lucht is niet weg te krijgen.

Gisteren kwam onverwachts Pepijn’s oude baas langswaaien. Hij was onderweg naar Bratislava (zijn vrouw is Slowaakse) op de A3 en dacht "Kom, ik ga even langs om te kijken". ‘s Avonds kwam Willem op de motor aan, een goede kennis van de dansschool. Hij blijft een weekje logeren en verdient zijn overnachtingen met klussen. Fijn voor ons, een extra paar handen is nooit weg, en Willem is heel handig.

Ondertussen zijn zowel de monteur van de Miele als de Indesit langsgeweest, in beide gevallen was het iets heel lulligs wat zo opgelost was (uitblaasopening van de droger en deurslot van de wasmachine), dus we kunnen weer wassen en drogen. We hebben de dekbedovertrekken van de wasserij weer gewassen en gesteven terug gekregen, en dat voor een hele zinnige prijs. We zijn heel erg tevreden over de prijs-kwaliteit-verhouding en dat kunnen we zeker nog wel een keer overwegen! Natuurlijk hebben we van de groep een ongelofelijke lading wasgoed, maar het meeste was gelukkig wat ouder beddengoed, dus dat heeft geen haast (dat gebruiken we niet voor andere gasten) en het is dus ook niet zo erg dat als het niet goed schoon wordt.

De volgende gasten komen vanaf maandag, maar de komende periode is het over het algemeen wat rustiger. Vinden we niet erg, we hebben nog een hoop te klussen en diezelfde verhuisdozen staan nog steeds onuitgepakt in de woonkamer (zucht!). In september hebben we ineens een week dat we bijna vol zitten (nog 1 tweepersoons en 1 eenpersoons over). We hebben geen idee hoe het zich verder ontwikkeld, we moeten binnenkort echt eens ervoor zorgen dat we op de boekingssites ook echt te vinen zijn, maar we moeten nog teksten in Duits, Engels en Frans inleveren en betere foto’s maken.