Windkracht 11

We zijn in een vliegende storm naar Deggendorf gereden en weer terug. We hadden eigenlijk al besloten om niet naar de dansschool te gaan toen de wind opeens afnam, en we besloten het risico toch te nemen en desnoods op de hoek van de straat weer om te keren. Op de terugweg hadden we een spannend moment toen er een groot aantal takken de weg op gekatapult werden tegen de zijkant en het dak van de auto. We hebben net de auto geinspecteerd en er lijkt geen schade te zijn. Over het algemeen viel de rit erg mee, het ergste was al over Lam getrokken. Net is de wind weer aangetrokken, we zijn ergens wel opgelucht dat we veilig thuis zijn.

De dansles bleek een wel erg simpel niveau te zijn, en de dansleraar heeft ons geadviseerd volgende week bij de eerdere les te komen kijken, die zijn veel verder. Van wat we begrepen hebben, zitten die nog steeds onder ons niveau, maar komt het meer in de buurt, vooral omdat we zelf al anderhalf jaar geen les hebben gehad. Zaterdag is er een gezellige dansavond op de dansschool, dus als we zin hebben in weer 50 km heen en 50 km terug rijden, kunnen we eens oefenen hoeveel we nog weten. Alle cursisten waren trouwens in onze leeftijdscategorie, zo van 20 tot 45, dus potentieel kennissen opdoen zit er eventueel wel in.

Ik zat vanmorgen trouwens weer eens bij de tandarts, dit keer met een enorme bult op mijn tandvlees. Ik vroeg nog hoopvol aan de tandarts of het om een aft ging, maar helaas, het was een fikse tandvleesontsteking en de zaak moest onverbiddelijk open. Gelukkig kwam het niet van de wortel of van de kies zelf, dus het zou over een paar dagen weer helemaal genezen moeten zijn.
We wonen gelukkig volgens Wereldexpat toch weer in Duitsland, gewoon in het plaatsje Lam. Zehadden inderdaad gewoon te snel gelezen…

Tsjechie...

Sinds vandaag kan onze weblog via Wereldexpat.nl gevonden worden. Erg leuk, daarop staan weblogs van Nederlanders die zich om de meest uiteenlopende redenen over de hele wereld gevestigd hebben. Van ontwikkelingswerkers, zendelingen, mensen op sabatical, ondernemers met een eigen hotel of B&B tot romantici die de liefde van hun leven zijn gevolgd naar het betreffende vaderland. Beetje jammer alleen dat we onder de rubriek Tsjechie gelist staan en in de plaats "Haus am Berg" schijnen te wonen. Waarschijnlijk heeft de persoon die ons erin gezet heeft, onze email en weblog maar heel vluchtig doorgelezen en de verkeerde woorden eruit gepikt. Ik heb maar meteen een emailtje terug gestuurd, het zou jammer zijn als we mensen zouden teleurstellen die alles willen weten over het leven in Tsjechie.

Ik kan iedereen vertellen: aan de andere kant van de grens is niet zo veel, behalve dik beboste wouden met weinig bevolking. Prachtige natuur, en onbewoond gebied, omdat het jaren lang verboden terrein is geweest ten tijde van het IJzeren Gordijn. Armoedige dorpjes, waar niemand een andere taal spreekt, en weinig te beleven valt, steden met lelijke oostblokflats en winkels waar je niet veel kunt kopen. De Tsjechen komen naar Lam om hier boodschappen in te slaan! De dichtstbijzijnde grote stad is Pilzen, 74 km van hier, maar ook daar is weinig te beleven. Het is schattig voor een uurtje, maar je houdt er op de een of andere manier een beetje een kater aan over, zo van "is dit het nou". Voor de aktie moet je in Praag zijn, maar dat is meer dan 200 km rijden. Praag ken ik natuurlijk redelijk goed omdat mijn ouders er zouden gaan wonen en ik mee geweest ben op huizenjacht enzo, en ook daar moet je niet echt zijn voor het betere winkelen (wel voor de betere culturele ervaringen).

Veel van onze gasten gaan naar de standjes net over de grens van Vietnamezen en andere Aziaten, die langs de kant van de weg namaak-designerkleding en illegale sigaretten verkopen. Niet eens zonder risico, als je door een douanebeambte wordt aangehouden bij de grens mag je het inleveren. Andere populaire bezigheden in de grensstreek zijn gokken en hoeren. Overal aan de doorgaande wegen Tsjechie in zijn nieuwe casino’s uit de grond gestampt, want gokken is in het conservatieve Beieren natuurlijk zondig, en de Tsjechen verzinnen voortdurend nieuwe dingen om geld mee te verdienen (geef ze eens ongelijk). Uiteindelijk is hier een paar jaar geleden een gloednieuw legaal casino gekomen in Kötzting, in een poging het goktoerisme tegen te gaan. Geen idee of dat helpt… Aan de doorgaande wegen vanaf de grensposten staan opvallend veel schaarsgeklede dames in bushokjes te wachten. Ze staan er de hele dag, ook als er die dag geen bus rijdt. En maar zwaaien naar mannen met buitenlandse nummerborden….. De Tsjechische dames hebben tegenwoordig steeds vaker legaal werk, dus in de bushokjes staan nu voornamelijk Roemeense en Albanese meisjes. Iedereen hier in de grensstreek weet: als je vrouwen, gokken en namaakartikelen wilt, ga je bij de grote grensposten de grens over. Het is het stereotype beeld van iedere grensovergang naar een voormalig Oostblokland, maar helaas de nog steeds de harde werkelijkheid.

Dansles

We voelen ons nog steeds niet optimaal, ook al slapen we gaten in de dag en hangen we ‘s avonds voor een filmpje op de bank. Pepijn loopt net te mopperen dat hij vindt dat er weinig uit zijn handen is gekomen (hij heeft 5 hotelkamers schoongemaakt) en ik roep hetzelfde van de administratie. Nou ja, er zijn weer een aantal dingen gedaan die er vrij lang lagen. Morgen moeten we naar de Fiat-garage ivm een of andere terugroepaktie waarbij er spontaan een onderdeel van je Stilo af kan breken. De garage zei er wel bij dat dat pas gebeurt als hij wat ouder is, dus dat het nu niet zo’n vaart loopt. Zowiezo is dat altijd zo met van die terugroepakties: die fabrikanten zijn gewoon bang voor schadeclaims als blijkt dat ze wisten dat het heel misschien, heel eventueel ooit eens zou kunnen gebeuren….

We zijn optimistisch over de nieuwe levensverzekering die we hebben aangevraagd. Die zijn in ieder geval heel snel, en als we het nu goed begrepen hebben, willen deze geen belachelijk dure premie van ons hebben. Pepijn zegt steeds "eerst zien, dan geloven", maar ze lijken efficienter. We zijn in ieder geval heel erg opgelucht dat we die andere beun de hazen na 8 maanden vruchteloos wachten hebben gedropt. We hadden altijd in de zenuwen gezeten of alles wel goed geregeld was en of ze echt zouden hebben uitgekeerd. Ik moest gisteren voor die verzekering nog even een plasje doen bij de huisarts. Thuis eerst een liter water gedronken, en toen ik bij de huisarts kwam kon ik niet plassen. Met moeite een paar druppels geknepen! Toen de dokter en ik alles hadden ingevuld (alles zag er goed uit), wilde ineens alles er in één keer uit, tot hilariteit van de dokter en zijn assistentes….

Pepijn kwam gisteravond tot de conclusie dat er weer een kat over de stapels wasgoed in de linnenkamer had staan zeiken. Geen idee wie het geweest is, maar we hebben zo’n idee. De dierenarts heeft in ieder geval beloofd een nieuw huis te helpen zoeken. Op veler verzoek hebben we dan eindelijk een leuke foto van onze drie musketiers (met dank aan Harald). Het enige moment dat je ze samen op 1 foto krijgt is tijdens het eten. Tsja, en als er dan 1 nog wat op het bordje heeft (Katja eet langzamer), dan ga je dat uit haar bek zitten kijken…. Links is Jane, het nichtje van Katja (midden), en rechts is Sissi. Jammer genoeg is de foto een beetje donker.

We hebben wel andere leuke foto’s van de katten, maar niet met z’n drieen. Katja is onze kleine dikke smurf, die blijft er op alle foto’s altijd als een onschuldige kleuter uitzien:
Als je een foto van Sissi wilt, moet je wachten tot ze in het kantoor op een stoel ligt (favoriete plekje):

Een foto van Jane alleen is al helemaal moeilijk, die wil echt nooit op de foto! Die zullen we de komende tijd nog even achtervolgen met een camera….

Vandaag heb ik trouwens contact gehad met een dansschool in Deggendorf. Wel een roteind om te rijden (drie kwartier op een B-weg), maar wel de dichtstbijzijnde. In ieder geval, donderdag begint er een nieuwe cursus op ons niveau! Gelukkig kende de dame die ik aan de telefoon had het Nederlandse systeem een beetje, dus wist waar ze ons ongeveer moest plaatsen. Ze dacht dat deze cursus misschien nog wat aan de makkelijke kant zou zijn, maar we hebben al anderhalf jaar geen les meer gehad (toen we dachten dat we naar Frankrijk zouden gaan), en er is dus toch een hoop weggezakt. Liever iets makkelijker beginnen dan dat we het niet bij kunnen benen! Ik heb met haar afgesproken dat we donderdag komen kijken en mee mogen doen met de les en dat als we het wat vinden, we ons na de les mogen opgeven. Donderdagavond om 21.00 uur is geen slechte tijd, tot 20.00 kunnen we mensen thuis nog te eten geven en inchecken, en anders kunnen we de les ook een andere dag inhalen bij een andere groep. We denken erover om donderdag tot onze vaste Ruhetag te maken als we dit echt willen: aankomsten tot ongeveer 19.00 en geen avondeten. Een Ruhetag is hier in de omgeving heel erg normaal, wij zijn 1 van de weinigen die nog geen vaste dag dicht zijn. Het zal best wel eens gebeuren dat iemand alleen zal moeten als we het druk hebben, maar we willen het wel proberen.

Pepijn moet maandag alleen naar Nürnberg voor de officiele 2-sterren-oorkonde-uitreiking door de Beierse minister van Toerisme en Handel. We vinden het heel erg jammer, maar iemand moet thuisblijven voor de gasten die dan in huis zijn. Ik heb RSI in mijn armen, dus dat hele eind rijden en weer terug komt neer op 5 uur op 1 dag achter het stuur zitten, en dat red ik niet. Het was erg leuk geweest als we samen hadden gekund, maar dat is nou eenmaal de schaduwzijde van het hebben van een eigen bedrijf.

Plaspoes

Het schijnt dat plaspoes in 1 of andere Scandinavische taal plastic zak betekent, maar bij ons is het nogal letterlijk. Al eerder heb ik wel eens verteld dat Sisi sinds een tijdje de vervelende gewoonte heeft ontwikkeld om maar overal lukraak in het gebouw aan het plassen te slaan. Die kat is zowiezo verknipt, die doet wel meer rare dingen, maar aan de andere kant is het een enorme lieverd die graag met ons en de gasten knuffelt, dus we hebben best wel lang een oogje dichtgeknepen. Anderhalve week geleden is ze kamer 11, die nog gerenoveerd wordt, binnengeslopen en heeft daar voor mijn ogen met een grote boog uitgebreid tegen een gloednieuw boxspringbed aan staan plassen. Gewoon, zonder reden. Pepijn is toen vreselijk boos geworden en heeft haar met haar neus ertegenaan gewreven, wat ze duidelijk niet leuk vond. We hadden al bij eerdere plasneigingen van alles geprobeerd: van straf geven, vermanend toespreken, lichamelijk laten onderzoeken door de dierenarts en allerlei middeltjes op haar, de andere katten en de omgeving spuiten, maar niets helpt. Na het "kamer 11 incident" hebben we besloten dat ze weg moet, omdat ze nu niet alleen meer in de hotelgangen plast (ook al erg genoeg als je een bedrijf probeert te runnen), maar ook in een hotelkamer tegen een hotelbed wat voor een gast bedoeld is. Ik zie het al voor me dat een gast even zijn deur openlaat, en er getuige van is dat die kat zijn spullen onderplast. We hadden gehoopt dat er ooit een eind aan zou komen, maar vanmorgen heeft ze in de linnenkamer uitgebreid over een stapel kussenslopen staan zeiken. Ook weer totaal zonder reden op dat moment, het enige wat we konden bedenken was een wraakaktie omdat we twee dagen overdag nauwelijks thuis zijn geweest. Dat zou ook verklaren waarom ze net zo lang wacht totdat je eraan komt, en het dan vol in het zicht gaat staan doen. Zowiezo is die kat niet geschikt voor het hotel, ze wordt zo zenuwachtig van al die drukte en al die mensen. Die andere twee beginnen nu ook haar ongewenste gedrag te kopieren, zo heeft Jane vorige week zaterdag ineens in de gang bij gasten voor de deur zitten plassen. Morgen gaan we weer eens contact opnemen met de dierenarts, die had al beloofd ons te helpen een ander huis voor Sisi te zoeken, omdat die ook wel inziet dat dit in een hotel niet kan en dat het echt niet aan ons ligt. Zoals gezegd, het is een schat als ze bij de juiste persoon woont, waar ze enig kind is en de hele dag onverdeeld aandacht krijgt, en waar ze rust aan haar kop heeft. Het probleem met een beestje uit het asiel is dat je dus nooit weet wat de voorgeschiedenis is, en deze kat heeft duidelijk een hoop psychische problemen. Ze denkt bijvoorbeeld nog steeds dat we haar in elkaar willen slaan als je een hand naar haar uitsteekt om haar te aaien, terwijl we dat zelfs nog nooit hebben gedaan toen ze stout was.

Vandaag was het "strijk de kussenslopen-dag", we zijn er net mee opgehouden omdat we die krengen niet meer konden zien. Vanavond maar weer eens vroeg naar bed.

Driekoningen

Vandaag is het weer eens een christelijke feestdag in Beieren: Driekoningen. In tegenstelling tot in Nederland wordt dat hier heel serieus genomen, en alle winkels en dergelijke zijn dan ook dicht. Ik heb altijd het fabeltje geleerd dat je kerstversiering vóór Driekoningen weg moest zijn, anders kreeg je een ongelukkig jaar, maar daar doen ze hier blijkbaar dan weer niet aan. Wij hebben braaf alles opgeruimd, maar je ziet nog veel kerstbomen bij mensen binnen staan. Na 6 januari vind ik het wat treurigs hebben, alsof je geen energie hebt om alles weg te ruimen, of dat je eigenlijk niet wilt accepteren dat kerst echt voorbij is. Enfin, wij hebben eergisteren al bezoek gehad van de drie koningen. Het is hier gebruik dat de kinderen langs de deuren gaan verkleed en geschminkt als de drie koningen en dan liedjes zingen. Na het geven van een gift (snoep in de plastic zak stoppen, hoe traditioneel) wordt er met krijt boven je voordeur op het kozijn "C+B+M ’07" geschreven en daarmee is je huis officieel gezegend voor het komende jaar. Het heeft iets weg van Sint Maarten of Halloween waarbij kinderen verkleed aan de deur liedjes komen zingen voor snoep (daar doen ze hier in Beieren ook allebei aan), maar je krijgt dus een tegenprestatie in de vorm van een zegening. Voor een stelletje allochtone ongelovige Thomassen natuurlijk de highlight van het jaar…

Omdat het vandaag dus een feestdag was, reed het openbaar vervoer ook net als op een feestdag: nog ellendiger dan normaal dus…. Wij konden moeilijk mijn ouders ergens op een stationnetje in the middle of nowhere stallen met "veel succes verder" en hard wegrijden, dus hebben we ze naar München Airport gebracht. Nou heb ik natuurlijk 11 jaar op Schiphol gewerkt, en ben ik qua grote luchthaven wel wat gewend, maar deze is zo groot, dat vond ik zelfs indrukwekkend. Het kriebelde bij mij ontzettend om achter de balie plaats te nemen en eens even lekker te gaan zitten inchecken, maar aan de andere kant zei ik ook tegen Pepijn dat ik de drukte, de chaos en de veeleisende brutale mensen niet meer aan zou kunnen. Bovendien is Franz Josef Strauss bijna twee uur rijden (170 km, waarvan de helft bochtige bergweg), dus dat is geen carriere-optie als het hotel niet zou lopen….

Ondertussen is de rust hier oorverdovend wedergekeerd. We hadden deze week 2 boekingen (wow! twee hele boekingen!), en die zijn om vage redenen allebei geannuleerd. Het kan natuurlijk echt zijn dat iemand z’n kind ziek is geworden, maar het feit dat er geen sneeuw ligt, heeft denk ik, meer meegespeeld. Niet dat we er echt rouwig om zijn, we hebben nog heel erg veel te doen en te klussen en bovendien zijn we nog steeds kapot van de feestdagen, dus een keer lekker uitslapen is ook niet verkeerd. De weersverwachtingen voor de volgende week zijn onveranderd slecht: geen sneeuw, alleen 90 tot 100% kans op regen. Er is zo ongeveer geen ander onderwerp waarover hier in het dorp en op de Beierse radio gesproken wordt, en zoals iedereen uit onze logjes kan lezen, houdt het ons ook behoorlijk bezig. Na het ongelofelijke pak sneeuw van vorig jaar ligt er nu niets, en dat blijft zo. Wij gaan volgende week onze eigen badkamer tegelen, en zorgen dat er daar een werkend toilet is én vloerverwarming. Ook wordt er hoogstwaarschijnlijk verder gewerkt aan de nieuwe gang waar nog steeds kaal beton met een afstap van 8 cm ligt.

Het voelt trouwens wel raar dat mijn ouders weg zijn. Ook al zie je je ouders in Nederland ook niet iedere dag of iedere week, je weet onderbewust wel dat dat zou kunnen als je dat zou willen. Hier is weg weg, en is het definitief voor de volgende paar maanden. De relatie met mensen is veranderd, je belt ook niet zo maar een vriendin op haar mobiel en begint een heel verhaal, want dat kost gewoon teveel geld en bovendien heb je met een eigen bedrijf zowiezo die tijd niet. Veel "vrienden" hebben duidelijk ook afstand genomen, van veel mensen hebben we dit jaar ineens geen kerstkaart meer gekregen en andere vrienden die we al jaren kennen, hebben sinds we hier wonen taal noch teken laten horen. Op een gegeven moment wil je daar ook zelf geen energie meer in steken. Aan de andere kant krijg je ineens kerstkaarten van mensen die jou daarvoor nog nooit wat gestuurd hebben, met een suggestie dat ze eens lekker gezellig langs gaan komen dit jaar. Yeh, great, graag even daar bij de receptie afrekenen bij vertrek…

We kregen vandaag een aanvraag voor volgend jaar Oud& Nieuw (lekker op tijd…) en ik heb die mevrouw beloofd morgen terug te bellen, want we waren onderweg en we hadden eigenlijk nog helemaal niet overlegd wat we gingen doen volgend jaar en wat we voor de kamers gingen vragen. We denken wel dat dit misschien óf mond-op-mond-reclame geweest is óf mensen die voorbij zijn komen wandelen tijdens de feestdagen toen ze ergens anders logeerden, want hoe kom je er anders bij om op 06 januari een hotel voor volgend jaar te gaan bespreken?

Dik tevreden

Zo, de hectische dagen zijn weer voorbij. Zelf vinden we dat we ze nogal aardig hebben overleefd. We zijn vreselijk moe, het slaapgebrek heeft ons nog net niet opgebroken. We zijn nogal verrast door het grote aantal positieve reacties die we hebben gekregen van de gasten, en dan met name op het eten. Zelf vinden we dat we met het eten nogal aan-hobbyen, maar blijkbaar valt het in de smaak. Zonder uitzondering zijn alle enqueteformulieren met een positieve beoordeling teruggekomen, maar ze zijn niet door iedereen ingevuld, dus of dat representatief is weet ik niet. Onze ervaring is dat alleen mensen die zeer tevreden of ontevreden zijn zo’n ding invullen. Je weet het trouwens nooit, we hadden rond Kerst gasten waarvan we dachten dat ze maar matig tevreden waren (er kwam niet veel uit), en die ons per email de beste wensen voor het nieuwe jaar hebben gestuurd…. Ik merk dat we nog niet zo goed geintegreerd zijn dat we Duitsers ook daadwerkelijk begrijpen. We hebben ook een Fransman met een Beierse vrouw in huis gehad, dus we hebben ons frans weer eens kunnen oefenen, die man was echt dolblij dat hij even lekker frans kon kleppen. Ze woonden zo’n 100 km van Murol in de Limousin, dus ze kenden de Auvergne tamelijk goed en vonden het natuurlijk hardstikke leuk om onze verhalen te horen over hotel starten in de Auvergne vs. Beieren. Ze hebben beloofd zeker nog eens terug te komen, als het waar is zou dat leuk zijn.

Vanavond waren we helemaal leeg, en na het afhalen van de bedden zijn we gezellig met z’n vieren uit eten geweest bij onze favoriete Griek in Cham. Morgen rest het schoonmaken van alle kamers, en checken de eerste twee nieuwe kamers al weer in. De grootste ironie was wel dat toen de hele meute tegelijkertijd kwam uitchecken het ineens dikke vlokken begon te sneeuwen. De meeste gasten reageerden gelukkig redelijk laconiek, en ik moet zeggen dat het zo weinig is dat het al bijna allemaal weer weg is. De voorspellingen voor de komende week zijn trouwens slecht: 90 tot 100% kans op regen, dus dat gaat qua boekingen helemaal niet veel doen. Voor later in de week hebben we onze eerste annulering al weer te pakken, hangt waarschijnlijk samen met het weer. Vinden we ook niet zo erg, beetje bijkomen en verder met verbouwen is ook OK. Zaterdag gaan mijn ouders al weer naar huis, dus vrijdag gaan we gezellig samen een dagje naar Regensburg. Ze zijn hier al voor de derde keer dit jaar, maar op de een of andere manier is Regensburg er steeds totaal bij ingeschoten.

Mijn teen is trouwens niet afgevallen, hij is dagen paars en dik geweest maar is nu weer redelijk in orde. Gelukkig kon ik Oudjaarsavond de hele avond serveren zonder pijnstillers en andere ongein, dus het is uiteindelijk minder erg gebleken dan het er in eerste instantie uitzag.

Bedrijfsongevalletje

Eergisteravond heb ik tijdens het tafeldekken voor het ontbijt een literpot Nutella op mijn rechter grote teen laten vallen. Gevolg is dat hij helemaal paars is, ik nauwelijks kan lopen, veel pijn heb en redelijk weinig keus in schoenen. Het zijn de drukste dagen van het jaar, dus ik heb een lading pijnstillers geslikt en loop tot 2 januari maar door. Ik wist al dat als ik naar de dokter zou gaan, hij mij absolute rust met het poot omhoog zou voorschrijven (Duitse dokters slaan zowiezo nogal snel door), en daar heb ik dus geen tijd voor….

We hebben trouwens allemaal leuke aardige mensen in huis, dus dat maakt het werk makkelijk en aangenaam. Iedere avond hebben we 10-14 eters, dus dat is goed te doen. We hebben nu 22 mensen ontbijt, maar als je alles op tijd klaar hebt staan, komt dat dik in orde. Ik heb zelfs tijd om tussendoor even een logje te schrijven… We hadden net even een paniekmoment, toen mijn vader kwam vertellen dat het douchewater op zijn gunstigst lauw was, maar het bleek dat iedereen tegelijkertijd onder de douche stond, en dat de boiler het nog wel deed. Als we kamers gaan bijbouwen, moeten we dus ook aan een grotere boiler….